PISA και πούπουλα...

Οι κάκιστες επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στην αξιολόγηση της PISA είναι από μόνες τους δραματικές κι απαιτούν, αν μη τι άλλο, αναστοχασμό, ιδίως από την πλευρά εκείνων που διαχειρίζονται το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Ακόμα και στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης καμία τεχνική γνώση δεν είναι άχρηστη. Η πνευματική επάρκεια δεν μπορεί να είναι ποτέ άχρηστη. 

Η χώρα, όμως, βιώνει μια άνευ προηγουμένου κρίση παιδείας σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις βαθμίδες η οποία ξεδιπλώνεται ανάγλυφα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου ο ψύχραιμος λόγος δοκιμάζεται από μια ψύχωση ακύρωσης που διακατέχει όσους, κατά βάση, αγιογραφούν ή ελεεινολογούν. Και συνήθως ηττάται...

Ο πρώην παίκτης τού μπασκετικού Παναθηναϊκού, Μάριους Γκριγκόνις είπε πρόσφατα μια πολύ μεγάλη αλήθεια: σε αντίθεση με τους βορειοευρωπαίους οι Έλληνες δεν χρειάζεται να έχουν πιει πρώτα ένα καφάσι μπύρες για να μαλώσουν ο ένας με τον άλλο. Το να μην μπορούμε να αποδώσουμε την τοξικότητά μας στο αλκοόλ δυσκολεύει ακόμα περισσότερο να πείσουμε για το δίκαιο των επιχειρημάτων μας, ανεξαρτήτως του πόσο πλησιάζουν την πραγματικότητα ή όχι... 

Ο δημόσιος διάλογος δεν είναι δυνατό να αποτελεί προνόμιο των λίγων έχοντας συμπληρωθεί το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Φοβάμαι, όμως, πως αποτελούν μειονότητα όχι μόνο αυτοί που ξέρουν να μιλούν ή να γράφουν καλά- αυτό είναι τεχνικό ζήτημα- αλλά κυρίως εκείνοι που βουτάνε τα λόγια τους στο μυαλό τους πριν εκστομίσουν ή αποτυπώσουν τα λόγια τους...

Ο φασισμός μοιάζει πολλές φορές με τον καρκίνο. Μας τρώει τα σωθικά χωρίς καν να το έχουμε συνειδητοποιήσει πως είμαστε ασθενείς του. Η πολιτική ορθότητα  είναι η πιο πονηρή έκδοσή του γιατί δεν σου λέει "να μισείτε ό,τι δεν σας μοιάζει" αλλά "να μισείτε κι όσους δεν μισούν και δεν τους είναι ξένο οτιδήποτε το ανθρώπινο, ακόμα και το ευλόγως καταδικαστέο". Κι αυτή η τάση αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς και στον προοδευτικό χώρο, σε βαθμό που η κοινωνία μας να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον επίλογο στη "Φάρμα των Ζώων" και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος... 

  

Όταν δεν πουλάνε τρέλα πουλάνε ελπίδα...

Στην Ισπανία έχουν προκληθεί αντιδράσεις γιατί η κυβέρνηση ανεβάζει στους πέντε τους μαθητές που "πρέπει" να νοσήσουν για να κλείσει ένα τμήμα. Στην Ελλάδα συνεχίζουμε από Δευτέρα "κανονικά" να πρέπει να νοσήσει η μισή τάξη συν ένας για να κλείσει μια τάξη. Κατά τα άλλα, μας φταίει αν φτάνουν τα σελφ τεστ για όλους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς...

Είναι προφανές ότι εξαιτίας τής δικής της τακτικής μη ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας και της μη ορθής ιχνηλάτησης η κυβέρνηση έχει επιλέξει την ανοσία τής αγέλης, εκμεταλλευόμενη και τα ήπια συμπτώματα της Όμικρον, τουλάχιστον για τους εμβολιασμένους. Την ώρα, όμως, που εξακολουθούν να πεθαίνουν άνθρωποι από τη Δέλτα, το μήνυμα εφησυχασμού που εκπέμπεται κι από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ κι επιστροφής στην κανονικότητα μόνο ζημιά κάνει. Ιδίως όταν δεν ξέρει κανείς μας τι σημαίνει πρακτικώς για τη μεσομακροπρόθεσμη υγεία μας να κολλήσουμε όλοι κοροναϊό...

Η ελπίδα είναι ένα από τα ισχυρότερα ναρκωτικά κι αυτή η κυβέρνηση το μοιράζει στο πόπολο αφειδώς και δωρεάν. Η υπευθυνότητα στοιχίζει, άλλωστε, όχι η προπαγάνδα, τα ψέματα και η εξαπάτηση. Μόνο που αν θέλουμε να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης μια ώρα αρχύτερα οφείλουμε, πέρα βεβαίως από τον εμβολιασμό και τα υπόλοιπα μέτρα ατομικής και συλλογικής υγιεινής, να μην μετατρέπουμε το wishful thinking σε modus operandi και να είμαστε δυο φορές πιο προσεκτικοί όσο αυτοί που μας κυβερνούν παραμένουν δυο φορές πιο ανεύθυνοι από εμάς... 

