Συνταγματοποίηση των θητειών...

Το ότι είναι κάποιος βουλευτής για 20, 30 ή 40 χρόνια δεν σημαίνει απαραιτήτως πως έχει σταματήσει να είναι χρήσιμος για την κοινωνία. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως έχει γίνει περισσότερο χρήσιμος για τον εαυτό του, την οικογένειά του και την εκλογική του πελατεία. Γι' αυτό το λόγο και για πολλούς ακόμα η ημερομηνία λήξης στις κοινοβουλευτικές θητείες δεν πρέπει μόνο να υιοθετείται στα κομματικά καταστατικά και να μην τηρείται αλλά και να συνταγματοποιηθεί...

Αν είχε ήδη συμβεί μάλλον δεν θα γινόμασταν σήμερα παρατηρητές τού πλήρους εκφυλισμού τής κοινοβουλευτικής ιδιότητας, με τους βουλευτές να παζαρεύουν τις έδρες τους ή να τις μεταβιβάζουν στα συγγενικά τους πρόσωπα ή να στηρίζονται σε ψηφοφόρους που δεν επιδοκιμάζουν τις δράσεις τους αλλά τους διορισμούς τους. Είναι ανθρωπίνως κατανοητό όσο περισσότερο διαρκεί μια κοινοβουλευτική διαδρομή τόσο περισσότερο να καθίσταται επαγγελματική αποκατάσταση για τη μη απώλεια της οποίας μπαίνουν στην άκρη κι αρχές, αξίες και ιδανικά. Κι αυτό φυσικά ισχύει, αναλογικώς, και για τις υπουργικές και για τις πρωθυπουργικές θητείες. Δεν είναι δυνατό, όμως, η θεσμική αξιοπιστία να εξαρτάται από την καλή θέληση ενός εκάστου των υπηρετών της...

Ακόμα, πάντως, και η συνταγματοποίηση των κοινοβουλευτικών θητειών θα πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό τής κρίσης αντιπροσώπευσης. Ακόμα κι αν ένας βουλευτής μάς αντιπροσωπεύει για τέσσερα, οκτώ ή 12 χρόνια δεν λύνεται το πρόβλημα ότι αποφασίζει εκείνος για εμάς κι όχι εμείς για εμάς. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία οδηγεί σε αδιέξοδα που προφανώς είναι προτιμότερα από τα αντίστοιχα μιας απολυταρχίας αλλά δεν παύουν να είναι αδιέξοδα. Μόνο η ανόθευτη, άμεση δημοκρατία ύστερα από την πλήρη αναθεώρηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα επιλύσει το ζήτημα της αντιπροσώπευσης. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλή διαχείριση διαχρονικών παθογενειών...  

 

Τώρα να μας πούνε για τις μετεκλογικές συνεργασίες...

Πέρα από τα προγράμματα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να τα υλοποιήσουν, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν και ποιος θα συνεργαστεί με ποιον. Όχι να το μάθουν μετεκλογικά αλλά προεκλογικά, ιδίως από τη στιγμή που από πουθενά δεν προκύπτει το ενδεχόμενο ένα κόμμα να είναι αυτοδύναμο. Τουλάχιστον όχι στις πρώτες εκλογές και κανένα που να μην λέγεται ΝΔ. Το πέταγμα, επομένως, της μπάλας στην εξέδρα γύρω από ένα ερώτημα το οποίο και ρεαλιστικό είναι και ουσιώδες δεν συμβάλλει στην αξιοπιστία κανενός φορέα πολιτικής...

Ιδίως για τους προοδευτικούς πολίτες αυτό το ερώτημα είναι και υπαρξιακό και δεν είναι δυνατό να απαντάται μόνο με αποκλεισμούς ή με αναφορές στο τι συνέβη στο παρελθόν. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, δεν περιμένω από κανένα κόμμα να δηλώσει προεκλογικά πως θα συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα ήταν, το λιγότερο, αυτοκτονικό ακόμα κι αν για κάποια δεν είναι και τόσο ουτοπικό. Θα περίμενα, ωστόσο, να ανακοινώσουν με ποιους διατίθενται να συνεργαστούν ώστε οι εκλογείς να έχουν μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα και του τι θα συμβεί μετά το κλείσιμο των καλπών και να μην βρεθούν την επόμενη ημέρα ενώπιον οδυνηρών εκπλήξεων ως αποτέλεσμα υπόγειων συναλλαγών...

Υπό ιδανικές συνθήκες τα κόμματα και οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης θα όφειλαν να παραμερίσουν συλλογικούς κι ατομικούς εγωισμούς, ομαδικές και προσωπικές αντιπάθειες, να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε έναν οδικό χάρτη χάραξης κοινών προγραμματικών θέσεων κι επιλογής υποψήφιου πρωθυπουργού και ψηφοδελτίων. Είναι φανερό ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και για τούτο είναι υπόλογες σε όλο τον προοδευτικό κόσμο. Ας πράξουν, όμως, το έλασσον, ας μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν την επόμενη ημέρα. Αν δεν μας πούνε ούτε αυτό ας μην εκπλαγούν αν βρεθούν ξανά στη θέση τής αντιπολίτευσης κι ακόμα πιο απαξιωμένοι από την πολλάκις προδομένη βάση τους...

 

Ασυμβίβαστη δημαγωγία...

Το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για να ξεφύγει επικοινωνιακά από τα αδιέξοδά του δεν είναι πραγματικό ασυμβίβαστο. Αν μπορείς να είσαι, για παράδειγμα, το μισό χρόνο υπουργός και τον άλλο μισό βουλευτής γιατί να μην συνεχίσεις να κάνεις τα ρουσφέτια σου εφόσον έχεις στόχο την επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Η πρωθυπουργική πρόταση, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εκλογή 600 βουλευτών, οι μισοί και πλέον εκ των οποίων θα εναλλάσσονται σαν να ήταν παίκτες ομάδας μπάσκετ, πέρα από τα συνταγματικά ζητήματα που δημιουργεί είναι προορισμένη να καταλήξει, αν ποτέ εφαρμοστεί, σε επιθεωρησιακό σκετς...

Είναι, όμως, λύση κι ένα πραγματικό ασυμβίβαστο, σύμφωνα με το οποίο η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποτελείται από βουλευτές, δηλαδή από κανέναν εκλεγμένο με την ψήφο τού ελληνικού λαού, παρά μόνο από τεχνοκράτες; Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" μπορεί να μας οδηγήσει μακριά ή είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμα μορφή λαϊκισμού; Τείνω να καταλήξω στο δεύτερο- είμαι ανοιχτός, πάντως, να ακούσω κι άλλα επιχειρήματα αρκεί να μην έχουν το πολιτικό "βάθος" τού "όλοι οι βουλευτές είναι λαμόγια"- γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία η πρέπουσα απάντηση στη διαφθορά...

Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ένας υπουργός που δεν λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον πρωθυπουργό; Και πόσο λιγότερο αλαζόνας είναι δυνατό να γίνει ένας πρωθυπουργός ο οποίος θα διορίζει υπουργικό συμβούλιο όπως κάποτε οι βασιλιάδες την αυλή τους;... 

