Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τη Μπάρτσα...

Η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς λόγω της εμφάνισης του κόμματος Τσίπρα είναι έκπληξη του ίδιου μεγέθους με την αγαπημένη Μπαρτσελόνα του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να κερδίζει με 10- 0 τον Ολυμπιακό Βόλου. Τα δύσκολα για τη "Μπάρτσα" είναι άλλα και βρίσκονται μπροστά της. Θα καταφέρει, για παράδειγμα, να ξεπεράσει το 17,85% των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 γιατί το 1% με 2% που παίρνει από το ΠΑΣΟΚ δεν φτάνει ούτε για τα τσιγάρα;...

Ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι θιασώτης των δημοσκοπήσεων που δημοσιεύονται. Η τελευταία, ωστόσο, που είδε το φως τής δημοσιότητας (Interview για το Politic) δίνει ένα συνολικό ποσοστό σε ΜέΡΑ 25, Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά πάνω από 6%. Αυτά τα κόμματα είναι δύσκολο από μόνα τους να μπουν στη Βουλή- ιδίως αν γίνουν και δεύτερες εκλογές- και είναι επίσης δύσκολο να συνεργαστούν, τουλάχιστον όχι όλοι, αν και η πολιτική ανάγκη επιβίωσης αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Από την άλλη, όμως, αυτό το 6% είναι ένα ποσοστό που σίγουρα θα λείψει από τον Τσίπρα κι ο Τσίπρας θα κάνει τα πάντα για να μην του λείψει...

Πάνω στη μέθη του, εξάλλου, για τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις ο Αλέξης αισθάνεται πως μπορεί να σνομπάρει εσαεί τους χρήσιμους ηλίθιους στην Κουμουνδούρου που με τις ραδιουργίες τους του έδωσαν μια νέα ευκαιρία να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό. Ούτε κι εκείνοι, όμως, μένουν με σταυρωμένα χέρια. Ψάχνονται κι όταν ψάχνεσαι όλο και κάποιος θα σε βρει. Ιδίως σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό...

 

Όλοι είναι υπόλογοι στον προοδευτικό κόσμο, όλοι πρέπει να ενωθούν...

Το ενδεχόμενο εκλογών το Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο δεν είναι πλέον και τόσο απίθανο. Αν συνυπολογίσουμε πως το καλοκαίρι, ιδίως ο Αύγουστος, είναι νεκρή πολιτική περίοδος ο χρόνος προετοιμασίας των κομμάτων, παλιών και νέων, είναι πολύ λίγος. Η ΝΔ φθείρεται αλλά κρατά δυνάμεις κι ο Κ. Μητσοτάκης ετοιμάζεται να πει στον υπουργό του των Οικονομικών "Κυριάκο, δωστα όλα" και να πουλήσει ξανά πατριωτισμό. Και η αντιπολίτευση τι κάνει; Προετοιμάζεται για τη μάχη τής δεύτερης θέσης, λες κι αυτό είναι το ζητούμενο για την κοινωνική πλειοψηφία...

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα τής προοδευτικής αντιπολίτευσης που όχι μόνο να κοιτάζει στα μάτια τη ΝΔ και να την απειλεί αλλά και να μην έχει σκελετούς στη ντουλάπα του. Όταν, για παράδειγμα, οι υπουργοί και οι βουλευτές τής κυβερνώσας παράταξης, οι οποίοι άλλωστε έχουν περάσει ένα ή και περισσότερα φεγγάρια από τη Χαριλάου Τρικούπη, προεξοφλούν ότι στην ανάγκη θα βρουν πέντε βουλευτές τού ΠΑΣΟΚ για να συνεχίσουν να κυβερνούν τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων; Κι όταν η αξιωματική αντιπολίτευση που εκλέχθηκε από το λαό το 2023 έχει διασπαστεί σε χίλια μεσσιανικά κομμάτια και είναι υπόλογη για μια σειρά αντιδημοκρατικών διαδικασιών, από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου σε ηθική αυτουργία Τσίπρα ως την κατάλυση της αμεσοδημοκρατίας με το "σας ξέρουμε έναν έναν και σας περιμένουμε" ουδείς δικαιούται να δείχνει τον άλλο με το δάχτυλο...

Έτσι κι αλλιώς είναι όλοι τους υπόλογοι στον προοδευτικό κόσμο, ο οποίος δεν αναζητά ποιος θα αντικαταστήσει τον Μητσοτάκη σε δύο ή σε τέσσερα χρόνια αλλά άμεσα και να μην είναι απλώς μια αλλαγή φρουράς. Δυστυχώς αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανένα προοδευτικό κόμμα από μόνο του, συνεπώς ένα κοινό ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ- Τσίπρα- ΣΥΡΙΖΑ- ΝΕΑΡ- ΜέΡΑ 25- Κασσελάκη και θα προκαλούσε μεγαλύτερη λαϊκή συμμετοχή και θα κοιτούσε τον Μητσοτάκη στα μάτια. Αυτό μάλλον δεν θα συμβεί, τουλάχιστον όχι πριν τις πρώτες εκλογές, γιατί όλοι τους νοιάζονται για τα φέουδά τους και μόνο. Κι αυτό δεν το λες και πολύ προοδευτικό... 

 

    

Ποιο είναι το μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας...

Η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, παρατεταμένης ή όχι θα φανεί. Ο μόνος τρόπος για να μην συμβεί αυτό είναι να μην γίνουν εκλογές και η αυτοδύναμη όσο και διεφθαρμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη να μείνει στη θέση της επ' αόριστον, μόνο που κάτι τέτοιο δεν μπορεί (;) να το κάνει ούτε καν αυτός ο πρωθυπουργός. Έτσι κι αλλιώς από τις προσεχείς κάλπες δεν πρόκειται να προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αν αυτό θεωρείται σταθερότητα σύμφωνα με τα πολιτικά εγχειρίδια. 

Είτε, συνεπώς, θα πηγαίνουμε σε εκλογές μέχρι να ξαναβγεί αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης- δεν το λες και σταθερότητα- είτε θα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας αόριστης διάρκειας. Μονά ζυγά, δηλαδή, αστάθεια...

Με ποιον θα κυβερνήσει η ΝΔ- ακόμα κι αν δεν είναι ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός- αν υποθέσουμε πως θα είναι πρώτο κόμμα; Το ΠΑΣΟΚ της έριξε χυλόπιτα, τουλάχιστον συνεδριακά. Της μένουν οι ακροδεξιοί τής Ελληνικής Λύσης, της Αφρ. Λατινοπούλου ή και του Αντ. Σαμαρά από τα κόμματα που έχουν κάποιες ελπίδες εισόδου στο Κοινοβούλιο. Ακόμα, όμως, κι αν συγκροτηθεί μία τέτοια κυβέρνηση- κουρελού πόσο μπορεί να κρατήσει; Όχι πολύ, γι' αυτό κι αρκετοί εκτιμούν πως το πολιτικό τοπίο δεν θα σταθεροποιηθεί ούτε και μετά τη συγκρότηση της επόμενης κυβέρνησης...

Αν η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα οι προοδευτικοί πολίτες δεν θα βγάλουμε τα μαύρα από πάνω μας αφού είναι σχεδόν αδύνατο να συγκροτηθεί κυβέρνηση μειοψηφίας. Κάποιο παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να ανοιχτεί μόνο αν είναι πρώτο είτε το κόμμα Καρυστιανού είτε το ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενος στα δύο κόμματα που έχουν τις περισσότερες σχετικές πιθανότητες, και μαζί τους στοιχηθούν το κόμμα Τσίπρα, η Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ 25 συγκροτώντας μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού για την κάθαρση με πρωθυπουργό τον επικεφαλής τού πρώτου κόμματος. Δεν βλέπω, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, κάποια ρεαλιστικότερη πρόταση που να μπορεί να δώσει πίσω το χαμόγελο στον προοδευτικό κόσμο... 