 

Αγοράζουν αριστεία πουλώντας σου στερεότυπα...

Μας αρέσει ως ελληνική κοινωνία να βαυκαλιζόμαστε πως ο θεσμός τής οικογένειας στην Ψωροκώσταινα είναι πιο δυνατός σε σύγκριση με άλλες δυτικές κοινωνίες. Και πράγματι είναι, μόνο που κανένα νόμισμα δεν έχει μία μόνο όψη. Μπορεί από τη μία πλευρά η φαμίλια να λειτουργεί ως συνδετικός ιστός κι ως δίχτυ ασφαλείας, από την άλλη όμως παράγει καταπίεση, συμβάσεις και στη χειρότερη περίπτωση ανομολόγητη βία κι αδιανόητα εγκλήματα, όπως άλλωστε καταδείχθηκε κι από τα Γλυκά Νερά και την Ηλιούπολη...

Το να αποκαλέσω την κοινωνία μας συντηρητική θα ήταν ευφημισμός. Πίσω από τον εύηχο όρο "έθιμα και παραδόσεις" κρύβονται προκαταλήψεις αιώνων που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα και οι οποίες δεν μας επιτρέπουν να βαδίσουμε μπροστά. Είναι δυνατό εν έτει 2021 να συζητάμε ακόμα, για παράδειγμα, για το πώς θα πάψει η γυναίκα να θεωρείται κτήμα τού ανδρός ή για το αν οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα στο γάμο ή στην υιοθεσία με τους ετεροφυλόφιλους; Ως πότε θα καμουφλάρουμε το σκοταδισμό μας με παπαρολογίες περί πατρίδος, θρησκείας και οικογένειας που ανταποκρίνονται μόνο στο φαντασιακό μας και στην ανάγκη μας να θάβουμε τις δικές μας αδυναμίες;...

Νοσούμε οι ίδιοι, αλλά νομίζουμε πως η νόσος αφορά κάποιους άλλους, που είναι πιο κακοί και πιο τέρατα από εμάς. Η ενδοσκόπηση θεωρείται αδυναμία κι ο στιγματισμός μαγκιά, γι' αυτό και υπουργοί όπως η Ν. Κεραμέως έχουν το θράσος να προτείνουν τμήματα με αποκλειστικώς "άριους" μαθητές κι αν ο Κ. Μητσοτάκης δεν σχεδίαζε εκλογές δεν θα έκανε ούτε βήμα πίσω από τον υπολανθάνοντα ναζισμό της. Γι' αυτό και η μυθολογία των άριστων πιάνει στο μηρυκάζον στερεότυπα πόπολο. Η ελίτ μάς έχει πείσει πως είναι καλύτερή μας αλλά δεν χρειάζεται να μας παίρνει από κάτω αφού υπάρχουν και χειρότεροι από εμάς που βιάζουν τα παιδιά τους ή σκοτώνουν τις γυναίκες τους. Στα ίδια σκατά κολυμπάμε αλλά αυτοί που μας κυβερνούν μας έχουν πείσει πως τα δικά τους μυρίζουν λεβάντα...

 

Αρνητής του εμβολίου του κουτόχορτου...

Η δημιουργία εσωτερικού εχθρού είναι για τη δεξιά κάτι σαν ιστορική της παράδοση. Δεν αντιμετωπίζει την Αριστερά ως ιδεολογικό της αντίπαλο γιατί αναγνωρίζει εμμέσως την ηθική ανωτερότητα των ιδεών της, αλλά την παρουσιάζει μονίμως ως εχθρό τής πατρίδας για να καλύπτει τις δικές της παθογένειες. Το ίδιο πράττει και σήμερα, με τελευταία αφορμή τον εμβολιασμό. Το σύστημα ξεκίνησε να παρουσιάζει δημοσκοπήσεις σύμφωνα με τις οποίες οι Αριστεροί εμφανίζονται ως αρνητές του. Υπενθυμίζω, ενός εμβολίου με το οποίο δεν έχει εμβολιαστεί κανένας στην Ευρώπη, δίνεται στην αγορά πολύ νωρίτερα από τη συνήθη διαδικασία και για τις παρενέργειες του οποίου στην πράξη, όπως είναι λογικό, κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά...

Εκ του ασφαλούς, αφού δεν ανήκω σε ευπαθή ομάδα ούτε είμαι υγειονομικός κι άρα θα αργήσει η σειρά μου, όπως και πολλοί άλλοι μπορούμε να ισχυριζόμαστε πως θα κάνουμε το εμβόλιο και να στηλιτεύουμε όσους δεν το κάνουν άμεσα. Αλίμονο, όμως, αν πιστέψουμε και το κυβερνητικό παραμύθι πως με τον εμβολιασμό τελειώνει και το μαρτύριό μας, αφού τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι, λόγω και της καθυστέρησης στον εμβολιασμό τού 60% του πληθυσμού, δεν πρόκειται να έχουμε ξεμπερδέψει με την πανδημία. Τι πιο λογικό, εξάλλου, να αμφισβητούν τις κυβερνητικές εξαγγελίες πολλοί συμπολίτες μας που βλέπουν τι δεν έχει γίνει με την ενίσχυση του ΕΣΥ και τώρα τους απαιτούν να καταπιούν αμάσητο το εμβόλιο;...