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, φυσικά, πως μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν θα περιμένει να υπουργοποιηθεί θα είναι και πιο αυστηρή στα νομοθετήματα που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση. Στο τέλος, όμως, της ημέρας ο πρόεδρος- πρωθυπουργός θα είναι αυτός που θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια και θα είναι σε θέση να τιμωρεί τους όποιους αντιφρονούντες. Αν με ρωτάτε συνεπώς, μάλλον έχετε πολλή δουλειά να κάνετε ακόμα για να με πείσετε πως όλα αυτά δεν είναι ένα ακόμα δημαγωγικό παιχνιδάκι... 

  

 

Άνδρας ή γυναίκα, στρέιτ ή γκέι, αρκεί να πιάνει το ποντίκι...

Θα σας βομβαρδίσω με κοινοτοπίες, αλλά φαίνεται πως στην Ελλάδα τού 2026 παραμένουν ακόμα ζητούμενα. Κοινοτοπία πρώτη: η ιδιότητα του άνδρα ή της γυναίκας, του ετεροφυλόφιλου ή του ομοφυλόφιλου δεν κάνει από μόνη της κάποιον καλό ως πολιτικό. 

Κοινοτοπία δεύτερη: δεν μπορεί να είναι λόγος καταψήφισης ενός πολιτικού το φύλο ή ο σεξουαλικός του προσανατολισμός. Κοινοτοπία τρίτη: ουδείς είναι υποχρεωμένος να δηλώνει δημοσίως το φύλο το οποίο αισθάνεται ή το σεξουαλικό του προσανατολισμό ώστε να απολογείται όταν δεν το κάνει, ιδίως σε μια τόσο συντηρητική κοινωνία όπως η ελληνική...

Ο μόνος λόγος τον οποίο βρίσκω βάσιμο ώστε να αποκαλύπτει κάποιος τρίτος το φύλο ή το σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου άλλου είναι αυτός της υποκρισίας τού υποτιθέμενου θύματος. Αν είμαι γκέι, για παράδειγμα, αλλά στις δημόσιες τοποθετήσεις μου χαρακτηρίζω την ομοφυλοφιλία επίκτητη αμαρτία, τότε ναι, πρέπει να με ξεμπροστιάσουν. Αν, όμως, είτε γιατί δεν έχω το σθένος να αντιμετωπίσω την κοινωνική μισαλλοδοξία είτε απλώς γιατί δεν έχω καμία υποχρέωση να διατυμπανίζω την ομοφυλοφιλία μου και κανείς δεν θέλω να ξέρει γι' αυτή παρά μόνο οι πολύ οικείοι μου, γούστο μου και καπέλο μου...

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από έναν καλό πρωθυπουργό για να διαδεχθεί τον Κ. Μητσοτάκη. Αν είναι καλός για τα εθνικά μας συμφέροντα και τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν θα είχα αντίρρηση να ήταν και Τούρκος ακόμα, αν αυτό ήταν δυνατό. Πολλώ δε μάλλον δεν θα με ενοχλούσε αν ήταν γυναίκα, γκέι ή τρανς. Αυτό που με ενοχλεί είναι η έμμεση επίκληση του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού ως προσόντος, ιδίως από την προοδευτική παράταξη, λες και δεν υπάρχουν και συντηρητικές ή διεφθαρμένες ή ανίκανες για ηγεσία γυναίκες ή συντηρητικοί ή διεφθαρμένοι ή ανίκανοι για ηγεσία ομοφυλόφιλοι...  

 

   

Το να είσαι Αριστερός σήμερα σημαίνει ότι δεν ξέρεις το λαό σου...

Ο Ανδρ. Δρυμιώτης και τα υπόλοιπα μαντρόσκυλα του καταρρέοντος καθεστώτος κάνουν τη δουλειά τους: στιγματίζουν και διαιρούν ώστε ο προστάτης τους να κυβερνά για πάντα. Όσο, όμως, και να το προσπαθούν, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί... 

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι ήδη ένας "κουτσός" πρωθυπουργός ο οποίος χάνει γοργά και την υποστήριξη του κόμματός του. Όσο για την κοινωνική πλειονότητα, αυτή εδώ και πολύ καιρό αναζητά τον αντικαταστάτη του...

Για να μπορούν, όμως, να γίνονται έστω ανεκτές δηλώσεις τού τύπου "το να είσαι Αριστερός σημαίνει ότι δεν αγαπάς την Ελλάδα" και το ημερολόγιο να μην γράφει 1950, 1960, 1970 ή και 1980 η ευθύνη και της ίδιας τής Αριστεράς είναι πολύ μεγάλη. Όπως είναι μεγάλες και οι ευθύνες τής woke ατζέντας με τις δικές της υπερβολές για το ότι ο δικαιωματισμός για πολλούς θεωρείται ασθένεια. Αντιλήψεις όπως ότι το "Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του", "δεν υπήρξε γενοκτονία των Ποντίων" ή πως "οι φοιτητές πρέπει να αποκαλούνται τα φοιτητά" έχουν δώσει πάτημα στους φύσει μισαλλόδοξους να διαδώσουν την αρρώστια τους και στον μέσο νοικοκυραίο...

Ακόμα και η πολυφορεμένη χρήση τού όρου "κυρ Παντελήδες" από τους "νόμιμους ιδιοκτήτες τής Αριστεράς" είναι βέβαιο ότι δεν οδηγεί στην απολουμπενοποίηση των μαζών. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, τις σπρώχνει στην αγκαλιά των πιο ακραίων ιδεών. Και ύστερα η Αριστερά αναρωτιέται γιατί της έχει γυρίσει την πλάτη και η εργατική τάξη... 

Όχι, ο λαός δεν είναι άγιος, όπως τον θέλει η αριστερή ορθοδοξία. Δεν είναι, όμως, και κοπάδι το οποίο αν δεν έρχεται προς το μέρος μας είναι δική του ευθύνη κι όχι και δική μας. Αφήστε που οι τελευταίοι που μπορούν να τον πείσουν για τα δίκια τής Αριστεράς είναι όσοι την εξευτέλισαν την τελευταία δεκαετία με τις πράξεις τους και τώρα την έχουν εγκαταλείψει γιατί δεν ταιριάζει με το rebrabnding τους... 

Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα μεγαλοφυΐες που δεν έγιναν ποτέ πρωθυπουργοί...

Η ευφυΐα είναι προτέρημα, αλλά είναι και δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία σε βοηθά να αντιλαμβάνεσαι γρήγορα καταστάσεις και να λαμβάνεις τις ορθότερες αποφάσεις, από την άλλη ωστόσο γεννά και μια αλαζονεία που γίνεται αντίβαρο στην ορθή κρίση. Σε ακραίες μορφές, μάλιστα, καταλήγει σε μειονέκτημα όταν αρχίζεις να πιστεύεις ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να συνεισφέρει κάτι θετικό γιατί όλοι υπολείπονται από σένα σε νιονιό. Άλλοι το λένε αλαζονεία τής ευφυΐας, κάποιοι το αποκαλούν και ναρκισσισμό...

Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι ευφυής. Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι πολύ ευφυής και δεν αποκλείεται κάποια ημέρα να γίνει πρωθυπουργός. Από την πολιτική ζωή τής χώρας, ωστόσο, πέρασαν κι άλλοι ευφυείς πολιτικοί οι οποίοι δεν κατάφεραν ποτέ να κερδίσουν εκλογές ή να αναρριχηθούν με άλλον τρόπο σε αυτό το αξίωμα. 

