Βρες ένα πάθος κι άφησέ το να μην καταστρέψει και τους άλλους γύρω σου...

"Βρες ένα πάθος κι άφησέ το να σε καταστρέψει", έλεγε ο Τσαρλς Μπουκόφσκι. Δεν είχε πει ποτέ, όμως, "βρες ένα πάθος κι άφησέ το να καταστρέψει και τους άλλους γύρω σου". Το γράφω γιατί ξεκίνησε πάλι μια συζήτηση, με αφορμή το τσιγάρο που έκανε η "γυναικεία ονείρωξη" Β. Μπισμπίκης, το πρόστιμο που έλαβε το νυχτερινό κέντρο και την οργή των ελευθεριακών καπνιστών τού διαδικτύου, για το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. Στην Ελλάδα, βεβαίως, γιατί στον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο, αν θέλουμε να θεωρούμαστε κομμάτι του, αυτά έχουν λυθεί εδώ και χρόνια...

Φυσικά και το να μην μπορείς να καπνίσεις σε κλειστό δημόσιο χώρο είναι στέρηση μιας ελευθερίας. Το ίδιο ισχύει και με την απαγόρευση να σκοτώνεις, να βιάζεις ή να κλέβεις. Κι αν για κάποιους όλα αυτά δεν εξομοιώνονται, ας ρίξουν μια ματιά στα στοιχεία γύρω από τα θύματα του παθητικού καπνίσματος. Αν κάποιος, επομένως, γουστάρει νικοτίνη, ας την απολαμβάνει σπίτι του ή σε ανοιχτούς χώρους... 

Και, βεβαίως, δεν τον καθιστά καλύτερο άνθρωπο να μην καπνίζει στο σπίτι μπροστά στο ανήλικο παιδί του, αλλά να έχει την απαίτηση να το κάνει στην καφετέρια ή στο κλαμπ. Μάλλον περισσότερο υποκριτή...

Το να μην επαναστατούμε για τίποτα είναι τραγικό. Ομοίως τραγικό είναι, ωστόσο, να επαναστατούμε για τα πάντα και να μην διαλέγουμε τις μάχες που δίνουμε. Όχι μόνο γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι παραγωγικό- πόσες δυνάμεις μας μπορούμε να διαθέτουμε για τα πάντα;-, αλλά και γιατί τότε η επαναστατικότητα εύκολα συγχέεται με την αντιδραστικότητα. Δυστυχώς σε αυτήν τη χώρα υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να επαναστατούμε. Το κάπνισμα περισσεύει... 

  
 

Δεν θα έχουμε "πογκρόμ" εμβολιασμένων για να μην έχουμε "πογκρόμ" ανεμβολίαστων...

Μέχρι να προκύψει η πανδημία συνδέαμε την ομαδική αυτοκτονία, πέρα από την κυριολεκτική της ερμηνεία, με την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ή με το κάπνισμα. Πλέον μάλλον πρέπει να τη συνδέουμε και με την απροθυμία εμβολιασμού κατά τού κοροναϊού, ιδίως εκείνων που βρίσκονται σε προχωρημένη ηλικία ή ανήκουν σε ευπαθή ομάδα. Με το 90% και πλέον των διασωληνωμένων να είναι ανεμβολίαστο κι εννέα στους δέκα στις ηλικίες άνω των 60 τι άλλη χρεία αποδείξεων, αλήθεια, έχουμε;...

Μια πολιτεία είναι υποχρεωμένη να παρεμβαίνει για την προστασία τής δημόσιας υγείας, ακόμα κι εκείνων που ζουν στο μεσαίωνα, τρέφονται από θεωρίες συνωμοσίας ή από αντιπολιτευτικό οίστρο. Σε αυτό το πλαίσιο οι υποχρεωτικότητες είναι κατανοητές, όπως επίσης πρέπει να γίνει σεβαστό το δικαίωμα των εμβολιασμένων να μην ζήσουν νέα καραντίνα κι άλλους περιορισμούς των ατομικών τους ελευθεριών γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι τα κέρματα κολλάνε στο μπράτσο που έχουν εμβολιαστεί. Σε αντίθετη περίπτωση και μόνο θα έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για τρόπον τινά πογκρόμ σε βάρος των εμβολιασμένων...

Από την άλλη, βεβαίως, οι εμβολιασμένοι δεν είναι αθάνατοι ούτε είναι δυνατό να έχουν free pass για τα πάντα χωρίς κανένα έλεγχο μόνο και μόνο για να ενταθεί η πίεση στους ανεμβολίαστους. Γι' αυτό θα πρέπει και οι εμβολιασμένοι, έστω κατά χρονικά διαστήματα πιο αραιά από τους ανεμβολίαστους, να υποβάλλονται υποχρεωτικώς σε μοριακά και rapid τεστ, αφού και μπορούν να κολλήσουν οι ίδιοι και να κολλήσουν τους άλλους, έστω πάλι πολύ λιγότερο από τους ανεμβολίαστους... 

Όπως κι αν έχει, όποιος εξακολουθεί να κλείνει το μάτι στους ψεκασμένους, ειδικώς αν είναι πολιτικός ή κάποιος άλλος με δημόσια επιρροή, θα έπρεπε να υπέχει και ποινικές ευθύνες. Και γι' αυτό, άλλωστε, έχουμε το κράτος δικαίου, και για να πειθαναγκάζει την ευθύνη όταν αυτή εγκληματικώς απουσιάζει...  

 

Ε, δεν θα γίνουμε κι ένας λαός-Χλαπάτσας για ένα βρομοτσίγαρο...

