Το "φταίει ο λαός που δεν κατάλαβε το μεγαλείο μου" έχει πολύ κοντά ποδάρια...

Αν η ΔΕΘ ήταν η τελευταία ευκαιρία Μητσοτάκη για να γυρίσει το παιχνίδι, όπως τόσο καιρό προπαγάνδιζαν τα παπαγαλάκια του, η ευκαιρία χάθηκε. Τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός μπορεί να στοχεύουν σε απογοητευμένα εκλογικά του ακροατήρια αλλά είναι αποσπασματικά, λίγα σε σύγκριση με τα ματωμένα υπερπλεονάσματα που επιτυγχάνει και, κυρίως, δεν έδωσαν κανένα σινιάλο αποφασιστικότητας σύγκρουσης με όσους κερδοσκοπούν πάνω στα εισοδήματά μας. Φυσικά κι ο Μητσοτάκης κρατάει εφεδρείες παροχών για την ώρα τής κάλπης, όταν όμως αποφασίσει να τις ενεργοποιήσει μάλλον θα είναι πολύ αργά για να ανατρέψει τη δίκαιη πτώση του...

Φορολογική επανάσταση δεν είναι να δίνεις φοροαπαλλαγές σε όσους, λόγω ανεργίας ή ελαστικής απασχόλησης, έχουν έτσι κι αλλιώς μηδαμινά εισοδήματα, όπως συμβαίνει με τους νέους έως 25 χρόνων. Φορολογική επανάσταση είναι να εφαρμοστεί επιτέλους η συνταγματική επιταγή σύμφωνα με την οποία ο καθένας συμμετέχει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του. Επανάσταση είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία από πουθενά δεν προκύπτει από τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες στη Θεσσαλονίκη...

Έχει κι ένα δίκιο, όμως, ο Μητσοτάκης: δεν γίνεσαι ή δεν ξαναγίνεσαι πρωθυπουργός αν η στρατηγική σου απέναντι στο λαό είναι "είχες άδικο που δεν με ψήφισες νωρίτερα". Κι αυτό όχι γιατί ο λαός είναι αλάνθαστος αλλά γιατί η ψήφος του έχει μια λογική. 

Φυσικά και μπορεί να την αλλάξει και να μετανιώσει γι' αυτή, αλλά για να το κάνει περιμένει κι από εσένα να παραδεχθείς ότι έπραξες αυτά κι αυτά τα λάθη κι όχι να περιμένεις μιας αυτοδικαίωση που ενδεχομένως να μην είναι και τόσο δίκαιη όσο νομίζεις. Το ότι, για παράδειγμα, ο Μητσοτάκης κυβέρνησε με ούριο άνεμο, με τις Βρυξέλλες να μοιράζουν χρήμα κι όχι να μας ζητάνε μέχρι και το τελευταίο σεντ, δικαιολογεί την ήττα και την ανοχή σε μια δεύτερη θητεία. Δεν δικαιολογεί, όμως, τη συντριβή. Κι όσο δεν το καταλαβαίνεις τόσο περισσότερο θα βυθίζεσαι στις νέες σου χορηγούμενες αυταπάτες...

 

 

Την Ελλάδα των δολοφόνων εφοπλιστών θέλουν να διασώσουν...

Υπήρχαν κενά στην πυρασφάλεια, το πλοίο ήταν υπερφορτωμένο, δεν λειτούργησε ο συναγερμός, η επιχείρηση διάσωσης καθυστέρησε εξαιτίας και του προστάτη "αγίου" των εφοπλιστών Μ. Βαρβιτσιώτη, μόνο τρία "Super Puma" ήταν σε ετοιμότητα (από αυτά με τα οποία το πολιτικό σύστημα νοιαζόταν να εξοπλιστεί το ελληνικό κράτος λόγω μιζών και τα περισσότερα εκ των οποίων δεν διαθέτουν ούτε καν συρματόσκοινα για αεροδιακομιδή), δεν απαγορεύτηκε ο απόπλους παρά τα δέκα μποφόρ, το πλήρωμα ήταν λίγο λόγω οικονομίας στα έξοδα και η εταιρεία δεν γνωρίζει ακόμα πόσες ακριβώς ανθρώπινες ψυχές μετέφερε από τη χώρα μας στην Ιταλία. Αυτήν την απολύτως υποταγμένη στο εφοπλιστικό κι όχι μόνο κεφαλαιο Ελλάδα θα παραδώσουν σε λιγότερο από ένα μήνα οι σαμαροβενιζέλοι. Τη διάσωση αυτής της σάπιας πατρίδας πασχίζουν να πετύχουν τα διαπλεκόμενα μίντια της διαπλοκής, τα "παπαγαλάκια" των οποίων δεν έχουν θέσει ούτε καν ένα ερώτημα για τις τεράστιες ευθύνες τής ΑΝΕΚ του Ομίλου Βαρδινογιάννη για τη ναυτική τραγωδία στην Αδριατική. Οι νεκροί την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν φτάσει τους δέκα, ενώ παραμένει άγνωστος ο αριθμός των αγνοούμενων. Κι όμως, οι, κατά τα άλλα φιλάνθρωποι, εφοπλιστές μας, για τους οποίους θα πρέπει να αισθανόμαστε εθνικώς υπερήφανοι, δεν έχουν βγει για να μας πούνε ούτε καν μια υποκριτική συγγνώμη...