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση, με το νέο νόμο για την τεχνική κατάρτιση των μαθητών, επιμένει στο νεοφιλελεύθερο δόγμα τής τυφλής υποταγής τής εκπαίδευσης στην αγορά εργασίας, ακόμα κι αν πρόκειται για την άμισθη εργασία 15χρονων. Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να πάνε όλοι στο πανεπιστήμιο ή πως δεν έχουμε ανάγκη για εκπαιδευμένους τεχνίτες, ωστόσο η σφαιρική μόρφωση, για να μιλήσω με μαρξιστικούς όρους, βάζει αναχώματα στην εργασιακή αλλοτρίωση και γενικότερα στη δημιουργία μονοδιάστατων ανθρώπων... 

Αφήστε που ό,τι μαθαίνει κανείς σήμερα, λόγω των τεχνολογικών αλμάτων, μπορεί να είναι μουσειακό σε μόλις τρία χρόνια από τώρα. Επομένως, ναι στην εξειδίκευση, αλλά και ναι στη σφαιρικότητα ώστε τουλάχιστον η νέα γενιά να μην θεωρείται αναλώσιμο εργατικό- εργασιακό υλικό, αλλά πολίτες με ταξική συνείδηση- αθάνατε Μαρξ!- που ξέρουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους...

 

Τίγρης με τους μαθητές, γατάκι με τον Ερντογάν ο πρωθυπουργός της βερμούδας...

Η αυστηρή, τυπολατρική εφαρμογή τής νομοθεσίας θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή ως σκέψη, αν και δεν με βρίσκει σύμφωνο, μόνο αν αφορούσε τους πάντες. Αν, για παράδειγμα, η κυβέρνηση εφάρμοζε δρακόντεια νομοθεσία και για τους τραπεζίτες παραβάτες και για τους ανήλικους και πάλι δεν θα τη χειροκροτούσα γιατί θα εξομοίωνε διαφορετικές συνθήκες, αλλά τουλάχιστον θα παραδεχόμουν μια συνέπεια λόγων κι έργων. Όταν, όμως, χαϊδεύεις τους ισχυρούς κι εξαντλείς την αυστηρότητά σου στους αδύναμους τότε στην καλύτερη περίπτωση είσαι θρασύδειλος και στη χειρότερη δολερός...

Εν προκειμένω, η κυβέρνηση ξεπλένει τραπεζίτες για θαλασσοδάνεια κι επιχειρηματίες για αδήλωτα εισοδήματα ή για ξέπλυμα χρήματος και την ίδια ώρα αίρει την προστασία τής πρώτης κατοικίας ακόμα και για τους μη στρατηγικούς κακοπληρωτές, νομοθετώντας ωσάν στο υπουργείο Οικονομικών να είχε εγκατασταθεί η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, και διώκει μαθητές τού γυμνασίου για κακουργηματικές πράξεις. Παρομοίως, ανέχεται έρευνες του "Oruc Reis" ακόμα κι ανάμεσα στα έξι και στα 12 ναυτικά μίλια, με τον Κ. Μητσοτάκη πριν κάνει τα (πολλοστά) μπάνια του στη Σαμοθράκη να επιθεωρεί το τείχος τού Έβρου απέναντι στη "μεγάλη απειλή" που αποτελούν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Με λίγα λόγια, όπου τον παίρνει ο πρωθυπουργός εμφανίζεται τίγρης κι όπου δεν τον παίρνει γατάκι...

Μια κυβέρνηση των δύο μέτρων και δύο σταθμών είναι σαφές ότι κινείται μεροληπτικώς υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων, ενώ ταυτοχρόνως αδυνατεί να σπάει αβγά εκεί όπου αυτό είναι απαραίτητο. Δεν είναι όλοι οι υπερήμεροι δανειολήπτες θύματα της κρίσης ούτε είναι ο πόλεμος με την Τουρκία η λύση στα προβλήματά μας. 

Αρκετοί εκμεταλλεύονται τις περιστάσεις για να μην ξεχρεώσουν υποχρεώσεις που μπορούν να ξεχρεώσουν, παρασιτώντας σε βάρος των κορόιδων που πλατσουρίζουν έως εκεί που πατώνουν. Ομοίως, κάποιοι πιστεύουν ότι είναι προς το συμφέρον τής χώρας ένα πολεμικό επεισόδιο για θαλάσσιες ζώνες τα ορυκτά καύσιμα των οποίων όσο στρεφόμαστε στις ΑΠΕ δεν θα έχουν καμία αξία. 

