Ο θύτης παριστάνει το θύμα...

Δεν είναι η πρώτη φορά βεβαίως αφού ο Αλ. Τσίπρας έχει δείξει κι άλλες φορές ότι η σχέση του με την ηθική είναι "όσα βλέπει η πεθερά". Αυτή τη φορά, ωστόσο, το έχει παρακάνει ακόμα και για τα δικά του χαμηλά στάνταρ. Από τη μία παριστάνει τον ΄άμεμπτο ηγέτη που δεν θέλει να φτιάξει Κοινοβουλευτική Ομάδα με βουλευτές εκλεγμένους με άλλο κόμμα. Και μπράβο του. Από την άλλη, όμως, έχει επιτρέψει- αν δεν έχει σκηνοθετήσει- όλο αυτό το σόου παραιτήσεων κι ανεξαρτητοποιήσεων βουλευτών από το ΣΥΡΙΖΑ που δεν καταλαβαίνει ότι προσβάλλει και θίγει κυρίως τον ίδιο...

Θεμέλιος λίθος τού rebranding Τσίπρα είναι η πλήρης αποσύνδεσή του από το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, εκ των πραγμάτων, δεν έχει επιτευχθεί από τη στιγμή που τα δύο τρίτα των διορισμένων στελεχών τής ΕΛΑΣ προέρχονται από την Κουμουνδούρου. Κι αν οι περισσότεροι δεν είναι και τόσο γνωστοί στο πανελλήνιο δεν ισχύει το ίδιο με τους βουλευτές που θέλουν να ενταχθούν στην Αμαλίας. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο δίλημμα για τον Αλέξη: αν τους μαζέψει πάει στα αζήτητα το rebranding. Αν δεν τους μαζέψει θα αρχίσουν να κελαηδούν για όσα έγιναν τα τρία τελευταία χρόνια κι έχουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του...

Βρισκόμαστε στο σημείο που ο θύτης είναι τόσο εμφανώς ένοχος ώστε να παριστάνει το θύμα μήπως και τον πιστέψει κανείς. Που ήταν τόσο δύσκολο να βρει νέα κορόιδα για να στελεχώσουν το κόμμα του και να γίνουν ψηφοφόροι του ώστε να απευθύνεται στα παλιά. Που έγινε τόσο καταγέλαστος ακόμα και στους τακτικισμούς του ώστε να βασίζεται σε μια ψήφο απελπισίας "μήπως και ρίξει τον Μητσοτάκη" κι όχι αγάπης τού λαού στο πρόσωπό του...

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τη Μπάρτσα...

Η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς λόγω της εμφάνισης του κόμματος Τσίπρα είναι έκπληξη του ίδιου μεγέθους με την αγαπημένη Μπαρτσελόνα του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να κερδίζει με 10- 0 τον Ολυμπιακό Βόλου. Τα δύσκολα για τη "Μπάρτσα" είναι άλλα και βρίσκονται μπροστά της. Θα καταφέρει, για παράδειγμα, να ξεπεράσει το 17,85% των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 γιατί το 1% με 2% που παίρνει από το ΠΑΣΟΚ δεν φτάνει ούτε για τα τσιγάρα;...

Ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι θιασώτης των δημοσκοπήσεων που δημοσιεύονται. Η τελευταία, ωστόσο, που είδε το φως τής δημοσιότητας (Interview για το Politic) δίνει ένα συνολικό ποσοστό σε ΜέΡΑ 25, Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά πάνω από 6%. Αυτά τα κόμματα είναι δύσκολο από μόνα τους να μπουν στη Βουλή- ιδίως αν γίνουν και δεύτερες εκλογές- και είναι επίσης δύσκολο να συνεργαστούν, τουλάχιστον όχι όλοι, αν και η πολιτική ανάγκη επιβίωσης αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Από την άλλη, όμως, αυτό το 6% είναι ένα ποσοστό που σίγουρα θα λείψει από τον Τσίπρα κι ο Τσίπρας θα κάνει τα πάντα για να μην του λείψει...

Πάνω στη μέθη του, εξάλλου, για τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις ο Αλέξης αισθάνεται πως μπορεί να σνομπάρει εσαεί τους χρήσιμους ηλίθιους στην Κουμουνδούρου που με τις ραδιουργίες τους του έδωσαν μια νέα ευκαιρία να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό. Ούτε κι εκείνοι, όμως, μένουν με σταυρωμένα χέρια. Ψάχνονται κι όταν ψάχνεσαι όλο και κάποιος θα σε βρει. Ιδίως σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό...

 

Όλο και κάποιος Τζαβέλλας θα βρεθεί για να υπογράψει κι αυτή τη χυδαιότητα...

Ήταν η πρώτη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ μετά το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Μετά τη λήξη της βγαίνουν μαζί από το ασανσέρ ο Π. Πολάκης με την Ολ. Γεροβασίλη. 

Βλέποντάς με ο αψύς Κρητικός κι αφού με αποκαλεί "πράκτορα του Κασσελάκη" στη συνέχεια μου λέει με το γνωστό του ύφος "γράψε πως βριστήκαμε με την Όλγα και ζήτησε την ολική διαγραφή μου". Ήταν ακόμα η εποχή που όσοι είχαν παραμείνει στην Κουμουνδούρου πίστευαν ότι με τις σταλινικές τους μεθόδους θα απογειώνονταν στις δημοσκοπήσεις...

Τα γράφω όλα αυτά για να γίνει απολύτως κατανοητό και σε ένα ακροατήριο- δυστυχώς αρκετά μεγάλο- που αντιλαμβάνεται και την πολιτική με όρους οπαδικής αντιπαράθεσης πως ούτε ανήκα ούτε ανήκω στους θαυμαστές τού Παυλή. Θα ήταν αδιανόητο, ωστόσο, να κλείσω τα μάτια- όπως πράττουν ξανά και πολλοί συνάδελφοί μου- στα νέα αίσχη που διαδραματίζονται με την υπογραφή ή, το λιγότερο, με τη σιωπηρή συναίνεση τού Αλ. Τσίπρα. Θα ήμουν εγκεφαλικά παράλυτος ή διψασμένος για λίγη από την προσοχή τού Τιερί Ρουσέλ από την Κυψέλη αν πίστευα ότι είναι άσχετος με όλα όσα έχουν συμβεί στην Κουμουνδούρου εδώ και τρία χρόνια κι απλώς παρατηρεί όλο αυτό το τσίρκο από τα Τουρκοβούνια...

Δεν ξέρω πόσο θα το παλέψει ο Πολάκης, αν θα το κάνει Κούγκι και πόσοι θα στοιχηθούν στο πλευρό του. Φρόντισε, άλλωστε, με την τακτική του να αποξενώσει πολλούς που έπιναν νερό στο όνομά του κι αισθάνθηκαν κι όχι άδικα προδομένοι. 

Οι σταλινικοί μακιαβελιστές, ωστόσο, τα κατάφεραν όταν ο αντίπαλός τους- λέγε με Κασσελάκη- είχε πραγματικά μια λαϊκή βάση στο πλευρό του και μια γενικότερη συμπάθεια στο πρόσωπό του. Θα τους είναι πολύ πιο εύκολο να καταφέρουν να εκδιώξουν τον Πολάκη και να παραχωρήσουν τα προικιά τού ΣΥΡΙΖΑ με αντάλλαγμα μια θέση στα ψηφοδέλτια Τσίπρα. Όλο και κάποιος Τζαβέλλας θα βρεθεί για να υπογράψει κι αυτή τη χυδαιότητα... 

   

 

Βασιλιάδες χωρίς βασίλεια...

