Ε, δεν θα γίνουμε κι ένας λαός-Χλαπάτσας για ένα βρομοτσίγαρο...

Το έχω ξαναγράψει ότι η πολιτική βούληση της κυβέρνησης να εφαρμοστεί ο αντικαπνιστικός νόμος είναι μία από τις ελάχιστες πρωτοβουλίες της που επικροτώ. Το τσιγάρο είναι ανθρώπινο δικαίωμα όταν καπνίζεται ιδιωτικώς ή, τέλος πάντων, δημοσίως αλλά με τη ρητή συναίνεση όλων των παρευρισκόμενων- καπνιζόντων και μη- ότι συμφωνούν. Αλίμονο, όμως, αν το κράτος υιοθετεί το δωσιλογισμό- μέσω της γνωστής τηλεφωνικής γραμμής, αλλά και των μπόνους σε μπάτσους για να κάνουν απλώς τη δουλειά τους- ως μέθοδο πάταξης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους...

Με τους νομικισμούς μπορείς να αιτιολογήσεις τα πάντα, όπως για παράδειγμα τη μη συμπερίληψη ερμηνευτικής δήλωσης στο Σύνταγμα για να καθιστάς βέβαιο ότι η δωροληψία ενός υπουργού δεν θα παραγράφεται σε σύντομο χρόνο. Το ίδιο ισχύει και με το κάπνισμα, αφού κάποιος μπορεί να ισχυριστεί πως επιτρέποντας σε έναν καπνιστή να φουμάρει δίπλα του προσβάλλει πέρα από το νόμο και την υγεία του. Θα μπορούσε, όμως, πρώτα να απευθυνθεί στον ιδιοκτήτη- υπεύθυνο του καταστήματος και μόνο αν η παρέμβασή του καταστεί μάταιη να κάνει και το τηλεφώνημά του στις Αρχές. Ο χαφιεδισμός δεν μπορεί να είναι ποτέ η πρώτη μας επιλογή...

Το οποιοδήποτε μέτρο για να είναι δίκαιο πρέπει να είναι αναλογικό. Δεν είναι το ίδιο, για παράδειγμα, να καταδίδεις κάποιον που σκοτώνει έναν συνάνθρωπό σου με το να καρφώνεις έναν καπνιστή, μολονότι κι ο τελευταίος βλάπτει την υγεία σου. Αυτά είναι, όμως, ψιλά λόγια για μια κυβέρνηση που έχει αποφασίσει να φυλακίσει σε κλειστά κέντρα ανθρώπους που το μόνο τους "αμάρτημα" είναι να ζητούν πολιτικό άσυλο. Ακόμα, άλλωστε, κι αν αποδειχθούν μετανάστες- λες κι αυτό εξισώνεται με το να τα παίρνεις από τη Siemens ή τη Novartis- η προληπτική φυλάκιση συνάδει σε οργουελικά καθεστώτα κι όχι σε πολιτισμένες κοινωνίες. Όπως, επίσης, σε πολιτισμένες κοινωνίες δεν ταιριάζει η νομιμοποίηση κι ανταμοιβή τής ρουφιανιάς...

Το κάπνισμα σε κλειστούς δημόσιους χώρους δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα, είναι έγκλημα...

Η αυστηρή κριτική για να είναι δίκαιη οφείλει να αναγνωρίζει και τα θετικά τού πολιτικού αντιπάλου. Σε αυτό το πλαίσιο, η αντικαπνιστική πολιτική τής σημερινής κυβέρνησης κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Η δρακόντειος εφαρμογή τού αντικαπνιστικού νόμου στους δημόσιους χώρους δεν είναι ζήτημα καταπάτησης των δικαιωμάτων των καπνιστών, αλλά προστασίας των μη καπνιστών από μία κακή συνήθεια που δεν είναι δική τους, αλλά επιβαρύνει την υγεία τους, όπως έχει αποδειχθεί εδώ και πολλά χρόνια κι επιστημονικώς...

Το δικαίωμα στην αυτοκτονία είναι αναφαίρετο. Αν κάποιος γουστάρει τόσο πολύ το τσιγάρο που θέλει να γεμίσει τους πνεύμονές του πίσσα και νικοτίνη και να πεθάνει από αυτό, είναι ελεύθερος να το κάνει στον ιδιωτικό του χώρο. Δεν έχει, όμως, κανένα δικαίωμα να σκοτώνει τους γύρω του- ενδεχομένως και μέλη τής οικογένειάς του- για να υπηρετεί το δικό του εθισμό, ιδίως αν τον έχει συνδυάσει με μία μαγκιά η οποία δεν προκύπτει από κανένα αντικειμενικό στοιχείο. Κι ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, άλλωστε, έλεγε "βρες ένα πάθος κι άφησέ το να σε καταστρέψει", όχι "βρες ένα πάθος κι άσε το να καταστρέψει και τους άλλους"...

Αν, πάντως, κάποιοι σκέφτονται την απονομιμοποίηση του τσιγάρου, μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί πόσο καλό κάνει στους βαρόνους των ναρκωτικών το ότι η κοκαΐνη, για παράδειγμα, είναι παράνομη. Το απαγορευμένο, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, είναι και πιο θελκτικό, γι' αυτό άλλωστε και οι τουαλέτες των σχολείων γεμίζουν με μαθητές που ψάχνουν να βρουν το αντριλίκι τους και μαθήτριες που θέλουν να αισθανθούν σουφραζέτες. Οι εξαρτήσεις, εξάλλου, δεν κόβονται με το διδακτισμό και ηθικοπλαστικά κηρύγματα, αλλά με το παράδειγμα πρώτα και κύρια των γονέων, αρκετοί από τους οποίους περιμένουν από άλλους να διαπαιδαγωγήσουν τους βλαστούς τους...