Ζήτω η φοροδιαφυγή; Όχι, κάτω όμως η υποκρισία...

Πίσω από τη μαζική φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή υπάρχει μια πικρή αλήθεια. Αν δεν υπήρχαν, δεν θα υπήρχε σήμερα Ελλάδα ύστερα από μία οκταετία σκληρής λιτότητας που όμοιά της δεν έζησε κανένα δυτικό κράτος από το Β' Παγκόσμιο πόλεμο και μετά. Οι Έλληνες επέζησαν χάρη στο " παράνομο ή μη δηλωμένο λίπος" που είχαν αποθηκεύσει τα προηγούμενα χρόνια. Κι αρκετοί ανάμεσά μας χάρη σε αυτό επιβιώνουν και σήμερα...

Άρα, ζήτω η φοροδιαφυγή; Όχι, κάτω όμως η υποκρισία. Τι άλλο από υποκριτικό είναι, άλλωστε, να στήνεις μια ολόκληρη προβοκάτσια λίγες ημέρες πριν τις εκλογές τού Μαΐου με αφορμή μια τοποθέτηση Κατρούγκαλου, προκειμένου να αναθερμάνεις τον κοινωνικό αυτοματισμό για τη δήθεν αναξιοπιστία τού ΣΥΡΙΖΑ και τώρα εσύ να εφαρμόζεις κάτι πολύ χειρότερο από την προοδευτική φορολόγηση; Και πόσο πιο υποκριτικό είναι να δηλώνεις στη Βουλή, ξέροντας ότι θα παίξουν αυτό ακριβώς το απόσπασμα τα κυρίαρχα μίντια, πως τηρείς τις προεκλογικές σου δεσμεύσεις όταν δεν είχες πει κουβέντα για τεκμαρτό εισόδημα; Και πόσο ακόμα πιο υποκριτικό είναι να παριστάνεις τον μαχητή κατά τής φοροδιαφυγής των ελεύθερων επαγγελματιών όταν το 2019 τους έλεγες πως θα γκρέμιζες όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, όπως κι έπραξες εξάλλου στη συνέχεια;...

Πηγή κάθε αδικίας και, κατά συνέπεια, και της φοροδιαφυγής είναι η άνιση κατανομή τού πλούτου. Μπορεί να επιδιώκαμε να μην πληρώνουμε φόρους ακόμα κι αν βλέπαμε τους πλούσιους να τους πληρώνουν. Δεν θα το δικαιολογούσαμε, ωστόσο, στον εαυτό μας να κλέβουμε το κράτος αν το κράτος δεν έκλεινε το μάτι στην ελίτ. 

Κι αν δεν το δικαιολογούσαμε στον εαυτό μας θα ήμασταν πιο πρόθυμοι να εντασσόταν η φορολογική εκπαίδευση στα σχολεία. Τώρα απλώς αισθανόμαστε πως φοροδιαφεύγουμε για να επιβιώσουμε και να ζήσουμε με αξιοπρέπεια σε μια άδικη κοινωνία. Κι αυτή είναι η αλήθεια των πολλών... 

  

  

Η πτώση του Ικαρου...

Στο λεξικό τού νεοφιλελεύθερου η αγανάκτηση απέναντι στην κοινωνική αδικία έχει μία πολύ απλή εξήγηση: πρόκειται για το φθόνο των τεμπέληδων μετριοτήτων που επειδή δεν έχουν το ταλέντο και την εργατικότητα των πλούσιων τους φθονούν κι απαιτούν μερίδιο από τον πλούτο τους που δεν το αξίζουν. Και μέσα σε ένα διεστραμμένο νιτσεϊσμό έχουν αποδώσει στους εαυτούς τους χαρακτηριστικά υπεράνθρωπου που δεν τους αναλογούν και με αυτά δικαιολογούν τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία κρίνουν τις δικές τους πράξεις και των άλλων...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι ούτε ανέμελος ούτε αφελής. Αν πίστευε ότι με το κορονοπάρτι προσέβαλλε την πλειονότητα των Ελλήνων που μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους από τις έξι το απόγευμα και πάλι θα πήγαινε, αλλά με τη μέγιστη δυνατή μυστικότητα και υπό την ανοχή των συμβατικών μίντια. Όπως και στην Πάρνηθα, όμως, έτσι και στην Ικαρία ο πρωθυπουργός μας θεωρεί πως εκείνος, λόγω θέσης και, κυρίως, λόγω ονόματος και οικονομικού πρεστίζ, δικαιούται απολαύσεις που για τους πολλούς είναι απαγορευμένες. Ο ίδιος άνθρωπος που μας απειλούσε πριν μερικές εβδομάδες πως θα μας αύξανε το πρόστιμο στα 500 ευρώ αν δεν ήμασταν υπεύθυνοι έχει καταστήσει την ανευθυνότητα προσωπικό του trademark και ντρέπεται γι' αυτό μόνο όταν του το επισημαίνουν οι δημοσκοπήσεις...