  

Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί; Το ΚΚΕ Εσωτερικού είναι η λύση...

Κανείς, ενδεχομένως ούτε οι συγγραφείς τού κειμένου τής πολιτικής απόφασης, δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς αποφάσισε το συνέδριο της Νέας Αριστεράς: Λαϊκό Μέτωπο αλλά χωρίς τον Αλ. Τσίπρα ή επιστροφή στο ΚΚΕ Εσωτερικού μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ; Στην ουσία ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός- λαός, έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει από κάτω ούτε και τον θέλουν- συμφώνησε να μην διασπαστεί άμεσα και να πετάξει το τενεκεδάκι λίγο μακρύτερα ελπίζοντας πως ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει το καθεστώς του ένα βήμα παραπέρα, δεν θα προκηρύξει εκλογές και θα συνεχίσει να κυβερνά επ' άπειρον με την ίδια Βουλή η οποία αντιπροσωπεύει σήμερα τις κοινωνικές διεργασίες όσο κι ο Ντ. Τραμπ το διεθνές δίκαιο...

Δεν έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στην πολιτική ευφυΐα τής νομενκλατούρας τής ΝΕΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ ή του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία- δεν μου έχουν δώσει και τα καλύτερα δείγματα γραφής- αλλά μάλλον ούτε οι ίδιοι πιστεύουν ότι αυτό που αποτρέπει το καθεστώς Μητσοτάκη από την κατάρρευση είναι το ότι δεν έχει συγκροτηθεί ακόμα ένα κοινό δικό τους ψηφοδέλτιο. Το 2023, άλλωστε, και με την εξαίρεση του ΠΑΣΟΚ είχαν κατεβεί όλοι μαζί αλλά το κοντέρ σταμάτησε στο "συγκλονιστικό" 17,85% . Αδυνατώ, εξάλλου, να κατανοήσω γιατί το ΠΑΣΟΚ, του οποίου τα μισά στελέχη και ψηφοφόροι είναι κεντροδεξιοί, ανήκει στο προοδευτικό μέτωπο αλλά όχι κόμματα όπως το Κίνημα Δημοκρατίας, η Πλεύση Ελευθερίας ή το ΜέΡΑ 25 μόνο και μόνο γιατί θεωρούν τον Τσίπρα τον μεγαλύτερο Έλληνα πολιτικό απατεώνα τού 21ου αιώνα...

Φυσικά και το μέλλον τής ΝΕΑΡ, η οποία εφάρμοσε με ΥΠΟΙΚ τον "εμβληματικό" Ευκλ, Τσακαλώτο ένα καραμπινάτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο ωστόσο τώρα όλα της φαίνονται δεξιά εκτός από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, απασχολεί στο σύνολο των 10.000.000 Ελλήνων τους 1.500 συνέδρους που βρέθηκαν στο ΣΕΦ τις προηγούμενες ημέρες για να κάνουν δωρεάν ψυχοθεραπεία. Όσα ακούστηκαν, όμως, από την Πέμπτη μέχρι και την Κυριακή μαρτυρούν πολλά για τους λόγους για τους οποίους η Αριστερά σήμερα ακούγεται σαν βρισιά στα αφτιά τής κοινωνικής πλειοψηφίας: απόλυτη αυτοαναφορικότητα, καμία γείωση με των κοινωνία, ξύλινος λόγος, δογματισμοί και μνησικακίες είναι όλα τόσο προοδευτικά όσο και οι όρκοι ιδεολογικής καθαρότητας εν έτει 2025 κι από ανθρώπους, μάλιστα, που όταν είχαν υπουργεία είχαν ρίξει πολύ νερό στο κρασί τους. Για όλα αυτά, επομένως, και για πολλά ακόμα οι επόμενες εκλογές θα είναι βάλσαμο γιατί οι κοινωνικοί αναχωρητές θα γίνουν και πολιτικοί αναχωρητές...   

Δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει...

Με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία δεν ξέρεις ποια αντίφασή του να επισημάνεις πρώτη. Και στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, παρουσίασε την κυβέρνησή του ως την καλύτερη αλλά αυτούς με τους οποίους κυβέρνησε ανίκανους. Στο ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, άνοιξε το δρόμο για την εκλογή και στη συνέχεια τον εξοστρακισμό Κασσελάκη και την εκλογή Φάμελλου- έγινε, δηλαδή, ό,τι ήθελε εκείνος- αλλά ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση με τη διάλυση της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας. Και ύστερα αναρωτιέται γιατί ο κόσμος λέει πως κούρασε...

Όπως κι αν έχει, στην Κουμουνδούρου τώρα αρχίζουν να συνειδητοποιούν πόσο λανθασμένη ήταν η αρχική τους αντιμετώπιση απέναντι στο κόμμα Τσίπρα, με τον Σωκράτη που αργοπίνει το κώνειο να ετοιμάζει πιο επιθετική στρατηγική απέναντι στον πρώην αρχηγό του και τον αψύ κρητικό να θέλει να πάρει το τιμόνι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Στο σπίτι, άλλωστε, των πραξικοπηματιών ένα πραξικόπημα παραπάνω μπορεί να ονομαστεί και βελούδινη μετάβαση στο όνομα της πολιτικής διάσωσης. Σκέφτονται, μάλιστα, μιας κι ο Αλέξης έγινε κεντρώος να παίξουν το χαρτί τής Αριστεράς που φρόντισαν να ποδοπατήσουν τα προηγούμενα χρόνια...

Με όποιον συνδυασμό, ωστόσο, και να κατεβεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, αν κατεβεί, πολύ δύσκολα θα βρει μια θέση στη Βουλή. Υπάρχουν, άλλωστε, άλλες δυνάμεις που μπορούν να παίξουν πιο έντιμα το χαρτί τής ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως το ΜέΡΑ 25. Το πώς, βεβαίως, η αξιωματική αντιπολίτευση του 2023 θα γίνει εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μέσα σε μια τετραετία καλό είναι να μας το απαντήσει κάποια στιγμή ο σύντροφος Αλέξης. Δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει...  

 

Ζεις από το κύμα, πεθαίνεις κι από αυτό...

Ακούω πολύ συχνά το επιχείρημα πως ο λόγος που το Κίνημα Δημοκρατίας έχει βαλτώσει στις δημοσκοπήσεις είναι γιατί δεν έχει ξεκάθαρο ιδεολογικό πλαίσιο. Μπορεί και να ισχύει, ιδίως όταν προσθέτεις το "κοινωνικός φιλελευθερισμός" στο καταστατικό σου, το οποίο δεν υπήρχε στην ιδρυτική σου διακήρυξη... 

Ποιο είναι, όμως, το ιδεολογικό πλαίσιο της Πλεύσης Ελευθερίας, ενός κόμματος, για παράδειγμα, που έχει ταχθεί κατά τής Συμφωνίας των Πρεσπών; Μπορεί, εξάλλου, η Ζ. Κωνσταντοπούλου να έχει μιλήσει για την Αριστερά τα τελευταία χρόνια και να μην το έχω προσέξει. Δεν είμαι, όμως, ο μόνος που είναι τόσο απρόσεκτος...      

Η σημερινή δυναμική τής εθνικής μας εισαγγελέως βασίζεται σε μια μεγάλη κοινωνική ανάγκη: να βρει η οργή της πολιτική έκφραση ανεξαρτήτως ιδεολογικής κατεύθυνσης. Την εποχή τής χρεοκοπίας την είχε βρει στα αντιμνημονιακά κόμματα, ιδίως στο ΣΥΡΙΖΑ... 