Είναι πιθανότερο κάποιος να βρει τα έξι νούμερα του τζόκερ από το αποτέλεσμα των επόμενων βουλευτικών εκλογών, ιδίως αν αυτές διεξαχθούν σε ένα χρόνο από τώρα. Ακόμα και σε αυτό που θεωρούμε ως μοναδικό δεδομένο, την πρωτιά δηλαδή της ΝΔ, δεν θα πόνταρα χωρίς να έχω αναλάβει ένα κάποιο ρίσκο. Όλα τα υπόλοιπα είναι στον αέρα. Το μόνο σίγουρο αυτή τη στιγμή είναι πως τόσο τα κόμματα όσο και οι αρχηγοί και τα μεγαλοστελέχη τους δίνουν πρωτίστως μάχη για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση...

Κι αν μπορούμε να προεξοφλήσουμε πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα πάνε στις κάλπες με Μητσοτάκη- Ανδρουλάκη, τα πράγματα είναι πολύ πιο ανοιχτά στο ΣΥΡΙΖΑ όπου ο πρόεδρός του αναζητά τον πιο εύσχημο τρόπο για να αλλάξει καράβι χωρίς να τον πουν καιροσκόπο. Οι παροικούντες την Κουμουνδούρου γνωρίζουν ότι ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο δεν ελέγχει κανέναν, ούτε καν τους ελάχιστους συνομιλητές του που κι αυτοί θα τον εγκατάλειπαν αν ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία τούς άνοιγε την αγκαλιά του. Κι ο ίδιος, άλλωστε, και λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων αλλά κι εξαιτίας αυτοεγκλωβισμού του σε εσωκομματικές ισορροπίες δεν κατάφερε να δώσει το προσωπικό του στίγμα σε ένα μόρφωμα το οποίο έτσι κι αλλιώς είχε πνεύσει τα λοίσθια το βράδυ τού πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου...

Καταλαβαίνουμε ότι ο Σωκράτης, ο οποίος έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με τον Αλέξη, δεν θα πει στους εναπομείναντες συριζαίους "εγώ καβατζώθηκα, καλή τύχη σε σας σύντροφοι". Ναι μεν θα ήταν ειλικρινές αλλά κι απροκάλυπτα καιροσκοπικό. 

Γι' αυτό και κάπου εδώ μπαίνει στην εικόνα ο αψύς κρητικός ο οποίος το τελευταίο χρονικό διάστημα παριστάνει, ως προς τα εσωκομματικά τουλάχιστον, τον Μαχάτμα Γκάντι που γυρίζει το μάγουλο όταν του δίνουν σφαλιάρα στο άλλο. Νιώθει πιο κοντά από ποτέ στο όνειρο ζωής να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι διατεθειμένος να κάνει τα λάθη τού παρελθόντος. Το αν θα καταφέρει, βεβαίως, να τον διασώσει είναι άλλου τύπου ερώτημα. Αν κρίνω, πάντως, από το ότι είναι ξεδοντιασμένος ακόμα και στην Κρήτη μάλλον θα έχει κατορθώσει να γίνει βασιλιάς σε ένα βασίλειο που γκρεμίστηκε και με δική του μεγάλη ευθύνη...  

    

Αχ, αυτά τα μαύρα ριάλια...

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι η πρωταθλήτρια διαφθοράς στην ΕΕ μάλλον δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην Κύπρο. Το πρόσφατο σκάνδαλο με τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι τού προεδρικού ζεύγους είναι μόνο η κορυφή τού παγόβουνου σε ένα κράτος όπου το ξέπλυμα κάθε λογής "μαύρου" χρήματος είναι το σήμα κατατεθέν τής οικονομίας του... 

Μπορεί οι Τούρκοι να κατέχουν παρανόμως περίπου το 37% του νησιού αλλά και το υπόλοιπο μάλλον κατεχόμενο είναι, κυρίως από Ρώσους, Κινέζους και Ισραηλινούς. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, φυσικά, και για τα προσκόμματα που μπαίνουν σε μια επίλυση του κυπριακού η οποία κοντά στα 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή αποκλείεται να είναι δίκαιη, αν ποτέ συμβεί...

Οι τελευταίοι, βεβαίως, οι οποίοι δικαιούμαστε να σοκαριζόμαστε από την έκταση της διαφθοράς με τη συμμετοχή πολιτικών και κομμάτων είναι οι Ελλαδίτες. Και μόνο το ότι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα τα περισσότερα χρόνια τής μεταπολίτευσης και τα οποία βρίσκονται τώρα στην κυβέρνηση και στην αξιωματική αντιπολίτευση χρωστούν στις ελεγχόμενες από ξένους τράπεζες κοντά στο ένα δισ. ευρώ μαρτυρά το μέγεθος της διαπλοκής και το πόσο αδιανόητο είναι να επιβληθούν κανόνες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα κι αυτοί να εφαρμοστούν προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Πώς να δαγκώσεις το χέρι που του χρωστάς;...

Το "μαύρο" πολιτικό χρήμα, πάντως, δεν περιορίζεται στις τράπεζες. Είναι κοινό μυστικό ότι η κρατική χρηματοδότηση ή οι συνδρομές των μελών δεν είναι οι αποκλειστικοί τρόποι οικονομικής ενίσχυσης των περισσότερων κομμάτων. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η αντίστροφη μέτρηση για τον Στέφανο Κασσελάκη στην ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε όταν άρχισε να μιλά γι' αυτά τα ζητήματα, θορυβώντας πολλούς στην Κουμουνδούρου, ανάμεσά τους και τον προκάτοχό του στο προεδρικό γραφείο... 

Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήμουν αφελής αν πίστευα ότι το "μαύρο" χρήμα θε εξαλειφθεί από την πολιτική, η οποία είναι ένα πολύ ακριβό σπορ στο οποίο επιδίδονται συνήθως πλούσιοι. Μπορούμε, όμως, να απαλλαγούμε από ένα κομμάτι τής υποκρισίας με την απελευθέρωση του ποσού δωρεών ταυτοχρόνως με την υποχρέωση για κάθε κόμμα να δημοσιοποιεί ποιοι και με ποια ποσά τα χρηματοδοτούν. Δεν θα ξεριζώναμε το κακό αλλά θα μας έδινε μια καλύτερη εικόνα για το ποιοι κυβερνούν, επί της ουσίας, αυτόν τον τόπο...

 

 

Αν η στρατηγική είναι "όχι σε τρίτη θητεία Μητσοτάκη" θα κάνει και τέταρτη...

Η αντιπολίτευση, έστω με πολύ αργά βήματα, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι στις επόμενες εκλογές οι πολίτες δεν θα ψηφίσουν με γνώμονα ποιος θα βγει δεύτερος αλλά ποιος θα τις κερδίσει και θα τους κυβερνήσει, είτε αυτοδύναμα είτε με συνεργασίες. Να δούμε τώρα πόσο χρόνο θα χρειαστούν τα τζιμάνια τής Χαριλάου Τρικούπη, της Κουμουνδούρου, της Πατησίων και της Αμαλίας για να καταλάβουν ότι η πρωτιά δεν πρόκειται να επιτευχθεί με το ίδιο σύνθημα που χρησιμοποίησαν το 2023, με το "Μητσοτάκη γαμιέσαι" δηλαδή, απλώς με πιο κόσμιο τρόπο. Αν πάνε στις κάλπες με τη στρατηγική να μην έχει τρίτη θητεία ο Μητσοτάκης το πιθανότερο είναι πως θα κάνει και τέταρτη...