Ο Κ. Μητσοτάκης, ωστόσο, δεν σκέφτεται τόσο μακροπρόθεσμα. Δεν λογοδοτεί, άλλωστε, στην Ιστορία, αλλά στους ουκ ολίγους χορηγούς του, γι' αυτό και είναι όμηρος στρατηγικών που τον αφορούν μόνο όσο εκείνος είναι πρόθυμος να εκτελεί εντολές. Βαθιά μέσα του ενδεχομένως να κατανοεί κι ο ίδιος πόσο αναλώσιμος είναι για τους νταβατζήδες του, γι' αυτό και ποστάρει φωτογραφίες του με βερμούδα στις Βάθρες όταν το τουρκικό ερευνητικό σκάφος πλησιάζει το Καστελόριζο. Ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε τώρα που μπορούμε...

Ούτε τέχνη ούτε επιστήμη in nomine patris et filii et spiritus santi...

Οι μαθητές είναι χρήσιμο να διδάσκονται δεξιότητες στο σχολείο. Το να ξέρουν, για παράδειγμα, να μαγειρεύουν, να οδηγούν ή να κάνουν απλά μαστορέματα είναι κάτι που θα τους χρησιμεύσει σε όλη τους τη ζωή κι απουσιάζει σήμερα από τη σχολική ζωή. Αλίμονο, όμως, αν οι νέες γενιές μαθαίνουν μόνο πώς να είναι καλοί νοικοκύρηδες και δεν τις βοηθάμε να ανοίξουν τους ορίζοντές τους και μέσω της διδασκαλίας των τεχνών. Γι’ αυτό και η περιθωριοποίηση των καλλιτεχνικών και της μουσικής που προωθεί η υπουργός Μεσαιωνικής Παιδείας, Ν. Κεραμέως, βάζει ένα ακόμα λιθαράκι, μετά τον πρόσφατο αντιεκπαιδευτικό νόμο, στην επιστροφή τού εκπαιδευτικού συστήματος στη δεκαετία τού ’50...

Τα καλλιτεχνικά, η μουσική, οι θετικές επιστήμες, όλα αυτά τα μαθήματα έχουν απωλέσει ώρες διδασκαλίας, όλα εκτός από τα θρησκευτικά. Τι χρεία, άλλωστε, έχουμε της τέχνης ή της επιστήμης αφού έτσι κι αλλιώς όλοι μας μια ημέρα θα πεθάνουμε και οι μισοί θα πάμε στην κόλαση και οι άλλοι στον παράδεισο;...

Με την ίδια λογική, τι να την κάνουμε την κοινωνιολογία όταν μπορεί η ελίτ να αναπαράγει τον πνευματικό της αυτισμό και τις ταξικές ανισότητες ομιλώντας τη λατινική; Τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται να είναι καλά χριστιανόπουλα συντάσσοντας προτάσεις σε νεκρές γλώσσες, όχι να μαθαίνουν για την κοινωνική αδικία...

Η τέχνη, σε αντίθεση με τις λατινικές στερεότυπες εκφράσεις, δεν ήταν ποτέ σύμμαχος της εξουσίας. Η δημιουργία, η φαντασία, η αμφισβήτηση των καθιερωμένων είναι όλες έννοιες συνυφασμένες με τις καλές τέχνες κι όχι με τη δουλικότητα που απαιτεί η υπηρέτηση αρχόντων. Κι αυτό είναι κάτι που ιδίως μια νεοφιλελεύθερη- νεοσυντηρητική κυβέρνηση με εθνικιστικά στοιχεία είναι αδύνατο να καταπιεί αμάσητο...

Ο Μεγάλος Αδελφός παραμεγάλωσε...

Το να υποστηρίζεις πως οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αξιολογούνται, εύκολα λέγεται, αλλά δύσκολα γίνεται, αν θες βεβαίως να είσαι δίκαιος κι όχι να ισχυρίζεσαι πως αξιολογείς για να αξιολογείς. Θεωρητικώς θα μπορούσαν να αξιολογούνται από τους μαθητές, τους γονείς των μαθητών, τους συναδέλφους κι από μία ανεξάρτητη επιτροπή. Στην πράξη, όμως, οι μαθητές θα απορρίπτουν όχι μόνο τους κακούς καθηγητές, αλλά κι αυτούς που είναι αυστηροί μαζί τους, οι γονείς θα επαφίενται στην άποψη των κακομαθημένων κανακάρηδών τους, οι συνάδελφοι θα βρουν ευκαιρία για ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών και η ανεξάρτητη επιτροπή είναι αδύνατο να φτάσει σε ασφαλές συμπέρασμα όσες φορές κι αν επισκεφτεί κάποια τάξη...

Ούτε είναι, φυσικά, λύση να βρίσκεται ένας επίτροπος σε κάθε τάξη κάθε στιγμή τής ημέρας ή να βάλουμε κάμερες στις τάξεις και σε μια άλλη αίθουσα να βρίσκονται επόπτες να αξιολογούν, λες και οι καθηγητές είναι διαιτητές και πρέπει να έχουμε το VAR για να κρίνει τις φάσεις. Το ποια είναι καλή διδασκαλία δεν είναι άσπρο μαύρο, όπως ένα οφσάιντ, αφήστε που και για το τελευταίο υπάρχουν ενστάσεις. Σκεφτείτε, άλλωστε, πόσο "όμορφη" θα είναι μια κοινωνία όπου οι εργοδότες μας θα έχουν μία κάμερα πάνω από το κεφάλι μας όλη την ώρα για να αξιολογούν αν είμαστε καλοί, κακοί ή τεμπέληδες...