Τώρα η κοινωνία επιλέγει την Ζωή ελλείψει οποιουδήποτε άλλου πολιτικού προσώπου πρόθυμου να παρουσιαστεί το ίδιο οργισμένο με την κοινωνική πλειοψηφία, όπως το είχε κάνει κι ο Αλ. Τσίπρας προ μιας δεκαετίας. Όταν, ωστόσο, η οργή κοπάζει- και θα κοπάσει κι αυτή η οργή ακόμα κι αν δεν τιμωρηθεί κανένας πολιτικός-και η άμπωτη ακολουθήσει την πλημμυρίδα η Πλεύση Ελευθερίας θα φανεί ακόμα πιο άδεια από τη συριζαϊκή ακτή...

Η εποχή των "πράσινων" και των "γαλάζιων" καφενείων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, όπως και των λευκών επιταγών σε ηγέτες που αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Κάποιος, π.χ., που δηλώνει ΝΔ σήμερα στις δημοσκοπήσεις μπορεί αύριο να δηλώσει ΜέΡΑ 25, όχι γιατί έγινε από δεξιός αριστερός αλλά γιατί άλλα τον πονούν κι άλλα τον σφάζουν κι όχι οι ιδεολογικές ταμπέλες... 

Σε αυτό το πλαίσιο, το να μιλάς σήμερα με βεβαιότητα για το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές που είναι συνταγματικώς καθορισμένες για το 2027 είναι τόσο επισφαλές όσο να προβλέπεις τον πρωταθλητή τής σεζόν 2026- 2027 στη Super League. Χαλαρώστε, επομένως, κι απολαύστε το long game... 

 

All I'm saying is give him a chance...

Όποιος δηλώνει πεπεισμένος ότι ο Στέφανος Κασσελάκης θα είναι ένας σπουδαίος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα και πρωθυπουργός αύριο δεν ξέρει τι του γίνεται. Ομοίως, ωστόσο, κι όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο... 

Ούτε και η μεγάλη πλειοψηφία των προοδευτικών πολιτών που τον επέλεξε στις εκλογές τής Κυριακής του δίνει λευκή επιταγή. Θα κριθεί από τα πεπραγμένα του, όποιος όμως τον απορρίπτει εκ των προτέρων γιατί πιστεύει ότι η Ομπρέλα είναι η Αριστερά στην Ελλάδα κι ότι μόνο αυτή μπορεί να ρίξει τον Κ. Μητσοτάκη αναρωτιέμαι στις πόσες εκλογικές συντριβές θα βάλει μυαλό...

Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας ήξερε πώς κυβερνιέται μια χώρα όταν ανάλαβε την πρωθυπουργία τον Ιανουάριο του 2015. Αν στην Αριστερά αναζητάμε μύστες τής πολιτικής δεν θα βρούμε και πολλούς στο χώρο γιατί εδώ και 200 χρόνια η δεξιά, σε διάφορες μορφές της, κυβερνά την Ελλάδα. Ούτε είναι αριστερό να είσαι εναντίον τού επαγγελματικού στρατού ή να μην μιλάς για το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας και να μην θεωρείς φυσιολογικό ένα γκέι ζευγάρι με το σκύλο του ώστε να παριστάνεις και τον θεματοφύλακα της Αριστεράς από πάνω...

Ο Κασσελάκης κάλυψε το πολιτικό κενό που δημιουργήθηκε στην Αριστερά μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα. Μετέτρεψε μια αδιάφορη για την κοινωνία προεκλογική διαδικασία κενής συνθηματολογίας σε μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία στοχευμένης συνθηματολογίας που απαντούσε στην ανάγκη ενσωμάτωσης του κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ ώστε η διεκδίκηση της εξουσίας να γίνει από πολύ καλύτερο σημείο. 

Θα τα καταφέρει; Μπορεί ναι, μπορεί κι όχι. Δεν θα είναι, όμως, η πάση θυσία ενότητα που θα κάνει το κόμμα ξανά κυβέρνηση. Αυτή η επιλογή δοκιμάστηκε στις κάλπες πριν μερικούς μήνες κι απέτυχε οικτρά. Εκτός αν κάποιοι θεωρούν επιτυχία να καλύψει ο ΣΥΡΙΖΑ το κενό που άφησε το ΜέΡΑ 25...

 

 

Όποιος δεν θέλει δεύτερη κηδεία δεν διοργανώνει μνημόσυνα...

Όποιος δεν θέλει μια δεύτερη κηδεία σε ένα μήνα αυτή την ώρα δεν διοργανώνει μνημόσυνα. Με νέες εκλογές μπροστά μας, προτεραιότητα όλων των προοδευτικών πολιτών, ανεξαρτήτως του τι ψήφισαν την Κυριακή, θα έπρεπε να είναι η ήττα ή, έστω, μια μη αυτοδύναμη κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αντί, όμως, γι' αυτό οι προοδευτικές δυνάμεις προετοιμάζονται να βγάλουν τη σάρκα ο ένας του άλλου με τον αρχιερέα τής διαφθοράς να χαμογελά τρώγοντας ποπ κορν στο Μαξίμου. Κι αυτή είναι, στην πραγματικότητα, στρατηγική ήττα τού συνόλου τής Αριστεράς κι όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ...

Φυσικά και δεν τρέφω αυταπάτες πως ΣΥΡΙΖΑ- ΠΑΣΟΚ- ΚΚΕ- ΜέΡΑ 25- Πλεύση Ελευθερίας θα ενώσουν δυνάμεις για να αποτρέψουν τη θεμελίωση του θατσερισμού και του τραμπισμού στη χώρα μας κι ας ήταν κάτι τέτοιο απόλυτη αναγκαιότητα. Ο καθένας θα δώσει μάχη μέχρις εσχάτων για να δυναμώσει το μαγαζάκι του, αφήνοντας τον Μητσοτάκη να κάνει παρέλαση πάνω στο πτώμα τής Αριστεράς, με την "προφητεία" Βορίδη για ιδεολογική ηγεμόνευση της δεξιάς να λαμβάνει σάρκα κι οστά. Μπροστά μας έχουμε ιδιωτικοποίηση του νερού, τη μεγαλύτερη μεταβίβαση περιουσίας από τη μεσαία τάξη στους ολιγάρχες, για παράδειγμα, αλλά προτεραιότητα για κάποιους προοδευτικούς είναι να τελειώσουν με τον Αλέξη Τσίπρα...

Ο Κ. Μητσοτάκης θα κερδίσει και τις δεύτερες εκλογές, πιθανότατα με αυτοδυναμία. Ούτε έχει και τόσο μεγάλη κοινοβουλευτική σημασία αν η ευρύτερη Αριστερά διαθέτει 100 ή 120 βουλευτές. Από τη στιγμή που θα είναι μειοψηφία κι ο πρωθυπουργός θα στηρίζεται από τα ΜΜΕ θα περνά ό,τι γουστάρει και δεν θα ανοίγει ρουθούνι... 

Είναι, ωστόσο, ζήτημα ιδεολογικής αυτοπεποίθησης να μην νιώθουν οι προοδευτικοί πολίτες ότι ζουν σε μια χώρα που πιστεύει μόνο στο νεοφιλελευθερισμό και στον εθνικισμό, στην ασυδοσία τού κεφαλαίου και στη μισαλλοδοξία. Πως, εν τέλει, αυτά τα τέσσερα ή και λιγότερα- μακάρι- χρόνια δεν θα διαρκέσουν για πάντα και πως το φως θα νικήσει κάποια στιγμή το βαθύ σκοτάδι... 