Η πρωθυπουργική αλαζονεία δεν αφορά μόνο τη στήλη των παραπολιτικών. Συνιστά το modus operandi μιας κυβέρνησης που έχει πιστέψει το ίδιο της το δημοσκοπικό ψέμα, που εκτιμά πως θα εξουσιάζει για πάντα και γι' αυτό μπορεί να κάνει ό,τι θέλει δίχως να λαμβάνει κανέναν υπόψη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και το νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια που Κεραμέως- Χρυσοχοΐδης θεωρούν τόσο τέλειο ώστε δεν έκαναν δεκτή ούτε μια πρόταση κομμάτων και φορέων κι ας έχει ξεσηκωθεί η πανεπιστημιακή κοινότητα. Όπως, όμως, προηγούμενοι πρωθυπουργοί έτσι κι ο Κ. Μητσοτάκης θα μάθει με το σκληρό τρόπο πως sic transit gloria mundis, πως όταν πιστέψεις ότι είσαι άτρωτος τότε είναι που γίνεσαι περισσότερο ευάλωτος...

 

 

Οι γκεμπελίσκοι έχουν δύσκολη δουλειά στην εποχή των social media...

Η συνέπεια λόγων κι έργων είναι μια υπερτιμημένη αξία όταν τα λόγια και οι πράξεις δεν συμπίπτουν χρονικώς. Αν έχω πει κάτι το 2010 και πράττω κάτι διαφορετικό το 2020 αυτό δεν με καθιστά αυτομάτως ασυνεπή, αν δεν ληφθούν υπόψη οι διαφορετικές περιστάσεις κάθε εποχής και, φυσικά, η συσσωρευμένη εμπειρία. Ο οποιοσδήποτε, ωστόσο, καθίσταται υπόλογος όταν αυτά που λέει στις 14 Δεκεμβρίου 2020 είναι διαφορετικά από αυτά που πράττει στις 15 Δεκεμβρίου 2020...

Το "κατηγορώ" μου στον Γρ. Ψαριανό δεν σχετίζεται με το ότι αλλάζει κόμματα γρηγορότερα από όσο αλλάζει πουκάμισα, μολονότι κι αυτό μπορεί κάποιος να το αποδώσει σε καιροσκοπισμό κι όχι σε ιδεολογική συνέπεια. Σχετίζεται με την υποκρισία, που είναι πολύ διαδεδομένη στην κυβέρνηση και στη ΝΔ, του να ρητορεύεις κατά τού κρατισμού και την ίδια ώρα να σιτίζεσαι από αυτόν. Βεβαίως, ο Ψαριανός ως προς αυτό το πολιτικό παράπτωμα έχει υποπέσει, σε σχέση με την τοποθέτησή του στο γραφείο τής αντιπροεδρίας τής κυβέρνησης, σε πταίσμα σε σύγκριση με τη φαμίλια Μητσοτάκη, η οποία την ίδια στιγμή που ρητορεύει κατά τού κρατικού παρεμβατισμού βουτά στο δημόσιο ταμείο σαν να είναι δικό της...

Κι από την άλλη, έχεις την Έλενα Ακρίτα, που παραιτείται από την εδώ και 20 χρόνια εργασία της γιατί δεν της δημοσίευσαν ένα άρθρο κι ανασαίνεις λίγη περισσότερη αξιοπρέπεια. Ιδίως σε έναν κλάδο όπου η τελευταία έννοια είναι τόσο άγνωστη όσο η ανάγκη για επιβίωση για τους Λουδοβίκους. 

