Πολιτική ορθότητα και μισαλλοδοξία είναι δίδυμα που χωρίστηκαν στην κούνια...

Οι λέξεις μπορούν και να σκοτώσουν, τουλάχιστον ψυχολογικά. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Και το αλκοόλ, ωστόσο, είναι δυνατό να σκοτώσει, όπως και η οδήγηση. Είναι δυνατό να γίνουμε φονιάδες ακόμα κι αν δεν έχουμε επιδείξει αμέλεια, πολλώ δε μάλλον δόλο. Αυτό που δεν μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε είναι να μετατρέψουμε τη ζωή σε πειραματόζωο για επιλεκτικά ευαίσθητους. Θύματα, για παράδειγμα, της λεκτικής κακοποίησης και του σεξισμού γίνονται κι άνθρωποι που πολιτεύονται με βάση τη λεκτική κακοποίηση και το ρατσισμό αλλά η στάση τού "καλά να πάθουν" τιμά μόνο τους εκδικητικούς κι όχι τους προοδευτικούς πολίτες...

Η Αφρ. Λατινοπούλου έγινε ευρωβουλευτής πουλώντας μίσος κι εθχροπάθεια. Φιλοδοξεί να γίνει και βουλευτής με τα ίδια θλιβερά εφόδια. Όλα αυτά, όμως, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν τη σιωπή των προοδευτικών κομμάτων για τη χυδαία λεκτική επίθεση που δέχθηκε (αν κάνω λάθος για κάποιο από αυτά ζητώ από τώρα συγγνώμη). Σε διαφορετική περίπτωση ας δηλώσουν πως ο σεξισμός απαγορεύεται αλλά υπάρχουν κι εξαιρέσεις στον κανόνα...

Στην πραγματικότητα- φάνηκε και στην περίπτωση που ένα παιδί κινδυνεύει να μεγαλώσει σε ίδρυμα γιατί η μητέρα του το χαστούκισε- μαίνεται ένας ακήρυχτος πόλεμος ανάμεσα στην πολιτική ορθότητα και στη μισαλλοδοξία ο οποίος, επί της ουσίας, είναι εμφύλιος. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός και η επέκτασή τους δεν προστατεύονται από την κανονικοποίηση της υπερβολής. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει κι αν κρίνουμε από τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στην Ευρώπη κι από αυτά που μάλλον έρχονται νερό στο μύλο τής ακροδεξιάς βάζει η woke ατζέντα παρά της το στερεί... 

 

  

 

Δεν θα έχουμε "πογκρόμ" εμβολιασμένων για να μην έχουμε "πογκρόμ" ανεμβολίαστων...

Μέχρι να προκύψει η πανδημία συνδέαμε την ομαδική αυτοκτονία, πέρα από την κυριολεκτική της ερμηνεία, με την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ή με το κάπνισμα. Πλέον μάλλον πρέπει να τη συνδέουμε και με την απροθυμία εμβολιασμού κατά τού κοροναϊού, ιδίως εκείνων που βρίσκονται σε προχωρημένη ηλικία ή ανήκουν σε ευπαθή ομάδα. Με το 90% και πλέον των διασωληνωμένων να είναι ανεμβολίαστο κι εννέα στους δέκα στις ηλικίες άνω των 60 τι άλλη χρεία αποδείξεων, αλήθεια, έχουμε;...

Μια πολιτεία είναι υποχρεωμένη να παρεμβαίνει για την προστασία τής δημόσιας υγείας, ακόμα κι εκείνων που ζουν στο μεσαίωνα, τρέφονται από θεωρίες συνωμοσίας ή από αντιπολιτευτικό οίστρο. Σε αυτό το πλαίσιο οι υποχρεωτικότητες είναι κατανοητές, όπως επίσης πρέπει να γίνει σεβαστό το δικαίωμα των εμβολιασμένων να μην ζήσουν νέα καραντίνα κι άλλους περιορισμούς των ατομικών τους ελευθεριών γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι τα κέρματα κολλάνε στο μπράτσο που έχουν εμβολιαστεί. Σε αντίθετη περίπτωση και μόνο θα έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για τρόπον τινά πογκρόμ σε βάρος των εμβολιασμένων...