Κατά συνέπεια, η ευφυΐα είναι σαφώς χρήσιμη, δεν αρκεί από μόνη της όμως για να γίνεις πραγματικός ηγέτης. Οι πραγματικοί ηγέτες δεν τα ξέρουν όλα, επιλέγουν συνεργάτες που μπορούν να τους κοιτάξουν στα μάτια σε γνώσεις και ικανότητες και τους οποίους ακούνε, επιβάλλονται όχι μόνο με την πυγμή αλλά και με τη διπλωματία και, κυρίως, διορθώνουν τα λάθη τους ώστε να μην τα επαναλαμβάνουν. Με λίγα λόγια, ο Κασσελάκης έχει πολλά να μάθει ακόμα...

Στο Κίνημα Δημοκρατίας μαίνεται εδώ και πολύ καιρό ένας εμφύλιος ο οποίος δεν έχει ιδεολογικά- πολιτικά χαρακτηριστικά- η τελευταία σχετική αντιπαράθεση αφορούσε την ένταξη στους Ευρωπαίους Δημοκράτες- αλλά ξεκαθαρίσματος προσωπικών λογαριασμών. Έχουν στηθεί βιλαέτια, έχουν βγει γάντια και οι μπουνιές πέφτουν γυμνές κι ορισμένες φορές και κάτω από τη μέση. Σε αυτό τον πόλεμο φατριών δεν υπάρχουν μόνο αθώοι ούτε μόνο ένοχοι. Οι περισσότεροι θέλουν και κάτι, το οποίο τις πιο πολλές φορές δεν έχει καμία σχέση με προσφορά αλλά κυρίως με προσωπικό βόλεμα ή των κολλητών τους...

Η άμεση δημοκρατία είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα σε μια χώρα που είναι εθισμένη στη φεουδαρχία. Όταν, όμως, έχεις επιλέξει να πορευτείς με αυτό το όχημα- πολλώ δε μάλλον όταν έχεις πέσει ο ίδιος θύμα αντιδημοκρατικών διαδικασιών- τότε δεν μπορείς να επιλέγεις να την επικαλείσαι και να την υλοποιείς μόνο όταν σε βολεύει. 

Πράγματι, για παράδειγμα, το καταστατικό τού Κινήματος Δημοκρατίας είναι ελλιπές, δυσλειτουργικό και σε αρκετά σημεία παρωχημένο. Αν δεν σου αρέσει, όμως, το αλλάζεις, δεν το παραβιάζεις. Κι αν δεν σου αρέσουν οι συνεργάτες σου, τους αλλάζεις, δεν τους θες μόνο για χειροκροτητές τής μεγαλοφυΐας σου. Κι αν δεν σου αρέσουν τα στελέχη σου, αναζητάς άλλα καλύτερα, αλλά ούτε πετάς στον κάλαθο των αχρήστων τα σημερινά ούτε τα αφήνεις χωρίς συγκεκριμένες αρμοδιότητες κι άρα ευθύνες λογοδοσίας...

Οι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές σπανίως γίνονται πολύ καλοί προπονητές. Ο εγωισμός τους είναι πολύ μεγάλος για να είναι σε θέση να μπαίνουν στα παπούτσια νεαρών ποδοσφαιριστών οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν τα ίδια χαρίσματα με εκείνους. Γι' αυτό και σπουδαίοι προπονητές δεν είναι απαραιτήτως οι ευφυέστεροι αλλά εκείνοι που γνωρίζουν πώς να αξιοποιούν στο έπακρο τις δυνατότητες των παικτών τους. Κρατώντας τις ισορροπίες ανάμεσα στην πειθώ και στην επιβολή, στο μαστίγιο και στο καρότο, στον παρορμητισμό και στον έλεγχο των συναισθημάτων... 

Ο Κασσελάκης, συνεπώς, μπορεί κάποια ημέρα να γίνει πολύ καλός προπονητής κι άσος στη διαχείριση κρίσεων. Διαθέτει σίγουρα τις ικανότητες για να το πετύχει. Όποιος, όμως, του λέει πως είναι έτοιμος και τώρα για να κυβερνήσει είτε δεν τον συμβουλεύει σωστά είτε δεν επιθυμεί να τον δει ποτέ πρωθυπουργό...    

    

   

Αν γεννήθηκες ή έγινες πλούσιος πρέπει να είσαι βουλευτής...

Αν προσπαθήσει κάποιος να κάνει μια σούμα τής περιουσίας του πρωθυπουργού, των υπουργών, των πολιτικών αρχηγών και των βουλευτών το ποσό που θα εξαχθεί ενδεχομένως να κάνει ακόμα και τον Τ. Μπέζος να αισθανθεί φτωχός. Αν μη τι άλλο, προκύπτουν δύο εύκολα συμπεράσματα: είτε πρέπει να είσαι πλούσιος για να ασχοληθείς με την πολιτική είτε γίνεσαι πλούσιος όταν έχεις ασχοληθεί με την πολιτική. Ελπίζω για τους εθνικούς μας αντιπροσώπους να ισχύει το πρώτο, αν και δεν είμαι πολύ σίγουρος για πολλούς από αυτούς...

Όσο η πολιτική παραμένει ένα πολύ ακριβό σπορ και οι κανόνες της είναι κομμένοι και ραμμένοι για όσους διαθέτουν επαγγελματικά πελατολόγια ή φραγκάτους χορηγούς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα μοιάζει περισσότερο με κοστουμαρισμένη ολιγαρχία. Ποιος, όμως, θα τολμήσει από αυτούς που έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι να αλλάξει τους κανόνες τού παιχνιδιού που τον βολεύουν ώστε να μπορεί ο φτωχός να συμμετέχει στη λήψη των αποφάσεων επί ίσοις όροις με τον πλούσιο; 

Μάλλον κανείς, γι' αυτό και στον αιώνα τής τεχνητής νοημοσύνης θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε με κοινοβουλευτικές δομές τής εποχής τής φεουδαρχίας. Έτσι κι αλλιώς νέου τύπου φεουδάρχες μάς κυβερνούν και σήμερα...

Φυσικά και η πραγματική δημοκρατία είναι δύσκολο άθλημα. Απαιτεί καταρτισμένους, συνειδητοποιημένους πολίτες που δεν θα ψηφίζουν με βάση το ατομικό αλλά το κοινωνικό συμφέρον κι αυτό δεν επιτυγχάνεται από τη μία ημέρα στην άλλη. Οφείλουμε, όμως, και με αφορμή την επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση να απαιτήσουμε από τα κοινοβουλευτικά κόμματα μεγαλύτερη εμβάθυνση στα δημοκρατικά δικαιώματα και στους θεσμούς τής άμεσης δημοκρατίας... 

Θα ήμουν, ωστόσο, και πολύ αφελής αν πίστευα ότι αυτό μπορεί να γίνει από την παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που συμπεριφέρεται στο κράτος δικαίου με τον ίδιο σεβασμό που δείχνει ένας μεθυσμένος στα κόκκινα φανάρια. Ιδού, όμως, πεδίο δόξης λαμπρό για όσους αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί να το αποδείξουν και στην πράξη. Ίσως, πάλι, να είμαι το ίδιο αφελής αν βασιστώ σε αυτήν την προσδοκία...