  

  
 

Ας καμαρώνουμε τον Κουτσούμπα και τον Βαρουφάκη στη Βουλή κι ας σοδομίζεται η δημοκρατία μέχρι το '27...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κάνει λάθη, τουλάχιστον όχι περισσότερα από όσα μπορεί να κάνει ένας μέσος άνθρωπος. Αντιθέτως, έχει σχέδιο και το εφάρμοσε, έστω κι αν εξωγενείς παράγοντες, όπως η πανδημία, την ανάγκασαν να περιορίσει τη σπουδή της σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως για την ιδιωτικοποίηση της υγείας. Το απέδειξε και με τις τροπολογίες για το δήθεν αποκλεισμό Κασιδιάρη, που αποδείχθηκε αποκλεισμός για όσους ακροδεξιούς δεν την προσκύνησαν...

Μακριά από μένα κάθε ηρωοποίηση κομμάτων και προσώπων που διέπονται από ρατσισμό, εθνικισμό κι άλλες πολιτικές ασθένειες αυτού του είδους. Με ανησυχεί, όμως, βαθύτατα που για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση αποκλείονται κόμματα από την εκλογική διαδικασία, έστω κι αν δεν θα ήθελα επ' ουδενί να αποκτήσουν κοινοβουλευτική παρουσία. Ο αποκλεισμός δεν μπορεί παρά να είναι η εξαίρεση της εξαίρεσης και η εργαλειοποίηση της δικαστικής εξουσίας και σε αυτήν την περίπτωση μόνο περισσότερες πληγές ανοίγει στο πλασίμπο της δημοκρατίας που ζούμε...

Με το να αποκαλέσω τον Κ. Μητσοτάκη πανούργο, δολοπλόκο κι επικίνδυνο για τη δημοκρατία δεν λέω κάτι καινούριο ούτε κάτι που δεν αληθεύει. Αναρωτιέμαι, όμως, αν έκανε όσα έκανε στην πρώτη τετραετία πόσο περισσότερο θα ασελγήσει στο κράτος δικαίου σε μια δεύτερη. 

Και, πολύ περισσότερο, αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατό οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί τής ελάσσονας αντιπολίτευσης να επιμένουν ακόμα στο αφήγημα "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας". Κι ακόμα πιο πολύ αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατό κάποιοι να πιστεύουν ότι είναι προτιμότερο να έχουμε πρωθυπουργό Μητσοτάκη αρκεί να είναι στη Βουλή και το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ 25 από το να έχουμε μια προοδευτική κυβέρνηση που θα βάλει τέλος στον ασύστολο βιασμό τής δημοκρατίας που βιώνουμε σήμερα...

  

  
 

Τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας; Αλήθεια σύντροφοι;...

Σε αυτές τις εκλογές οι συγκρίσεις είναι ευκολότερες από τις προηγούμενες. Κι αυτό γιατί συγκρούονται δύο πολιτικοί που έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί για περίπου τέσσερα χρόνια. Το ότι, μάλιστα, ο ένας ήταν πρωθυπουργός υπό χρεοκοπία και μνημονιακή εποπτεία κι ο άλλος παρέλαβε 37 δισ. ευρώ και μια Ευρώπη που μοίραζε χρήμα κάνει αυτή τη σύγκριση ακόμα πιο αποκαλυπτική. Και πιο επιβαρυντική για τον νυν πρωθυπουργό...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ιδιωτικοποίησε τη ΔΕΗ, δεν επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει το νερό, δεν παρακολουθούσε το μισό πολιτικό σύστημα και τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν ευθύνεται για κάποια ανθρωπογενή καταστροφή, μείωσε τις κοινωνικές ανισότητες και το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν στο όριο της φτώχειας, έλυσε επωφελώς ένα εθνικό θέμα, ανάγκασε τους ολιγάρχες να πληρώσουν για πρώτη φορά για τις τηλεοπτικές άδειες. Κι όλα αυτά με μια τρόικα πάνω από το κεφάλι του που του ζητούσε τα ακριβώς αντίθετα, τουλάχιστον στα περισσότερα. Ούτε εκείνος απόφυγε τους συμβιβασμούς, τα λάθη και τις παραλείψεις, αλλά δεν τα πήγε κι άσχημα για κάποιον που ούτε ο ίδιος ούτε το κόμμα του είχαν πρότερη κυβερνητική εμπειρία...

Ο Κ. Μητσοτάκης ιδιωτικοποίησε τη ΔΕΗ, επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει το νερό, παρακολουθούσε το μισό πολιτικό σύστημα και τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, ευθύνεται για την ανθρωπογενή καταστροφή των Τεμπών, αύξησε τις κοινωνικές ανισότητες και το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν στο όριο της φτώχειας, τα εθνικά θέματα έμειναν στάσιμα ή και δυσκόλεψε η επίλυσή τους και χάρισε δισ. ευρώ στους ολιγάρχες. Κι όλα αυτά χωρίς τρόικα πάνω από το κεφάλι του χάρη στον προκάτοχό του και μολονότι τόσο ο ίδιος όσο και οι υπουργοί του είχαν πολύ μεγαλύτερη εμπειρία στα κυβερνητικά έδρανα...

Το "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας", συνεπώς, που λανσάρει και η αριστερίστικη αντισυστημική ψήφος είναι ένας μύθος. Θα ήταν πιο έντιμο αν ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΜέΡΑ 25 κι εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ισχυρίζονταν πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ίδιο ριζοσπαστικός με αυτούς, έστω κι αν θα το έλεγαν από την ασφάλεια της εξέδρας. Το να διατείνονται, ωστόσο, πως οι δύο τελευταίοι πρωθυπουργοί είναι το ίδιο και το αυτό μάλλον μικροκομματική σπέκουλα είναι κι όχι δίκαιη κρίση... 

 
 

Χρεοκόπησαν και το επιχείρημα του α' εξαμήνου του 2015...

Αν πιστέψουμε το αφήγημα της ΝΔ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ αυτή η χώρα θα ήταν παράδεισος επί γης αν δεν είχε περάσει το πρώτο εξάμηνο του 2015. Από το 1830 μέχρι και το 2014 δεν είχε ζήσει κανένα εμφύλιο, καμία χρεοκοπία, οικονομική και ηθική, και ήρθαν οι τότε συριζαίοι τον Ιανουάριο του 2015 να φέρουν τα πάνω κάτω... 

Τι σημασία έχει αν το δημόσιο ταμείο ήταν άδειο, με 20 δισ. ευρώ δανειακές υποχρεώσεις και χωρίς καμία συμφωνία με τους δανειστές για το τι μέλλει γενέσθαι; Αυτοί φταίνε κι ας έβγαλαν τη χώρα από τα μνημόνια, με 37 δισ. ευρώ στο ταμείο και το χρέος ρυθμισμένο για μια δεκαετία...

Φυσικά και κατανοώ τους λόγους που επιχειρεί η ΝΔ να επαναφέρει προεκλογικώς στην επικαιρότητα το 2015, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναβιώσει το αντί- ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Μόνο που κανείς και ποτέ δεν κέρδισε δύο φορές εκλογές με τα ίδια επιχειρήματα, πολλώ δε μάλλον όταν ο ίδιος έχει κυβερνήσει τρία χρόνια από τότε κι άλλα περίπου 20 από το 1974. Κι αν οι συριζαίοι είχαν τη δικαιολογία τής απειρίας, ποια είναι αυτή του Κ. Μητσοτάκη που γεννήθηκε μέσα στην εξουσία;...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει πλέον την επαναστατική δυναμική τού 2015 και βαρύνεται με κυβερνητικά λάθη. Κι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, είναι πολύ πιο έμπειρος από όσο ήταν επτά χρόνια πριν κι αυτό φαίνεται κι από τις σκέψεις του για το νέο κυβερνητικό πρόγραμμα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να το υλοποιήσουν. Κι ας μην κάνουν πως ανησυχούν ορισμένοι για πιθανή αναβίωση του "έρωτα" με τον Γ. Βαρουφάκη. Το ΜέΡΑ 25 δεν θα βρίσκεται στην επόμενη Βουλή...