Γι' αυτό, άλλωστε, και της επιτέθηκαν με τόση βαναυσότητα "συνάδελφοί" της που αβγατίζουν τα εισοδήματά τους παρέχοντας τις ακριβοπληρωμένες υπηρεσίες τους σε ένα φαύλο καθεστώς με δημοκρατικοφανές λούστρο. Αν κάτι, πάντως, πρέπει να έχει αποδείξει η λογοκρισία σε βάρος τής Έλενας Ακρίτα στους σύγχρονους γκεμπελίσκους είναι πως την εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης παρόμοιες μέθοδοι φέρνουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, αυξάνοντας κι όχι μειώνοντας την αναγνωσιμότητα αντικαθεστωτικών φωνών... 

Ας το λάβουν υπόψη και στο ΣΥΡΙΖΑ για να αξιοποιήσουν επιτέλους τα social media αντί να κλαίγονται κάθε τρεις και λίγο για τον, πραγματικό πάντως, αποκλεισμό τους από τα κυρίαρχα μίντια. Στον καιρό τής άνθησης των νέων τεχνολογιών υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, και πιο ζουμερά μάλιστα...

 
 

Τώρα τους αρέσει η Βόρειος Κορέα...

Θα ήταν χαιρεκακία αν επιθυμούσα να χαθούν θέσεις εργασίας στους τηλεοπτικούς σταθμούς ή να χειροτερεύσουν οι συνθήκες εργασίας σε αυτούς, όπως συμβαίνει με το νομοσχέδιο Πέτσα που θα ψηφιστεί σύντομα από τη Βουλή. Από την άλλη, όμως, δεν διαθέτω μνήμη χρυσόψαρου, άλλωστε δεν έχουν περάσει και τόσο πολλά χρόνια από τότε που οι ίδιοι δημοσιογράφοι που κινητοποιούνται σήμερα για να διατηρήσουν τις εργασίες και τα δικαιώματά τους ήταν βασιλικότεροι των βασιλέων αφεντικών τους κατά τού νόμου Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, που τώρα υπερασπίζονται με τόσο πάθος. Ήταν η εποχή που γινόταν λόγος για αντισυνταγματική, βορειοκορεατική παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ, για πλήγμα στην ελευθερία τού Τύπου κι όλα τα συναφή, μόνο και μόνο γιατί η τότε κυβέρνηση θέλησε να βάλει κανόνες σε μια αγορά που λειτουργούσε ασύδοτα για πάνω από 35 χρόνια...

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν είναι ένας τυχαίος επιχειρηματικός κλάδος, ώστε να απαιτούν σε ένα καθεστώς ελεύθερης αγοράς να μην παρεμβαίνει το κράτος στον αριθμό, για παράδειγμα, των εργαζόμενων σε αυτούς ή των αδειών τους ή στα χρήματα που θα πρέπει να καταβάλλουν στο δημόσιο ταμείο σε άμεσους κι έμμεσους φόρους. Αν μη τι άλλο, αποτελούν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα επηρεασμού τής κοινής γνώμης από την τέταρτη εξουσία. Κι από τη στιγμή που εν τοις πράγμασι αποδείχθηκε ότι δεν έχουν τη διάθεση να αυτορυθμιστούν και να εφαρμόσουν στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας, η πολιτεία δεν είχε απλώς το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να παρέμβει για να καθορίσει τους κανόνες τού παιχνιδιού...

Σε αυτό το πλαίσιο, και με δεδομένη την άπλετη στήριξη που παρέχουν οι μιντιάρχες στον Κ. Μητσοτάκη έναντι βεβαίως ανταλλαγμάτων, προφανώς και συμπαραστέκομαι στην αγωνία των εργαζόμενων στα τηλεοπτικά μίντια, δίχως να περιμένω από αυτούς, αν κι όταν περάσει η μπόρα, να θυμηθούν πως η εργασία που επιτελούν είναι λειτούργημα. Θα ήμουν αιθεροβάμων αν έβαζα τόσο ψηλά τον πήχη για ανθρώπους που με το επιχείρημα "έχω μια οικογένεια να ταΐσω" μπορούν να πουλήσουν την ίδια στιγμή αυτήν ακριβώς την οικογένεια... 

