Ο φασισμός της άκριτης ισότητας...

"Ας του πει η γυναίκα του η μετενσάρκωση του Κακριδή που χωρίς δίπλωμα διδάσκει κάτι πάρα πολύ αρχαίο". Αν το είχε γράψει ο Δ. Κυριαζίδης- αν υποθέσουμε πως  ξέρει να γράφει ο βουλευτής τής ΝΔ που είπε στην Ζ. Κωνσταντοπούλου να κάνει κανένα παιδί- οι προοδευτικοί ευαισθητούληδες θα είχαν ξεσηκωθεί, οι φεμινίστριες θα οργάνωναν πορείες και η πατριαρχία θα είχε πάλι την τιμητική της. Μόνο που το έγραψε η, κατά τα άλλα, υπερασπίστρια πάσης φύσης δικαιώματος και wannabe αντιπρόεδρος της Βουλής, Ελ. Ακρίτα η οποία στην ίδια ανάρτηση έγραψε "άιντε κακομοίρη" για τον Αδ. Γεωργιάδη. Στους ίδιους τοξικούς ρυθμούς, δηλαδή, που κινείται ο υπουργός Υγείας...

 Αν κάποιος με πρότεινε για αντιπρόεδρο της Βουλής γιατί είμαι από το Βόλο θα το έβρισκα βαθύτατα προσβλητικό. Η καταγωγή μου με επηρεάζει αλλά δεν με καθορίζει. Γι' αυτό κι απορώ για το πώς αποδέχονται οι γυναίκες βουλευτές η επιχειρηματολογία για την ανάληψη της αντιπροεδρίας τού Κοινοβουλίου από την Ακρίτα να στηρίζεται κυρίως στο ότι πρέπει να υπάρχει και μία γυναίκα αντιπρόεδρος, όπως στις χολιγουντιανές ταινίες πρέπει να υπάρχουν στην ίδια ομάδα ένας μαύρος, ένας ασιάτης κι ένας Πόντιος. Αν αυτή είναι η συμπερίληψη που μας υπόσχεται η woke ατζέντα μην μου κρατήσετε θέση για το μέλλον...

Δεν είμαι εναντίον τής αναλογικής ισότητας. Δεν θα ήμουν, για παράδειγμα, απέναντι στο να προβλεφθεί ρύθμιση στον Κανονισμό της Βουλής ώστε ανάμεσα στους αντιπροέδρους να εκλέγεται τουλάχιστον μία γυναίκα. Δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία και γι' αυτό είναι λογικό κάποιες κατηγορίες να βοηθιούνται λίγο παραπάνω. Αλίμονο, όμως, αν μετατρέπουμε την ισότητα σε ικεσία, τις θετικές διακρίσεις σε αντίθετο του σεξισμού, το δικαιωματισμό σε συνοδοιπόρο τού φασισμού που ξεπλένει κάθε άλλη μας αμαρτία...

 

Το σύστημα έχει κάνει την επιλογή του...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- έχει κάνει εδώ και καιρό την επιλογή του: συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ κι αξιωματική αντιπολίτευση ο Αλ. Τσίπρας. Να μας κυβερνήσει, δηλαδή, ο Κ. Μητσοτάκης και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όχι όμως μόνος του για να μην φτάσει σε νέα ύψη η αλαζονεία του, και για αντιπολίτευση να έχει μια εξημερωμένη τίγρη- αν ήταν ποτέ τίγρης- ώστε να κρατιούνται και τα προσχήματα. Αν, μάλιστα, από την επόμενη Βουλή λείπουν η Ζ. Κωνσταντοπούλου κι ο Γ. Βαρουφάκης, οι οποίοι είναι λιγότερο ελέγξιμοι και περισσότερο παρορμητικοί από όσο θα έπρεπε, θα έχουν πετύχει τζακ ποτ...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- θέλει, επίσης, εξακομματική Βουλή: ΝΔ, Τσίπρας, Καρυστιανού, ΠΑΣΟΚ, Βελόπουλος, ΚΚΕ και είμαστε εντάξει αφού είτε έχουν ήδη αποδειχθεί σκύλοι που γαβγίζουν αλλά δεν δαγκώνουν είτε είναι τόσο άσχετοι- λέγε με Μαρία- που καταντούν εντελώς ακίνδυνοι. Φυσικά κι εκείνοι αναγνωρίζουν ότι η επόμενη κυβέρνηση μάλλον θα είναι μεταβατική αλλά μέχρι να στρωθεί ο νέος διπολισμός όλα τα πιόνια θα έχουν μπει στη θέση τους και η παρτίδα θα παίζεται με ασφάλεια για τα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον...

