Στον πολιτικό σκουπιδοτενεκέ που του αξίζει...

Το διευθυντήριο του νεοφασιστικού μορφώματος δεν εξοστράκισε  στο πρόσφατο ψευδοσυνέδριό του "μόνο" τον δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρό του. Εξοστράκισε κυρίως τη βάση του, τους ψηφοφόρους που έκαναν το ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση, κυβέρνηση και πάλι αξιωματική αντιπολίτευση. 

Και, μάλιστα, το έκανε με τον πιο ατιμωτικό τρόπο, με βία και νοθεία ακόμα και σε βάρος ανθρώπων που βρίσκονται 50 χρόνια στην Αριστερά. Όχι, βεβαίως, πως δεν είναι ντροπή που έγινε και σε νέους που πίστεψαν ότι δεν ανήκουν σε ακροδεξιό κόμμα. Αν, συνεπώς, ψάχνουν για αποστάτες ας κοιταχτούν καλύτερα στον καθρέφτη τους...

Στην Κουμουνδούρου μπορεί να μην περισσεύει η δημοκρατία αλλά περισσεύει το θράσος. Το ΣΥΡΙΖΑ από την αξιωματική αντιπολίτευση δεν έριξαν η Θεοδώρα Τζάκρη και η Γιώτα Πούλου, αλλά εκείνοι που αντί να συνδράμουν έναν νέο πρόεδρο στην ανανέωση του κόμματος ώστε να κάνει ξανά το άλμα προς την εξουσία τον υπονόμευσαν, όταν δεν έκαναν λευκή απεργία, τον καθαίρεσαν, τον απέκλεισαν και τον εξοστράκισαν. Με λίγη στοιχειώδη σοβαρότητα θα ήταν σήμερα πόντο με πόντο με τη ΝΔ. Επέλεξαν, ωστόσο, την πολιτική αυτοκτονία μόνο και μόνο για να απαλλαγούν από έναν άνθρωπο που σχεδόν μόνος του πολεμούσε τους χορηγούς ενός σάπιου καθεστώτος. Η διαπλοκή τώρα τους φοβάται όσο ένα βουβάλι ένα βατράχι...

Όταν τη μία ημέρα ισχυρίζεσαι πως ο λαός δεν ξέρει και διορθώνεις το "λάθος" του είναι απερίγραπτα υποκριτικό να τον καλείς τώρα σε μαζική συμμετοχή. Ναι, για όσους πιστεύουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα κι ο Στέφανος Κασσελάκης είναι ο διάβολος επί γης είναι κι επιτακτικό να λάβουν μέρος στις εκλογές ενός νεοφασιστικού μορφώματος... 

Αλίμονο, όμως, δεν είναι για όσους τους έκαναν βουλευτές, υπουργούς, δημάρχους, περιφερειάρχες και πρωθυπουργό κι αντί για "ευχαριστώ" τους ειρωνεύονται όταν δεν τους προπηλακίζουν. Κι ακόμα περισσότερο για όποιον αισθάνεται δημοκράτης, προοδευτικός και Αριστερός... 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον ούτε δημοκρατικό ούτε προοδευτικό ούτε αριστερό κόμμα. Είναι ένα συνονθύλευμα αποτυχημένων αριβιστών το οποίο με την πρώτη ευκαιρία ο "εχθρός λαός" θα το τοποθετήσει στον πολιτικό σκουπιδοτενεκέ που του αρμόζει...

 

   

Το κάπνισμα σε κλειστούς δημόσιους χώρους δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα, είναι έγκλημα...

Η αυστηρή κριτική για να είναι δίκαιη οφείλει να αναγνωρίζει και τα θετικά τού πολιτικού αντιπάλου. Σε αυτό το πλαίσιο, η αντικαπνιστική πολιτική τής σημερινής κυβέρνησης κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Η δρακόντειος εφαρμογή τού αντικαπνιστικού νόμου στους δημόσιους χώρους δεν είναι ζήτημα καταπάτησης των δικαιωμάτων των καπνιστών, αλλά προστασίας των μη καπνιστών από μία κακή συνήθεια που δεν είναι δική τους, αλλά επιβαρύνει την υγεία τους, όπως έχει αποδειχθεί εδώ και πολλά χρόνια κι επιστημονικώς...

Το δικαίωμα στην αυτοκτονία είναι αναφαίρετο. Αν κάποιος γουστάρει τόσο πολύ το τσιγάρο που θέλει να γεμίσει τους πνεύμονές του πίσσα και νικοτίνη και να πεθάνει από αυτό, είναι ελεύθερος να το κάνει στον ιδιωτικό του χώρο. Δεν έχει, όμως, κανένα δικαίωμα να σκοτώνει τους γύρω του- ενδεχομένως και μέλη τής οικογένειάς του- για να υπηρετεί το δικό του εθισμό, ιδίως αν τον έχει συνδυάσει με μία μαγκιά η οποία δεν προκύπτει από κανένα αντικειμενικό στοιχείο. Κι ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, άλλωστε, έλεγε "βρες ένα πάθος κι άφησέ το να σε καταστρέψει", όχι "βρες ένα πάθος κι άσε το να καταστρέψει και τους άλλους"...