Πάντα, ωστόσο, υπάρχει εναλλακτική στον εκβιασμό και στην εθελοδουλία, αρκεί να είσαι πρόθυμος να πληρώνεις το τίμημα για να περπατάς με το κεφάλι ψηλά. Κάποιοι, όμως, έχουν συνηθίσει να βαδίζουν σκυφτοί, χωρίς αυτό να τους αποτρέπει από το να γίνονται ένα με τα σκατά που υποτίθεται πως επιθυμούν να αποφεύγουν με το υποτελές τους βάδισμα... 

  

 

Ο έλεγχος ενός καναλιού είναι παρακράτος, ο έλεγχος όλων είναι απλώς η δεξιά...

Η ΝΔ χαρακτηρίζει παρακράτος την αποτυχημένη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να συνδράμει όταν βρισκόταν στα πράγματα στη δημιουργία τηλεοπτικού σταθμού που θα προπαγάνδιζε τις απόψεις του. Φυσικά κανένα κόμμα δεν επιτρέπεται εκεί όπου λειτουργεί η διάκριση των εξουσιών να παρεμβαίνει στο μιντιακό τοπίο προκειμένου να επηρεάζει έστω και την παραμικρή ψηφίδα του. Αναρωτιέμαι, όμως, αν μία αποτυχημένη προσπάθεια συνιστά παρακράτος, τότε τι είναι η σχεδόν ολοκληρωτική κυριαρχία τού συστήματος Μητσοτάκη στα ΜΜΕ;...

Πρέπει κάποιος να έχει έρθει από άλλον πλανήτη για να πιστέψει ότι η μαζική στήριξη των ΜΜΕ στην κυβέρνηση οφείλεται σε ιδεολογική ταύτιση ή κοινή παραδοχή για τα δήθεν σπουδαία επιτεύγματά της. Είναι το χρήμα που τους συνδέει, γι' αυτό και μοιάζει σαν να έχουν όλοι έναν κοινό αρχισυντάκτη που αποφασίζει τι θα υπερπροβληθεί και τι θα θαφτεί. Όταν, μάλιστα, χρησιμοποιούνται και μαφιόζικες πρακτικές παρακολούθησης ή όταν αφαιρούνται αρμοδιότητες της ΕΥΠ για να μετατραπεί σε ΚΥΠ στο "επιτελικό" κράτος Μητσοτάκη χωρίς διαφάνεια και προκειμένου να πολεμά αποκλειστικώς τον "εσωτερικό εχθρό", περιττεύει να ασχοληθώ περισσότερο με το ποιος είναι παρακράτος...

Γιατί κάποιος που προηγείται με νταμπλ σκορ στις δημοσκοπήσεις, που διαθέτει 158 βουλευτές και τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ φοβάται τόσο πολύ την κριτική ώστε, ανάμεσα σε άλλα, να ποινικοποιεί τις συγκεντρώσεις, να ασκεί ασύστολη κι άμετρη βία κατά τη διάρκειά τους, να αναβαθμίζει σε σκάνδαλο των σκανδάλων τη συνάντηση ενός πολιτικού κι ενός δικηγόρου σε καφέ στην Κύπρο και να απειλεί με εξεταστική έναν πρώην πρωθυπουργό και με Ειδικό Δικαστήριο έναν πρώην υπουργό; Ο Κ. Μητσοτάκης φοβάται την πραγματικότητα, γι' αυτό και παίρνει τα μέτρα του, ιδίως τώρα που ο τουρισμός είναι ανύπαρκτος και τα κρούσματα κοροναΐού αυξάνονται. Αν ο Σεπτέμβριος μας βρει ταπί και σε καραντίνα, τότε θα χρειαστεί να δοθούν στα μίντια πολύ περισσότερα από 20 εκατ. ευρώ για να βαφτίζουν το ψάρι κρέας...

Ο Μωυσής εξορίστηκε στη γη Μαδιάμ...

