Έχω γνωρίσει θύματα του συνδρόμου της Στοκχόλμης με περισσότερο αυτοσεβασμό...

Ιδεολογική συνέπεια δεν σημαίνει δογματισμός ή αμετακίνητες θέσεις όταν η πραγματικότητα και η πείρα οδηγούν σε άλλους δρόμους. Σε διαφορετική περίπτωση γινόμαστε είτε μουσεία τού εαυτού μας είτε οπαδοί κάποιας θρησκείας είτε ΚΚΕ. Όταν, όμως, μετατοπιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, διδασκόμενοι από τα λάθη μας ή και στρεβλές πρότερες εκτιμήσεις μας, χωρίς αυτό να προέρχεται από πολιτικές ή οικονομικές σκοπιμότητες οφείλουμε να αποδεχόμαστε κι ότι κι άλλοι μπορεί να μετακινούνται χωρίς αυτό να υπονοεί καιροσκοπισμό ή χρηματισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλ. Τσίπρας πολύ καλά πράττει και μιλά, για παράδειγμα, για δημοκρατικό καπιταλισμό ή για την ανάγκη συμμετοχής και των πλουσίων στην ισότιμη ανάπτυξη της χώρας, έστω κι αν η τελευταία του πρόταση στη Θεσσαλονίκη θυμίζει περισσότερο ελεημοσύνη και λιγότερο κοινωνική δικαιοσύνη. Όταν, όμως, ο Στέφανος Κασσελάκης προτείνει παρόμοια με τον πρώην πρωθυπουργό οι θέσεις του αποκαλούνται αυθωρεί και παραχρήμα δεξιές. Λες και το ότι ο Τσίπρας έχει, πράγματι, μεγαλύτερο αριστερό παρελθόν από τον προσωρινό του διάδοχο στην ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ καθιστά αυτομάτως όσα λέει αριστερά και δεξιά όσα παρουσιάζει το "αμερικανάκι"...

Σκεφτείτε ο Κασσελάκης να έκανε μία ωριαία ομιλία και να μην έλεγε κουβέντα για τα Τέμπη και τη Γάζα, ακόμα και σε ένα οικονομικό φόρουμ, τι θα έλεγαν όσοι πετάνε έναν Μακρόν και πιστεύουν ότι έχουν απογειώσει το περιεχόμενο της πολιτικής κριτικής. Όπως κι αν έχει, τα αριστερόμετρα έχουν απαρχαιωθεί. 

Έχουν κουράσει οι αποστάτες που βγήκαν στον Τσίπρα από τα αριστερά γιατί θεώρησαν την ομιλία του πολύ κεντρώα όταν οι ίδιοι ως υπουργοί του εφάρμοζαν καθημερινά τον υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό. Έχουν κουράσει, όμως, κι όσοι παριστάνουν τους εξαπατηθέντες από τον Κασσελάκη με μοναδικά επιχειρήματα το Renew Europe και την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ. 

Όχι πως και τα δύο δεν είναι ζητήματα που απαιτούν κριτική, ακόμα κι αυστηρή, όχι πως δεν δικαιολογούν ακόμα και την αποστρατεία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν δικαιολογούν την επανένταξη στους πραξικοπηματίες ή στον αρχιερέα τους. Έχω γνωρίσει θύματα του συνδρόμου τής Στοκχόλμης με περισσότερο αυτοσεβασμό...   

Ο λαός αναζητά αντί- Μητσοτάκη, όχι συνασπισμό αποτυχημένων...

Το Κίνημα Δημοκρατίας προέκυψε από πολίτες που αποκλείστηκαν πραξικοπηματικά από ένα συνέδριο σε μπουζουξίδικο. Το Κίνημα Δημοκρατίας, ωστόσο, δεν πρόκειται να έχει μέλλον αν βασιστεί σε αυτόν τον κορμό και δεν απλωθεί, όσο κι αν αυτό προφανώς και στενοχωρεί κι ανθρώπους που έβαλαν το κεφάλι τους στον τορβά για τον Στέφανο Κασσελάκη. 

Ξέρετε γιατί; Γιατί η κοινωνική πλειοψηφία είτε αγνοεί είτε αδιαφορεί για τα όσα συνέβησαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Στη χειρότερη, μάλιστα, περίπτωση θεωρεί πως αυτό το κόμμα κι όσοι σχετίζονται ή σχετίστηκαν με την Κουμουνδούρου εκπέμπουν τοξικότητα. Αίσθηση που φυσικά δεν αποδυναμώνεται- κάθε άλλο μάλιστα- όταν παρακολουθούν δημόσια ξεκατινιάσματα για ψύλλου πήδημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ακόμα κι από στελέχη- νυν και πρώην- τα οποία θεωρούσε μέχρι πρότινος σοβαρά...

Έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό πως το Κίνημα Δημοκρατίας θα ορθοποδήσει μόνο όταν προχωρήσει σε βάθος η αποσυριζοποίησή του, τόσο σε πρόσωπα όσο, κυρίως, σε νοοτροπίες. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, κάποιοι να αποχωρούν καταγγέλλοντας ως φράξια την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ και ύστερα να υπογράφουν ως Αριστεροί Δημοκράτες. Τι διαφορά έχουν από την Αριστερή Πλατφόρμα, τους 53+, την Ομπρέλα και δεν συμμαζεύεται;... 

Ούτε είναι λογικό ο Κασσελάκης να είναι την μία ημέρα ο ηγέτης τού 21ου αιώνα και την επομένη της απομάκρυνσης από το στενό του κύκλο να είναι πολιτικό μηδενικό. Είτε ήταν από την αρχή πολιτικό μηδενικό είτε είναι πολιτικά μηδενικά όσοι χρησιμοποιούν μεταχρονολογημένα επιχειρήματα...

Οι πολίτες δεν ζητούν από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να τα βρουν για να ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη. Αναζητούν μία και μόνη ισχυρή πολιτική προσωπικότητα που θα το κάνει κι όχι ένα συνασπισμό αποτυχημένων, όπως διατείνονται όσοι επιθυμούν να τον συναποτελέσουν μήπως και διασωθούν πολιτικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η υπόσχεση για άμεση δημοκρατία δεν είναι δέσμευση στον μικρομεγαλισμό, η συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων δεν σημαίνει κάνω του κεφαλιού μου στο όνομα μιας αυτοδιάθεσης που εξυπηρετεί ατομικές ανάγκες κι όχι το σύνολο, η αμφισβήτηση στον αρχηγό είναι απαραίτητη όσο δεν φτάνει μέχρι του σημείου παραγνώρισης πως δίχως αυτόν δεν υφίστασαι στον πολιτικό χάρτη...