Δεν είχα μετρήσει σωστά τον Αλέξη...

Το παραδέχομαι. Όταν ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωνε την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν πριν τρία χρόνια ακριβώς δεν περίμενα ότι το καλοκαίρι τού 2026 θα τον έβρισκε ως αρχηγό ενός κόμματος που θα ήταν δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και με προοπτική για ακόμα καλύτερα. Φυσικά γι' αυτό ευθύνεται και το μέτριο πολιτικό μου αισθητήριο το οποίο με πρόδωσε για ακόμα μια φορά. Μόνο που δεν είχα υπολογίσει έναν βασικό παράγοντα, πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία θα γινόταν τόσο αδίστακτος για να τα καταφέρει να επιστρέψει ή, απλώς, αυτός ήταν πάντα αλλά το έκρυβε επιμελώς...

Για να γυρίσει, πάντως, ο Αλέξης καβάλα στο άλογο έπρεπε πρώτα να καταστραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και καταστράφηκε. Όχι μόνο με δική του ευθύνη, αφού και οι δύο διάδοχοί του αποδείχθηκαν πολιτικώς ανεπαρκείς, αλλά και με δική του αφού δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής των όσων συνέβαιναν στο κόμμα τού οποίου ήταν πρόεδρος επί 15 χρόνια. 

Το μπουζουξίδικο, για παράδειγμα, και η τελευταία φαιδρή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής έχουν το δικό του όνομα στη μαρκίζα ως ενορχηστρωτή κι αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο στίγμα. Φρόντισε, ωστόσο, να μην λερώσει τις πατουσίτσες του αφήνοντας άλλους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Είναι οι ίδιοι που τώρα τον παρακαλάνε να τους ανοίξει την πόρτα αλλά δεν πρόκειται να το κάνει γιατί σε μία τέτοια περίπτωση θα δει τα ποσοστά του να καταρρέουν...

Κάθε καλό rebranding, εξάλλου, θέλει και τύχη, αυτή την οποία είχε στερηθεί ο Τσίπρας πριν τρία χρόνια. Αν η Μ. Καρυστιανού ήταν στοιχειωδώς σοβαρή πολιτικά, τώρα δεν θα μιλούσαμε για κανένα άλλο κόμμα παρά μόνο για το δικό της. Δεν είναι όμως, γι' αυτό και την εγκαταλείπουν όσοι δεν είναι ακροδεξιοί... 

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, δεν αξίζει να το συζητάμε καν και δεν είναι μόνο ευθύνη Ανδρουλάκη. Πρόκειται για ένα κόμμα χωρίς στιβαρή ηγεσία και δίχως πολιτικό αφήγημα που αν δεν είχε κυβερνήσει τη χώρα για πάνω από 20 χρόνια συνολικώς θα ήταν προ πολλού εξαφανισμένο. Με λίγα λόγια, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, ανάμεσα στις πολιτικές μετριότητες η πιο μακιαβελική... 

   

Κιμ, ιδού ο στρατός σου...

Η πρέσβης των ΗΠΑ, η οποία θα μπορούσε και η ίδια να ήταν "σκυλί τής νύχτας" αν ήξερε καλύτερα ελληνικά, κάνει ντεμπούτο σε μπουζουξίδικο στο οποίο προσέρχεται η ελληνική ολιγαρχία. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο παράδειγμα για την κατάσταση αυτήν τη στιγμή στη χώρα: η πολιτική κι επιχειρηματική της ελίτ τρέχει πίσω από τα φουστάνια τής εκλεκτής Τραμπ αποδεικνύοντας ότι δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε μπανανία...

Αν ο Αμερικανός πρόεδρος ενδιαφερόταν για την Ελλάδα θα γνώριζε- το λιγότερο- το όνομα του πρωθυπουργού της και δεν θα μας έστελνε την πρώην γκόμενα του γιου του η οποία μπορεί να γνωρίζει από εξωτερική πολιτική όσα και η Ελένη Μενεγάκη. Το ότι, από την άλλη, η άρχουσα- τρομάρα μας- τάξη έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά της υπό τις μελωδίες καψουροτράγουδων μαρτυρά πως το βλαχομπαρόκ τής Ψωροκώσταινας δεν έχει ακόμα σβήσει ύστερα από σχεδόν δύο αιώνες από τη σύσταση του ελληνικού κράτους... 