 
 

Το βλέμμα μας στη μπάλα για να μην τη χάσουμε ξανά...

Φυσικά και υπάρχουν μέλη και στελέχη που εντάχθηκαν, εντάσσονται και θα ενταχθούν στο ΣΥΡΙΖΑ γιατί μυρίστηκαν εξουσία, με τα όποια παράπλευρα οφέλη της. Πώς, όμως, και, κυρίως, ποιος θα κρίνει τα ηθικά κίνητρα του κάθε υποψήφιου μέλους; Ή, μήπως, όποιος προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα είναι εκ προοιμίου λαμόγιο κι όσοι ήταν και στο ΣΥΡΙΖΑ του 3% ντε φάκτο ηθικοί κι ενάρετοι;...

Μήπως δεν υπήρχαν και πριν τη διεύρυνση άεργα κομματόσκυλα που πληρώνονταν από τους Έλληνες φορολογούμενους για να κάνουν καφενειακές συζητήσεις σε κομματικά γραφεία; Ή, μήπως, κι όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 3% δεν υπήρχαν ρεμπεσκέδες που χώνονταν σε δημόσιες θεσούλες για να κάνουν επανάσταση εκ του ασφαλούς; Περισσεύουν, συνεπώς, τα ηθικόμετρα και τα αριστερόμετρα από εκείνους που πιστεύουν ότι είναι άγιοι μόνο και μόνο γιατί στα νιάτα τους κρεμούσαν αφίσες τού Τσε κι όχι του Ανδρ. Παπανδρέου...

Τα προτάγματα της Αριστεράς για κοινωνική δικαιοσύνη, δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου αποτελούν αιτήματα που έχει ή θα έπρεπε να έχει και η κοινωνική πλειοψηφία. Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος κι ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατραπεί σε μια κεντρώα "σούπα"... 

Αυτό που χρειάζεται, ωστόσο, είναι οι προτάσεις του να μην χαρακτηρίζονται από τον ξύλινο, δογματικό σταλινισμό τού ΚΚΕ ή από το ρομαντικό ουτοπισμό τού ΜέΡΑ 25. Βρισκόμαστε σε ένα σκληρό, διεθνές καπιταλιστικό περιβάλλον και συνεπώς οι συμβιβασμοί θα είναι αναγκαστικώς περισσότεροι από όσους θέλουμε όσοι πιστεύουμε στο σοσιαλισμό με δημοκρατία κι ελευθερίες. Δεν χρειαζόμαστε νέες ψευδαισθήσεις α λα 2015...

Βαρίδια δεν είναι ούτε οι συριζαίοι τού 3% ούτε οι συριζαίοι τού 33%. Βαρίδια είναι όσοι θεωρούν τους άλλους βαρίδια, από όποια πλευρά κι αν προέρχονται. Κι αν η προσωπολατρία δεν οδηγεί πουθενά, το ίδιο ισχύει και με τη λογοδοσία τού προέδρου για το οτιδήποτε... 

Ο αρχηγός πρέπει να λογοδοτεί, αλλά και να διαθέτει κι ελευθερία κινήσεων, ιδίως σε πολύ ρευστές πολιτικές περιόδους όπως η σημερινή. Και το κυριότερο, ο πραγματικός πολιτικός αντίπαλος είναι ο νεοφιλελευθερισμός και η ακροδεξιά που εκπροσωπούνται στην Ελλάδα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το βλέμμα μας στη μπάλα, επομένως, για να μην τη χάσουμε. Για μια ακόμα φορά... 

 
 

Στα αυταρχικά καθεστώτα τα αυτονόητα χρειάζονται υπεράσπιση...

Η τυπολατρία έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα για όποιον την ασπάζεται. Τηρώντας πάντοτε κατά γράμμα τους τύπους δεν κινδυνεύει να παρανομήσει ή να παραβιάσει κάποιον κανόνα ώστε να του το προσάψουν. Έχει, όμως, και δύο μεγάλα μειονεκτήματα. Το πρώτο σχετίζεται με το ότι το "αυστηρός νόμος, αλλά νόμος" αρκετές φορές σε αναγκάζει είτε να παραβιάσεις άγραφους κανόνες δικαίου είτε να υπακούεις σε εξόφθαλμα άδικους που έχει θεσπίσει η εκάστοτε εξουσία. Το δεύτερο με το ότι πρέπει να είσαι τυπικός σε όλα γιατί αν επιτρέψεις στον εαυτό σου να είναι τυπικός α λα καρτ τότε κινδυνεύεις να θεωρηθείς, και δικαίως, υποκριτής...

Ο Π. Πολάκης δεν είχε δικαίωμα, με βάση τον Κανονισμό της Βουλής, να μιλήσει για τη Novartis σε ένα αναπτυξιακό νομοσχέδιο, έστω κι αν η διαφθορά σχετίζεται άμεσα με το τι είδους ανάπτυξη θέλουμε. Δεν είχε, όμως, το ίδιο δικαίωμα κι ο προηγούμενος ομιλητής τής ΝΔ, ο οποίος μίλησε χωρίς να του κλείσουν το μικρόφωνο. 

Δεν έχουν, επίσης, δικαίωμα οι βουλευτές, συμπεριλαμβανομένων των αρχηγών, να διαβάζουν κείμενο κι όμως το κάνουν σχεδόν όλοι. Δεν έχουν, επιπροσθέτως, δικαίωμα οι υπουργοί να μιλούν το διπλάσιο από τον προβλεπόμενο χρόνο κι όμως το πράττουν. 

Για να μην αναφερθώ στο πόσο τυπικές είναι οι εκπρόθεσμες τροπολογίες. Ούτε, βεβαίως, είναι δικαιολογία πως ο Πολάκης είναι νταής. Όχι γιατί δεν είναι, αλλά επειδή δεν θυμάμαι κανένα νεοδημοκράτη προεδρεύοντα να κλείνει το μικρόφωνο στους χρυσαυγίτες, που δεν ήταν μόνο νταήδες αλλά και φονιάδες...

Είναι χαρακτηριστικό των αυταρχικών καθεστώτων να χρειάζεται να υπερασπίζεσαι τα αυτονόητα, όπως το αν δικαιούται ένας βουλευτής να μιλά στη Βουλή για ένα σκάνδαλο ή να κάνει κριτική στην αστυνομία, όπως έκανε η Αγγελική Αδαμοπούλου του ΜέΡΑ 25 και ήρθη η ασυλία της. Είναι, επίσης, χαρακτηριστικό τής ελληνικής δεξιάς να ορκίζεται στην πατρίδα, στη θρησκεία και την οικογένεια όταν παραλλήλως τα τουρκικά πλοία "παρασύρονται από τον άνεμο" πλησίον τής Κρήτης, γίνονται τα καθόλου χριστιανικά push backs των ικετών τής Γης στο Αιγαίο ή ο Μ. Φουρθιώτης δουλεύει ως τσατσά τής μισής τουλάχιστον κυβέρνησης. Ακόμα κι αυτή η ελεγχόμενη από τους ίδιους κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι εμπόδιο για τους φαύλους γραμματείς και φαρισαίους... 

 

 

Δεν αρκεί να πέσουν, πρέπει να πέσουν τώρα...