Αν στις προσεχείς εκλογές αναγκάζονταν όλοι όσοι έχουν δικαίωμα ψήφου να το ασκήσουν το πιθανότερο θα ήταν να μην τις ξανακέρδιζε η ΝΔ. Δεν θα ψηφίσουν, όμως, όλοι και μάλλον δεν θα ψηφίσει και η πλειονότητά τους. 

Ιδίως αν τα μηνύματα που θα εκπέμψει μέχρι τότε η αντιπολίτευση θα είναι αρνητικής διαφήμισης για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οι πολίτες ξέρουν πολύ καλύτερα από τους πολιτικούς αρχηγούς και τους πολιτευτές πόσο δύσκολη είναι η καθημερινότητά τους. Λύσεις, αξιοπιστία και θετική ατζέντα επιζητούν...

Η αξιοπιστία, μάλιστα, είναι η νούμερο ένα συνθήκη επιτυχίας αλλά δεν πρόκειται να κερδηθεί θέτοντας υψιπετείς στόχους. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως αυτοί είναι οι πιο μακροπρόθεσμοι στόχοι τής προοδευτικής αντιπολίτευσης, ούτε ο σοσιαλισμός θα έρθει την επόμενη ημέρα ανάληψης της διακυβέρνησης ούτε η έφοδος στον ουρανό θα έχει κάποιο άλλο αποτέλεσμα από το στραπατσάρισμα όσων την επιχειρήσουν με ένα βόλι... 

Ούτε θα επιτευχθεί αν υποστηρίζεις, για παράδειγμα, πως θα επεκτείνεις τα χωρικά ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια και να μην προσθέτεις πως αυτό είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία. Σε διαφορετική περίπτωση η όποια προοδευτική διακυβέρνηση θα έχει, ξανά, χαρακτηριστικά μιας παρένθεσης και μόνο...

 

Κάψαμε το σπίτι μας αγάπη μου για να φτιάξει ο Αλέξης το δικό του...

Μόνο σαμπάνιες που δεν έχουν ανοίξει στην Κουμουνδούρου για το ότι ο Αλ. Τσίπρας τους εγκατέλειψε. Πιστεύουν ότι θα τους πάρει μαζί του στις νέες θάλασσες κι αυτό πράγματι μπορεί να συμβεί αν τα βρει σκούρα στο recruiting στελεχών που να είναι πιο άφθαρτοι από τον Αλ. Φλαμπουράρη, τον Γ. Δραγασάκη και την Ολ. Γεροβασίλη, που θα τα βρει σκούρα. 

Κι αυτό γιατί, ύστερα κι από όσα συνέβησαν στο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία δύο χρόνια, δεν είναι και πολλοί οι νέοι, ταλαντούχοι και μορφωμένοι άνθρωποι που θέλουν να εμπλακούν στο βάλτο που λέγεται ελληνική πολιτική ζωή. Πολλώ δε μάλλον να συμπορευτούν με έναν πολιτικάντη που λατρεύει την ίντριγκα περισσότερο από την αλήθεια...

Όπως κι αν έχει, ο Τσίπρας δεν θέλει τους παλιούς συντρόφους του, σχεδόν κανέναν του. Στην πραγματικότητα, δεν επιθυμεί να βάλει στη βιτρίνα ούτε αυτούς που τώρα διαρρέονται ως συνεργάτες του. Στην ουσία αντιγράφει τον Στέφανο Κασσελάκη και το Κίνημα Δημοκρατίας, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν ούτε μνημόνια ούτε πραξικοπήματα σε μπουζουξίδικα για να βρει την πρώτη μαγιά υποστηρικτών του που θα έχουν τη διάθεση να φτιάξουν ένα αδιαμεσολάβητο κόμμα από το μηδέν. Με λίγα λόγια, κάποιοι ή και πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ έκαψαν το σπίτι τους για να μπορέσει να χτίσει ο Αλέξης το δικό του πάνω στα ερείπιά τους...

Από όλο αυτό το συρφετό- κόμμα Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά- ένα κόμμα θα κατεβεί στις εκλογές. Όποιο κι αν είναι αυτό, όμως, δεν πρόκειται να φτάσει το 10% κι ενδεχομένως να τα παραλέω και το ποσοστό να είναι ακόμα μικρότερο. Όταν έχεις απογοητεύσει και τους μισούς από αυτούς που μέχρι το 2023 έπιναν νερό στο όνομά σου είναι ουτοπικό να πιστεύεις ότι θα τους αντικαταστήσεις με εκείνους που δεν έπαψαν ποτέ να σε μισούν 

Ο Τσίπρας, άλλωστε, δεν έχει περιθώριο μέχρι την άνοιξη να βασανίζει τους πρώην συντρόφους του για το αν θα τους μαζέψει στο κότερό του ή όχι. Κι όσοι μείνουν στην απέξω θα αρχίσουν να κελαηδάνε ακόμα και για το "ιερό δισκοπότηρο" του 2015- 2019...  

 

  

Ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα μας το μεγαλύτερο καρκίνωμα...

Είναι γνωστό ότι δύσκολα μαθαίνεις νέα κόλπα σε έναν γέρικο σκύλο και πως πιο εύκολα αλλάζεις δέρμα παρά χούγια. Όταν, για παράδειγμα, έχεις μεγαλώσει με το φραξιονισμό και την καμαρίλα κι αντιλαμβάνεσαι την ενασχόληση με τα κοινά ως εναλλακτική τής ψυχοθεραπείας κι όχι ως συμβολή για τη βελτίωση της ζωής των πολλών τότε δεν πρόκειται να γίνεις καλύτερος μόνο και μόνο γιατί άλλαξες φανέλα. Αντιθέτως, τραβάς προς τα πίσω κι εκείνους που κοιτάνε μπροστά με ιδέες και προτάσεις που δεν μοιάζουν με τις πρακτικές που χρεοκόπησαν τη χώρα...

Για αρκετούς, μάλιστα, η επιτροπή δεοντολογίας ενός κόμματος μοιάζει να είναι αυτοσκοπός τής κομματικής ενασχόλησης. Διαφορετικά δεν εξηγείται η σπατάλη χρόνου για τη συγγραφή επιστολών για το ότι "ο Μήτσος με είπε γριά", "η Κατίνα με στραβοκοίταξε", "ο Τάκης και η Σούλα είναι κακοί άνθρωποι". Κατά τα άλλα, ενοχλούνται όταν τους κάνεις λόγο για συριζίλα που πρέπει να αποβληθεί πριν η γάγγραινα φτάσει στο απροχώρητο...

Πολλοί με ρωτάνε γιατί το Κίνημα Δημοκρατίας μένει κολλημένο σε ποσοστά πέριξ τού 3%. Οι αιτίες είναι αρκετές, καμία όμως πιο πειστική από το ότι εξακολουθεί να θυμίζει τον τοξικό για την ελληνική κοινωνία ΣΥΡΙΖΑ, στα πρόσωπα και κυρίως στις νοοτροπίες. Φυσικά ούτε η ηγεσία είναι απαλλαγμένη λαθών- δεν βρίσκω το λόγο, π.χ., για τον οποίο ο Στέφανος Κασσελάκης δεν κόβει μαχαίρι τη συζήτηση όταν τον ρωτάνε στα κανάλια για τον Αλ. Τσίπρα-, αλλά ο πόλεμος ομάδων με ελάχιστες αν όχι καμία ιδεολογική διαφοροποίηση που φτιασιδώνεται πίσω από τερατολογίες τού ενός για τον άλλο θυμίζει Κουμουνδούρου στην έσχατη κατάντια της. Γι' αυτό και είμαι πολύ αισιόδοξος για την προσωπική πολιτική προοπτική Κασσελάκη- ο ίδιος τρέχει με εκατό όταν πολλοί άλλοι στο κόμμα του κι εκτός κόμματος σέρνονται-, αλλά δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος για το μέλλον στελεχών που κάθε τρεις και λίγο εκβιάζουν για την προσοχή τού αρχηγού ή που φραξιονίζουν για τον έλεγχο ενός κόμματος που χωρίς τον Κασσελάκη θα είναι ένα κέλυφος αδειανό με δημοτικές και περιφερειακές οργανώσεις χωρίς καμία κοινωνική αντιστοίχιση... 