Το ότι όλα τα παραπάνω σχεδιάζονται από το σύστημα δεν σημαίνει απαραιτήτως και πως θα συμβούν. Ο ελληνικός λαός είναι χειραγωγούμενος αλλά δεν είναι κι απόλυτα ελεγχόμενος. Ούτε του λείπει η σοφία από τις εκλογικές του αποφάσεις, όπως δεν του έλειψε και το 2023 όταν κατάλαβε το ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα από όσο τον είχαμε καταλάβει κι όσοι ασχολούμασταν επαγγελματικά μαζί του. Όπως κι αν έχει, η χώρα χρειάζεται γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο. Όλα τα υπόλοιπα είναι σύγκλιση Αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας με το νεοφιλελευθερισμό...

 

  

Η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι μονοκομματική...

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σκεφτόταν το πρωινό τής 28ης Φεβρουαρίου 2023 η Μαρία Καρυστιανού αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ψαχνόταν για το πώς θα γινόταν πρωθυπουργός. Το βράδυ, όμως, της ίδιας ημέρας άλλαξε η ζωή της, όπως θα άλλαζε η ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου θα έχανε το παιδί του, ιδίως με έναν τόσο φρικιαστικό και ξαφνικό τρόπο... 

Ούτε πιστεύω ότι την επομένη τού δυστυχήματος είχε βάλει μπρος κάποιο σατανικό σχέδιο να αξιοποιήσει τη συμπάθεια του λαού προς το πρόσωπό της ώστε να κυβερνήσει τη χώρα. Σε αντίθεση, δηλαδή, με πολλούς άλλους πολιτευτές δεν αναζητούσε φόρμουλες για να τρουπώσει στην πολιτική. Η ζωή κι ο θάνατος ήταν αυτοί που από ένα σημείο και μετά έκαναν την κάθοδό της στον πολιτικό στίβο σχεδόν αναπόδραστη...

Είναι προφανές ότι η Καρυστιανού, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν διαθέτει ούτε πολιτική πείρα ούτε κυβερνητικό πρόγραμμα ούτε εξειδικευμένες γνώσεις σε μια σειρά θεμάτων. "Πώς θα διαπραγματευτεί με τον Ερντογάν", ακούω πολλούς να ρωτούν και το επιχείρημα δεν είναι καθόλου αβάσιμο... 

Οι πιο αριστεροί, μάλιστα, θέτουν δήθεν αθώα ερωτήματα για το ποια είναι η στάση της απέναντι σε πιο δικαιωματικά ζητήματα, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ή το προσφυγικό. Λες και η πρώτη φορά Αριστερά δεν ήταν αυτή που δίστασε να νομοθετήσει την ισότητα στο γάμο ή λες και η Μόρια ήταν "επίτευγμα" κάποιας δεξιάς κυβέρνησης... 

Με λίγα λόγια, αυτοί που έχουν ήδη κυβερνήσει, έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα, της έφεραν μνημόνια, Τέμπη, Predator και ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να σηκώνουν το δάχτυλο στην Καρυστιανού. Ούτε μπορούν να μιλούν για λαϊκισμό εκείνοι που θα έσκιζαν το μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο ή τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Όπως κι αν έχει, αργά ή γρήγορα η Μαρία θα παρουσιάσει και πρόγραμμα και πρόσωπα, που θα κριθούν προφανώς από όλους μας. Έχει ήδη αποδείξει όμως ότι διαθέτει τη βούληση να σπάει αβγά και σε ένα πολιτικό τοπίο που αυτό δεν είναι και το πιο σύνηθες είναι από μόνο του ένα πλεονέκτημα... 

Ούτε είναι, όμως, μόνη σε αυτό όπως θέλει να παρουσιάζεται. Υπάρχουν κι άλλα πολιτικά πρόσωπα- Κασσελάκης, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης- που με τις αδυναμίες τους ο καθένας έχουν δείξει κι εκείνοι αντοχές απέναντι στη σαπίλα τού δημόσιου βίου. Η επόμενη κυβέρνηση, έτσι κι αλλιώς, δεν θα είναι μονοκομματική. Έτσι δεν είναι;...