Αν τώρα η ΝΔ έχει ποσοστά κοντά σε αυτά που εξελέγη το 2019, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, αν είχε πετύχει στη διαχείριση της τελευταία κακοκαιρίας- η ίδια παραδέχθηκε την αποτυχία της- ποια θα ήταν τα ποσοστά της; Θα βρισκόταν στο 50% κι άνω κι ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΙΝΑΛ θα μάχονταν για να πιάσουν το 10%;... 

Για ποιο πράγμα θέλουν, ακριβώς να μας πείσουν; Πως την ώρα που γράφουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως ο Κ. Μητσοτάκης πράττει τη γενετήσια πράξη κι αναζητούμε στο "silver alert" τον Ν. Ανδρουλάκη, μας διακόπτει το τηλεφώνημα κάποιας δημοσκοπικής εταιρείας και της απαντάμε πως ψηφίζουμε, στηρίζουμε και λατρεύουμε και τους δύο εξίσου; Πόση εμπιστοσύνη έχουν, αλήθεια, στο Μαξίμου στην προπαγάνδα τους και πόσο ηλίθιο θεωρούν το λαό για να πιστεύει τα παραμύθια τους;...

Πριν δέκα χρόνια τέτοια εποχή, στο βαθύ σκοτάδι των μνημονίων, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν το ΠΑΣΟΚ να κρατά δυνάμεις. Σήμερα, τότε βουλευτές του παραδέχονται ότι από την επαφή που είχαν με τους ψηφοφόρους τους αντιλαμβάνονταν ότι το κλίμα ήταν πολύ βαρύ για τους ίδιους. 

Το ίδιο λένε τώρα βουλευτές τής ΝΔ που δεν βρίσκονται υπό την άμεση επιρροή Μητσοτάκη, και δεν είναι και λίγοι. Η διαχείριση της κακοκαιρίας ήταν, απλώς, το κερασάκι τής τούρτας τής πανδημίας και της ακρίβειας και το τίμημα που θα πληρώσουν αυτοί που κυβερνούν με θρασύτητα, αλαζονεία, φαυλότητα κι αυταρχικότητα θα είναι μεν υψηλό, αλλά δικαίως υψηλό...

Όλα τα φρούτα κάποια στιγμή πέφτουν από μόνα τους όταν σαπίζουν για καιρό. Δεν έχουμε, όμως, την πολυτέλεια του χρόνου με αυτήν την κυβέρνηση. Πρέπει να ταρακουνήσουμε το δέντρο για να πέσει η σαπίλα μια ώρα αρχύτερα. Κι αυτό δεν είναι δουλειά μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΙΝΑΛ, του ΚΚΕ, του ΜέΡΑ 25 ή οποιουδήποτε άλλου αυτοχαρακτηρίζεται προοδευτικός. Είναι κυρίως του λαού. 

Όπως το έκανε στα μνημόνια, οφείλει να το πράξει και τώρα, παραμερίζοντας απογοητεύσεις και ψευδαισθήσεις. Δεν υπάρχει, άλλωστε, μεγαλύτερη ψευδαίσθηση από το να πιστεύεις ότι θα σε σώσουν αυτοί που σε χρεοκόπησαν...

 

Παραίτηση Κυριάκου, συνεννόηση Αλέξη-Νίκου κι όλα γίνονται...

Οι μισοί Έλληνες χρωστούν περισσότερα από όσα κατέχουν την ίδια ώρα που το 10% του πληθυσμού κατέχει κάτι περισσότερο από το 50% του εθνικού πλούτου. Προφανώς και η πανδημία και η ακρίβεια αποτελούν ζητήματα που χρήζουν άμεσων απαντήσεων, αλλά το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει (και) αυτή η χώρα είναι οι οικονομικές ανισότητες που αυξάνονται αντί να μειώνονται. Είναι, επίσης, προφανές ότι τη λύση δεν πρόκειται να δώσει ένας πρωθυπουργός που θεωρεί τις ανισότητες φυσικό φαινόμενο κι ομνύει, έστω κι αν το κρύβει επιμελώς, στο νεοφιλελευθερισμό...

Η συζήτηση το Σάββατο για τον προϋπολογισμό ήταν ενδεικτική τού ύφους και του ήθους εξουσίας που έχει εγκατασταθεί εδώ και δυόμισι χρόνια στο Μαξίμου: αλαζονεία, αυθάδεια, κυνισμός, ξέπλυμα του ενδεχόμενου δόλου για τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων εκτός ΜΕΘ με ψευδοπατριωτισμό των αμυντικών εξοπλισμών. Η Ελλάδα διαθέτει το θλιβερό προνόμιο να έχει για πρωθυπουργό έναν άνθρωπο με μηδενική ενσυναίσθηση, ο οποίος χρησιμοποιεί το αξίωμά του για να θησαυρίζουν ο ίδιος και οι κολλητοί του. Φαυλότητα κι ανικανότητα στη συσκευασία τού ενός...

Η απαλλαγή των Ελλήνων από την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι η πρώτη προτεραιότητα. Η αντικατάστασή της από μια προοδευτική κυβέρνηση, πιθανότατα συμμαχική λόγω και της απλής αναλογικής, είναι η δεύτερη. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία έχει πάρει εδώ και πολύ καιρό σαφή θέση πως αυτή είναι η επιδίωξή του, κάνοντας άνοιγμα κυρίως στο ΚΙΝΑΛ και στο ΜέΡΑ 25. 

Το μπαλάκι βρίσκεται στην περιοχή τής Χαριλάου Τρικούπη από όπου ακόμα περιμένουμε τον νέο κλειδοκράτορά της να διασαφηνίσει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει. Αν ο Ν. Ανδρουλάκης αποκλείσει προεκλογικώς οποιαδήποτε συνεργασία με τη ΝΔ, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, θα έχει βοηθήσει και το κόμμα του να επανέλθει με πιο ισχυρό ρόλο. Αν επιμείνει στην πολιτική των ίσων αποστάσεων ψαρεύοντας σε θολά νερά, που έχει οδηγήσει το ΚΙΝΑΛ σε στασιμότητα, τότε θα αποτελέσει θύμα τής αναπόφευκτης πόλωσης, με τις ανάλογες συνέπειες για τις πολιτικές του φιλοδοξίες... 

 

Οι συνιστώσες είναι συνιστώσα αποτυχίας...

Στα λόγια όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπέρ τής διεύρυνσης. Μόνο που δεν την εννοούν οι πάντες με τον ίδιο τρόπο. Ο Αλέξης Τσίπρας και η πλειονότητα έχουν καταλάβει ότι οι ψηφοφόροι που τους έκαναν κυβέρνηση κι αξιωματική αντιπολίτευση έχουν κάθε δικαίωμα να είναι ισότιμα μέλη με το ΣΥΡΙΖΑ του 3%. Ωστόσο υπάρχει μια ισχυρή μειοψηφία η οποία σε κάθε κριτική που δέχονται εκπρόσωποί της απαντά με το "ήρθαν τα ήμερα να διώξουν τα άγρια", λες κι όσοι έγιναν μέλη τού κόμματος μετά από το 2012 ή το 2015 είναι διεφθαρμένοι πασόκοι που μύρισαν εξουσία και οι ίδιοι είναι οι πάναγνοι υπερασπιστές τής ιδεολογικής καθαρότητας...

Δεν θα μπορούσα να το έθετα καλύτερα από όσο ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας κατά το κλείσιμο της πανελλαδικής συνδιάσκεψης: η προσέλκυση των μετριοπαθών ψηφοφόρων τού κέντρου θα γίνει με την αξιοποίηση των ριζοσπαστικών ιδεών τής Αριστεράς. Συμπληρώνω πως αυτός ο στόχος δεν θα ευοδωθεί με τη δαιμονοποίησή τους ούτε με την επικράτηση μιας ρητορικής τού τύπου οι "δικοί μας" και οι "δικοί σας"...