 

 

Τον σκότωσαν και τώρα ανακτούν την αξιοπιστία του...

Ο Αλ. Τσίπρας είναι πιθανό να μην υποπέσει στο ολέθριο για τον ίδιο λάθος να κάνει νέο κόμμα. Αν αυτό συμβεί, πάντως, δεν θα οφείλεται στο ότι ο Σ. Φάμελλος του τράβηξε λίγο το αυτάκι από τη ΔΕΘ λέγοντας πως θεωρεί αδιανόητο ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Το τι λέει και τι πράττει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο αδιάφορο όσο και η μουσική αεροδρομίου: την ακούς χωρίς απαραιτήτως να σε εκνευρίζει- αν κι όχι πάντα-, αλλά στο τέλος θυμάσαι περισσότερο τις ανακοινώσεις αναχώρησης πτήσεων...

Ο πρώην πρωθυπουργός ενδεχομένως να μην προχωρήσει στο απονενοημένο διάβημα απλώς και μόνο γιατί ο άνεμος δεν είναι ούριος, γιατί οι δημοσκοπήσεις που έχει στα χέρια του- δεν αναφέρομαι σε όσες δημοσιοποιούνται- δεν είναι ευνοϊκές. Κάποια στιγμή θα αντιληφθεί κι ο ίδιος ότι όσο παράξενο κι αν του ακούγεται η γη συνέχισε να περιστρέφεται και μετά την αποχώρησή του, ο ήλιος δεν έδυσε για πάντα και οι ωκεανοί δεν στέγνωσαν. Αυτό που άλλαξε, ωστόσο, είναι η αντίληψη των προοδευτικών πολιτών για τον ίδιο: από το χρυσό παιδί τής ριζοσπαστικής Αριστεράς θεωρείται πλέον ένας Μακιαβέλι με αριστερό παρελθόν...

Στην Κουμουνδούρου κάθε ημέρα που περνά ξεπερνούν το προηγούμενο ρεκόρ αυτογελοιοποίησής τους. Αντί, ανάμεσα σε άλλα, να απολογηθούν γιατί διέλυσαν την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας παριστάνουν τα θύματα της καταστροφής που οι ίδιοι προκάλεσαν... 

Έχει δίκιο ο Φάμελλος όταν λέει πως δημοσκοπικά ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν χαμηλά το Νοέμβριο του 2024, όταν κι ανάλαβε την προεδρία του. Λέει, όμως, τη μισή αλήθεια. Δεν λέει πως βρισκόταν στο 14,9% τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς σε εκλογικό αποτέλεσμα και πως η κατακρήμνιση προκλήθηκε από αυτούς που καθαίρεσαν τον δημοκρατικώς εκλεγμένο αρχηγό τους, που τους έφερε ξανά πρώτους στη νεολαία και με ανακτημένες δυνάμεις σε λαϊκές γειτονιές, και δεν του επέτρεψαν να είναι ξανά υποψήφιος... 

Βαφτίζουν σοβαρότητα τις σταλινικές πρακτικές, αξιοπιστία την επιστροφή στο 3% κι έχει και πιο κάτω κι ανάκτηση της εμπιστοσύνης την πλήρη αδιαφορία των πολιτών για τις θέσεις τους. Αποδέχθηκαν να γίνουν οι αυτοφωράκηδες του συγγραφέα τού Σουνίου και τώρα αναρωτιούνται τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε. Χιλιάδες τόνους υποκρισίας έχουν, όπως η συνέντευξη Τύπου στην οποία ο Φάμελλος επί δυόμισι ώρες προσπαθούσε να πείσει τους ιθαγενείς ότι ο Τσίπρας δεν έχει σκεφτεί ούτε στιγμή να εγκαταλείψει το καράβι που βουλιάζει με τους ναύτες του να τον παρακαλούν να τους διασώσει στο νέο του σκάφος...

 

Αν η παρένθετη μητέρα διεκδικήσει το παιδί από επαρκής θα γίνει λίγη...

Ξέρετε πώς αποκαλούν κάποιοι- όσοι έχουν απομείνει- στην Κουμουνδούρου τον Σ. Φάμελλο; Παρένθετη μητέρα, για προφανείς λόγους. Είναι προσβλητικό να το αναπαράξω; Πρώτον, όχι γιατί δεν τον έχω αποκαλέσει ο ίδιος με αυτόν τον τρόπο, αν και θα μπορούσα. Δεύτερον, αυτός ο χαρακτηρισμός περιγράφει με έναν πολύ παραστατικό τρόπο το στάτους τού προέδρου τού ΣΥΡΙΖΑ: "Διώξαμε τον αχειραγώγητο και βάλαμε εσένα που σε θεωρούμε διαχειρίσιμο για να ζεστάνεις την καρέκλα μέχρι να επιστρέψει ο Αλέξης"...

Όταν ανέφερα στο ρεπορτάζ για το μέσο ενημέρωσης που εργαζόμουν αυτόν το χαρακτηρισμό ο τότε εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Καραμέρος με αποκάλεσε απαράδεκτο κι αναρωτήθηκε πότε άλλοτε έχει χρησιμοποιηθεί κάτι τέτοιο στο πολιτικό ρεπορτάζ. Η αυθόρμητη απάντησή μου ήταν πως όλα όσα έγιναν στην  πρώην αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχουν προηγούμενο στην πρόσφατη πολιτική ιστορία τού τόπου έτσι κι αλλιώς. Όπως κι αν έχει, το μόνο που με παραξενεύει με όλο το ντόρο που σηκώθηκε για το παραπολιτικό τού "Documento" είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο Σωκράτης είναι χαρισματικός και τον υποτιμούν όσοι ισχυρίζονται πως μπορεί να μιλάει επί μία ώρα και να μην σου μένει τίποτα στο τέλος...

Δεν γεννιούνται παλικάρια στης Χαλιμάς τα παραμύθια και ηγέτες στις πίστες μπουζουξίδικων, όσες φασόν αγιογραφίες κι αν αποσταλούν από τα κεντρικά. Άσε που θα πάνε χαμένες και οι ίδιοι μηχανορράφοι θα αρχίσουν να γράφουν τα ακριβώς αντίθετα έτσι κι ο σύντροφος Σωκράτης κάνει το λάθος και πατήσει πόδι στον συγγραφέα τού Σουνίου, ο οποίος όταν έλεγε πως παραμέρισε για να περάσει το καινούριο εννοούσε πως έφυγε ο Δόκτωρ Τζέκιλ για να έρθει ο Μίστερ Χάιντ. 

Ο Σωκράτης είχε προγραμματιστεί να πιει το κώνειο από την ημέρα που επιλέχθηκε για παρένθετη μητέρα. Όπως θα έλεγε κι ο ορίτζιναλ συνονόματος φιλόσοφος, "είναι καλύτερα να υποφέρεις την αδικία από το να την κάνεις"...    

  

Ευχαριστούμε μεταπολίτευση κι αντίο...