Τα ακριβά κοστούμια συνήθως συνοδεύονται από φτηνή αισθητική κι αυτό είδαμε να συγκεντρώνεται και το βράδυ τού Σαββάτου. Μια σύναξη κρατικοδίαιτων παλαιόπλουτων και νεόπλουτων μαζί με τις μαριονέτες τους στα υπουργεία και στη Βουλή...

Όλα αυτά θα μπορούσαν να ήταν κομμάτι μιας επιθεώρησης στο Δελφινάριο, μόνο που πίσω από την κωμωδία ελλοχεύει το δράμα μιας χώρας που κινδυνεύει με νέο εδαφικό ακρωτηριασμό εξαιτίας μιας κυβέρνησης που διαπραγματεύεται με βάση τις μπίζνες τού επικεφαλής της. Την ώρα που η Τουρκία δυναμώνει σε όλα τα μέτωπα εμείς χορεύουμε τσιφτετέλια στους ρυθμούς των αρκουδιάρηδων. Μην απορήσετε, συνεπώς, όταν σταματήσει ξαφνικά η μουσική να μην βρούμε καρέκλα να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τα νέα εθνικά μας σύνορα... 

 

Επιβάλλεται μια συγγνώμη για τη συγγνώμη...

Αυτή την εβδομάδα ήρθαν στο φως τής δημοσιότητας καταθέσεις προστατευόμενων μαρτύρων για το σκάνδαλο της Novartis οι οποίοι επιβεβαίωσαν το αυτονόητο: ότι δεν είναι δυνατό η πολυεθνική να πλήρωσε ένα πολύ μεγάλο ποσό για μίζες στη χώρα που αποτελούσε τη χώρα βάσης για τις τιμολογήσεις της κι αυτές να αφορούσαν μόνο γιατρούς κι όχι και τους πολιτικούς που νομοθετούσαν. Ίσως ύστερα κι από αυτή την εξέλιξη ο συγγραφέας τού Σουνίου να αναθεωρήσει τη συγγνώμη που έδωσε στους νέους του φίλους για το ότι θέλησε να βάλει μερικούς διεφθαρμένους υπουργούς, ίσως και πρωθυπουργό, στη φυλακή...

Δεν αισθάνομαι καμία λύπηση για όσους κι όσες εξευτέλισαν την Αριστερά στο συνέδριο του μπουζουξίδικου. Ιδίως για εκείνους που συμμάχησαν με αυτούς που μέχρι πριν μερικές εβδομάδες ζητούσαν την ολική κι όχι τη μερική αποπομπή τους από το ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι αυτοί, ωστόσο, έχουν κι ένα δίκιο να αισθάνονται κορόιδα για το ότι έβαλαν το κεφάλι τους στον τορβά για τον μαρμαρωμένο βασιλιά κι εκείνος σχεδιάζει με βάση τις προσωπικές του και μόνο φιλοδοξίες και, ως επί το πλείστον, χωρίς να τους συμπεριλαμβάνει στα σχέδιά του...

Πρωτίστως, όμως, η όλη συμπεριφορά του είναι ατιμωτική για τον ίδιο και την προσωπική του ιστορία. Η κάποτε χρυσή ελπίδα τής ελληνικής κι ευρωπαϊκής Αριστεράς εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον λειτουργεί ως ραδιούργος Μακιαβέλι αποδεικνύοντας ότι είχαν δίκιο όλοι όσοι τον χαρακτήριζαν άφιλο. Ακόμα και τώρα θα χρησιμοποιήσει την απελπισία συντρόφων του για πολιτική επιβίωση αλλά θα τους πετάξει σαν αβαρία στην πρώτη στροφή... 

Στο χωριό μου έχουμε δώσει ένα όνομα στους ανθρώπους που επιδεικνύουν τέτοια συμπεριφορά. Αν χρειαστεί μπορεί κάποια στιγμή να την μοιραστώ και μαζί σας, αν και νομίζω πως έχετε ήδη καταλάβει ποια λέξη είναι. Αν και νομίζω πως δεν θα χρειαστεί...

 

  

Πορεύονται με το μίσος, θα τους θάψει η περιφρόνηση των πολλών...

Ένα αρχηγοκεντρικό κόμμα έχει κοντά ποδάρια. Μπορεί να φτάσει ως ένα σημείο χάρη στον χαρισματικό ηγέτη του, ωστόσο αν δεν έχει "στρατό", μέλη και στελέχη δηλαδή, με κοινωνική γείωση δεν θα μπορέσει ποτέ να διεκδικήσει την εξουσία. Ισχύει, όμως, και το ανάποδο: ένα κόμμα το οποίο δεν έχει στην ουσία αρχηγό δεν θα καταφέρει να φτάσει πουθενά. Κι αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως φάνηκε και στο τελευταίο του συνέδριο...