Αν, πάντως, κάποιοι σκέφτονται την απονομιμοποίηση του τσιγάρου, μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί πόσο καλό κάνει στους βαρόνους των ναρκωτικών το ότι η κοκαΐνη, για παράδειγμα, είναι παράνομη. Το απαγορευμένο, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, είναι και πιο θελκτικό, γι' αυτό άλλωστε και οι τουαλέτες των σχολείων γεμίζουν με μαθητές που ψάχνουν να βρουν το αντριλίκι τους και μαθήτριες που θέλουν να αισθανθούν σουφραζέτες. Οι εξαρτήσεις, εξάλλου, δεν κόβονται με το διδακτισμό και ηθικοπλαστικά κηρύγματα, αλλά με το παράδειγμα πρώτα και κύρια των γονέων, αρκετοί από τους οποίους περιμένουν από άλλους να διαπαιδαγωγήσουν τους βλαστούς τους...   

Ο τρόμος για την απώλεια της "δουλίτσας" η καθημερινή μας αυτοκτονία...

Κολυμπώ σε ψυχολογικά νερά που δεν γνωρίζω, αλλά ένας άνθρωπος δεν οδηγείται στην αυτοκτονία "μόνο και μόνο"- μέσα σε πολλά εισαγωγικά- γιατί είναι άνεργος ή γιατί είναι απλήρωτος επί πολλούς μήνες και δεν μπορεί να ζήσει τον εαυτό του ή την οικογένειά του. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε στην Ελλάδα των μνημονίων θα είχαν μείνει ελάχιστοι ζωντανοί. Ο άνθρωπος που αυτοκτονεί αντιμετωπίζει πολύ βαθύτερα ψυχολογικά ζητήματα, τα οποία βεβαίως κι επιδεινώνει η κακή του οικονομική κατάσταση, η οποία πέρα από το πρακτικό κομμάτι τού τι θα φάω για να μην πεθάνω συνδυάζεται με την απώλεια της αξιοπρέπειας, εξέλιξη που για αρκετούς είναι ακόμα χειρότερη από την απουσία σωστής σίτισης ή στέγασης...

Η κυβέρνηση, με αφορμή και την έξοδο από το καθεστώς επιτήρησης της Κομισιόν, στήνει το δικό της "success story" για να στηρίξει και την πρωθυπουργική περιοδεία ανά την επικράτεια. Φυσικά και είναι απαραίτητο να συζητάμε για την επόμενη ημέρα, για το πώς η ανάπτυξη μπορεί να είναι δίκαιη και βιώσιμη. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς θα συμβεί αυτό όταν η λιτότητα συνεχίζεται με νόμους, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα...

Πώς θα μπορέσουμε να πούμε πως τα δύσκολα είναι πίσω μας όταν βρισκόμαστε ακόμα σε μνημόνιο, με νέες αξιολογήσεις κι ενδεχομένως νέα μέτρα να έρχονται από το φθινόπωρο; Και πώς είναι δυνατό να ανακοπεί ο εργασιακός μεσαίωνας και στη συνέχεια να χτιστεί ένα κοινωνικό κράτος μακριά από το "Μπαγκλαντές" όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη και στον πλανήτη ολόκληρο ο κανόνας είναι ο νεοφιλελευθερισμός;...

Η αυτοκτονία τής 42χρονης εργαζόμενης συνιστά ένα πιο ηχηρό καμπανάκι στα πολλά που ακούγονται στην Ελλάδα τού 2017. Κι αν η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί μοιρολατρικά την ιδεολογική της ήττα και οι εργοδότες επωφελούνται της κατάστασης για να χρησιμοποιούν τους υπαλλήλους τους σαν να ήταν σκλάβοι, το ερώτημα είναι τι κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αν θέλω να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο, θα σας απαντήσω "λίγα" κι αν επιθυμώ να είμαι απαισιόδοξος, θα σας πω "τίποτα"...