Η Ελλάδα τα τελευταία 51 χρόνια- με τα σκαμπανεβάσματά της- ζει τη λιγότερο ταραχώδη περίοδο της ιστορίας της ως ενιαίου κράτους. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν ήρεμα τα έτη από το 1974 μέχρι και σήμερα- ως και χρεοκοπία βιώσαμε-, αλλά και μόνο το ότι σήμερα κυβέρνηση κι αξιωματική αντιπολίτευση είναι δύο κόμματα που ιδρύθηκαν εκείνη τη χρονιά μαρτυρά πολλά για τη σταθερότητα της αποκαλούμενης μεταπολίτευσης. Είμαστε ευγνώμονες για το πολιτειακό καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε μετά την πτώση τής χούντας των συνταγματαρχών αλλά έχει φτάσει η ώρα να το βάλουμε στο μουσείο. Έχει πολυκαιρίσει το πτώμα κι έχει αρχίσει να βρομάει πολύ άσχημα...

Είναι αλήθεια ότι το τέλος τής μεταπολίτευσης θα μπορούσε να είχε έρθει πριν μια δεκαετία, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση ένα τρίτο κόμμα, πέρα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων κι όχι γιατί ψήφισε κι εφάρμοσε μνημόνιο. Τη δεδομένη στιγμή δεν είχε άλλη επιλογή. 

Αποδείχθηκε, όμως, ανεπαρκής στο να περάσει από τη διαμαρτυρία στη συγκρότηση παράταξης, σε αντίθεση με τη μετάβαση που πέτυχε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου. Στην Κουμουνδούρου αρκετοί πίστεψαν ότι η κοινωνική πλειοψηφία είχε ασπαστεί το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο κι όχι ότι αναζητούσε αποκούμπι απέναντι σε όσους είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη της...

Ο Αλ. Τσίπρας δεν είχε πιστέψει ότι οι περισσότεροι Έλληνες έγιναν ριζοσπάστες Αριστεροί και πολύ καλά έκανε. Ενώ, όμως, είχε αναγνωρίσει εγκαίρως το πρόβλημα δεν έδειξε ποτέ το θάρρος να το αντιμετωπίσει. 

Οδήγησε τη χώρα σε δημοψήφισμα για να διαχειριστεί τους τότε εσωκομματικούς του αντιπάλους αλλά υποτάχθηκε στους επόμενους στη σειρά με τις γνωστές συνέπειες. Είναι πολύ αργά, συνεπώς, για να ζητά δεύτερη ευκαιρία. Την είχε το 2019 και την πέταξε στα σκουπίδια. Πώς να μην ανήκει, λοιπόν, κι εκείνος στη φύρα τής μεταπολίτευσης που πρέπει να πεταχτεί για να πάμε παρακάτω;...  

 

Ο λαός αναζητά αντί- Μητσοτάκη, όχι συνασπισμό αποτυχημένων...

Το Κίνημα Δημοκρατίας προέκυψε από πολίτες που αποκλείστηκαν πραξικοπηματικά από ένα συνέδριο σε μπουζουξίδικο. Το Κίνημα Δημοκρατίας, ωστόσο, δεν πρόκειται να έχει μέλλον αν βασιστεί σε αυτόν τον κορμό και δεν απλωθεί, όσο κι αν αυτό προφανώς και στενοχωρεί κι ανθρώπους που έβαλαν το κεφάλι τους στον τορβά για τον Στέφανο Κασσελάκη. 

Ξέρετε γιατί; Γιατί η κοινωνική πλειοψηφία είτε αγνοεί είτε αδιαφορεί για τα όσα συνέβησαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Στη χειρότερη, μάλιστα, περίπτωση θεωρεί πως αυτό το κόμμα κι όσοι σχετίζονται ή σχετίστηκαν με την Κουμουνδούρου εκπέμπουν τοξικότητα. Αίσθηση που φυσικά δεν αποδυναμώνεται- κάθε άλλο μάλιστα- όταν παρακολουθούν δημόσια ξεκατινιάσματα για ψύλλου πήδημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ακόμα κι από στελέχη- νυν και πρώην- τα οποία θεωρούσε μέχρι πρότινος σοβαρά...

Έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό πως το Κίνημα Δημοκρατίας θα ορθοποδήσει μόνο όταν προχωρήσει σε βάθος η αποσυριζοποίησή του, τόσο σε πρόσωπα όσο, κυρίως, σε νοοτροπίες. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, κάποιοι να αποχωρούν καταγγέλλοντας ως φράξια την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ και ύστερα να υπογράφουν ως Αριστεροί Δημοκράτες. Τι διαφορά έχουν από την Αριστερή Πλατφόρμα, τους 53+, την Ομπρέλα και δεν συμμαζεύεται;... 

Ούτε είναι λογικό ο Κασσελάκης να είναι την μία ημέρα ο ηγέτης τού 21ου αιώνα και την επομένη της απομάκρυνσης από το στενό του κύκλο να είναι πολιτικό μηδενικό. Είτε ήταν από την αρχή πολιτικό μηδενικό είτε είναι πολιτικά μηδενικά όσοι χρησιμοποιούν μεταχρονολογημένα επιχειρήματα...

Οι πολίτες δεν ζητούν από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να τα βρουν για να ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη. Αναζητούν μία και μόνη ισχυρή πολιτική προσωπικότητα που θα το κάνει κι όχι ένα συνασπισμό αποτυχημένων, όπως διατείνονται όσοι επιθυμούν να τον συναποτελέσουν μήπως και διασωθούν πολιτικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η υπόσχεση για άμεση δημοκρατία δεν είναι δέσμευση στον μικρομεγαλισμό, η συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων δεν σημαίνει κάνω του κεφαλιού μου στο όνομα μιας αυτοδιάθεσης που εξυπηρετεί ατομικές ανάγκες κι όχι το σύνολο, η αμφισβήτηση στον αρχηγό είναι απαραίτητη όσο δεν φτάνει μέχρι του σημείου παραγνώρισης πως δίχως αυτόν δεν υφίστασαι στον πολιτικό χάρτη... 

 

Μόνο στα ροζ συννεφάκια μπορούν να βρουν βενζινάδικο...

Πολύ καλά έπραξε ο Σ. Φάμελλος και πρότεινε δύο νέους ανθρώπους για τις θέσεις των γραμματέων. Το ίδιο ισχύει και για τη σημαντική ανανέωση της Πολιτικής Γραμματείας. Ποιος πιστεύει, ωστόσο, ότι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μόνο η Ρ. Σβίγκου κι ο Γ. Βασιλειάδης και η λύση του είναι ο Στ. Καλπάκης και η Αν. Σαπουνά; Σίγουρα όχι όσοι αποχώρησαν από το κόμμα κι αυτό το Σαββατοκύριακο βλέποντας ό,τι φυσικά βλέπει κι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς κι ετοιμάζει δικό του κόμμα: πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κλινικά νεκρός...

Νομίζω πως έχω γράψει χιλιάδες φορές γιατί συμβαίνει αυτό και ποιοι είναι οι υπαίτιοι αυτής της πολιτικής τραγωδίας. Δεν έχει ξανασυμβεί, άλλωστε, κόμμα να αποφασίσει τη συλλογική αυτοκτονία του γιατί ο προηγούμενος πρόεδρος δεν θα είχε πολιτική καριέρα αν τα κατάφερνε ο διάδοχός του... 