Οι περισσότεροι από τους 237 συνέδρους που μίλησαν σε αυτό ανέφεραν τον Αλ. Τσίπρα και τον Στέφανο Κασσελάκη άμεσα ή έμμεσα, λίγοι όμως αναφέρθηκαν στον σημερινό τους πρόεδρο. Σαν να μην υπάρχει ή σαν να είναι διακοσμητικός ή μεταβατικός, που μπορεί και να είναι. Όπως και να το κάνουμε, όμως, όταν ο αρχηγός δεν εμπνέει δεν μπορεί και το ποίμνιο να εμπνευστεί. Κι όταν δεν μπορεί να εμπνευστεί τότε απομακρύνεται και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να πολλαπλασιαστεί...

Ούτε μπορεί να εμπνεύσει ένα κόμμα ο επί δεκαπέντε χρόνια πρόεδρος του οποίου περνά τον πολύ ελεύθερο χρόνο του κάνοντας μακιαβελικά σχέδια για το πώς να "τρώει" τους διαδόχους του, παρουσιαζόμενος ως ανήθικος ακόμα κι απέναντι στους ανήθικους εναπομείναντες πιστούς του. Ελάχιστη προϋπόθεση για την επιτυχία ενός κόμματος είναι να ξέρεις ότι αυτό θα υπάρχει και σε μερικούς μήνες από τώρα και δεν θα εξαϋλωθεί ή δεν θα διαχυθεί σε έναν άλλο φορέα. 

Και, φυσικά, εκ των ων ουκ άνευ θα ήταν και μια δημόσια συγγνώμη για το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου που στράφηκε όχι μόνο σε βάρος τού τότε προέδρου αλλά και της πλειονότητας της βάσης. Αντ' αυτού, όμως, ακούσαμε ένα ρεσιτάλ μίσους για "αλήτες, καραγκιόζηδες, υποκείμενα, απατεώνες, βρομιάρηδες". Πορεύονται με το μίσος, θα τους θάψει η περιφρόνηση των πολλών...

  

Μην χάσουμε το δάσος για να πάρουμε εκδίκηση από το δέντρο...

Ο Στέφανος Κασσελάκης έπρεπε να είχε υποβάλει την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Αύγουστο, όταν και είχε φανερωθεί επί της ουσίας όλο το σχέδιο πραξικοπήματος που ολοκληρώθηκε η υλοποίησή του με το συνέδριο του μπουζουξίδικου. Όφειλε από τότε να άφηνε αυτούς που σκότωσαν την "πρώτη φορά Αριστερά" και να την θάψουν, όπως άλλωστε θα συμβεί αργά ή γρήγορα. Στην Κουμουνδούρου διάλεξαν να ακολουθήσουν ένα σπιράλ πολιτικού θανάτου προκειμένου να διασωθούν προσωρινά ορισμένα μισθολόγια, είναι μια μαύρη τρύπα από την οποία, όπως γνωρίζουν οι φυσικοί πολύ καλύτερα από εμένα, δεν μπορεί να διαφύγει ούτε καν το φως...

Όλοι ξέρουν τι συνέβη στο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο αυτοί που έφυγαν όσο κι αυτοί που έμειναν. Δεν υπάρχει, συνεπώς, κανένας λόγος να αναζητούν στο Κίνημα Δημοκρατίας ακόμα ψηφοφόρους από εκεί όπου έχουν αποδεχθεί ότι στο όνομα της αριστερής καθαρότητας- όσο γελοίο κι αν είναι το επιχείρημα όταν διατυπώνεται από αυτούς που κατάπιαν αμάσητο ένα τρίτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο- είναι επιτρεπτό να γίνονται τα πάντα, και να εξευτελίζονται η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατία. Τι νόημα έχει, άλλωστε, να κυνηγάς να πάρεις από τους πρώην συντρόφους σου ένα 4% όταν στην κοινωνία, σχηματικώς μιλώντας, υπάρχει ένα 40% που αναζητά κομματική εκπροσώπηση; Με αυτόν τον τρόπο χάνεις το δάσος για να πάρεις εκδίκηση από το δέντρο που όποιος το αγγίζει λερώνεται...

