Πολλοί χρυσαυγίτες ψήφισαν ΝΔ, άρα η ΝΔ είναι νεοναζιστικό κόμμα...

Καταπώς φαίνεται δεν υπάρχει μόνο καπνός (και) στην υπόθεση του Στ. Παναγιωτόπουλου, αλλά και φωτιά, αν κρίνω τουλάχιστον από το μπαράζ σε βάρος του καταγγελιών. Και πολύ καλά έκαναν οι "Ράδιο Αρβύλα" και τοποθετήθηκαν δημοσίως δίχως να κρυφτούν πίσω από κάποια εισαγγελική έρευνα που πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί. Το αν, βεβαίως, δεν είχαν πάρει μυρωδιά τόσα χρόνια για το τι έκανε ο φίλος τους είναι ένα ερώτημα που πρέπει πρώτα οι ίδιοι να απαντήσουν στον εαυτό τους...

Ο Στ. Παναγιωτόπουλος ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Άρα ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει όσους κάνουν porn revenge. Αυτό είναι ένα επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι δεξιοί νοικοκυραίοι, το οποίο όμως μπορεί να διαβαστεί κι έτσι, που μάλλον δεν θα τους αρέσει: πολλοί (κι όχι μόνο ένας porn revenger, αν έχει σημασία η ποσότητα, που δεν έχει) "ορφανοί" χρυσαυγίτες ψήφισαν ΝΔ στις τελευταίες εκλογές, άρα η ΝΔ είναι νεοναζιστικό κόμμα. Φυσικά όλα αυτά μοιάζουν με το ανέκδοτο με τον αστυνομικό και το μπουζούκι...

Μπουμπούκια, μάλιστα, όπως ο Αδ. Γεωργιάδης συγκρίνουν την περίπτωση Παναγιωτόπουλου με αυτή του Δ. Λιγνάδη, τον οποίο οι υψηλόβαθμοι "εντιμότατοι" φίλοι του δεν ξεχνούν κι ακόμα προσπαθούν να ξεπλύνουν. Λησμονούν, όμως, πως το μέλος ενός σατιρικού πάνελ σε έναν ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό, το οποίο πάνελ μάλιστα έχει σταθεί επανειλημμένως απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πληρώνεται από χρήματα του ελληνικού λαού ούτε έχει, βεβαίως, το ίδιο κύρος με τον διευθυντή τού Εθνικού Θεάτρου. Δεν συγκρίνω την ηθική και ποινική απαξία των πράξεων των δύο ανδρών- και οι δύο είναι καταδικαστέοι γι' αυτές-, αλλά τονίζω ποιου η υπόθεση δεν έχει πολιτικές διαστάσεις και ποιου έχει. Για να συνεννοούμαστε... 

 

 

Στο Μαξίμου γράφουν το ένα συγχωροχάρτι μετά το άλλο για βιαστές...

Όταν τα λάθη δεν είναι πολλά είναι και πιο εύκολο να τα παραδέχεσαι, ιδίως αν βρίσκεσαι σε ένα μιντιακό παρατεταμένο μήνα τού μέλιτος. Όταν, όμως, τα λάθη συσσωρεύονται τότε γίνεται και πιθανότερο να τα κρύβεις κάτω από το χαλί από το να απολογείσαι γι' αυτά ή, όταν πιάνεσαι με τη γίδα στην πλάτη, να δίνεις εξηγήσεις με τις οποίες θεωρείς τους συνομιλητές σου βλαμμένους. Υπάρχει, βεβαίως, και η πρακτική των αποδιοπομπαίων τράγων, μόνο που δεν πιάνει πάντοτε. Ο Κ. Μητσοτάκης αυτοπροσώπως ήταν, για παράδειγμα, στην Πάρνηθα και στην Ικαρία κι εκείνος επέλεξε τον Δ. Λιγνάδη για διευθυντή τού Εθνικού Θεάτρου κι αυτές οι ευθύνες δεν μπορούν να μετακυλιστούν εύκολα αλλού...

Ο πρωθυπουργός δεν κυβερνά ελέω θεού, δεν είναι μονάρχης ούτε πάπας για να έχει το αλάθητο και να αποφεύγει οποιαδήποτε κριτική. Οφείλει, και για τη δική του αξιοπιστία, να αναγνωρίζει τα λάθη του ενώπιον αυτών που θεωρεί υπηκόους του. 

Στη συγκεκριμένη, ωστόσο, περίπτωση δεν έχουμε έναν πρωθυπουργό που απλώς διαπράττει ανθρώπινα κι άρα συγχωρητέα σφάλματα. Έχουμε έναν πρωθυπουργό που συναγελάζεται και προστατεύει ακόμα και καταγγελλόμενους ως βιαστές- Κ. Φρουζής, Ν. Γεωργιάδης, Δ. Λιγνάδης- χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσωπικής του φαυλότητας...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ακολουθεί μόνο μία νεοφιλελεύθερη ατζέντα, αλλά και μία άκρως συντηρητική, επενδύοντας στο φόβο. Μπλοκάρει, για παράδειγμα, μαζί με την εξίσου υπερσυντηρητική κυβέρνηση Ορμπαν στην Ουγγαρία, κοινοτική οδηγία για την ισότητα των δύο φύλων ενώ, την ίδια ώρα, επιτίθεται στις μονογονεϊκές οικογένειες και τα ομόφυλα ζευγάρια... 

Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του έχουν ποντάρει σε κάθε στερεότυπο προκειμένου να διαιωνίσουν την εξουσία τους με την αλαζονεία πως αυτή θα διαρκέσει για πάντα. Λογαριάζουν, όμως, δίχως την κοινωνική οργή που συσσωρεύεται και η οποία ψάχνει μια αφορμή για να εκδηλωθεί. Θα βρει, και γρήγορα μάλιστα, αφού ο Κ. Μητσοτάκης μέσα στην αναισθησία του ούτε που καταλαβαίνει πόσο προκλητικός γίνεται με τα επικοινωνιακά του σόου...  

 

 

Σκοταδιστή που πέτυχες να κατεβεί το έργο στο Εθνικό, για τον Σεφερλή που ξεφτιλίζει κάθε αναπηρία και μειονότητα έχεις να πεις κάτι;...

Δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα από το να προσβληθείς από οποιαδήποτε καλλιτεχνική δημιουργία, αν στην ουσία αυτός είναι ο σκοπός ζωής σου, τον οποίο κρύβεις κάτω από αστεία επιχειρήματα περί ηθικής, σεμνότητας και λοιπά μικροαστικά κουραφέξαλα. Θέλετε να μετρήσω πόσα έργα, για παράδειγμα, σαρκάζουν σωματικά ή ψυχικά ελαττώματα ή μειονότητες όπως οι ομοφυλόφιλοι ή οι μετανάστες; Δεν είδα, όμως, πολλούς να ζητούν να κατεβούν παραστάσεις τού Μάρκου Σεφερλή γιατί κοροϊδεύει τους γκέι ή τους αλβανούς. Αντιθέτως, προβάλλονται συχνά και στο "prime time" της ελληνικής τηλεόρασης...

Αυτοί που ανησυχούν τόσο πολύ για το πώς θα αισθάνονταν οι συγγενείς των θυμάτων τής "17 Νοέμβρη" αν έβλεπαν την παράσταση στο Εθνικό που βασίζεται και σε κείμενα του Σ. Ξηρού και την οποία ανάγκασαν να κατεβάσει αυλαία νωρίτερα από το προγραμματισμένο, έχουν αναλογιστεί πως, πρώτον, κανένας δεν τα υποχρέωσε να την παρακολουθήσουν και, δεύτερον, πώς νιώθουν οι τραβεστί, οι πακιστανοί, οι νάνοι ή οι ανάπηροι κάθε φορά που ασχολείται μαζί τους, συχνά με χυδαίο τρόπο, κάποια τηλεοπτική εκπομπή; Αν, επομένως, όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι ήταν συνεπείς με τις "ευαισθησίες" τους δεν θα ζητούσαν μόνο το κεφάλι των συντελεστών τής "Ισορροπίας του Nash", αλλά στην ουσία σχεδόν όλων όσων παράγουν τέχνη, είτε χαμηλού είτε υψηλού επιπέδου, σε αυτήν τη χώρα, που αρκετές φορές με κάνει να αναρωτιέμαι αν έχει ξεπεράσει το μεσαίωνα...

Μακριά από μένα το ανάθεμα της λογοκρισίας. Ο καθένας έχει δικαίωμα να δημοσιεύει με οποιοδήποτε τρόπο το προϊόν τής διάνοιάς του κι ο καθένας έχει, επίσης, το δικαίωμα να το θεωρεί κακόγουστο, καλόγουστο, προσβλητικό ή αριστουργηματικό. Κανένας, μα κανένας ωστόσο δεν μπορεί να επιβάλλει την άποψή του απαιτώντας την απαγόρευση του οποιουδήποτε έργου. Πολλοί, εξάλλου,  από εκείνους που εξαπέλυσαν μύδρους κατά τής παράστασης του Εθνικού, στην οποία συμπεριλαμβάνονταν και κείμενα του Καμί-αλλά τί να μας πει κι αυτός ο "pied noir", όπως τον αποκαλούσαν οι ιεροεξεταστές τής εποχής του λόγω της αλγερινής καταγωγής του- , δεν την έχουν καν παρακολουθήσει, κι αυτό κάνει το σκοταδισμό τους ακόμα πιο φρικτό. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που το έργο, από όσο έχω μάθει, τελειώνει με τη φράση "καμιά ιδέα δεν δικαιολογεί την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής"...

Γι' αυτό και ήταν λάθος τού Θεάτρου που συναίνεσε στο κατέβασμά του, που οπισθοχώρησε δηλαδή μπροστά στις υλακές των βαρβάρων, που ξεκαρδίζονται με τα αστεία για κλανιές τού Λ. Λαζόπουλου αλλά προσβάλλεται η αξιοπρέπειά τους όταν ακούγονται στο παλκοσένικο λόγια ενός καταδικασμένου για αντάρτικο πόλης. Λες και το προνόμιο στη συγγραφή το στερείται κανείς επειδή έχει δολοφονήσει ή με τον εγκλεισμό του στη φυλακή ή μπορεί η πολιτική ορθότητα να ορίζει τί επιτρέπεται να παιχτεί και τί όχι. Ευθύνη, όμως, για το σκοταδισμό δεν έχουν μόνο οι φορείς αυτής της ασθένειας, αλλά κι εκείνοι που υποκύπτουν σε αυτή από φόβο στέρησης της κοινωνικής τους αποδοχής ή στο πλαίσιο ισορροπιών οι οποίες στο τελος δικαιώνουν τους ανισόρροπους...