Μπορεί να ήταν θολό το όνειρο αλλά ήταν αλήθεια το πάθος, όπως θα τραγουδούσε ο Δ. Σαββόπουλος, τουλάχιστον των εκατομμυρίων κάποια στιγμή ψηφοφόρων που εμπιστεύτηκαν το ΣΥΡΙΖΑ. Κι όλοι αυτοί, όλοι εμείς δεν μπορούμε να παραχαράσσουμε την ιστορία για να δικαιώνονται αυτοί που έριξαν τη χώρα στα βράχια. Ναι, ο Αλ. Τσίπρας αποδείχθηκε δημαγωγικό κακέκτυπο του Ανδρ. Παπανδρέου, δεν ήταν αυτός όμως που χρεοκόπησε τη χώρα ούτε αυτός που δεν την έβγαλε από τα μνημόνια ούτε εκείνος που δεν συναίνεσε στην επίλυση ενός εθνικού θέματος προκειμένου να κερδοσκοπήσει εκλογικά...

Τόσο, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ όσο κι ο Τσίπρας είναι πλέον οχήματα χωρίς καύσιμα και, κυρίως, δίχως σταθμούς ανεφοδιασμού. Είναι φανερό ότι δεν είναι σε θέση να προσελκύσουν νέα στελέχη και περιορίζονται στην ανακύκλωση λιγότερο ή περισσότερο φθαρμένων... 

Μπορεί, άλλωστε, στην Κουμουνδούρου να κοροϊδεύουν τον κόσμο πως το Νοέμβριο ψήφισαν 70.000 για πρόεδρο και πριν μία εβδομάδα 20.000 για Κεντρική Επιτροπή αλλά τα γραφεία δεν είναι ούτε γεμάτα ούτε, πολλώ δε μάλλον, χαρούμενα. Είναι άδεια, αραχνιασμένα και βρομάνε τη γραφειοκρατίλα που πρόδωσε τους προοδευτικούς πολίτες, άφησε την Ελλάδα χωρίς αξιωματική αντιπολίτευση και προσέδωσε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη χαρακτηριστικά καθεστωτικής μονιμότητας...

  

Remember the 8th of November...

Δεν είναι δουλειά μου ούτε το κάνω από αγάπη να δώσω μια συμβουλή στο ιερατείο τής Κουμουνδούρου, αλλά για χάρη των παλιών καιρών: αν θέλετε οι πολίτες να σας ακούσουν ξανά πρέπει να βρείτε νέα στελέχη και να ζητήσετε μια μεγάλη συγγνώμη για το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Σε καμία περίπτωση δεν θα το πετύχετε κάνοντας σημαία σας μια δικαστική απόφαση με την οποία θεωρείται έγκλημα ένας Έλληνας επιχειρηματίας τού εξωτερικού να γίνεται πολιτικός αρχηγός κι όχι αποκλειστικώς κομματόσκυλα και γόνοι...

Ο Στέφανος Κασσελάκης και το μισό και πλέον κόμμα δεν εξοστρακίστηκαν από το ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο τότε πρόεδρός του είχε δικαστικές εκκρεμότητες με το πόθεν έσχες του ούτε για την ομιλία στο ΣΕΒ, το "θαύμα τής κολυμπήθρας" ή την "ιερή συμμαχία" τού ΝΑΤΟ. Εξοστρακίστηκαν γιατί δεν ήταν ο αχυράνθρωπος που πίστευαν ότι θα είναι. Όλα τα υπόλοιπα είναι "να είχαμε να λέγαμε" και γίνεται ακόμα πιο ανυπόφορο όταν οι θύτες παριστάνουν τα θύματα σε μια πλήρη αντιστροφή τής πραγματικότητας που εξοργίζει, ιδίως όσους ξέρουν πρόσωπα και καταστάσεις...

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι πραξικοπηματίες, από τη στιγμή που δεν έχουν τα άντερα να απολογηθούν για το σταλινισμό τους, είναι να επιστρέψουν στη στρατηγική τής μη αναφοράς τού ονόματος Κασσελάκη. Δεν έχουν τίποτα απολύτως να κερδίσουν από το να επιτίθενται σε έναν άνθρωπο που προσπάθησε να διασώσει μια παράγκα από την πλήρη καταστροφή στην οποία την είχε αφήσει ο προκάτοχός του. Αντιθέτως, με το θράσος που έχουν να βγάζουν κι ανακοινώσεις δήθεν δικαίωσης το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να θυμίζουν και σε όσους το ξέχασαν το άγος τού Νοέμβρη...

  

Βρέθηκε κι ο νεκροθάφτης, τώρα περιμένουμε την κηδεία...

"Τα κάναμε σκατά, βουλιάζουμε και πρέπει με κάποιο τρόπο να διασωθούμε. Γι' αυτό και κάναμε ντιλ με τους άλλους τελειωμένους τού ΣΥΡΙΖΑ που είναι σε λίγο καλύτερη κατάσταση μήπως και ξαναβγούμε βουλευτές αφού δεν ξέρουμε να κάνουμε τίποτα άλλο στη ζωή μας". Αυτό θα έλεγαν κάποιοι από τους αποστάτες αν έβρισκαν κάποιο σημείο επαφής με την αλήθεια. 

Όλα τα υπόλοιπα περί λαϊκού μετώπου, συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων και Αριστεράς είναι να είχαμε να λέγαμε σε όσους αφελείς μάς ακολούθησαν γιατί πίστεψαν ότι είμαστε αγνοί ιδεολόγοι. Γι' αυτό, άλλωστε, κι όλο το παρασκηνιακό νταλαβέρι δεν αφορά προγραμματικές συγκλίσεις αλλά πού θα κατεβούν κάποιοι ως υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές μήπως και ξαναβρούν στασίδι...

Υπάρχουν άνθρωποι στην Κουμουνδούρου και στην Πατησίων που ήξεραν από την αρχή ότι η εκδίωξη Κασσελάκη θα οδηγούσε σε εξαφάνιση του χώρου. Το έκαναν, όμως, είτε γιατί καλοπροαίρετα πίστεψαν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα κι έπρεπε να σώσουν το σπίτι τους είτε γιατί- κι αυτό αφορά τους περισσότερους- ήθελαν να διασώσουν τα μισθολόγιά τους... 

Η πλειονότητα, ωστόσο, πίστευε πραγματικά ότι θα έκανε ένα πραξικόπημα σε μπουζουξίδικο και ύστερα η κοινωνία θα τους αποθέωνε για τον ακτιβισμό τους. Κι απορούν, μάλιστα, σήμερα γιατί στις συναθροίσεις τους μαζεύονται ο ιδιοκτήτης τού καφενείου, ένας σερβιτόρος και δέκα αργόσχολοι...

Η ΝΕΑΡ έχει 11 βουλευτές αλλά οι δημοσκόποι με το ζόρι την ανιχνεύουν στις δημοσκοπήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει, πλέον, με το 3% αλλά ονειρεύεται πως θα επιστρέψουν κάποιοι αποστάτες και θα ξαναγίνει αξιωματική αντιπολίτευση. Λες και το ΠΑΣΟΚ που έγινε από σπόντα θριαμβεύει. Στην ουσία μιλάμε για πολιτικά πτώματα που ψάχνουν νεκροθάφτη. Για την ακρίβεια, έχει ήδη βρεθεί. Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες ή κι εκατομμύρια προοδευτικοί πολίτες που προδόθηκαν και ψάχνουν οπουδήποτε αλλού πέρα από αυτούς που τους πρόδωσαν...

Μην χάσουμε το δάσος για να πάρουμε εκδίκηση από το δέντρο...