  

Αγαπάμε Μαρία και Ζωή αλλά μην τις "παντρευτούμε" κιόλας...

Αν η μοναδική μας έγνοια είναι να πέσει ο Κ. Μητσοτάκης το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να το πετύχει αυτή τη στιγμή είναι η Μαρία Καρυστιανού. Κανένας άλλος ηγετίσκος τής αντιπολίτευσης- νυν, πρώην ή και μελλοντικός- δεν το μπορεί. 

Αν, επομένως, αυτό από μόνο του μας είναι αρκετό χωρίς να νοιαζόμαστε ποια είναι η ατζέντα τής Μαρίας των Τεμπών για όλα τα ζητήματα κι όχι μόνο για το κράτος δικαίου τότε δεν έχουμε παρά να την ψηφίσουμε, εφόσον βεβαίως θα είναι τελικώς υποψήφια. Μας είναι, όμως, αυτό αρκετό σε έναν πλανήτη που οδεύει προς το Γ' Παγκόσμιο πόλεμο ή όσον αφορά τους προοδευτικούς πολίτες, ενθουσιάζονται κι από μια συντηρητική ατζέντα στο πλαίσιο του "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια";...

Καταλαβαίνω ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται και, από την άλλη, πως κάποιοι- από τα δεξιά αλλά κι από τα αριστερά- επιχειρούν την απαξίωση Καρυστιανού για ιδιοτελείς λόγους. Όπως, βεβαίως, κι ότι κάποιοι την αντιμετωπίζουν σαν ιερή αγελάδα για να αποφύγουν τη δημοσκοπική τους εξαΰλωση. Η πραγματικότητα είναι, όμως, πολύ πιο σύνθετη κι αυτό το αντιλαμβάνεται πρώτη από όλους η Καρυστιανού, η οποία ακριβώς για να αποφύγει τη φθορά και την υποχρέωση να ξεδιπλώσει μια πλήρη πολιτική ατζέντα θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την όποια πολιτική της κίνηση μόνο όταν θα έχουν προκηρυχθεί εκλογές, είκοσι ημέρες δηλαδή πριν τις κάλπες...

Μακάρι στην επόμενη Βουλή να βρεθούν άνθρωποι όπως η Μαρία Καρυστιανού. Όπως είναι, επίσης, ευτύχημα που βρίσκεται στη σημερινή της σύνθεση η Ζωή Κωνσταντοπούλου και υπάρχουν και φωνές οι οποίες δεν σιγοντάρουν επί της ουσίας την κυβέρνηση μέσα από τη δήθεν θεσμικότητά τους. Κανένας μας, ωστόσο, δεν είναι ικανός για τα πάντα ή κατάλληλος για κάθε αξίωμα. Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η Καρυστιανού ούτε η Κωνσταντοπούλου είναι κατάλληλες για πρωθυπουργοί. Είναι, όμως, χρήσιμες για οποιαδήποτε κυβέρνηση συγκροτηθεί... 

  

 

Ναι, να πάει το όριο εισόδου στο 5% για να μην γίνουμε Βαϊμάρη...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει εργαλειοποιήσει τον πατριωτισμό μόνο ως τελευταίο καταφύγιο, κατά τη γνωστή ρήση. Στην πραγματικότητα το έχει κάνει από την εποχή που ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κι έπαιζε παιχνιδάκια με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Θα ήταν, μάλιστα, αστείο αν δεν ήταν προδοτικό: ο πρωθυπουργός που έχει συμφωνήσει μόνος του με τον Τ. Ερντογάν για τη μοιρασιά τού Αιγαίου να στέλνει τον αναρίθμητο στρατό των τρολ του να κοπιάρει τον Ντ. Τραμπ ακόμα και στη φρασεολογία για έναν εθνικισμό που μπάζει από παντού απληστία...

 Όπως είναι, όμως, λογικό η πιστή αντιγραφή, όταν δεν προσαρμόζεται στα διαφορετικά δεδομένα κάθε χώρας, κάποιες φορές οδηγεί στα ακριβώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, το να χαρακτηρίζεις δημοσίως έναν άνθρωπο κακό και υστερικό, όπως αρκετές φορές κάνει ο πρόεδρός τους, μπορεί να έχει και το γούστο του. Όταν, όμως, ο Αδ. Γεωργιάδης χρησιμοποιεί τα ίδια επίθετα για την Ζ. Κωνσταντοπούλου τότε η χυδαιότητα συμπεριλαμβάνει κι έναν αδιόρατο για τον ίδιο τον εκφορέα της αυτοσαρκασμό...