Ποιος από εμάς είναι αψεγάδιαστος αν μπουν κάτω από το μικροσκοπικό φακό όλες του οι πράξεις; Και ποιος από εμάς θα είναι αληθινός αν λειτουργεί στην εργασία του ως ήρωας ριάλιτι παιχνιδιού που πρέπει να πιάσει κάποιους στόχους; Εν προκειμένω, ο καλός δάσκαλος κρίνεται σε βάθος χρόνου, ούτε καν από το αν οι μαθητές του περάσουν σε κάποιες εξετάσεις ή γίνουν πλούσιοι και ισχυροί. Ο καλός δάσκαλος συνδιαμορφώνει ανθρώπους, όχι πειθήνια και υπάκουα ρομποτάκια, όπως μας θέλει ο νεοφιλελευθερισμός...

Σύντροφοι, αν δεν βρέξεις πόδι το ψάρι στο πιάνει ο Αδωνις, ο Βορίδης, ο Πλεύρης κι ο Κυρανάκης...

Στο ΣΥΡΙΖΑ έχουν δίκιο να παραπονούνται πως τα συστημικά μέσα ενημέρωσης είτε δεν παίζουν τις θέσεις τους είτε τις διαστρεβλώνουν είτε πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα δημιουργώντας "fake news". Όταν η σκληρότητα των συστημικών δημοσιογράφων περιορίζεται στην αξιωματική αντιπολίτευση κι αφήνει απέξω την κυβέρνηση, τότε όλοι καταλαβαίνουμε πόσο σάπιο είναι το βασίλειο της Δανιμαρκίας. Το ερώτημα, όμως, που απασχολεί όλο και περισσότερο τους προοδευτικούς πολίτες τής χώρας είναι αν έχει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτήν τη στιγμή κάποιο εναλλακτικό κυβερνητικό αφήγημα ή απλώς περιορίζεται στην άσκηση αυστηρής αντιπολίτευσης και για ζητήματα, μάλιστα, που δεν απασχολούν ιδιαιτέρως τον μέσο Έλληνα πολίτη...

Η εξαίρεση Πολάκη- Τζανακόπουλου από την προκαταρκτική επιτροπή τής Βουλής συνιστά κοινοβουλευτικό πραξικόπημα κι ορθώς βρίσκεται στα κάγκελα η αξιωματική αντιπολίτευση γι' αυτό. Την ίδια ώρα, όμως, σε διάφορες περιοχές τής χώρας οι ρατσιστικές αντιδράσεις σε βάρος των μετεγκαταστούμενων προσφύγων έχει αγγίξει το "κόκκινο". Είδαμε ακόμα και συλλαλητήρια μαθητών κατά των ικετών τής Γης, ακόμα και μαχαίρωμα προσφυγόπουλου που πήγαινε στο σχολείο του...

Τι κάνει για όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ; Βγάζει ανακοινώσεις, τα στελέχη του κάνουν δηλώσεις, όλοι καταγγέλλουν την ακροδεξιά στροφή τής χώρας, πηγαίνουν στη δίκη τής Χρυσής Αυγής, αλλά κανένας τους δεν βρίσκεται στο πεδίο, να μιλήσει με τους κατοίκους, να τους ακούσει και να τους ενημερώσει. Κατά τα άλλα, όλοι στις ομιλίες τους κάνουν λόγο για γείωση με την κοινωνία κι επιστροφή στην ακτιβιστική δράση. Σύντροφοι, αν δεν βρέξεις πόδι δεν πιάνεις ψάρι κι αν δεν το πιάσεις εσύ το αφήνεις για συλλογή και φάγωμα από το πιο επικίνδυνο κομμάτι τού πολιτικού μας συστήματος το οποίο έχει βρει, μάλιστα, επιφανή εκπροσώπηση στη σημερινή κυβέρνηση και την Κ.Ο. της ΝΔ...

Το κάπνισμα σε κλειστούς δημόσιους χώρους δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα, είναι έγκλημα...

Η αυστηρή κριτική για να είναι δίκαιη οφείλει να αναγνωρίζει και τα θετικά τού πολιτικού αντιπάλου. Σε αυτό το πλαίσιο, η αντικαπνιστική πολιτική τής σημερινής κυβέρνησης κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Η δρακόντειος εφαρμογή τού αντικαπνιστικού νόμου στους δημόσιους χώρους δεν είναι ζήτημα καταπάτησης των δικαιωμάτων των καπνιστών, αλλά προστασίας των μη καπνιστών από μία κακή συνήθεια που δεν είναι δική τους, αλλά επιβαρύνει την υγεία τους, όπως έχει αποδειχθεί εδώ και πολλά χρόνια κι επιστημονικώς...