Ήταν λάθος τού Κασσελάκη που έφυγε για τις ΗΠΑ σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυση του Κινήματος Δημοκρατίας. Έχει, επίσης, ανάγκη δίπλα του κι έμπειρους στην πολιτική επικοινωνία και στους κομματικούς βυζαντινισμούς... 

Είναι, πάντως, αλήθεια ότι πολύς κόσμος, ιδίως στην επαρχία, δεν γνωρίζει ότι πίσω από το Κίνημα Δημοκρατίας είναι ο Κασσελάκης. Όσο, όμως, κι εκείνος αφιερώνει πολύ περισσότερο χρόνο από όσο χρειάζεται- ούτε λεπτό κατά την άποψή μου- στα όσα συνέβησαν στο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να ξεκολλήσει δημοσκοπικά... 

Η κοινωνική πλειοψηφία που βγάζει φλύκταινες με το αντιδημοκρατικό μόρφωμα δεν έχει ούτε το χρόνο ούτε τη διάθεση να επιμερίσει ευθύνες και δεν ενδιαφέρεται να δικαιώσει τον Κασσελάκη. Ζητά, αντιθέτως, φρέσκες και καινοτόμες ιδέες, καθώς κι αξιοπιστία ώστε να ξεκολλήσει από το οικονομικό και ηθικό τέλμα. Η αυτολύπηση, ωστόσο, όσο δικαιολογημένη κι αν είναι, και η αυτοαναφορικότητα δεν εμπνέουν ηγετικότητα...   

 

Στο σπίτι του Μακιαβέλι δεν μιλάνε για δημοκρατία...

Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποίησε το μακιαβελισμό και τον σκοπό που αγιάζει τα μέσα έχει κάνει και μία στρατηγική επιλογή για τη συνέχιση της πορείας του, όσο αυτή συνεχιστεί. Σύμφωνα με αυτή τη στρατηγική, έχει δικαίωμα να κάνει τα πάντα για να επιτυγχάνει τους πολιτικούς του στόχους. 

Με βάση, όμως, την ίδια στρατηγική δεν μπορεί να επικαλείται πλέον κανένα ηθικό πλεονέκτημα. Αυτό εξαΰλώθηκε στο πραξικόπημα του μπουζουξίδικου, το βράδυ που απέκλεισε τη βάση του γιατί έτσι πίστευε ότι θα έσωζε την ψυχή του και, μάλιστα, καμάρωνε γι' αυτό και θεωρούσε ανεπαρκή τον εξοστρακισμένο γιατί δεν κατάλαβε πως θα τον έτρωγαν μπαμπέσικα. Όπως, άλλωστε, πιστεύουν όλοι όσοι πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο...

Όσα έγιναν στο ψευδοσυνέδριο του νεοφασιστικού μορφώματος στοιχειοθετούν μια σειρά ποινικών αδικημάτων. Κι αν είναι δύσκολο ένας εισαγγελέας να πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με ένα πολιτικό κόμμα, έστω κι αν αυτό λειτουργεί περισσότερο ως συμμορία, η τιμωρία για τα όσα έγιναν μπορεί να επιτευχθεί από βουλευτές με συνείδηση, οι οποίοι πιστεύουν πραγματικά στην Αριστερά και στη δημοκρατία και δεν χρειάζεται να το πολυσκεφτούν για το αν όσα έγιναν είναι ντροπιαστικά ή όχι. Υπόλογος, εν προκειμένω, ακόμα κι αν δεν είχε προσωπική συμμετοχή, είναι όποιος μένει. Σε καμία περίπτωση όποιος φεύγει...

Αν, άλλωστε, όσα συνέβησαν πριν μερικές εβδομάδες δεν ήταν τόσο χυδαία, από την Κουμουνδούρου δεν θα χρησιμοποιείτο τόσο συχνά το επιχείρημα "ό,τι έγινε έγινε και πάμε παρακάτω". Γι' αυτό και είναι δύο φορές χυδαίο να γίνεται τώρα επίκληση της υποτιθέμενης συμμετοχής στις εκλογές τής προηγούμενης Κυριακής προκειμένου να εμπλέξουν και το λαό στα ανομήματά τους. Μπορεί να μην πάνε φυλακή γιατί η δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα είναι αυτή που είναι. Το ποτήρι, ωστόσο, του πολιτικού αφανισμού θα το πιούνε μέχρι τέλους και είναι όλο τούτο δική τους ευθύνη κι όχι των θυμάτων που τους αποκαλούν θύτες γιατί έχουν χάσει και κάθε επαφή με το φιλότιμο...