  

Το "φταίει ο λαός που δεν κατάλαβε το μεγαλείο μου" έχει πολύ κοντά ποδάρια...

Αν η ΔΕΘ ήταν η τελευταία ευκαιρία Μητσοτάκη για να γυρίσει το παιχνίδι, όπως τόσο καιρό προπαγάνδιζαν τα παπαγαλάκια του, η ευκαιρία χάθηκε. Τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός μπορεί να στοχεύουν σε απογοητευμένα εκλογικά του ακροατήρια αλλά είναι αποσπασματικά, λίγα σε σύγκριση με τα ματωμένα υπερπλεονάσματα που επιτυγχάνει και, κυρίως, δεν έδωσαν κανένα σινιάλο αποφασιστικότητας σύγκρουσης με όσους κερδοσκοπούν πάνω στα εισοδήματά μας. Φυσικά κι ο Μητσοτάκης κρατάει εφεδρείες παροχών για την ώρα τής κάλπης, όταν όμως αποφασίσει να τις ενεργοποιήσει μάλλον θα είναι πολύ αργά για να ανατρέψει τη δίκαιη πτώση του...

Φορολογική επανάσταση δεν είναι να δίνεις φοροαπαλλαγές σε όσους, λόγω ανεργίας ή ελαστικής απασχόλησης, έχουν έτσι κι αλλιώς μηδαμινά εισοδήματα, όπως συμβαίνει με τους νέους έως 25 χρόνων. Φορολογική επανάσταση είναι να εφαρμοστεί επιτέλους η συνταγματική επιταγή σύμφωνα με την οποία ο καθένας συμμετέχει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του. Επανάσταση είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία από πουθενά δεν προκύπτει από τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες στη Θεσσαλονίκη...

Έχει κι ένα δίκιο, όμως, ο Μητσοτάκης: δεν γίνεσαι ή δεν ξαναγίνεσαι πρωθυπουργός αν η στρατηγική σου απέναντι στο λαό είναι "είχες άδικο που δεν με ψήφισες νωρίτερα". Κι αυτό όχι γιατί ο λαός είναι αλάνθαστος αλλά γιατί η ψήφος του έχει μια λογική. 

Φυσικά και μπορεί να την αλλάξει και να μετανιώσει γι' αυτή, αλλά για να το κάνει περιμένει κι από εσένα να παραδεχθείς ότι έπραξες αυτά κι αυτά τα λάθη κι όχι να περιμένεις μιας αυτοδικαίωση που ενδεχομένως να μην είναι και τόσο δίκαιη όσο νομίζεις. Το ότι, για παράδειγμα, ο Μητσοτάκης κυβέρνησε με ούριο άνεμο, με τις Βρυξέλλες να μοιράζουν χρήμα κι όχι να μας ζητάνε μέχρι και το τελευταίο σεντ, δικαιολογεί την ήττα και την ανοχή σε μια δεύτερη θητεία. Δεν δικαιολογεί, όμως, τη συντριβή. Κι όσο δεν το καταλαβαίνεις τόσο περισσότερο θα βυθίζεσαι στις νέες σου χορηγούμενες αυταπάτες...

 

 

Μόνο τα καθαρά χέρια μπορούν να διασώσουν την Γ' Ελληνική Δημοκρατία...

Ο τραγέλαφος του "μένω- φεύγω" από την ψηφοφορία για την προανακριτική είναι αδιάψευστος μάρτυρας του ποιον φοβάται περισσότερο από όλους ο Κ. Μητσοτάκης. Κι αυτός δεν είναι η κατακερματισμένη αντιπολίτευση αλλά η Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Ο πρωθυπουργός ανησυχεί πιο πολύ για τη ΝΔ και, κυρίως, για τους ολιγάρχες οι οποίοι στηρίζουν τους δελφίνους του...

Πότε θα γίνουν εκλογές; Με ποιον θα συγκυβερνήσει ο Μητσοτάκης ή θα έχουμε άλλον πρωθυπουργό; Θα ξεχωρίσει κάποιο κόμμα τής αντιπολίτευσης; Αν έπαιρνα από ένα ευρώ κάθε φορά που μου έχουν κάνει αυτές τις ερωτήσεις σήμερα θα σας έγραφα από το Πουέρτο Ρίκο. Μπορεί το "δεν ξέρω" να μην σας καλύπτει αλλά, όπως κι αν έχει, δεν καλύπτει πολύ κόσμο και το σημερινό κομματικό σύστημα, για διαφορετικούς λόγους για κάθε κόμμα κι όχι πάντα δικαίως. Η θλιβερή πραγματικότητα είναι, όμως, πως ο Μητσοτάκης κινδυνεύει περισσότερο από ένα υποκινούμενο από την ολιγαρχία εσωκομματικό πραξικόπημα παρά από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα...

Κι αν στη διήμερη συνεδρίαση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αποδείχθηκε πόσο αδύναμα είναι τα υπερασπιστικά κυβερνητικά επιχειρήματα και πόσο μετέωρη η κυβερνητική πλειοψηφία, το ίδιο συνέβη και για την αντιπολίτευση η οποία για μια ακόμα φορά διαγκωνίστηκε μεταξύ της για το ποιο κόμμα θα κάνει την πιο πικάντικη πρόταση ή ευφυολόγημα παρά για να πολεμήσει ένα διεφθαρμένο καθεστώς. Μόνο τα νεογέννητα μπορεί να πιστέψουν ότι αν συγκροτείτο προανακριτική επιτροπή ή αν η δικογραφία έφτανε στους φυσικούς δικαστές θα μαθαίναμε την αλήθεια... 

Η Μητσοτάκης Α.Ε. ελέγχει κάθε αρμό τής εξουσίας, έχει ανοσία στην αλήθεια. Το να κορδώνεσαι, συνεπώς, περισσότερο από τον ανταγωνιστή σου στη μάχη για το 10% ή για την είσοδο στη Βουλή δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία όταν η χώρα χρειάζεται άμεσα μια κυβέρνηση "καθαρών χεριών" στην οποία να συμμετέχουν μόνο όσοι δεν έχουν διαχειριστεί ποτέ δημόσιο χρήμα. Όχι γιατί όσοι το έχουν διαχειριστεί είναι απαραιτήτως διεφθαρμένοι αλλά γιατί κανένας τους δεν έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία. Δεν βλέπω άλλον τρόπο για να διασωθεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία και να μην πάμε σε εκλογές με πολύ μεγάλη αποχή... 

 

 

Μπείτε σε προποτζίδικο και θα καταλάβετε πολλά και για τον ΟΠΕΚΕΠΕ...

Ποια θα ήταν η πρώτη σας αντίδραση αν βλέπατε μπροστά σας ένα πτώμα και κάποιον να κρατά ένα πιστόλι που κάπνιζε ακόμα; Θα ζητούσατε να συλληφθεί από κάποιο όργανο της τάξης ως βασικός ύποπτος για το φόνο ή θα προτείνατε να διερευνηθούν οι διαχρονικές παθογένειες που οδηγούν έναν άνθρωπο να δολοφονήσει έναν συνάνθρωπό του; 

Η απάντηση είναι αυτονόητη για όποιον έχει λίγο μυαλό στο κεφάλι του και, κυρίως, δεν είναι αυτουργός ή συνεργός στο έγκλημα. Δεν είναι, όμως, για το καθεστώς Μητσοτάκη. Ακριβώς γιατί στην καλύτερη περίπτωση είναι συνεργός και στη χειρότερη αυτουργός όλων των σκανδάλων των τελευταίων έξι χρόνων...