Το δικαίωμα στην αυτοκτονία είναι αναφαίρετο. Αν κάποιος γουστάρει τόσο πολύ το τσιγάρο που θέλει να γεμίσει τους πνεύμονές του πίσσα και νικοτίνη και να πεθάνει από αυτό, είναι ελεύθερος να το κάνει στον ιδιωτικό του χώρο. Δεν έχει, όμως, κανένα δικαίωμα να σκοτώνει τους γύρω του- ενδεχομένως και μέλη τής οικογένειάς του- για να υπηρετεί το δικό του εθισμό, ιδίως αν τον έχει συνδυάσει με μία μαγκιά η οποία δεν προκύπτει από κανένα αντικειμενικό στοιχείο. Κι ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, άλλωστε, έλεγε "βρες ένα πάθος κι άφησέ το να σε καταστρέψει", όχι "βρες ένα πάθος κι άσε το να καταστρέψει και τους άλλους"...

Αν, πάντως, κάποιοι σκέφτονται την απονομιμοποίηση του τσιγάρου, μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί πόσο καλό κάνει στους βαρόνους των ναρκωτικών το ότι η κοκαΐνη, για παράδειγμα, είναι παράνομη. Το απαγορευμένο, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, είναι και πιο θελκτικό, γι' αυτό άλλωστε και οι τουαλέτες των σχολείων γεμίζουν με μαθητές που ψάχνουν να βρουν το αντριλίκι τους και μαθήτριες που θέλουν να αισθανθούν σουφραζέτες. Οι εξαρτήσεις, εξάλλου, δεν κόβονται με το διδακτισμό και ηθικοπλαστικά κηρύγματα, αλλά με το παράδειγμα πρώτα και κύρια των γονέων, αρκετοί από τους οποίους περιμένουν από άλλους να διαπαιδαγωγήσουν τους βλαστούς τους...   

Τζιχαντιστές εισέβαλαν στη γλυκιά μας πατρίδα και κατέλαβαν την εκκλησία της Ελλάδος...

Η κυβέρνηση των αναρχοάπλυτων δεσμεύτηκε ότι θα απαγορεύσει την ανεξιθρησκία στη χώρα και θα επιβάλει αθεϊστικό καθεστώς; Θα γκρεμίσει τις εκκλησίες, θα απαγορεύσει τη διδασκαλία των θρησκευτικών και θα στέλνει στη φυλακή ή θα εκτελεί δημοσίως για παραδειγματισμό όποιον θρησκεύεται; Από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, όχι. Απλώς η αρμόδια υπουργός Σία Αναγνωστοπούλου δήλωσε πως θα διευκολύνονται οι μαθητές που δεν επιθυμούν να υπομένουν τη χριστιανική προπαγάνδα στα σχολεία να δηλώνουν εξαίρεση από το μάθημα των θρησκευτικών. Σήμερα, για παράδειγμα, είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν το θρήσκευμά τους προκειμένου να τυγχάνουν απαλλαγής από την κατήχηση. Κοιτώ και ξανακοιτώ το ημερολόγιο, το βλέπω να δείχνει 2015 κι αναρωτιέμαι αν κάπου έχει γίνει λάθος γιατί στο Ελλαδιστάν πολλά ακόμα θυμίζουν μεσαίωνα. Από πού κι ως πού προσβάλλεται η θρησκευτική πίστη των ορθοδόξων αν ένας μαθητής δηλώσει πως δεν επιθυμεί να συμμετέχει σε ένα μάθημα που δεν θυμίζει σε τίποτα θρησκειολογία αλλά είναι κομμένο και ραμμένο για να διαιωνίζει μια τυφλή υποταγή στην εκκλησία της Ελλάδος; Από πού κι ως πού οφείλει να είναι υποχρεωμένος να δημοσιοποιεί τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, λες και πρέπει να είναι υπόλογος γι' αυτές;...

Ούτε, άλλωστε, η επιλεκτική θεώρηση του Συντάγματος από τους χριστιανούς ταλιμπάν βοηθά στο να κάνει βήματα προόδου αυτή η χώρα. Δεν θέλω να σας ταράξω αγαπητοί μου φονταμενταλιστές, αλλά το Σύνταγμα δεν τελειώνει στο άρθρο 3, στο οποίο αναφέρεται ότι επικρατούσα θρησκεία είναι αυτή της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Το θεωρώ έτσι κι αλλιώς ξεπερασμένο για σύγχρονο κράτος, αλλά υπάρχει και παρακάτω το άρθρο 13 όπου, μεταξύ άλλων, ορίζεται ότι η ελευθερία τής θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Φαίνεται, ωστόσο, πως αυτή η συνταγματική ρύθμιση είναι ψιλά γράμματα για όλους εκείνους που δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα αν απαγορευόταν οποιαδήποτε άλλη θρησκεία στη χώρα πέρα από την ορθόδοξη χριστιανική κι αν τα παιδιά μας συνέχιζαν να γίνονται θύματα πλύσης εγκεφάλου από το εκπαιδευτικό μας σύστημα.  Μόνο κομπλεξισμός, ωστόσο, αποκαλύπτεται κι έλλογος φόβος από εκείνους που εμμένουν στη διατήρηση αναχρονιστικών ρυθμίσεων γιατί τρέμουν και μόνο στην ιδέα πως αν οι νέες γενιές αφεθούν ελεύθερες και δίχως προπαγάνδα να επιλέγουν αν θέλουν να θρησκεύονται ή όχι, η απάντηση που θα λάβουν δεν θα είναι αυτή που τους αρέσει...

