Αριστεριστοφασίστες στο υπουργείο και στα πανεπιστήμια ντροπιάζουν την Αριστερά...

Ο νόμος Μπαλτά για την παιδεία είναι ένα τεράστιο σφάλμα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι νεοφιλελεύθεροι νόμοι τους οποίους κατάργησε, είχαν κατορθώσει να δώσουν νέα πνοή στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Ο νόμος Διαμαντοπούλου, για παράδειγμα, για τα ΑΕΙ εφαρμόζεται εδώ και τέσσερα χρόνια αλλά δεν έχω αντιληφθεί κάποια ουσιαστική αλλαγή προς το καλύτερο. Οπως κι αν έχει, όμως, αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι η επιστροφή σε παθογένειες που ενδεχομένως να μην ήταν οι σοβαρότερες αιτίες για την ακαδημαϊκή μας αβελτηρία, ωστόσο δεν έπαυαν να είναι τροχοπέδη για οποιαδήποτε σοβαρή αλλαγή. Δεν είναι, για παράδειγμα, επιχείρημα αυτό που χρησιμοποιεί ο υπουργός Παιδείας για την ιστορικότητα του θεσμού τού ασύλου, πόσω μάλλον όταν αυτό αλλοτριώθηκε από τους γνωστούς άγνωστους μπαχαλάκηδες, οι οποίοι ταυτίζουν την παρασκευή μολότοφ με την πραγματική επανάσταση που έχει ανάγκη ο τόπος. Οσο κι αν το παρόν πολίτευμά μας δεν είναι ιδανικό, όσο κι αν η ελευθεροτυπία και η ελευθερία έκφρασης έχουν να κάνουν ακόμα πολλά βήματα σε αυτήν τη χώρα μέχρι να ενηλικιωθούν, δεν βρισκόμαστε στο μετεμφυλιακό και δικτατορικό κράτος, όπου πράγματι είχε νόημα το άσυλο, το οποίο όμως δεν προστάτεψαν ποτέ ως όφειλαν εκείνοι που ορκίζονται σε αυτό...

Είναι, επίσης, οπισθοδρόμηση η παροχή υπερεξουσιών στους φοιτητοπατέρες, οι οποίοι δεν έχουν κατορθώσει ακόμα, μετά από τόσα χρόνια από τη μεταπολίτευση, να βγάλουν ένα κοινό αποτέλεσμα για τις φοιτητικές εκλογές, καθώς και η άκριτη επιστροφή όλων των αιώνιων φοιτητών, ανεξαρτήτως αν έχουν ή όχι πραγματικά κωλύματα για να μην ολοκληρώνουν τις σπουδές τους στην ώρα τους. Ούτε είναι επιχείρημα πως δεν στοιχίζουν χρήματα στα πανεπιστήμια. Αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθει από νεοφιλελεύθερους, οι οποίοι μετρούν τα πάντα με τα φράγκα, αλλά όχι από Αριστερούς. Κι αυτό γιατί απαξιώνεται το εκπαιδευτικό μας σύστημα από εκείνους που πιστεύουν ότι τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ είναι κέντρα διασκέδασης τα οποία μπορούν να επισκέπτονται όποτε τους καπνίσει...

Με εξοργίζει, επίσης, να ακούω από έναν Αριστερό πρωθυπουργό πως είναι αντίθετος στην ηλεκτρονική ψηφοφορία για την ανάδειξη των πρυτανικών αρχών γιατί πλήττεται το αδιάβλητο της διαδικασίας. Ο γράφων κάθε άλλο παρά εξοικειωμένος είναι με τις νέες τεχνολογίες. Αλίμονο, όμως, αν δεν τις αξιοποιούμε για να προχωρήσουμε σε βαθιές τομές που θα μας οδηγήσουν σε περισσότερο αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Προτιμούμε, δηλαδή, την υφαρπαγή καλπών, τις γροθιές και τα ρόπαλα από το να έχει τη δυνατότητα κάθε φοιτητής να ψηφίζει ελεύθερα την παράταξη της επιλογής του από τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή; Ούτε είναι δυνατό να λέμε πως είναι δημοκρατικό οι άριστοι μαθητές να επιλέγονται μέσω κλήρωσης για τα πρότυπα σχολεία. Ναι, να αλλάξουμε τον τρόπο εισαγωγής σε αυτά, ο οποίος σήμερα ευνοεί όσους έχουν κλίση στις θετικές επιστήμες σε βάρος εκείνων που είναι καλύτεροι στις θεωρητικές. Αλίμονο, όμως, αν υποχρεώνουμε μυαλά που ξεχωρίζουν να κάνουν μάθημα στην ίδια τάξη με παιδιά που ενδεχομένως να γίνουν αύριο μεθαύριο άριστοι τεχνίτες, ηλεκτρολόγοι, σερβιτόροι, ποδοσφαιριστές ή πιλότοι της Φόρμουλα Ενα αλλά που δεν "παίρνουν τα γράμματα". Αυτό δεν λέγεται δημοκρατία, αλλά δικτατορία των μετρίων...