Ο πρωθυπουργός, πάντως, έχει κι ένα δίκιο όταν κάνει λόγο και για τις ευθύνες τής κοινωνίας ως προς τα σκάνδαλα, ιδίως αυτά διασπάθισης κοινοτικών κονδυλίων. Τα μόνα μαγαζιά που είναι συνεχώς γεμάτα είναι τα προποτζίδικα κι αυτό λέει πολλά για το πόσο θέλουμε να μοχθούμε για να πλουτίσουμε ή για το πόσο επιθυμούμε να πλουτίσουμε δίχως να μοχθήσουμε. Κι αν ο Φραπές κι ο Χασάπης μπορεί να έχουν αποκτήσει εμβληματικές διαστάσεις στο συλλογικό μας υποσυνείδητο για το τι συνιστά διαφθορά, εν τούτοις οι περισσότεροι εξ ημών όλο και κάποιον φτωχοφραπέ ή φτωχοχασάπη θα έχουμε στον περίγυρό μας, αν δεν ανήκουμε και οι ίδιοι σε αυτήν την κατηγορία...

Κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν θα καταδικαστεί για τον ΟΠΕΚΕΠΕ κι αυτή είναι μια πρόβλεψη που αν παιζόταν στο στοίχημα δεν θα μου απέφερε ιδιαίτερα κέρδη. Κι αυτό είτε αν είχε συγκροτηθεί προανακριτική είτε αν είχαν επιληφθεί απευθείας οι φυσικοί δικαστές. 

Βεβαίως αυτό το πλυντήριο ευθυνών σε σημαντικό βαθμό οφείλεται στη διαπλοκή εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας. Δεν ευθύνεται, ωστόσο, μόνο το βαθύ κράτος αλλά κι ο μιθριδατισμός μιας ολόκληρης κοινωνίας που όταν είναι και η ίδια διεφθαρμένη νιώθει συμπάθεια για τους διεφθαρμένους ή αν δεν είναι αισθάνεται παραιτημένη ως προς οποιαδήποτε διεκδίκηση δικαιοσύνης, εξαντλώντας τη μαχητικότητά της πάνω σε Ισραηλινούς τουρίστες τούς οποίους μέσα στον αταβιστικό αριστερισμό της θεωρεί συλλογικώς είτε δολοφόνους είτε Εβραίους σιωνιστές...   

 

Τα νέα κόλπα θέλουν και νέους σκύλους...

Ποια θα είναι η κατάληξη του σκανδάλου τού ΟΠΕΚΕΠΕ; Η αύξηση της αποχής στις επόμενες εκλογές. Ο βραχυπρόθεσμος στόχος τής κυβέρνησης με την εξεταστική από το 1998 είναι η διάχυση των ευθυνών, η παραγραφή των πιθανών αδικημάτων των δικών της υπουργών και η προστασία τού πρωθυπουργού. 

Ο μακροπρόθεσμος είναι να μεγαλώσει η δυσπιστία των πολιτών για το πολιτικό μας σύστημα, εν τέλει για τη δημοκρατία. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν χρειάζεται, άλλωστε, την πραγματική κοινωνική πλειοψηφία για να κυβερνά. Του αρκούν όσοι έχει ευνοήσει με τα κοινοτικά κονδύλια και, κατ' επέκταση, με το πελατειακό του δίκτυο...

Φυσικά το 2027 ή όποτε, τέλος πάντων, στηθούν κάλπες το πιθανότερο είναι πως θα χρειαστεί εταίρο ή εταίρους. Κι ο Μητσοτάκης είναι τυχερός κι ως προς αυτό αφού οι υποψήφιοι παρτενέρ είναι αρκετοί, τόσο από τα δεξιά όσο κι από τα αριστερά του. Ακόμα κι εκεί όπου στο πρόσφατο παρελθόν θα το θεωρούσαμε πολύ δύσκολο να βρει...

"Και ποιο είναι το κακό να μας κυβερνά ο Μητσοτάκης μέχρι να βγούμε στη σύνταξη; Δεν είναι και τόσο κακός στο κάτω κάτω της γραφής, ιδίως αν τον συγκρίνεις με τους αντιπάλους του". Μπορεί και να αγόραζα το ευρέως διαδεδομένο αυτό επιχείρημα αν δεν παρατηρούσα, ταυτοχρόνως, τη συλλογική μας κατάθλιψη ή το πόσοι Έλληνες φεύγουν στο εξωτερικό για καλύτερες δουλειές, καλύτερη ποιότητα ζωής, λιγότερη αναξιοκρατία και κομματισμό. 

Αυτή είναι η σιωπηρή πλειοψηφία που μπορεί να αλλάξει τους κανόνες τού παιχνιδιού. Για να αλλάξουν, όμως, οφείλουν κι όσοι πραγματικά αντιπολιτεύονται τον Μητσοτάκη και δεν έχουν πάρει χαρτάκι προτεραιότητας για συγκυβέρνηση να χρησιμοποιούν και μεθόδους που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ άλλοτε. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να μάθεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκύλο, υπάρχουν όμως και πολλοί νέοι εκεί έξω που θέλουν και μπορούν να φέρουν την ανατροπή με νέα κόλπα...

 

Όχι άλλος Παπαδήμος...

"Οικουμενική κυβέρνηση ειδικού σκοπού για να επέλθει κάθαρση". Ωραίο δεν ακούγεται; Μόνο που αυτοί οι οποίοι την προτείνουν δημοσίως και ιδιωτικώς, στην ουσία αυτοπροτεινόμενοι ακόμα και για την πρωθυπουργία, αποφεύγουν τεχνηέντως να μας πούνε αν θα προηγηθούν εκλογές ή αν την κάθαρση θα κάνει- λέμε τώρα- το κομματικό σύστημα που οδήγησε στην ανάγκη να γίνει. Μπορεί η ευρωπαϊκή εισαγγελία να ερευνά τη χρονική περίοδο 2019- 2022 αλλά πρέπει να είσαι από τον Πλούτωνα για να μην ξέρεις τίποτα για το διαχρονικό πάρτι με τις κοινοτικές επιδοτήσεις. Από τον Πλούτωνα ή να είσαι ο Κ. Μητσοτάκης που όλους τους άκουγε και τίποτα δεν ξέρει...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η χώρα κι ο πολιτικός της βίος χρειάζονται καθαρά χέρια. Δεν θα βρεθούν, ωστόσο, ανάμεσα σε αυτούς που τη βρόμισαν και, το κυριότερο, δεν θα έχουν δημοκρατική νομιμοποίηση αν δεν προηγηθούν κάλπες. Ειδάλλως θα εκληφθεί από πολλούς, και δικαίως, ως μια ανακατανομή ρόλων προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα. Δεν ισχυρίζομαι πως ο ίδιος λαός που τρέχει για ρουσφέτι, μικρότερο ή μεγαλύτερο, από βουλευτικό σε κομματικό, υπουργικό ή και πρωθυπουργικό γραφείο ξέρει τη λύση αλλά στις δημοκρατίες οι αποφάσεις και τα όποια λάθη τους είθισται να λαμβάνονται από τους πολλούς κι όχι από τους λίγους...