Ο Στέφανος Κασσελάκης έπρεπε να είχε υποβάλει την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Αύγουστο, όταν και είχε φανερωθεί επί της ουσίας όλο το σχέδιο πραξικοπήματος που ολοκληρώθηκε η υλοποίησή του με το συνέδριο του μπουζουξίδικου. Όφειλε από τότε να άφηνε αυτούς που σκότωσαν την "πρώτη φορά Αριστερά" και να την θάψουν, όπως άλλωστε θα συμβεί αργά ή γρήγορα. Στην Κουμουνδούρου διάλεξαν να ακολουθήσουν ένα σπιράλ πολιτικού θανάτου προκειμένου να διασωθούν προσωρινά ορισμένα μισθολόγια, είναι μια μαύρη τρύπα από την οποία, όπως γνωρίζουν οι φυσικοί πολύ καλύτερα από εμένα, δεν μπορεί να διαφύγει ούτε καν το φως...

Όλοι ξέρουν τι συνέβη στο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο αυτοί που έφυγαν όσο κι αυτοί που έμειναν. Δεν υπάρχει, συνεπώς, κανένας λόγος να αναζητούν στο Κίνημα Δημοκρατίας ακόμα ψηφοφόρους από εκεί όπου έχουν αποδεχθεί ότι στο όνομα της αριστερής καθαρότητας- όσο γελοίο κι αν είναι το επιχείρημα όταν διατυπώνεται από αυτούς που κατάπιαν αμάσητο ένα τρίτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο- είναι επιτρεπτό να γίνονται τα πάντα, και να εξευτελίζονται η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατία. Τι νόημα έχει, άλλωστε, να κυνηγάς να πάρεις από τους πρώην συντρόφους σου ένα 4% όταν στην κοινωνία, σχηματικώς μιλώντας, υπάρχει ένα 40% που αναζητά κομματική εκπροσώπηση; Με αυτόν τον τρόπο χάνεις το δάσος για να πάρεις εκδίκηση από το δέντρο που όποιος το αγγίζει λερώνεται...

Ήταν λάθος τού Κασσελάκη που έφυγε για τις ΗΠΑ σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυση του Κινήματος Δημοκρατίας. Έχει, επίσης, ανάγκη δίπλα του κι έμπειρους στην πολιτική επικοινωνία και στους κομματικούς βυζαντινισμούς... 

Είναι, πάντως, αλήθεια ότι πολύς κόσμος, ιδίως στην επαρχία, δεν γνωρίζει ότι πίσω από το Κίνημα Δημοκρατίας είναι ο Κασσελάκης. Όσο, όμως, κι εκείνος αφιερώνει πολύ περισσότερο χρόνο από όσο χρειάζεται- ούτε λεπτό κατά την άποψή μου- στα όσα συνέβησαν στο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να ξεκολλήσει δημοσκοπικά... 

Η κοινωνική πλειοψηφία που βγάζει φλύκταινες με το αντιδημοκρατικό μόρφωμα δεν έχει ούτε το χρόνο ούτε τη διάθεση να επιμερίσει ευθύνες και δεν ενδιαφέρεται να δικαιώσει τον Κασσελάκη. Ζητά, αντιθέτως, φρέσκες και καινοτόμες ιδέες, καθώς κι αξιοπιστία ώστε να ξεκολλήσει από το οικονομικό και ηθικό τέλμα. Η αυτολύπηση, ωστόσο, όσο δικαιολογημένη κι αν είναι, και η αυτοαναφορικότητα δεν εμπνέουν ηγετικότητα...   

 

Από επιτυχία σε επιτυχία...

Πολιτική ευφυΐα δεν είναι να μαντεύεις το μέλλον. Αυτό είναι δουλειά μιας καφετζούς. Πολιτική ευφυΐα είναι να διδάσκεσαι από τα αναπόφευκτα λάθη σου και να μην τα επαναλαμβάνεις. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από αυτό που κάνουν σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ (και) για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: ενάμιση χρόνο μετά τη χυλόπιτα που τους έριξε ο Ν. Ανδρουλάκης για κυβερνητική συνεργασία- όταν, μάλιστα, στην Κουμουνδούρου βρίσκονταν σε πλεονεκτικότερη θέση κι έχοντας μπροστά εκλογές απλής αναλογικής- τον ικετεύουν και τώρα να προτείνουν κοινό υποψήφιο. Την ώρα που ο Κ. Μητσοτάκης θα προτείνει κατά πάσα πιθανότητα κάποιον πασόκο κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι ο Ανδρουλάκης θα εκτεθεί αν δεν υποστηρίξει έναν υποψήφιο που θα λάβει 30 ψήφους....

Φυσικά θα ήταν παράλογο να ζητάς καλύτερες πολιτικές αποφάσεις από αυτούς που έριξαν το ΣΥΡΙΖΑ στο 17,85% κι επανέκαμψαν για να τον ρίξουν στο 3% εκόντες άκοντες. Από αυτούς που πιστεύουν ότι η λύση για τον τόπο είναι ένας συνασπισμός αποτυχημένων απέναντι στον Μητσοτάκη, που αφού χρησιμοποίησαν κάθε λέξη τού μακιαβελισμού τώρα καμώνονται τους σοβαρούς και τους θεσμικούς. Από αυτούς που δεν καταλαβαίνουν ότι τορπιλίζουν την οποιαδήποτε ηγετική τους υπόσταση λέγοντας πως δεν μπορούν μόνοι τους να πετύχουν κάτι και ζητούν τη βοήθεια άλλων αποτυχημένων...

Αν στις κάλπες εξακολουθήσουν να πηγαίνουν όλο και λιγότεροι πολίτες το μέλλον μας θα έχει πολύ Μητσοτάκη. Είτε τον ίδιο είτε κάποιον που θα του μοιάζει πολύ. Αν, επομένως, θέλουμε να αλλάξει κάτι αυτό προϋποθέτει μαζικότερη συμμετοχή. 

Για να γίνει, ωστόσο, αυτό ο δρόμος δεν είναι η επανάληψη αποτυχημένων συνταγών σε ένα πολιτικό πλαίσιο που έχει μείνει στον 19ο αιώνα όταν σε λίγα χρόνια η ανθρωπότητα μπορεί να αποικίσει τον Άρη. Όσοι το πιστεύουν έχουν ήδη βάλει τον εαυτό τους σε μουσείο για τα εκθέματα του οποίου ελάχιστοι θα θέλουν να πληρώσουν για να τα δουν... 

  

Στο σπίτι του Μακιαβέλι δεν μιλάνε για δημοκρατία...

Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποίησε το μακιαβελισμό και τον σκοπό που αγιάζει τα μέσα έχει κάνει και μία στρατηγική επιλογή για τη συνέχιση της πορείας του, όσο αυτή συνεχιστεί. Σύμφωνα με αυτή τη στρατηγική, έχει δικαίωμα να κάνει τα πάντα για να επιτυγχάνει τους πολιτικούς του στόχους. 

Με βάση, όμως, την ίδια στρατηγική δεν μπορεί να επικαλείται πλέον κανένα ηθικό πλεονέκτημα. Αυτό εξαΰλώθηκε στο πραξικόπημα του μπουζουξίδικου, το βράδυ που απέκλεισε τη βάση του γιατί έτσι πίστευε ότι θα έσωζε την ψυχή του και, μάλιστα, καμάρωνε γι' αυτό και θεωρούσε ανεπαρκή τον εξοστρακισμένο γιατί δεν κατάλαβε πως θα τον έτρωγαν μπαμπέσικα. Όπως, άλλωστε, πιστεύουν όλοι όσοι πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο...