Από την άλλη, βεβαίως, οι εμβολιασμένοι δεν είναι αθάνατοι ούτε είναι δυνατό να έχουν free pass για τα πάντα χωρίς κανένα έλεγχο μόνο και μόνο για να ενταθεί η πίεση στους ανεμβολίαστους. Γι' αυτό θα πρέπει και οι εμβολιασμένοι, έστω κατά χρονικά διαστήματα πιο αραιά από τους ανεμβολίαστους, να υποβάλλονται υποχρεωτικώς σε μοριακά και rapid τεστ, αφού και μπορούν να κολλήσουν οι ίδιοι και να κολλήσουν τους άλλους, έστω πάλι πολύ λιγότερο από τους ανεμβολίαστους... 

Όπως κι αν έχει, όποιος εξακολουθεί να κλείνει το μάτι στους ψεκασμένους, ειδικώς αν είναι πολιτικός ή κάποιος άλλος με δημόσια επιρροή, θα έπρεπε να υπέχει και ποινικές ευθύνες. Και γι' αυτό, άλλωστε, έχουμε το κράτος δικαίου, και για να πειθαναγκάζει την ευθύνη όταν αυτή εγκληματικώς απουσιάζει...  

 

Η υπερβολή ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζόμπι...

Η Κοπεγχάγη είναι μια όμορφη πόλη, με αξιοζήλευτη αρχιτεκτονική, μεγάλους δρόμους τους οποίους διαβαίνουν κατά βάση ποδήλατα και πολύ λιγότερο αυτοκίνητα, ολάνθιστους κήπους, χαριτωμένα καφέ κι εστιατόρια. Μόνο που έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα, το οποίο πετά στα σκουπίδια όλα τα καλά: μοιάζει με θερμοκήπιο, κατοικημένη από ανθρώπους που δεν πρόκειται να σου κάνουν κακό, αλλά και κυκλοφορούν γύρω σου σαν προγραμματισμένα ρομποτάκια που αναλόγως την ώρα της ημέρας εργάζονται ή διασκεδάζουν. Πάντοτε με μέτρο, χωρίς την υπερβολή που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζόμπι…

Η Κοπεγχάγη αριστεύει σε όλους τους δείκτες που με την ψυχρή αντικειμενική τους ακρίβεια αξιολογούν αν κάποιος αξίζει να ζει σε μια πόλη κι αν τα «προσόντα» της τον κάνουν ευτυχισμένο. Δεν θα δεις πολλούς ζητιάνους, πολλούς μεθυσμένους, στην πραγματικότητα δεν θα δεις τίποτα που να σου θυμίζει πως κυλά αίμα στις φλέβες των ανθρώπων που κινούνται γύρω σου. Είναι, όμως, αυτά αρκετά για να ισχυρίζεσαι πως έχεις γνωρίσει την ευτυχία στον πλανήτη Γη; Μάλλον όχι…

Με τα παραπάνω δεν ισχυρίζομαι πως η ευτυχία βρίσκεται στη φτώχεια, στη μιζέρια, στον αλκοολισμό, στα ναρκωτικά ή στη βία. Η ευτυχία δεν βρίσκεται ούτε εκεί... 

Για την ακρίβεια, η ευτυχία βρίσκεται στη δυνατότητα να αντιμετωπίζεις όσα σου δίνει ή σου παίρνει η ζωή με την αδιαφορία ενός τρίτου αντικειμενικού παρατηρητή. Τότε μόνο αντιλαμβάνεσαι την προσωρινότητα των συναισθημάτων και μαθαίνεις να τους συμπεριφέρεσαι με την απάθεια που τους ταιριάζει. Είτε είσαι στην Κοπεγχάγη είτε είσαι στην Αθήνα…