Αν η Ιστορία μάς διδάσκει κάτι είναι πως δεν μας διδάσκει τίποτα, όπως πολύ σωστά έχει πει κάποιος σοφός. Δεν έχουμε διδαχθεί, για παράδειγμα, ούτε από τα λάθη που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία ούτε από αυτά που έγιναν κατά τη διαχείρισή της και μας στοίχισαν πανάκριβα... 

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια νέα κυβέρνηση Παπαδήμου, είτε είναι τραπεζίτης ο πρωθυπουργός είτε όχι. Έχει, όμως, ανάγκη από καθαρό ουρανό και καθαρές λύσεις που μόνο η πηγή κάθε εξουσίας μπορεί να δώσει, ο ελληνικός λαός... 

Με το ΣΥΡΙΖΑ ή με τον Τσίπρα; Και με τους δύο αδύνατο...

Ρωτήστε όποιον ειδικό θέλετε, το ίδιο θα σας απαντήσει: για να επιλύσετε ένα πρόβλημα που σας απασχολεί οφείλετε, πρώτα και κύρια, να αποδεχθείτε ότι υποφέρετε από αυτό για να βρείτε στη συνέχεια τη λύση του. Επιπλέον, πρέπει να μην αναζητάτε αποδιοπομπαίους τράγους αλλά να πείτε τα πράγματα με το όνομά τους. Στο ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, δεν θα έχουν κανένα μέλλον αν, πέρα από όλα τα άλλα, δεν παραδεχθούν ότι από το 2019 και μετά μέχρι και σήμερα αυτός που τους οδηγεί στο γκρεμό είναι ο Αλ. Τσίπρας...

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρωστά στον Τσίπρα την άνοδό του στην εξουσία, η οποία δεν ήταν αυτονόητη μολονότι δεν θα συνέβαινε ποτέ αν δεν χρεοκοπούσε η χώρα. Το ΚΚΕ, για παράδειγμα, ξεκινούσε από πολύ καλύτερη αφετηρία από ένα συνονθύλευμα παλαιοκομμουνιστών, ανανεωτικών και πασοκογενών που ήταν πριν 15 χρόνια η Κουμουνδούρου. Για το ότι, ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σήμερα σε τροχιά εξαΰλωσης ευθύνεται κυρίως ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, οι εν γνώσει του ψευδαισθήσεις για τα μνημόνια, η ατολμία του να τα βάλει με τους εσωκομματικούς του αντιπάλους, η φοβική αντιπολίτευση του 2019- 2023, η εγκατάλειψη του καραβιού πριν δύο χρόνια χωρίς να διασφαλίσει την ομαλή διαδοχή του και, φυσικά, η ηθική αυτουργία στον αντιδημοκρατικό εξοστρακισμό τού διαδόχου του και η αντικατάστασή του από έναν άχρωμο, άοσμο κι άγευστο αχυράνθρωπο...

Σήμερα κάποιος μπορεί να είναι με το ΣΥΡΙΖΑ ή με τον Τσίπρα, όχι όμως και με τους δύο απλούστατα γιατί είναι δύο διαφορετικά πράγματα κι ας πληρώνεται ο πρώην πρωθυπουργός ως βουλευτής τού κόμματος του οποίου ήταν πρόεδρος επί 15 χρόνια. Όσοι κάνουν πως δεν το βλέπουν θα χτυπήσουν πολύ σύντομα το κεφάλι τους στον τοίχο, όπως κι εκείνοι που ακόμα δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν φαγώθηκαν ο Στέφανος Κασσελάκης και το μισό κόμμα γιατί ήταν δεξιοί αλλά γιατί δεν θα μπορούσαν να συνεχίζουν να κυριαρχούν στα αξιώματα και στις έμμισθες σχέσεις αυτοί που το συρρίκνωσαν. Υπάρχουν, βεβαίως, και οι χρήσιμοι ηλίθιοι, που έχουν κάνει κολεγιά με κάποιον που όταν σε χτυπά στην πλάτη ψάχνεις καθρέφτη μήπως βρεις μαχαίρι, μπας και προλάβουν τη διαγραφή τους. Καλοστραθιά...  

 

Too young to die too old to rock 'n' roll...

Μπορεί κάποιος να είναι 20 χρόνων και να είναι πιο συντηρητικός από έναν εβδομηντάρη. Ο ηλικιακός ρατσισμός, συνεπώς, είναι ένας ακόμα ρατσισμός. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να πιστέψω ότι ένας εικοσάρης μπορεί να είναι πιο συντηρητικός από τον Αντ. Σαμαρά. Όποιος πιστεύει, για παράδειγμα, ότι η παραδοσιακή οικογένεια απειλείται μόνο και μόνο γιατί διευρύνεται ο αριθμός εκείνων που μπορούν να κάνουν οικογένεια και με τη σφραγίδα τού νόμου μάλλον δεν έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στο σχήμα "πατέρας- μητέρα- παιδί ή παιδιά"...

Ο Αλ. Τσίπρας, πάλι, δεν είναι εβδομηντάρης ούτε είναι βουλευτής από το 1977 όπως ο Αντ. Σαμαράς. Έχει, ωστόσο, διατελέσει πρωθυπουργός για τεσσεράμισι χρόνια κι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για επτά. Του έχει δοθεί, δηλαδή, η ιστορική ευκαιρία να κυβερνήσει και τη χώρα και την προοδευτική παράταξη και η ιστορία θα κρίνει πόσο καλά τα κατάφερε ή όχι. Φυσικά έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει και μια νέα ευκαιρία. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να πιστέψω ότι μπορεί να κερδίσει τον Κ. Μητσοτάκη κάποιος ο οποίος έχει ήδη ηττηθεί από τον σημερινό πρωθυπουργό τέσσερις φορές, δεν έχει κάνει καμιά σοβαρή αυτοκριτική για το γιατί συνέβη αυτό κι ανέτρεψε με πραξικόπημα τον διάδοχό του από καθαρό φθόνο...

Ένας πολιτικός που περιφρονεί τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα κι ο οποίος εξακολουθεί να πολιτεύεται με σημαία του τον εθνικισμό είναι αδύνατο να κομίσει το καινούριο. Παρομοίως ένας πολιτικός που ξεκίνησε από πολέμιος του συστήματος, υποτάχθηκε σε αυτό και στη συνέχεια το προσέγγισε για να τον αναστήσει είναι απίθανο να φέρει την αλλαγή. Το παλιό μπορεί να μας οδηγήσει στο νέο μόνο όταν το ασπαστεί, όχι όταν επιχειρεί να το πνίξει για να διασωθεί το ίδιο...

Επειδή τα αγγλικά του δεν είναι πολύ καλά μετέφρασε το rebranding ως αυτοεξευτελισμό...