Δεν υπάρχει κυβέρνηση στον κόσμο που μπορεί να λύσει το γόρδιο δεσμό τής προστασίας τής ανθρώπινης ζωής με την παράλληλη μη νέκρωση της οικονομίας. Δεν κατηγορώ, επομένως, τον Κ. Μητσοτάκη για το ότι δεν έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία, μολονότι υπήρχαν πρωτοβουλίες του που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, όπως το άνοιγμα των σχολείων με ελάχιστη προσέλευση μαθητών, των εκκλησιών ή των εμπορικών κέντρων, καθώς και το άνοιγμα των πτήσεων εξωτερικού χωρίς ιδιαίτερα πρωτόκολλα προστασίας. Τον κατηγορώ γιατί, κατά την πρώτη φάση τουλάχιστον, χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμο μέσο- δεν έχει και λίγα στη διάθεσή του- για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από το ότι μας έκλεισε σπίτια μας για δύο μήνες χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο για να ενισχύσει το ΕΣΥ και για να διατηρήσει στη ζωή μικρομεσαίες επιχειρήσεις και συνεπώς και τους εργαζομένους τους...

Η ατομική ευθύνη βρίσκεται και στη βάση τής προστασίας τής δημόσιας υγείας. Βρισκόταν και πριν τρεις μήνες, όταν ο πρωθυπουργός και τα φιλικά του μίντια φιλοτεχνούσαν την εικόνα Μωυσή για τον Κ. Μητσοτάκη. Αν δεν πλένουμε τα χέρια μας ή συνωστιζόμαστε χωρίς να υπάρχει ανάγκη, τότε πρωτίστως τον εαυτό μας οφείλουμε να ψέξουμε στην περίπτωση που ασθενήσουμε. Από την άλλη, όμως, η πολιτεία δεν επιτρέπεται να κάνει τα στραβά μάτια, ιδίως σε εξόφθαλμες παραβιάσεις τού νόμου από επιχειρηματίες που δεν πρόκειται να πεινάσουν ακόμα κι αν έκλειναν οι επιχειρήσεις τους για ένα χρόνο, αφού έχουν κονομήσει και με μαύρο χρήμα όλα τα προηγούμενα...

Όποιος ζει από το ξίφος πρέπει να είναι έτοιμος και να πεθάνει από αυτό. Ο Κ. Μητσοτάκης στήριξε τη δημοσκοπική του υπεροχή σε μια πανδημία και σε μια επίπλαστη επιστροφή στην κανονικότητα προκειμένου να έχει την επιλογή διεξαγωγής διπλών εκλογών σε πολιτικώς ιδανικό χρόνο για τον ίδιο. Η πραγματικότητα φαίνεται να του χαλά τα σχέδια, αλλά αυτό είναι το λιγότερο που απασχολεί τους πολίτες, ακόμα κι εκείνους που πίνουν νερό στο όνομα του πρωθυπουργού...

Το ζητούμενο είναι το ρίσκο τής επανέναρξης του τουρισμού να μην μας γυρίσει στα σπίτια μας υπό χειρότερες συνθήκες υγείας και οικονομικές από αυτές προ τριμήνου. Και για να μην συμβεί αυτό το σχέδιο της κυβέρνησης είναι ίδιο με τα προηγούμενα, βλέποντας και κάνοντας δηλαδή...

Ο Τραμπ μισεί τα μίντια, άρα τα μίντια στην Ελλάδα είναι καλά κι ο αστυνομικός είναι μπουζούκι...

Στην Ελλάδα, κι όχι μόνο, η ανωνυμία προστατευόμενων μαρτύρων θεωρείται δικαίωση του "κουκουλοφορισμού". Κι ας έχει αποκαλυφθεί και στη χώρα μας μια σειρά σκανδάλων χάρη σε ανθρώπους που για να προστατεύσουν και τη ζωή τους την ίδια ήθελαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους. Το διαπιστώσαμε και στο σκάνδαλο Novartis πως στην Ψωροκώσταινα είναι οι κωδωνοκρούστες που στιγματίζονται κι όχι οι εμπρηστές...

Είναι πολλοί, επίσης, οι πονηρούληδες που μονίμως συγκρίνουν ντομάτες με πορτοκάλια για να αυτοδικαιώνονται. Συνήθως, μάλιστα, χρησιμοποιούν μισές αλήθειες για να επικρατούν τα επιχειρήματά τους. Ισχυρίζονται, για παράδειγμα, πως ο λαϊκιστής και μισαλλόδοξος Ντ. Τραμπ επιτίθεται στα ΜΜΕ κι επομένως όποιος άλλος κάνει το ίδιο στον κόσμο- κακή ώρα στην Ελλάδα- είναι το ίδιο μισαλλόδοξος και λαϊκιστής. Σαν το γνωστό ανέκδοτο με το μπουζούκι και τον αστυνομικό...