Το διευκρινίζω: Δεν με εκφράζουν οι νεοφιλελέδες, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς είναι άπειροι από διαδηλώσεις, που μέχρι πρότινος τις ταύτιζαν με τους αριστερούς αναρχοάπλυτους, γι' αυτό μαζεύονται όταν τις διοργανώνουν καμιά εκατοστή νοματαίοι, όπως φαίνεται κι από τη φωτογραφία. Αυτοί δεν θέλουν ένα δημοκρατικό σχολείο και πανεπιστήμιο, που ναι μεν θα έχει στραμμένο το βλέμμα του και στην πραγματική οικονομία, στην αγορά εργασίας και στις ανάγκες τους, αλλά που ταυτοχρόνως θα αφυπνίζει ταξικές συνειδήσεις και θα καλλιεργεί ιδέες όπως η κοινωνική δικαιοσύνη, οι οποίες είναι πολύ πιο χρήσιμες ως εφόδια τόσο για τους μεμονωμένους πολίτες όσο και για την κοινωνία σε σχέση με την άριστη γνώση των γερμανικών από το δημοτικό. Η ανάπτυξη της συλλογικότητας με την ταυτόχρονη υποβοήθηση του ατομικού ταλέντου πρέπει να είναι η καρδιά τής όποιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, που αναπόφευκτα θα οδηγήσει μεσοπρόθεσμα και σε σαρωτικές κοινωνικές αλλαγές...

Ντρέπομαι, ωστόσο, περισσότερο για εκείνους που καπηλεύονται την αριστερή ιδεολογία, είτε βρίσκονται στο υπουργείο Παιδείας είτε κρύβονται κάτω από κουκούλες κι εμποδίζουν δημοκρατικές διαδικασίες κρατώντας ρόπαλα, προκειμένου να καθιστούν επίσημη πολιτική, de jure και de facto, την πλήρη ισοπέδωση. Οποιος πιστεύει ότι με μέτρα και μεθόδους που έχουν αποτύχει παταγωδώς στο παρελθόν θα χτίσουμε μια παιδεία που θα αποτελεί φόβητρο για τις ελίτ έχει χρέος να επιστρέψει στο πολιτικό του μαυσωλείο. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, άλλωστε, δεν είναι ούτε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ούτε η εισβολή των πολυεθνικών στις σχολές και στα τμήματα, αλλά οι σκουριασμένες αντιλήψεις που βαφτίζονται καινοτομίες και οι φασιστικές συμπεριφορές ενός ναρκισσιστικού αριστερισμού, ο οποίος όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο αντιγράφει τις χρυσαυγίτικες αθλιότητες, έχοντας μεταμορφωθεί στο τέρας που υποτίθεται πως πολεμά... 



  

Η ιδέα τού πρότυπου σχολείου δεν είναι φασιστική,είναι όμως ο τρόπος που εφαρμόζεται στην Ελλάδα...

Ο υπουργός Παιδείας, Αρ. Μπαλτάς υπερβάλλει όταν χαρακτηρίζει τα πρότυπα πειραματικά σχολεία χιτλερικά κατασκευάσματα. Φασιστικό δεν είναι να δημιουργείς "θερμοκήπια αρίστων", όπως κάποιοι τα αποκαλούν υποτιμητικώς, αλλά όταν αναγκάζεις τους άριστους να συμβιώνουν εκαιδευτικώς με μέτριους, με αποτέλεσμα στο τέλος να μην παράγεις τίποτα άλλο από μετριότητες, με ορισμένες απλώς ανάμεσά τους να είναι "χρυσές". Από την άλλη, όμως, ο τρόπος που λειτουργούν σήμερα τα πρότυπα σχολεία δεν παύει να έχει πολλά ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Το κυριότερο, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, είναι ότι στην ουσία ταυτίζουν την αριστεία με τις πολύ καλές επιδόσεις στα μαθήματα θετικής κατεύθυνσης. Οταν οι εξετάσεις εισαγωγής σε αυτά τα σχολεία περιλαμβάνουν μαθηματικά, φυσική και γλώσσα γίνεται από όλους κατανοητό ότι προκρίνονται τα θετικά μυαλά σε βάρος των θεωρητικών. Άριστος, ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτός που το μυαλό του ομοιάζει με του Αϊνστάιν, αλλά κι εκείνος που ξεχωρίζει στην τέχνη, στον αθλητισμό, στις τεχνικές εργασίες, στην κοινωνική προσαρμοστικότητα ή διαθέτει αξιοσημείωτη συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτά τα παιδιά, που ενδεχομένως να μη διακρίνονται για την ικανότητά τους να επιλύουν εξισώσεις ή θεωρήματα, γιατί θα πρέπει να συνωστίζονται μαζί με μετριότητες σε σχολεία που παράγουν αυτιστικούς ακόλουθους ενός σάπιου συστήματος; Γιατί θα πρέπει να τραβάμε όλους τους μαθητές προς τα κάτω αντί να τους βοηθούμε να πετούν ψηλά, διακρίνοντάς τους όχι με βάση το πορτοφόλι των γονιών τους αλλά με την αξιοσύνη τους σε οποιοδήποτε τομέα; Κι αυτή η αιχμή μου δεν αφορά μόνο τους φέροντες δεξιές αντιλήψεις, αλλά κι εκείνους που εξομοιώνουν την Αριστερά με την ισοπέδωση, αμαυρώνοντας την έννοια του προοδευτικού πολίτη...