Δεν ξέρω αν ο Αλ. Τσίπρας ζήτησε κατ' ιδίαν συγγνώμη από τον Β. Βενιζέλο και τα υπόλοιπα πάλαι ποτέ πουλέν τής διαπλοκής. Από τη στιγμή που τη ζήτησε έτσι κι αλλιώς δημοσίως στο συνέδριο της "Καθημερινής"- λίγες εβδομάδες μετά από το συνέδριο του κόμματός του(;) που δεν είχε πάει- μικρή σημασία έχει αν το έκανε και πίσω από τις κουρτίνες. Ποιος να το περίμενε, όμως, πως το "rebranding" που είχε βάλει μπρος στην ουσία ταυτιζόταν με τον αυτοεξευτελισμό ενός ανθρώπου που κάποτε είχε θεωρηθεί η χρυσή ελπίδα τού αντισυστημισμού;...

Ποιος να το περίμενε, επίσης, όταν ισχυριζόταν πως τη "δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς" πως αυτό δεν θα σήμαινε διόρθωση λαθών που έγιναν από άγνοια και υπερβολική αυτοπεποίθηση, αλλά υποταγή στο σύστημα που τον πολέμησε όσο κανέναν άλλο πρωθυπουργό στη μεταπολίτευση; Ποιος να το περίμενε πως αυτός που πέρασε των παθών του τον τάραχο από τους εσωκομματικούς του υπονομευτές θα έφτανε στο σημείο να κάνει πράγματα που οι τσακαλώτοι δεν θα διανοούνταν να κάνουν; Πόσο αξίζει εν τέλει η Προεδρία της Δημοκρατίας ή κάποιο άλλο δημόσιο αξίωμα ώστε να πετάς όλο το παρελθόν σου στα σκουπίδια;...

Θα μου πείτε και δικαιολογημένα, "μα καλά, δεν είναι γενναίο να παραδέχεσαι τα λάθη σου"; Φυσικά και είναι, όπως και είναι δικαιολογημένο να αναρωτιέμαι γιατί ήταν λάθος η Novartis όταν οι Αμερικανοί πλήρωσαν πριν μερικές εβδομάδες τούς προστατευόμενους μάρτυρες αποδεχόμενοι επί της ουσίας πως έλεγαν την αλήθεια για τους μιζολήπτες. Είναι, επίσης, δικαιολογημένο να αναρωτιέμαι αν οι καναλάρχες είναι κατατρεγμένοι, χτυπημένοι από το άδικο και τη συκοφαντία και στην πραγματικότητα έχουμε την πιο αμερόληπτη δημοσιογραφία στη χώρα. Είναι, επίσης, δικαιολογημένο να αναρωτιέμαι αν ο πρώην και τα πολιτικά του ορφανά εξακολουθούν να μας θεωρούν λωτοφάγους, όπως τότε που μας έλεγαν πως θα έσκιζαν τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο... 

    

  

Χορηγοί του Μητσοτάκη είναι εκείνοι για τους οποίους δεν είναι ο βασικός αντίπαλος...

Χρωστάει το κόμμα σου μισό δισ. ευρώ το οποίο δεν ξέρουμε πώς αποπληρώνεται, όπως και το προσωπικό σου δάνειο. Την ίδια ώρα η διαφημιστική σου καμπάνια στοιχίζει το υπερδιπλάσιο από όλων των υπόλοιπων κομμάτων, ακριβότερη κι από τα κόμματα στη Γερμανία. Παραλλήλως, κανείς δεν ξέρει πώς με ένα μισθό βουλευτή, υπουργού και πρωθυπουργού καταφέρνεις να αβγατίζεις την περιουσία σου, να αγοράζεις πανάκριβα ακίνητα και να είσαι ζάπλουτος...

Κι όμως, ο περί ου ο λόγος Κ. Μητσοτάκης δείχνει με το δάχτυλο τον πολιτικό αντίπαλό του για αδιαφάνεια. Αν όλα αυτά δεν είναι ο ορισμός τής αλαζονείας και της θρασύτητας τότε δεν ξέρω τι μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι. Κι αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά για να δώσουμε ένα ηχηρό χαστούκι την Κυριακή στην αλαζονεία τού 41% μας περιμένει μια τριετία- κόλαση στα χέρια ενός ανέμελου όσο και φαύλου πρωθυπουργού...

Καλύτερος χορηγός τού Μητσοτάκη δεν μπορεί να είναι αυτός που το καθεστώς έχει στοχοποιήσει ως αντίπαλό του κι επιχειρεί με ψέματα και προβοκάτσιες να αποδυναμώσει. Χορηγοί είναι οι εκβιαζόμενοι, οι διασπαστές, οι ακροδεξιοί, οι σταλινικοί, οι ανερμάτιστοι που πολεμούν τον στοχοποιημένο... 

Όλοι αυτοί μπορούν φυσικά να συνασπιστούν την επόμενη ημέρα. Να ξέρουν, όμως, ότι η πολιτική δεν είναι αριθμητική. Ένα κι ένα κι ένα δεν κάνουν απαραιτήτως τρία. Μπορεί να κάνουν και μηδέν όταν δεν συγκινούν παρά μόνο κομματικούς σωλήνες. Γι' αυτό και συζήτηση την επόμενη ημέρα για το μέλλον τής ευρύτερης Αριστεράς δεν θα έχει κανένα νόημα χωρίς τον Στέφανο Κασσελάκη... 

  

 
 

Τελειώστε τον για να μην μας τελειώσει...

"Όλοι ίδιοι είναι. Μαζί τα φάγαμε και μαζί σκοτώσαμε τα παιδιά στα Τέμπη". Με αυτό το αφήγημα του "There Is No Alternative" κέρδισε ο Κ. Μητσοτάκης το 2023, με αυτές θέλει να κερδίσει και τις ευρωεκλογές. Η κοινωνική πλειοψηφία δεν πιστεύει ότι ο πρωθυπουργός της είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να της συμβεί. Από την εποχή τής χρεοκοπίας, όμως, και μετά μεγαλώνουν γενιές ικανοποιημένες με το ελάχιστο...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερος πρωθυπουργός από τον Κ. Μητσοτάκη για την εποχή μας. Κυνικός, φαύλος, μισαλλόδοξος, κινδυνολόγος, ο μεγαλύτερος λαϊκιστής και χειραγωγός όλων. Γιατί είναι πολύ διαφορετικό να υπερτιμάς τη δύναμη της βούλησής σου για να αλλάξεις τον κόσμο κι άλλο να χειραγωγείς τη βούληση των πολλών ώστε να εξουσιάζεις για όσο περισσότερο μπορείς το πόπολο...

Ο Κ. Μητσοτάκης κι όλο το παλιό πολιτικό προσωπικό ένα και μόνο τρέμουν, να πετύχει το "πείραμα Κασσελάκη". Να αποδειχθεί, δηλαδή, ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να δημιουργήσει ένα λαϊκό ρεύμα το οποίο δεν θα ανατρέψει μόνο τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και το κομματικό σύστημα όπως το ξέρουμε σήμερα. 

Αν πετύχει, την επόμενη ημέρα είτε τα υπόλοιπα κόμματα θα αναζητήσουν τη δική τους εκδοχή Κασσελάκη προκειμένου να επιβιώσουν είτε θα πεθάνουν. Γι' αυτό και θέλουν να τον τελειώσουν εδώ και τώρα. Γι' αυτό και η συμμετοχή στις κάλπες στις 9 Ιουνίου δεν είναι δικαίωμα. Είναι υποχρέωση... 