Το υποθέταμε από το βράδυ των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 πόσο δυσλειτουργική θα ήταν η μόλις εκλεγείσα τότε Βουλή με τόσους πολλούς αρχηγίσκους κι αυτό αποδείχθηκε στην πορεία. Συνεπώς δεν με βρίσκει αντίθετο μια αύξηση του ορίου εισόδου στο Κοινοβούλιο στο 5%, χωρίς όμως το μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα το οποίο είναι και η επιτομή τής ληστείας τής λαϊκής ψήφου. Η Ελλάδα το τελευταίο που έχει ανάγκη είναι μια επανάληψη της αυτοκαταστροφικής Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης στο όνομα μιας απλής αναλογικής που έχει αρκετές φορές αποδείξει το κομματικό της σύστημα ότι δεν έχει την ωριμότητα για να διαχειριστεί επ' εθνική ωφελεία... 

Κανένα κόμμα στα χέρια τραπεζίτη...

Ο Κ. Μητσοτάκης πολύ σύντομα θα διαπιστώσει ότι δεν είναι σε θέση να επιλέξει πολιτικό αντίπαλο. Η προσωπική του κατρακύλα θα έχει κατάληξη είτε τις βουλευτικές εκλογές είτε πολύ νωρίτερα από αυτές. Η ΝΔ μπορεί να είναι πάλι πρώτη, ο ίδιος όμως δεν θα είναι ξαναγίνει πρωθυπουργός. Όπως και κανένας άλλος που έχει ήδη διατελέσει σε αυτό το αξίωμα. Το πολιτικό σκηνικό αλλάζει ραγδαία και τα απομεινάρια τής μεταπολίτευσης θα αναγκαστούν να κατανοήσουν ότι μόνο με τα απομνημονεύματά τους θα μπορέσουν να απασχολήσουν ξανά την κοινή γνώμη...

Σε αυτό το πλαίσιο, το αν ο Μητσοτάκης επιθυμεί να έχει αντίπαλο τον Ν. Ανδρουλάκη, την Ζ. Κωνσταντοπούλου ή τον Αλ. Τσίπρα δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Προφανώς και είναι πολύ λογικό να προτιμά έναν μέτριο πολιτικό, ένα μονοπρόσωπο κόμμα ή έναν ξεπεσμένο επαναστάτη αλλά οι πολίτες έχουν ήδη γυρίσει έτσι κι αλλιώς την πλάτη στο μεταπολιτευτικό σύστημα. Μπορεί να έχουν άδικο κι όλα αυτά τα πρόσωπα και τα κόμματά τους να έχουν να δώσουν ακόμα πολλά. Μόνο που η ζωή έχει συνήθως την τάση να πηγαίνει μπροστά κι όχι να είναι δίκαιη...

Είναι, επίσης, βέβαιο ότι οι πολίτες δεν θα στραφούν σε κόμματα και πρόσωπα που λειτουργούν είτε υπό τη χρηματοδότηση είτε υπό τον εκβιασμό των τραπεζιτών. Αυτός ο λαός έχει υποφέρει πολύ από τα χρηματοπιστωτικά παιχνίδια των τελευταίων δεκαετιών για να δώσει την εμπιστοσύνη του σε αυτούς που είτε ως κομματικοί οργανισμοί είτε ως φυσικά πρόσωπα χρωστούν σε αυτά της Μιχαλούς είτε έχουν στηρίξει πάνω τους την πολιτική τους επιβίωση ή επιστροφή. Ιδίως, μάλιστα, όταν ανέχονται, στην καλύτερη περίπτωση, ακόμα και τις ωμές απειλές σε δημοσιογράφους και δεν έχουν βρει το κουράγιο τόσες ημέρες να βγάλουν έστω κι ένα δελτίο Τύπου για τα μάτια τού αριστερού κόσμου...

   

   

Ο Γκρίνμπεργκ κλέβει εκκλησία ξανά και ξανά...