Ενδεχομένως υπό διαφορετικές πολιτικές περιστάσεις οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας να είχαμε την πολυτέλεια να σνομπάραμε κομματικές συμπράξεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ-ΚΚΕ-ΜέΡΑ 25 που μοιάζουν παράταιρες. Η σκληρά νεοφιλελεύθερη, συντηρητική και υποκριτική κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως, δεν μας αφήνει περιθώρια για ιδεολογικές καθαρότητες... 

Αν δεν θέλουμε οι τραμπικές- ορμπανικές πολιτικές να συνεχιστούν για πολύ ακόμα τώρα είναι η ώρα τής συνεννόησης εντός κι εκτός τού ΣΥΡΙΖΑ για ένα modus vivendi που δεν θα προσβάλλει, αλλά και δεν θα αποκλείει. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, προσφέρει περισσότερες υπηρεσίες στον Κ. Μητσοτάκη και στους χορηγούς του παρά στην Αριστερά...

 

 

Αν όχι τώρα προοδευτικό μέτωπο, πότε;...

Είναι τόσο ισχυρά τα κυβερνητικά επιχειρήματα για το αντεργατικό νομοσχέδιο που τις τελευταίες ώρες, με αφορμή τις απεργιακές συγκεντρώσεις, επενδύουν στον κοινωνικό αυτοματισμό. Μολονότι, μάλιστα, η ΟΛΜΕ είχε ζητήσει η ίδια την εξαίρεση των εκπαιδευτικών- λόγω πανελλαδικών- από τη συμμετοχή στην απεργία έσπευσε η καντηλανάφτρια Κεραμέως να κινηθεί δικαστικώς! Πρόκειται για μια κυβέρνηση που γνωρίζει την αντιλαϊκότητα των μέτρων της και παίζει τα ρέστα της στην επικοινωνία προκειμένου να τα περνά αβρόχοις ποσί...

Μόνο μέσα από την πρόκληση κοινωνικού εμφύλιου με ψέματα μπορούν να δικαιολογήσουν, για παράδειγμα, πως ενώ εργοδότες κι εργαζόμενοι δεν έχουν την ίδια διαπραγματευτική δύναμη εξισώνονται στο νομοθετικό χαρτί. Και μόνο μέσα από την απόρριψη της πραγματικότητας είναι σε θέση να βασίσουν την κατ' ουσία κατάργηση της απεργίας που προωθούν... 

Αυτοί που έχουν εκλεγεί με το 40% των ψηφισάντων για να κυβερνούν μια χώρα επί μία τετραετία απαιτούν το 50% συν έναν των εγγεγραμμένων για να προκηρυχθεί απεργία. Κι αυτό όταν ξέρουν πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν απαρτίες στις γενικές συνελεύσεις ή να ψηφίσει ηλεκτρονικώς υπέρ τής απεργίας ένας εργαζόμενος με το αφεντικό πάνω από το κεφάλι του...

Με το αντεργατικό νομοσχέδιο δίνονται και κίνητρα στους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς τους οποίους στήνουν κάποιοι εργοδότες, αφού απεργοσπάστες θα μπορούν να ζητούν αποζημίωση από απεργούς για πρόκληση ψυχολογικής βίας! Θα χρειάζονταν χίλιες λέξεις και πάλι δεν θα ήταν αρκετές για να καταδειχθεί το μέγεθος των συνεπειών τής νεοφιλελεύθερης ονείρωξης Μητσοτάκη- Χατζηδάκη καθ' υπόδειξη των χορηγών τους... 

Αυτό που έχει σημασία από εδώ και πέρα είναι να συγκροτηθεί επιτέλους το προοδευτικό μέτωπο ανάσχεσης τέτοιου είδους πολιτικών. ΚΙΝΑΛ, ΜέΡΑ 25 και ΚΚΕ- ιδίως το ΚΙΝΑΛ που έφερε τα μνημόνια στη χώρα, αλλά κι ο Γ. Βαρουφάκης με την απογοητευτική του διαπραγμάτευση του 2015- δεν μπορούν να κρύβονται πίσω από τα κυβερνητικά πεπραγμένα τού ΣΥΡΙΖΑ για να σνομπάρουν το κάλεσμά του. 

Αν συνεχίσουν να το πράττουν δεν εξυπηρετούν το λαό, όπως διατείνονται, αλλά την αυθύπαρκτη πολιτική τους επιβίωση. Κι αν το ΚΚΕ διαθέτει μια ισχυρή οργάνωση που του επιτρέπει να αναπαράγει την εκλογική μιζέρια του, η αντίστοιχη του ΚΙΝΑΛ και του ΜέΡΑ 25 μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε εξαΰλωση. Ας το έχουν κι αυτό υπόψη... 

 

 

Ο Γιάνης στον καθρέφτη του: "Βάστα γερά Κυριάκο μην επιστρέψει ο Αλέξης και μείνω εκτός Βουλής"...

Ο Γ. Βαρουφάκης έχει κατηγορηθεί για τη χρεοκοπία τής χώρας πολύ περισσότερο από αυτούς που τη χρεοκόπησαν πραγματικά. Το περιλάλητο πρώτο εξάμηνο του 2015 έχει θεωρηθεί από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ η κολυμβήθρα τού Σιλωάμ στην οποία καταφεύγουν συχνά για να ξεπλένουν το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παρέλαβε μια ευημερούσα, αλλά μια κατεστραμμένη Ελλάδα εξαιτίας των πολιτικών τού πάλαι ποτέ δικομματισμού. Και πολύ περισσότερο, δεν είχε λάβει τη λαϊκή εντολή να υπογράψει ό,τι του έφερναν μπροστά του οι δανειστές, αλλά να διαπραγματευτεί σκληρά. Όπως κι έκανε...

Από την άλλη, όμως, κι ο γραμματέας τού ΜέΡΑ 25 έχει αναγάγει το συμβιβασμό Τσίπρα πριν έξι χρόνια σε κολυμβήθρα τού Σιλωάμ για τα δικά του μεγάλα λάθη κατά τη διαπραγμάτευση. Αυτοπαρουσιάζεται, μάλιστα, να ξεχνά ότι κι ο ίδιος είχε συμφωνήσει στην παράταση του μνημονίου το Φεβρουάριο του 2015, εξέλιξη που βοήθησε την τρόικα να σφίξει την θηλιά γύρω από το λαιμό τού δημόσιου ταμείου, με την τότε κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του Γ. Βαρουφάκη, να ξύνει τον πάτο τού βαρελιού κάθε μήνα προκειμένου να πληρώνει και δανειακές δόσεις στους "διεθνείς τοκογλύφους"... 

Πιθανόν, πιθανότατα η μάχη να είχε χαθεί ακόμα κι αν δεν ήταν καπετάνιος ο Γιάνης, αφού Γερμανία- Γαλλία είχαν προλάβει νωρίτερα- χάρη στην εγκληματική υποταγή των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ- να θωρακίσουν τις τράπεζές τους. Ο τρόπος διαπραγμάτευσής του, όμως, μάλλον χειροτέρευσε την κατάσταση παρά την ωφέλησε...