Το πολύ πολύ οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να επιτεθούν στους δημοσίους υπαλλήλους, σε έναν κοινωνικό αυτοματισμό από τον οποίο ο μόνος που επωφελείται είναι το μεγάλο κεφάλαιο, ή στον Αλ. Τσίπρα γιατί δεν αποδείχθηκε ο μεσσίας που περίμεναν να τους σώσει δίχως να κουνήσουν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Κατά τα άλλα, μούγκα στη στρούγκα επικρατεί στους εργασιακούς χώρους από τον τρόμο για την απώλεια της "δουλίτσας" αν ακουστεί έστω κι ένα επικριτικό κιχ σε βάρος τού αφέντη και των κολαούζων του. Πώς επομένως, να απαλλαγούμε από τους καταπιεστές όταν ιδία βουλήσει λυγίζουμε τη μέση για να μας μαστιγώσουν κι άλλο φοβούμενοι πως δεν υπάρχει ζωή μακριά από το καμτσίκι;...

 

Πόσα μου δίνετε για να σας πω το νόημα της ζωής;...

Οι άνθρωποι υποφέρουμε από ένα φριχτό ελάττωμα: προσπαθούμε να ορίσουμε με τη λογική κάθε πτυχή τής ζωής μας κι όταν δεν τα καταφέρνουμε, φτάνουμε στο άλλο άκρο, ορίζουμε θεούς και νομοθέτες για να το κάνουν στην θέση μας. Γι' αυτό κι αναρωτιόμαστε ακόμα, για παράδειγμα, ποιος ήταν ο σκοπός ή το βαθύτερο νόημα του τροχαίου δυστυχήματος στην εθνική οδό. Δεν χρειάζεται να τρελαίνεστε ούτε να σπαταλάτε τα λεφτά σας σε ψυχιάτρους ή σε παπάδες για να βρείτε τη λύση. Θα σας την προσφέρω εδώ και τώρα δωρεάν: δεν υπάρχει κανένα, μα κανένα νόημα σε αυτήν τη ζωή που να το έχει ορίσει κάποιος σοφός τρίτος κι όλοι οι υπόλοιποι οφείλουμε να το ακολουθούμε σαν να είμαστε υπνωτισμένοι από την ημέρα που γεννιόμαστε μέχρι εκείνη που πεθαίνουμε...

Ο καθένας μας μπορεί αν γουστάρει να θέτει στόχους, όνειρα, φιλοδοξίες, οράματα, νοήματα για το βίο του. Και να μην το κάνει, ωστόσο, πάλι ο θάνατος μας περιμένει είτε στην επόμενη στροφή είτε στη μεθεπόμενη. Ο ίδιος τάφος αναμένει να υποδεχθεί τα κόκαλά μας για να σαπίσουν σε αυτόν είτε είμαστε πλούσιοι, δοξασμένοι κι ωραίοι είτε φτωχοί, άσημοι κι άσχημοι. "Επομένως, ρε μεγάλε, μας προτείνεις να αυτοκτονήσουμε;", πολύ πιθανόν να αναρωτηθείτε. Και η αυτοκτονία βρίσκεται στο σακούλι με τις επιλογές κάθε λογικού όντος που γνωρίζει ότι αργά ή γρήγορα θα πεθάνει. Δεν είναι, όμως, αυτή η συμβουλή μου, αν έχω το δικαίωμα να δίνω τέτοιες. Αντιθέτως, προτρέπω τον καθένα σας και πρώτον από όλους τον εαυτό μου να κάνουμε σε αυτή τη ζωή ό,τι αγαπάμε δίχως τύψεις, ενοχές και λοιπές μπαρούφες με τις οποίες μας πιπιλίζουν το μυαλό οι μίζεροι και στενόμυαλοι διαφόρων ειδών ειδωλολάτρες. Εκείνοι, άλλωστε, που έχουν τα λιγότερα απωθημένα και κόμπλεξ αποδεικνύονται και καλύτεροι για το κοινωνικό σύνολο...

Όποιος αγαπά τον πλησίον του ως εαυτόν, δεν δολοφονεί, δεν κλέβει ή δεν μοιχεύει, μολονότι επιθυμεί να κάνει όλα τα παραπάνω, γιατί αυτό επιβάλλεται από τους θείους και τους ανθρώπινους κανόνες δεν είναι διόλου καλύτερος από έναν νάρκισσο, δολοφόνο, κλέφτη και μοιχό παρά μόνο περισσότερο δειλός. Κι αυτό ισχύει για οποιοδήποτε ηθικό κανόνα δεν εκπορεύεται από μέσα μας, αλλά έχει ως πηγή του τους πολιτικούς, θρησκευτικούς ή πνευματικούς ταγούς μιας κοινωνίας. Κατανοώ ότι κάποιοι ενδεχομένως να εκλάβουν το συγκεκριμένο κείμενο ως ένα κυνικό κάλεσμα στην αναρχία. Δεν με νοιάζει, ωστόσο, ιδιαιτέρως να γίνομαι αντιληπτός από τους "καλούς με το στανιό", αλλά από εκείνους που δίνουν την καθημερινή μάχη με τη συνείδησή τους και στο τέλος τής ημέρας σιγοτραγουδούν "θα το κάνω κι ας μου βγει και σε κακό"...