Δεν υπάρχει κράτος- μέλος τής ΕΕ όπου η ερευνητική δημοσιογραφία να διώκεται τόσο αυστηρώς όσο στη χώρα μας, με εξοντωτικές ποινές για ψύλλου πήδημα. Ενδεχομένως αυτό να λειτουργεί ως άλλοθι για πολλούς δημοσιογράφους που ανέχονται την υστερόβουλη αγκαλιά τής διαπλοκής και ίσως και να ισχύει σε αρκετές περιπτώσεις. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η αυτολογοκρισία έχει διεισδύσει τόσο πολύ στο "DNA" των ελληνικών μίντια ώστε να θεωρείται αυτονόητη προϋπόθεση της δημοσιογραφικής καριέρας. Και είναι κρίμα γιατί, πέρα από όλους τους άλλους λόγους δημόσιου συμφέροντος, καταστρέφονται εν τη γενέσει τους ταλέντα που θα μπορούσαν να διηγούνται τις ιστορίες αλλιώς, με μεγαλύτερες δόσεις αλήθειας στην παρασκευή τους...



.

Τι σου φταίνε και τα μέσα αν δεν έχεις μήνυμα...

"Τι θα γινόταν αν ήμασταν κυβέρνηση και συνέβαινε αυτό". "Τα ΜΜΕ μας πολεμούν". "Η κυβέρνηση είναι άριστη στην επικοινωνία, αλλά όχι στην ουσία". Έχω βαρεθεί να ακούω βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον πρόεδρό του να επαναλαμβάνουν όλα τα παραπάνω σε κάθε αφορμή. Φυσικά κι έχουν βάση αληθείας, αλλά με την κλάψα δεν κέρδισε κανείς εκλογές. Γι' αυτό και είναι προτιμότερο να ανασκουμπωθούν στην Κουμουνδούρου και να ασκήσουν το έργο που τους ανάθεσε ο λαός, σκληρή αντιπολίτευση δηλαδή, όχι μόνο προγραμματική αλλά κι απέναντι στα σκάνδαλα που η σημερινή κυβέρνηση παράγει σε καθημερινή βάση...

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ερευνητική δημοσιογραφία ή να λειτουργεί ως μιντιακός σχολιαστής τής επικαιρότητας. Δεν είναι, όμως, νεοαυριανισμός να γράφουν φιλικά προς την αξιωματική αντιπολίτευση μίντια με στοιχεία γιατί ο Κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του είναι φαύλοι...

Ούτε είναι ώρα για προσωπικές στρατηγικές, ναρκισσισμούς, φατριασμούς κι αριστερόμετρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας δεν έχουν την πολυτέλεια η διακυβέρνηση Μητσοτάκη να πάρει ηγεμονικά χαρακτηριστικά διαρκείας. Γι' αυτό και χρειάζεται η κοινή συμπόρευση όλων εκείνων που μπορεί να μην συμφωνούν στα πάντα, αλλά αντιμάχονται το νεοφιλελευθερισμό, το συντηρητισμό και τον εθνικισμό που πουλά στο πόπολο το Μαξίμου με τη σέσουλα...

Κι ούτε συνιστά ασυλία για το επικοινωνιακό επιτελείο τού ΣΥΡΙΖΑ το ότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει μαζί του τα ισχυρότερα συμβατικά μίντια. Μέχρι, για παράδειγμα, να καταλάβουν άπαντες στην Κουμουνδούρου εν μέσω τής πανδημίας την αξία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του isyriza υπήρχαν φωνές που ζητούσαν το κόμμα να επικεντρώσει στην αφισοκόλληση, που πέρα από αναποτελεσματική τη λες κι αντιπεριβαλλοντική...