Όσα έγιναν στο ψευδοσυνέδριο του νεοφασιστικού μορφώματος στοιχειοθετούν μια σειρά ποινικών αδικημάτων. Κι αν είναι δύσκολο ένας εισαγγελέας να πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με ένα πολιτικό κόμμα, έστω κι αν αυτό λειτουργεί περισσότερο ως συμμορία, η τιμωρία για τα όσα έγιναν μπορεί να επιτευχθεί από βουλευτές με συνείδηση, οι οποίοι πιστεύουν πραγματικά στην Αριστερά και στη δημοκρατία και δεν χρειάζεται να το πολυσκεφτούν για το αν όσα έγιναν είναι ντροπιαστικά ή όχι. Υπόλογος, εν προκειμένω, ακόμα κι αν δεν είχε προσωπική συμμετοχή, είναι όποιος μένει. Σε καμία περίπτωση όποιος φεύγει...

Αν, άλλωστε, όσα συνέβησαν πριν μερικές εβδομάδες δεν ήταν τόσο χυδαία, από την Κουμουνδούρου δεν θα χρησιμοποιείτο τόσο συχνά το επιχείρημα "ό,τι έγινε έγινε και πάμε παρακάτω". Γι' αυτό και είναι δύο φορές χυδαίο να γίνεται τώρα επίκληση της υποτιθέμενης συμμετοχής στις εκλογές τής προηγούμενης Κυριακής προκειμένου να εμπλέξουν και το λαό στα ανομήματά τους. Μπορεί να μην πάνε φυλακή γιατί η δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα είναι αυτή που είναι. Το ποτήρι, ωστόσο, του πολιτικού αφανισμού θα το πιούνε μέχρι τέλους και είναι όλο τούτο δική τους ευθύνη κι όχι των θυμάτων που τους αποκαλούν θύτες γιατί έχουν χάσει και κάθε επαφή με το φιλότιμο...  

Κασσελάκης ή ένας βολικός δικομματισμός;...

Είναι προφανές ότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει επιλέξει για αντίπαλό του τον Ν. Ανδρουλάκη και είναι πολύ λογικό αυτό. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα αν η άλλη μου επιλογή αντιπάλου ήταν ένας νέος, άφθαρτος άνθρωπος που δεν έχω υποκλέψει ούτε μία τηλεφωνική επικοινωνία του και τον οποίο δεν ελέγχω ούτε εγώ ούτε οι νταβατζήδες μου. Φυσικά, έρχεται εύλογα το ερώτημα, το οποίο έχει και μια αυτονόητη απάντηση: πόσο συμφέρει τον ελληνικό λαό διάδοχος της πιο φαύλης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης να είναι ένα ακόμα καταχρεωμένο στις τράπεζες κόμμα κι ένας εκβιαζόμενος πρόεδρος που μπορεί να τραβήξει το σκοινί τόσο όσο;...

Κασσελάκης ή ένας βολικός δικομματισμός; Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα στο πολιτικό σκηνικό τής χώρας. Σε αυτό η βάση τού ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει ήδη μια απάντηση το Σεπτέμβριο του 2023 και το σύνολο του εκλογικού σώματος στις πρόσφατες ευρωεκλογές. 

Και γι' αυτό είναι τουλάχιστον τραγελαφικό εκείνοι που αν αποκλείσουν τον Κασσελάκη από τις εκλογές τού ΣΥΡΙΖΑ θα του αφαιρέσουν αυτόματα το στάτους τού κόμματος εξουσίας να κατηγορούν τον καθαιρεθέντα πρόεδρο για ανεπαρκή. Οι ίδιοι, επίσης, που έριξαν το ΣΥΡΙΖΑ από το 31,5% στο 17,85% χωρίς να παραιτηθεί κανένας τους, πλην Τσίπρα και Σπίρτζη...

Αν οι μηχανισμοί αποκλείσουν στο συνέδριο τον Κασσελάκη θα είναι "game over" για το ΣΥΡΙΖΑ κι όχι για τον Κασσελάκη. Ο δρόμος για εκείνον σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι ακόμα πιο ανηφορικός, θα έχει μπόλικη έρημο ωστόσο δεν θα τον ακολουθήσει μόνος του. 

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω, ιδίως νέοι, που δεν πιστεύουν ότι το μέλλον αυτής της χώρας είναι οι ανεπάγγελτοι κηφήνες, κάποιοι εκ των οποίων δεν έχουν τελειώσει καν το λύκειο και η μόνη σχέση τους με τη γυμναστική είναι η επαναστατική που κάνουν ανεβοκατεβαίνοντας τους ορόφους τής Κουμουνδούρου και της Λεωνίδου για να σκοτώνουν την ώρα τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο η κομματική πλειοψηφία, είναι και η κοινωνική και θέλουν να εκπροσωπούνται από πολιτικούς που το σύστημα δεν τους έχει στο pay roll τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς, καλείται να διαλέξει ανάμεσα στην πολιτική αυτοκτονία και στο δυναμικό comeback. Ας διαλέξει σοφά...

     

 

Θα τον είχε αφήσει στα χέρια της Αχτσιόγλου και θα είχε εξαϋλωθεί εδώ κι ένα χρόνο...

Αν ο Στέφανος Κασσελάκης ήταν πράκτορας του Μητσοτάκη, των Αμερικανών ή των Αρειανών κι επιθυμούσε την εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε κατεβεί πέρυσι υποψήφιος πρόεδρος. Θα είχε αφήσει το κόμμα στα χέρια τής Εφ. Αχτσιόγλου, του Ευκλ. Τσακαλώτου και των υπόλοιπων που κατάπιαν ένα ολόκληρο τρίτο μνημόνιο αλλά διύλισαν μισή ομιλία στο ΣΕΒ. 

Θα είχε καθίσει στα αβγά του και δεν θα γύριζε όλη τη χώρα για να περισώσει ένα κόμμα που είχε περάσει δύο διασπάσεις, χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια από εκείνους που τώρα έχουν το θράσος να θέτουν διλήμματα του τύπου "ΣΥΡΙΖΑ ή Κασσελάκης". Δεν θα είχε προτείνει, επίσης, μια σειρά καταστατικών αλλαγών ώστε ένας σταλινικός οργανισμός να μετατραπεί σε πραγματικό κόμμα τού 21ου αιώνα...

Αν η κριτική που είχε ασκηθεί στον Κασσελάκη μετά τις ευρωεκλογές ήταν καλόπιστη, μέσα στα όρια της λογικής και της ευπρέπειας ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα πάλευε πόντο με πόντο με τη ΝΔ στις δημοσκοπήσεις. Κι όπως κι αν έχει, αυτοί που ξεκίνησαν μια συζήτηση για συγκόλληση δυνάμεων, απορροφήσεις ή έστω συνεργασίες με κόμματα τα οποία έχουν ερμητικά κλειστές τις πόρτες τους είναι πιθανότερο να επιθυμούν την εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως κι εκείνοι στην Κουμουνδούρου που ονειρεύονταν αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ και μόλις τις προάλλες θριαμβολογούσαν για την 43η επέτειο της ανόδου τού Ανδρ. Παπανδρέου στην εξουσία...

Κοντολογίς, ακόμα κι αν η επιδίωξη Κασσελάκη είναι η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ, που μάλλον το αντίθετο έχει δείξει μέχρι τώρα, δεν είναι απαραίτητος για να συμβεί κάτι τέτοιο. Την ίδια στιγμή που θα ανακοινώσει πως δεν τον ενδιαφέρει ένα κόμμα ξεπεσμένων γραφειοκρατών ο ΣΥΡΙΖΑ θα επανέλθει στην εποχή Τσίπρα προ μνημονίων και φτωχοποίησης της συντριπτικής πλειονότητας του λαού. Στο 4%, δηλαδή, και με το ζόρι. Τότε ίσως και να μιλήσει ο Βούδας τού Σουνίου, αν και με τη σιωπή του μπροστά στον εξευτελισμό τής Αριστεράς και της δημοκρατίας τα έχει ήδη πει όλα...