 
 

Αυτοί που χαντάκωσαν τον Τσίπρα τον παραμυθιάζουν για δεύτερη φορά...

Ο Αλέξης Τσίπρας έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια, επέλυσε το Μακεδονικό κι ενίσχυσε τα ατομικά δικαιώματα, ανάμεσα σε άλλα επιτεύγματα της κυβέρνησής του. Η Ελλάδα και η Αριστερά τού χρωστάνε πολύ περισσότερα από όσα είναι διατεθειμένες να του αναγνωρίσουν σήμερα, αλλά θα το πράξουν με το πέρασμα του χρόνου. Ήδη, άλλωστε, οι εξελίξεις γύρω από τη Συμφωνία των Πρεσπών και τα δειλά συγγνώμη που ακούγονται είναι ένα πρώτο βήμα αναγνώρισης της προσφοράς ενός πολιτικού που με τα λάθη και τις υπερβολές του ήταν από τους λίγους που κυβέρνησαν τη χώρα δίχως κάποιο σκάνδαλο διαφθοράς να τον βαραίνει...

Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, έγινε δυστυχώς τοξικός για την κοινωνία εξαιτίας τού ανηλεούς πολέμου που δέχθηκε από την ολιγαρχία και της δικής του ανικανότητας να ξεχωρίσει ποιοι τον στήριζαν και ποιοι τον υπονόμευαν. Όσο κι αν κάποιοι χτίζουν παραμύθια περί επανόδου του πάνω σε ένα λευκό άλογο για να ενώσει την ευρύτερη Αριστερά δεν έχει καμία ελπίδα να επιστρέψει ως πρωταγωνιστής. Μπορεί να καταλάβει μια αξιόλογη θέση στην Ευρώπη ή να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Μπορεί, επίσης, να γίνει αρχηγός ενός μικρού κόμματος. Πρωθυπουργός, όμως, δεν θα ξαναγίνει...

Αυτοί που χαντάκωσαν τον Αλέξη Τσίπρα στήνουν τώρα σενάρια επιστροφής του, αξιοποιώντας και την εύλογη επιθυμία τού μόλις 50χρονου πρώην πρωθυπουργού να βρει έναν πολιτικό ρόλο. Το κάνουν γιατί τον αγαπούν; Όχι, το κάνουν από μίσος γι' αυτόν που τον διαδέχθηκε κι ο οποίος μέχρι τώρα έχει δείξει πως ξέρει να αποφεύγει τις λακκούβες στις οποίες έπεφτε ο προκάτοχός του... 

 

Κι όμως, είναι αυτό ακριβώς που νομίζετε...

Έπρεπε να ντρεπόμαστε που τον κατηγορήσαμε για το Predator, έπρεπε να ντρεπόμαστε που τον καταγγείλαμε για τη διαρροή προσωπικών δεδομένων, έπρεπε να ντρεπόμαστε για τη μονταζιέρα των Τεμπών, έπρεπε να ντρεπόμαστε για τα ουισκάκια και τα πούρα του με την ολιγαρχία. Ο μόνος που δεν ντρέπεται ποτέ να προσβάλλει τους άλλους είναι ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης. Κάνει εδώ και πέντε σχεδόν χρόνια πολιτική ως πρωθυπουργός με τα "δεν ντρέπεστε" και πιστεύει ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα...

Ξέρετε τι μας λέει επί της ουσίας ο πρωθυπουργός; "Αυτό που βλέπετε με τα μάτια σας κι ακούτε με τα αφτιά σας δεν είναι αυτό που φαίνεται". Φυσικά το αποτέλεσμα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών τον δικαιώνει, μόνο που δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για πάντα, ιδίως όταν έχουν μεσολαβήσει και 57 αδικαίωτοι νεκροί. Η αποφασιστικότητα του ηγέτη στις δημοκρατίες κάποτε συγκρούεται με τα αμαρτήματά του κι όταν αυτά είναι πολύ περισσότερα τότε ο ηγέτης γίνεται πρώην...

Αν η Ελλάδα ήταν Ρωσία ή Κίνα ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να πουλά αποφασιστικότητα για μεταξωτές κορδέλες. Είμαστε, όμως, κράτος- μέλος τής ΕΕ κι όχι ένα εξ ορισμού αυταρχικό καθεστώς. Ναι μεν κι εμείς αναζητάμε πατερούληδες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τους επιτρέπουμε τα πάντα. Πολλώ δε μάλλον όταν δεν εγγυώνται ούτε την ασφάλειά μας. Αν η χώρα, για παράδειγμα, είχε ένα σιδηρόδρομο που δεν προκαλούσε ανασφάλεια τότε θα έχωνε ευκολότερα το κεφάλι της στην άμμο για τα σκάνδαλα του αρχηγού. Από τη στιγμή, ωστόσο, που τελειώνουν και τα pass τελειώνουν και οι ημέρες του...

 
 

Ορφανός και πατροκτόνος...

Προφανώς δεν είναι πλέον όλοι οι ολιγάρχες ευχαριστημένοι με το καθεστώς Μητσοτάκη. Εδώ και καιρό είχα γράψει πως δεν θα είναι πάντοτε όλοι οι χορηγοί του ευχαριστημένοι μαζί του αφού οι πλούσιοι ενδιαφέρονται να γίνονται πλουσιότεροι κι όχι ΄"απλώς" να παραμένουν πλούσιοι. Και είχα γράψει, επίσης, πως μόνο όταν ξεσπάσει ένας πόλεμος διαπλεκόμενων θα μάθουμε την αλήθεια. Ενδεχομένως σε αυτό το σημείο να βρισκόμαστε σήμερα. Ενδεχομένως...

Το να ακούς τον πρωθυπουργό και τους υπό παρακολούθηση από τον ίδιο υπουργούς του να κλαυθμηρίζουν πως τους πολεμούν τα συμφέροντα μοιάζει με εκείνον που σκότωσε τους γονείς του, αλλά ζητά επιείκεια από το δικαστήριο γιατί έμεινε ορφανός. Αν κάποιος σε αυτήν τη χώρα δεν δικαιούται να μιλά για διαφθορά, νεποτισμό, διαπλοκή αυτός είναι ο Κ. Μητσοτάκης. Αν δεν υπήρχαν, ο ίδιος θα ήταν περιπτεράς, στην καλύτερη περίπτωση...

Είναι ωφέλιμο για τον τόπο να καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις οι ολιγάρχες του; Φυσικά κι όχι. Ο λαός είχε, όμως, την ευκαιρία σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις να ανατρέψει αυτούς που τον παρακολουθούν, διαθέτουν τα προσωπικά του δεδομένα και τον χειραγωγούν, αλλά προτίμησε το παραμύθι πως τα επιδόματα θα είναι παντοτινά, αδιαφορώντας για το ότι παντοτινά είναι μόνο οι φόροι, ο θάνατος και τα υπερκέρδη των λίγων. Γι' αυτό κι έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη πως θα κάνουν τη δουλειά οι μαριονετίστες από το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο. Η δημοκρατία ηττήθηκε έτσι κι αλλιώς το 2023 από τα fuel και market pass...