Η ενημέρωση των πολιτικών συντακτών είναι ξεχασμένη υπόθεση, ενώ ακόμα και η στοιχειώδης ενημέρωση θεωρείται άθλος ή προδοσία αρχών κι αξιών τής Αριστεράς από κάποιους λάτρεις τής σοβιετικής μυστικοπάθειας. Με τέτοια μυαλά, όμως, δεν βλέπεις ξανά εξουσία, τουλάχιστον όχι σύντομα, όσες τραγικές επιλογές για τα λαϊκά συμφέροντα κι αν κάνει ο πρωθυπουργός...



  

Όπου δεν πίπτει ΣΚΑΙ πίπτει ράβδος...

Στα Εξάρχεια προσάγονται και συλλαμβάνονται άνθρωποι χωρίς ούτε καν ενδείξεις ενοχής σε βάρος τους ή πέφτουν θύματα ακόμα κι άγριας σωματικής κακοποίησης, αλλά για τα κυρίαρχα μίντια σημασία έχουν οι αριθμοί: οι δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις και οι δύο τραυματισμένοι αστυνομικοί- δίχως να αναφέρεται και πόσοι πολίτες τραυματίστηκαν- θεωρούνται ικανοποιητικά στοιχεία ώστε να στηθεί το αφήγημα του "νόμος, τάξη κι ασφάλεια" και οι κυρ Παντελήδες να πηγαίνουν για νανάκια ήσυχοι πως η υποταγμένη τους κανονικότητα θα τους επιτρέψει να ευτυχήσουν κάποια ημέρα στη βασιλεία των ουρανών. Οι φοιτητές είναι τρομοκράτες, οι επαναστατημένοι νεολαίοι ταραχοποιοί και οι λούμπεν προλετάριοι και μικροαστοί η απαραίτητη μαγιά ώστε η κοινωνική δικαιοσύνη να μην είναι καν αίτημα μπροστά στα θέλγητρα της ουτοπικής ασφάλειας σε έναν κόσμο που δεν ξέρεις τι σου φέρνει η επόμενη στιγμή...

Όλοι μας είμαστε εν δυνάμει δολοφόνοι γιατί σε όλους μας κυκλοφορεί, φανερό ή υπολανθάνων, το μικρόβιο της βίας. Γι' αυτό κι ένας από τους λόγους για τους οποίους φτιάξαμε οργανωμένες κοινωνίες είναι για να εμποδίζουμε τους εαυτούς μας από την ταύτιση με τους νόμους τής ζούγκλας. Όταν, επομένως, μια κυβέρνηση δείχνει ανοχή στη χρησιμοποίηση βίας- μέσω και του θεωρήματος περί "αναγκαστικότητας του ξύλου"- είναι λογικό τα ΜΑΤ να αισθάνονται πως μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν, να χτυπούν, για παράδειγμα, ακόμα και δημοσιογράφους όπως ο εικονιζόμενος Μάριος Αραβαντινός που βιντεοσκοπούσε τις ασχήμιες τους, γνωρίζοντας ότι η ασυλία τους απέναντι στο έγκλημα θα είναι ταυτόσημη με αυτή των υπουργών...

Η δεξιά αμηχανία μετά από τη μεγαλειώδη αντικυβερνητική πορεία τού Πολυτεχνείου είναι τέτοια που ακούμε επιχειρήματα του τύπου "πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά την ανάπτυξη και να ξεχάσουμε την απόδοση τιμών στους ήρωες του αντιδικτατορικού αγώνα". Φτάνουν, μάλιστα, έως το σημείο να ψέξουν τον Αραβαντινό γιατί κάνει δηλώσεις όταν δουλειά τού δημοσιογράφου είναι να καλύπτει τις ειδήσεις κι όχι να είναι ο ίδιος είδηση.

Ενδεχομένως οι ίδιοι που τα λένε να ήθελαν να μην γίνεται αναφορά και στους δολοφονημένους δημοσιογράφους από εκείνους που δεν επιθυμούν η αλήθεια να βγαίνει στο φως, με το ίδιο κυνικό σκεπτικό. Είναι βέβαιο, πάντως, ότι στη μητσοτάκειο εποχή των ΜΜΕ το φιλτράρισμα της πραγματικότητας έχει μετατραπεί σε μια πολύ καλά αμειβόμενη κομπίνα από ένα παρεάκι απατεώνων και δουλικών λακέδων τους...