Σε αυτό το πλαίσιο προτείνω τη μετεξέλιξη όλων ανεξαιρέτως των σχολείων σε πρότυπων, το καθένα σε μια συγκεκριμένη κατηγορία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όσοι φοιτούν σε αυτά δεν θα λαμβάνουν κι ευρύτερες γνώσεις, πέρα από αυτές που είναι πιο κοντά στα ενδιαφέροντα και στα ταλέντα τους. Και με αυτό δεν εννοώ, για παράδειγμα, πως το μάθημα της γλώσσας σε ένα σχολείο θετικής κατεύθυνσης θα πρέπει να γίνεται όπως όπως και χωρίς να εξετάζεται στο τέλος τής χρονιάς ισότιμα με τα άλλα μαθήματα. Εχοντας θητεύσει ως μαθητής σε πάλαι ποτέ δημόσιο Κλασικό Λύκειο, όπου κανένας δεν ενδιαφερόταν για τα μαθηματικά ή τη φυσική για παράδειγμα αφού αυτό δεν είχε καμία επίπτωση στην εισαγωγή του σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ, δεν επιθυμώ την αντικατάσταση του σημερινού (με τις αλλαγές, βεβαίως, που έχουν επέλθει από τα μέσα της δεκαετίας τού 1990) μονοδιάστατου εκπαιδευτικού συστήματος με ένα ίδιας κοπής δήθεν μοντέρνο. Οπως, όμως, δεν είναι δυνατό να φορτώνουμε τα παιδιά με όλες τις γνώσεις τού κόσμου στο κεφάλι τους άλλο τόσο καταστροφικό είναι να βγαίνουν στην κοινωνία άνθρωποι οι οποίοι θα μπορούν, π.χ., να δίνουν απαντήσεις για τα μυστήρια του σύμπαντος αλλά που δεν θα είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται το πώς αυτή η γνώση είναι σε θέση να ωφελήσει την ανθρωπότητα...

Οποιος θηρεύει εύκολες απαντήσεις ενδεχομένως να τις βρει στη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία τού υπουργείου Παιδείας και στην εκπαιδευτική κοινότητα και η οποία διαπνέεται από ιδεοληψίες τής μίας πλευράς κι από καιροσκοπισμούς κι ελιτισμούς της άλλης. Κρατώ, επομένως, ως μια καλή αρχή την τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα όταν ρωτήθηκε για το θέμα από τον Στ. Θεοδωράκη πως τίποτα δεν έχει αποφασιστεί ακόμα κι όλα θα γίνουν με διάλογο. Αλίμονο, όμως, αν κι αυτός ο δημόσιος διάλογος καταντήσει ατέρμονος, όπως κι όσοι προηγήθηκαν, κι ακόμα πιο αλίμονο αν η νέα κυβέρνηση υποκύψει σε αντιλήψεις και πιέσεις που δεν συνάδουν με την αναδιαμόρφωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος προς την κατεύθυνση της δημιουργίας συνειδητοποιημένων πολιτών κι όχι άβουλων πελατών τής κομματοκρατίας. Με βάση την Ελλάδα που παρέδωσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις θα ήταν άτοπο να περιμένουμε από την κυβέρνηση της Αριστεράς κάτι παραπάνω από έναν έντιμο κι επωφελή για τα λαϊκά κι εθνικά συμφέροντα συμβιβασμό στο οικονομικό πεδίο, στο οποίο η χώρα είναι υποχρεωμένη να συμβιώνει με άλλα κράτη. Στον εκπαιδευτικό, όμως, τομέα δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην προχωρήσει άμεσα σε ρήξεις με σαπισμένες κατεστημένες νοοτροπίες που δεν μας αφήνουν να ξεκολλήσουμε από τη λάσπη. Γι' αυτό και οι προτάσεις για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και, κυρίως, η υλοποίησή τους θα αποτελέσουν ένα από τα σημαντικότερα κριτήρια πάνω στα οποία θα εξαχθεί το συμπέρασμα, όταν έρθει η ώρα, για το αν πέτυχε η κυβέρνηση της Αριστεράς ή όχι...