Είναι προφανές ότι ο Βαρουφάκης δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ το '15. Είναι, όμως, μόνο αυτή η αγιάτρευτη πληγή που τον κάνει τις τελευταίες εβδομάδες να γίνεται όλο και πιο εμπαθής απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και στον Αλέξη Τσίπρα; Όχι, δεν το συνδέω με κάποια πίσω από τις πόρτες συμφωνία με τη ΝΔ για ένα νέο αντί- ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, μολονότι οι ίσες αποστάσεις που κρατά ανάμεσα σε κυβέρνηση κι αξιωματική αντιπολίτευση θυμίζουν το "βάστα γερά Γερούν", αντικαθιστώντας το με το "βάστα γερά Κυριάκο να μην επιστρέψει ο Αλέξης και μείνω εκτός Βουλής". Γιατί αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη κατάρα τού Γιάνη: ο ναρκισσισμός του που τον εμποδίζει να διακρίνει με ψυχραιμία τους εχθρούς από τους φίλους τού λαού και να συμπορεύεται μαζί τους αντί να τους καθυβρίζει παίζοντας, με σκοπιμότητα ή ως χρήσιμος ηλίθιος, το παιχνίδι μιας διεφθαρμένης και ταξικώς μεροληπτικής εξουσίας...

 

 
 

Των αποστατών τα παιδιά πριν καταρρεύσουν λογοκρίνουν...

Η αυταρχικότητα των σταλινικών καθεστώτων τής Ανατολικής Ευρώπης συμπεριλάμβανε και τη λογοκρισία. Τουλάχιστον, όμως, οι πολίτες τους- όχι πως υπερασπίζομαι τα κλουβιά ακόμα κι όταν είναι χρυσά- απολάμβαναν υγεία κι εκπαίδευση υψηλού επιπέδου... 

Στη μητσοτακική Ελλάδα τού 2020 η λογοκρισία συνδυάζεται με εκατό νεκρούς την ημέρα λόγω και των ανεπαρκών μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας και με τον αποκλεισμό τού ενός πέμπτου των μαθητών από την τηλεκπαίδευση, αφού το κράτος δεν έχει φροντίσει να συνδράμει τις οικονομικώς ασθενέστερες οικογένειες με τον απαραίτητο ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Ούτε ελευθεροτυπία ούτε υγεία ούτε παιδεία εκεί όπου "ανθίζει" ο νεοφιλελευθερισμός...

Μόνο τις τελευταίες ημέρες η ΝΔ ζήτησε να αρθεί η ασυλία βουλευτίνας τού ΜέΡΑ 25 που είπε από το βήμα τής Βουλής πως ορισμένοι κουκουλοφόροι είναι αστυνομικά όργανα, εξευτέλισε τους βουλευτές της να ξαναψηφίσουν "σωστά" για την άρση ασυλίας Πολάκη κατόπιν εντολής μεγαλοεκδότη, ενώ αποπέμφθηκαν στην ουσία από το Δημοσιογραφικό Συγκρότημα Μαρινάκη οι δημοσιογράφοι Δήμητρα Κρουστάλλη κι Έλενα Ακρίτα κι από την ΕΡΤ ο Πάνος Χαρίτος διότι δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις. Να μην ξεχάσω και την προσαγωγή των διαμαρτυρόμενων εργαζόμενων στην εστίαση. Κι αναρωτιέμαι, αν η ΝΔ δεν προηγείτο στις δημοσκοπήσεις τού ΣΥΡΙΖΑ με 15 μονάδες διαφορά κι αν δεν διέθετε μιντιακή υπεροπλία πόσο πιο χαμηλά θα οδηγούσε τη δημοκρατία μας; Εκτός κι αν η πραγματική διαφορά δεν είναι στις 15 μονάδες κι εκτός αν στην κυβέρνηση αναγνωρίζουν ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια για τις πολιτικές τους είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που διαφαίνεται με το λαό εγκλωβισμένο στα σπίτια του... 

Αν σε όλα αυτά συμπεριλάβουμε το αστυνομικό κράτος που χτίζουν Χρυσοχοΐδης- Μητσοτάκης, τότε έχουμε την πλήρη εικόνα αυταρχισμού με την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να προστατεύσει την, κατά τα λεγόμενά της λαοπρόβλητη, εξουσία της. Ο πρωθυπουργός τρέμει την επόμενη ημέρα τής πανδημίας γιατί γνωρίζει ότι όλα όσα έγιναν και δεν έγιναν τον τελευταίο χρόνο θα βγουν στον αφρό και τα συμπεράσματα της κοινωνίας δεν θα είναι και τα καλύτερα για τη διακυβέρνησή του. 

Γι' αυτό κι ως φρόνιμο παιδί μαγειρεύει να σφραγίσει στόματα για να μην μπορέσουν καν να μιλήσουν όταν θα καταστεί δυνατό χάρη στις προσδοκώμενες καλύτερες υγειονομικές συνθήκες. Περιττό να υπενθυμίσω με πόσο κρότο έπεσαν τα σταλινικά καθεστώτα που είχαν ακριβώς την ίδια νοοτροπία...

  
 

Τι να σηκωθείς Ανδρέα να δεις; Τα μπάσταρδα της Αλλαγής;...

Ποτέ δεν είναι αργά για το ΚΙΝΑΛ για να εξιλεωθεί για το λάθος του να παριστάνει συστηματικώς την ουρά τής ΝΔ την τελευταία δεκαετία, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το Πολυτεχνείο. Ο προοδευτικός κόσμος έχει την υπομονή να περιμένει την Φ. Γεννηματά να στοιχηθεί με το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ 25 σε ένα αντιμητσοτακικό μέτωπο που θα έχει και το θετικό πρόσημο της συγκρότησης ενός προοδευτικού προγράμματος πάνω στο οποίο θα βασιστεί η προοδευτική κυβέρνηση που θα κληθεί να διαχειριστεί τα νέα ερείπια που θα αφήσει πίσω της η δεξιά. Άλλωστε, γιατί να ψηφίσει κάποιος ΚΙΝΑΛ αν αυτό συνεχίσει να απλώνει σανίδα σωτηρίας στην κυβέρνηση και να μην ψηφίσει απευθείας ΝΔ;...

Για να συμβούν όλα αυτά, βεβαίως, η Φώφη οφείλει να προχωρήσει στην αναγκαία ρήξη με τους φιλοδεξιούς κι αντισυριζαίους τού κομμάτός της, τύπου Λοβέρδου- Κεγκέρογλου, Γιαννακοπούλου και σία. Σε διαφορετική περίπτωση το ΚΙΝΑΛ, το οποίο δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, οδηγείται στον αφανισμό όπως η μεταπολιτευτική Ένωση Κέντρου... 

Πάνω από όλα, όμως, πρέπει να εγκαταλείψει το μικρομεγαλισμό του και να αποδεχθεί ότι ο πυλώνας τού προοδευτικού χώρου είναι εδώ κι αρκετά χρόνια πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλιώς θα συνεχίσει να απαιτεί χώρο που δεν του ανήκει σε μια χώρα που προχωρά χωρίς αυτό...

Όταν ένα κόμμα προσδιορίζει την τακτική του- για στρατηγική ούτε λόγος- από τον μεγάλο ιδεολογικό, τουλάχιστον στα χαρτιά, συγγενή του τότε είναι φανερό ότι δεν πηγαίνει μακριά. Αυτό συμβαίνει και με το ΚΙΝΑΛ, το οποίο υψώνει ή χαμηλώνει τους τόνους αναλόγως του τι πράττει ο ΣΥΡΙΖΑ, φροντίζοντας να κάνει το ακριβώς αντίθετο κάθε φορά. Γι' αυτόν το λόγο και για πολλά ακόμα είναι μάταιο όσοι συνεχίζουν να το ψηφίζουν χάρη στη βαριά σκιά τού ιδρυτή του να ζητούν από τον Ανδρέα να σηκωθεί από τον τάφο του. Να σηκωθεί και να δει τι; Τα πολιτικά μπάσταρδα της Αλλαγής;...