Πριν τις εκλογές τού 2012 οι σαμαροβενιζέλοι απειλούσαν πως σε περίπτωση επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ η γλυκιά μας πατρίδα θα ζούσε μια περίοδο οικονομικής γενοκτονίας. Ε, λοιπόν, αυτήν την οικονομική γενοκτονία που έβλεπαν στους άλλους είναι αυτή που θα αναγκάσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς να διαχειριστεί από τις 26 Ιανουαρίου. Περισσότεροι από τους μισούς νέους είναι άνεργοι και το γενικό ποσοστό ανεργίας είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη κι εξευτελιστικό για τον 21ο αιώνα. Οσοι απασχολούνται, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, απειλούνται καθημερινώς με απόλυση. Ειδικότερα πολλοί ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν γνωρίζουν καν κάθε πότε πληρώνονται κι αρκετοί από αυτούς δεν "απολαμβάνουν" ούτε ασφάλιση ούτε εργασιακά δικαιώματα τα οποία μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν δεδομένα για κάθε κράτος δικαίου. Οι τράπεζες, οι οποίες έχουν εισπράξει σχεδόν 300 δισεκατομμύρια ευρώ τα τελευταία έξι χρόνια για να διασωθούν κι αφού έχουν υπερχρέωσει το Δημόσιο και τους πολίτες και με την ανακεφαλαιοποίησή τους, δίνουν δάνεια μόνο σε πτωχευμένες επιχειρήσεις μιας κλειστής ελίτ που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τις δάνειζε κανείς. Καταστήματα, επιχειρήσεις, βιοτεχνίες και βιομηχανίες κλείνουν η μία μετά από την άλλη και είναι πιο εύκολο να εντοπίσεις εξωγήινο στην πλατεία Ομονοίας παρά έλληνα με επαρκή ρευστότητα. Κι όμως, αυτοί που είναι συνυπεύθυνοι, μαζί με την τρόικα, το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο, για όλα αυτά έχουν το θράσος να ισχυρίζονται πως η Ελλάδα οδεύει στην ανάπτυξη και πως αυτή θα ανακοπεί από την τρισκατάρατη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ποιός έχασε, όμως, τη ντροπή του για να τη βρουν οι σαμαροβενιζέλοι;...

Και σαν να μην ήταν αρκετές όλες αυτές οι γελοιότητες, έρχεται να προστεθεί και η ίδρυση κόμματος από τον ρεζίλη των Παπανδρέου, ο οποίος έχει σοβαρές βλέψεις για είσοδό του στη Βουλή. Αντί να έχει καθίσει εδώ και καιρό στο εδώλιο του κατηγορούμενου, μαζί με τον Γ. Παπακωνσταντίνου και τους υπόλοιπους "κηπουρούς" του, για το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό έγκλημα, αυτό της εισόδου δηλαδή της χώρας στην εποχή των μνημονίων, ζητά ο αθεόφοβος την πολιτική του δικαίωση για τη σύγχρονη μικρασιατική καταστροφή στην οποία οδήγησαν οι πολιτικές του. Και το ακόμα δυστυχέστερο είναι πως θα βρεθούν ηλίθιοι (συγχωρέστε με αλλά είναι το επιεικέστερο επίθετο που μπορώ να χρησιμοποιήσω για όσους ξαναψηφίσουν τον εκτελεστή συμβολαίου υποδούλωσης του ελληνικού λαού) να τον στηρίξουν. Οταν ακόμα κι ο Αντ. Σαχλαμαράς είχε δεσμευτεί για τη συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής που θα εξέταζε το πώς μπήκαμε στο μνημόνιο, ο άνθρωπος που πρέπει να δώσει μια σειρά απαντήσεων σε σκληρά ερωτήματα όχι μόνο δεν τις δίνει αλλά καπηλεύεται συνθήματα του πατέρα του, με κορυφαίο αυτό της "αλλαγής", για να προσελκύσει αφελείς ψηφοφόρους. Πόσο ντοπιαστικό είναι για έναν άνδρα 62 χρόνων να μην έχει πετύχει τίποτα σημαντικότερο στη ζωή του από το να είναι ο γιος τού Ανδρέα Παπανδρέου; Και πόσο τραγικότερο να υπάρχουν έλληνες που ακόμα πιστεύουν στη μυθολογία επωνύμων τα οποία μας έφεραν στο γκρεμό;...