Φταίει, βεβαίως, και η κυβέρνηση της Αριστεράς που έχει καθυστερήσει τις ενέργειές της για το διαχωρισμό κράτους κι εκκλησίας, γι' αυτό κι αποθρασύνονται τώρα οι τραγοπαπάδες με μια ρύθμιση που προσπαθεί να επιβάλει δικαιοσύνη εκεί όπου επικρατεί ο φανατισμός. Από τη στιγμή που η θρησκεία παραμένει μια από τις πιο χρυσοφόρες μπίζνες παγκοσμίως- κι αυτό θα εξακολουθεί να συμβαίνει όσο δεν υπάρχει πληροφόρηση για το τί ακολουθεί του θανάτου μας, αφού αυτός ακριβώς είναι που κάνει τους περισσότερους να αναζητούν μεταφυσικές διεξόδους-είναι λογικό να διδάσκεται και στα σχολεία εν είδει επαγγελματικού προσανατολισμού. Κάποια στιγμή, ωστόσο, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι ένα παιδί, ειδικά στο νηπιαγωγείο ή στο δημοτικό, δεν διαθέτει την πνευματική ωριμότητα να αποφασίσει αν επιθυμεί να γίνει χριστιανός, μουσουλμάνος, βουδιστής, σαμάνος ή άθεος όταν μεγαλώσει...

Γι' αυτό κι αποτελεί μέγιστη βλασφημία η επιβολή τής θρησκείας πάνω του μέσα από ένα μάθημα το οποίο αγιοποιεί τη χριστιανική ορθόδοξη διδασκαλία και δαιμονοποιεί τις υπόλοιπες. Λες κι ο Ιησούς ήταν ορθόδοξος, καθολικός, προτεστάντης ή ιεχωβάς. Καλώ, επομένως, τον αρχιεπίσκοπο Τζερόνιμο αν επιδιώκει να μαζέψει περισσότερα πρόβατα στο μαντρί του να μοιράσει κάποια από τα ιμάτιά του, όπως είχε διδάξει ο αρχηγός τής θρησκείας του, όχι εν είδει αφορολόγητης φιλανθρωπίας αλλά πραγματικής φιλευσπλαχνίας. Ενα από τα χρυσοποίκιλτα άμφιά του αν πουλήσει θα ζήσουν με αξιοπρέπεια χίλιες οικογένειες. Κι αν δεν το νιώθει να το κάνει ας το δει εμπορικά το πράγμα βρε αδερφέ: με το προσωπικό σου παράδειγμα κερδίζεις περισσότερους πελάτες από όσους θα καταφέρεις ποτέ με τη χυδαία προπαγάνδα...     

 

Η ιδέα τού πρότυπου σχολείου δεν είναι φασιστική,είναι όμως ο τρόπος που εφαρμόζεται στην Ελλάδα...

Ο υπουργός Παιδείας, Αρ. Μπαλτάς υπερβάλλει όταν χαρακτηρίζει τα πρότυπα πειραματικά σχολεία χιτλερικά κατασκευάσματα. Φασιστικό δεν είναι να δημιουργείς "θερμοκήπια αρίστων", όπως κάποιοι τα αποκαλούν υποτιμητικώς, αλλά όταν αναγκάζεις τους άριστους να συμβιώνουν εκαιδευτικώς με μέτριους, με αποτέλεσμα στο τέλος να μην παράγεις τίποτα άλλο από μετριότητες, με ορισμένες απλώς ανάμεσά τους να είναι "χρυσές". Από την άλλη, όμως, ο τρόπος που λειτουργούν σήμερα τα πρότυπα σχολεία δεν παύει να έχει πολλά ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Το κυριότερο, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, είναι ότι στην ουσία ταυτίζουν την αριστεία με τις πολύ καλές επιδόσεις στα μαθήματα θετικής κατεύθυνσης. Οταν οι εξετάσεις εισαγωγής σε αυτά τα σχολεία περιλαμβάνουν μαθηματικά, φυσική και γλώσσα γίνεται από όλους κατανοητό ότι προκρίνονται τα θετικά μυαλά σε βάρος των θεωρητικών. Άριστος, ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτός που το μυαλό του ομοιάζει με του Αϊνστάιν, αλλά κι εκείνος που ξεχωρίζει στην τέχνη, στον αθλητισμό, στις τεχνικές εργασίες, στην κοινωνική προσαρμοστικότητα ή διαθέτει αξιοσημείωτη συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτά τα παιδιά, που ενδεχομένως να μη διακρίνονται για την ικανότητά τους να επιλύουν εξισώσεις ή θεωρήματα, γιατί θα πρέπει να συνωστίζονται μαζί με μετριότητες σε σχολεία που παράγουν αυτιστικούς ακόλουθους ενός σάπιου συστήματος; Γιατί θα πρέπει να τραβάμε όλους τους μαθητές προς τα κάτω αντί να τους βοηθούμε να πετούν ψηλά, διακρίνοντάς τους όχι με βάση το πορτοφόλι των γονιών τους αλλά με την αξιοσύνη τους σε οποιοδήποτε τομέα; Κι αυτή η αιχμή μου δεν αφορά μόνο τους φέροντες δεξιές αντιλήψεις, αλλά κι εκείνους που εξομοιώνουν την Αριστερά με την ισοπέδωση, αμαυρώνοντας την έννοια του προοδευτικού πολίτη...