Το έχω ξαναγράψει ότι η πολιτική βούληση της κυβέρνησης να εφαρμοστεί ο αντικαπνιστικός νόμος είναι μία από τις ελάχιστες πρωτοβουλίες της που επικροτώ. Το τσιγάρο είναι ανθρώπινο δικαίωμα όταν καπνίζεται ιδιωτικώς ή, τέλος πάντων, δημοσίως αλλά με τη ρητή συναίνεση όλων των παρευρισκόμενων- καπνιζόντων και μη- ότι συμφωνούν. Αλίμονο, όμως, αν το κράτος υιοθετεί το δωσιλογισμό- μέσω της γνωστής τηλεφωνικής γραμμής, αλλά και των μπόνους σε μπάτσους για να κάνουν απλώς τη δουλειά τους- ως μέθοδο πάταξης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους...

Με τους νομικισμούς μπορείς να αιτιολογήσεις τα πάντα, όπως για παράδειγμα τη μη συμπερίληψη ερμηνευτικής δήλωσης στο Σύνταγμα για να καθιστάς βέβαιο ότι η δωροληψία ενός υπουργού δεν θα παραγράφεται σε σύντομο χρόνο. Το ίδιο ισχύει και με το κάπνισμα, αφού κάποιος μπορεί να ισχυριστεί πως επιτρέποντας σε έναν καπνιστή να φουμάρει δίπλα του προσβάλλει πέρα από το νόμο και την υγεία του. Θα μπορούσε, όμως, πρώτα να απευθυνθεί στον ιδιοκτήτη- υπεύθυνο του καταστήματος και μόνο αν η παρέμβασή του καταστεί μάταιη να κάνει και το τηλεφώνημά του στις Αρχές. Ο χαφιεδισμός δεν μπορεί να είναι ποτέ η πρώτη μας επιλογή...

Το οποιοδήποτε μέτρο για να είναι δίκαιο πρέπει να είναι αναλογικό. Δεν είναι το ίδιο, για παράδειγμα, να καταδίδεις κάποιον που σκοτώνει έναν συνάνθρωπό σου με το να καρφώνεις έναν καπνιστή, μολονότι κι ο τελευταίος βλάπτει την υγεία σου. Αυτά είναι, όμως, ψιλά λόγια για μια κυβέρνηση που έχει αποφασίσει να φυλακίσει σε κλειστά κέντρα ανθρώπους που το μόνο τους "αμάρτημα" είναι να ζητούν πολιτικό άσυλο. Ακόμα, άλλωστε, κι αν αποδειχθούν μετανάστες- λες κι αυτό εξισώνεται με το να τα παίρνεις από τη Siemens ή τη Novartis- η προληπτική φυλάκιση συνάδει σε οργουελικά καθεστώτα κι όχι σε πολιτισμένες κοινωνίες. Όπως, επίσης, σε πολιτισμένες κοινωνίες δεν ταιριάζει η νομιμοποίηση κι ανταμοιβή τής ρουφιανιάς...

Το κάπνισμα σε κλειστούς δημόσιους χώρους δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα, είναι έγκλημα...

Η αυστηρή κριτική για να είναι δίκαιη οφείλει να αναγνωρίζει και τα θετικά τού πολιτικού αντιπάλου. Σε αυτό το πλαίσιο, η αντικαπνιστική πολιτική τής σημερινής κυβέρνησης κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Η δρακόντειος εφαρμογή τού αντικαπνιστικού νόμου στους δημόσιους χώρους δεν είναι ζήτημα καταπάτησης των δικαιωμάτων των καπνιστών, αλλά προστασίας των μη καπνιστών από μία κακή συνήθεια που δεν είναι δική τους, αλλά επιβαρύνει την υγεία τους, όπως έχει αποδειχθεί εδώ και πολλά χρόνια κι επιστημονικώς...

Το δικαίωμα στην αυτοκτονία είναι αναφαίρετο. Αν κάποιος γουστάρει τόσο πολύ το τσιγάρο που θέλει να γεμίσει τους πνεύμονές του πίσσα και νικοτίνη και να πεθάνει από αυτό, είναι ελεύθερος να το κάνει στον ιδιωτικό του χώρο. Δεν έχει, όμως, κανένα δικαίωμα να σκοτώνει τους γύρω του- ενδεχομένως και μέλη τής οικογένειάς του- για να υπηρετεί το δικό του εθισμό, ιδίως αν τον έχει συνδυάσει με μία μαγκιά η οποία δεν προκύπτει από κανένα αντικειμενικό στοιχείο. Κι ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, άλλωστε, έλεγε "βρες ένα πάθος κι άφησέ το να σε καταστρέψει", όχι "βρες ένα πάθος κι άσε το να καταστρέψει και τους άλλους"...

Αν, πάντως, κάποιοι σκέφτονται την απονομιμοποίηση του τσιγάρου, μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί πόσο καλό κάνει στους βαρόνους των ναρκωτικών το ότι η κοκαΐνη, για παράδειγμα, είναι παράνομη. Το απαγορευμένο, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, είναι και πιο θελκτικό, γι' αυτό άλλωστε και οι τουαλέτες των σχολείων γεμίζουν με μαθητές που ψάχνουν να βρουν το αντριλίκι τους και μαθήτριες που θέλουν να αισθανθούν σουφραζέτες. Οι εξαρτήσεις, εξάλλου, δεν κόβονται με το διδακτισμό και ηθικοπλαστικά κηρύγματα, αλλά με το παράδειγμα πρώτα και κύρια των γονέων, αρκετοί από τους οποίους περιμένουν από άλλους να διαπαιδαγωγήσουν τους βλαστούς τους...