Σε αυτό το πλαίσιο προτείνω τη μετεξέλιξη όλων ανεξαιρέτως των σχολείων σε πρότυπων, το καθένα σε μια συγκεκριμένη κατηγορία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όσοι φοιτούν σε αυτά δεν θα λαμβάνουν κι ευρύτερες γνώσεις, πέρα από αυτές που είναι πιο κοντά στα ενδιαφέροντα και στα ταλέντα τους. Και με αυτό δεν εννοώ, για παράδειγμα, πως το μάθημα της γλώσσας σε ένα σχολείο θετικής κατεύθυνσης θα πρέπει να γίνεται όπως όπως και χωρίς να εξετάζεται στο τέλος τής χρονιάς ισότιμα με τα άλλα μαθήματα. Εχοντας θητεύσει ως μαθητής σε πάλαι ποτέ δημόσιο Κλασικό Λύκειο, όπου κανένας δεν ενδιαφερόταν για τα μαθηματικά ή τη φυσική για παράδειγμα αφού αυτό δεν είχε καμία επίπτωση στην εισαγωγή του σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ, δεν επιθυμώ την αντικατάσταση του σημερινού (με τις αλλαγές, βεβαίως, που έχουν επέλθει από τα μέσα της δεκαετίας τού 1990) μονοδιάστατου εκπαιδευτικού συστήματος με ένα ίδιας κοπής δήθεν μοντέρνο. Οπως, όμως, δεν είναι δυνατό να φορτώνουμε τα παιδιά με όλες τις γνώσεις τού κόσμου στο κεφάλι τους άλλο τόσο καταστροφικό είναι να βγαίνουν στην κοινωνία άνθρωποι οι οποίοι θα μπορούν, π.χ., να δίνουν απαντήσεις για τα μυστήρια του σύμπαντος αλλά που δεν θα είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται το πώς αυτή η γνώση είναι σε θέση να ωφελήσει την ανθρωπότητα...

Οποιος θηρεύει εύκολες απαντήσεις ενδεχομένως να τις βρει στη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία τού υπουργείου Παιδείας και στην εκπαιδευτική κοινότητα και η οποία διαπνέεται από ιδεοληψίες τής μίας πλευράς κι από καιροσκοπισμούς κι ελιτισμούς της άλλης. Κρατώ, επομένως, ως μια καλή αρχή την τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα όταν ρωτήθηκε για το θέμα από τον Στ. Θεοδωράκη πως τίποτα δεν έχει αποφασιστεί ακόμα κι όλα θα γίνουν με διάλογο. Αλίμονο, όμως, αν κι αυτός ο δημόσιος διάλογος καταντήσει ατέρμονος, όπως κι όσοι προηγήθηκαν, κι ακόμα πιο αλίμονο αν η νέα κυβέρνηση υποκύψει σε αντιλήψεις και πιέσεις που δεν συνάδουν με την αναδιαμόρφωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος προς την κατεύθυνση της δημιουργίας συνειδητοποιημένων πολιτών κι όχι άβουλων πελατών τής κομματοκρατίας. Με βάση την Ελλάδα που παρέδωσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις θα ήταν άτοπο να περιμένουμε από την κυβέρνηση της Αριστεράς κάτι παραπάνω από έναν έντιμο κι επωφελή για τα λαϊκά κι εθνικά συμφέροντα συμβιβασμό στο οικονομικό πεδίο, στο οποίο η χώρα είναι υποχρεωμένη να συμβιώνει με άλλα κράτη. Στον εκπαιδευτικό, όμως, τομέα δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην προχωρήσει άμεσα σε ρήξεις με σαπισμένες κατεστημένες νοοτροπίες που δεν μας αφήνουν να ξεκολλήσουμε από τη λάσπη. Γι' αυτό και οι προτάσεις για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και, κυρίως, η υλοποίησή τους θα αποτελέσουν ένα από τα σημαντικότερα κριτήρια πάνω στα οποία θα εξαχθεί το συμπέρασμα, όταν έρθει η ώρα, για το αν πέτυχε η κυβέρνηση της Αριστεράς ή όχι...