Όταν μιλά ο Κ. Μητσοτάκης, ιδίως στη Βουλή, καταλαβαίνεις περισσότερα από τα θέματα που δεν επιχειρεί να αγγίξει παρά από αυτά για τα οποία κάνει λόγο. Την Τετάρτη, για παράδειγμα, μίλησε για την υιοθέτηση τραμπικών πολιτικών στο μεταναστευτικό, για τον Αλ. Τσίπρα και το 2015 και για τη συνταγματοποίηση της λιτότητας αλλά δεν είπε κουβέντα για τον ΟΠΕΚΕ και το φιάσκο Πλεύρη στη Λιβύη. 

Και φυσικά η αντιπολίτευση των ηλιθίων τσίμπησε αμέσως κι εστίασε κι αυτή στο μεταναστευτικό και στον μαρμαρωμένο βασιλιά. Τζάμπα πληρώνεται ο Στ. Γκρίνμπεργκ, είναι σαν να κλέβει εκκλησία όταν έχει απέναντί του Ανδρουλάκη, Φάμελλο, Κουτσούμπα, Κωνσταντοπούλου και το ακροδεξιό συναπάντημα...

Θα μου πείτε, "θα παραβιάζει η Ελλάδα τη Συνθήκη της Γενεύης για τους πρόσφυγες και δεν θα λέμε τίποτα για να μην αλλάξει ο Μητσοτάκης την ατζέντα κατά πώς τον συμφέρει"; Όχι βεβαίως, κι ένας νεκρός να υπάρξει από ένα push back θα είναι ντροπή για τη χώρα. 

Όπως έγραφα, όμως, εμμέσως και χθες το μεταναστευτικό δεν θα είναι διαχειρίσιμο σε κοινωνικό επίπεδο αν μαζί με το καρότο δεν κρατάμε και το μαστίγιο. Όχι απέναντι στους ικέτες τής γης αλλά σε όσους έχουν μετατρέψει τον ανθρώπινο πόνο σε μια από τις πιο κερδοφόρες παγκόσμιες μπίζνες...

Ως προς τον Τσίπρα, είναι απολύτως λογικό ο Μητσοτάκης να τον αναβαθμίζει σε κύριο και βολικό αντίπαλό του. Τον έχει κερδίσει πέντε φορές και το 2015 στη συλλογική μας μνήμη παραπέμπει σε χρόνια που δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε, ανεξαρτήτως αν γι' αυτά πρωτίστως ευθύνονται ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Το ζητούμενο, άλλωστε, δεν είναι να αντικαταστήσουμε μια μαριονέτα τής ολιγαρχίας με κάποια άλλη με μεγαλύτερο επαναστατικό παρελθόν, αλλά να κάνουμε μια ολόφρεσκη αρχή με λιγότερο φθαρμένα υλικά. Έτσι δεν είναι;...

 

  

Μέχρι να βρούμε τον θεό ας βρούμε τον άνθρωπο...

Για τους χριστιανούς ο Ιησούς είναι θεός. Ξέρουν πολύ καλά, ωστόσο, κι αυτοί ότι στην εποχή του τουλάχιστον δεν είχαν όλοι την ίδια άποψη. Κάποιοι τον θεωρούσαν τρελό, άλλοι εγκάθετο που ήρθε από το πουθενά και μερικοί τον κατηγορούσαν πως μαθητές του όπως ο Φίλιππος κι ο Ναθαναήλ έκαναν φράξια για να αποκλείσουν τους υπόλοιπους. Υπήρχε, με λίγα λόγια, μεγάλη αμφισβήτηση για το κατά πόσο αυτός ο ουρανοκατέβατος τύπος που έμπαινε στα Ιεροσόλυμα με γαϊδουράκι θα έφερνε στην ανθρωπότητα τη βασιλεία των ουρανών...

Πολύ πιθανόν ο Ιησούς να είναι ένα ιστορικό πρόσωπο κι όχι ο κανακάρης τού θεού. Είναι, όπως κι αν έχει, βέβαιο ότι θεοί δεν υπάρχουν στις ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης. Ούτε και πρόκειται να υπάρξουν ώστε να αποκλείσουμε τους σημερινούς χωρίς να γνωρίζουμε το μέλλον τι θα φέρει, έτσι δεν είναι; 

Προς τι, συνεπώς, το δημοκρατικόμετρο που κάποιοι βγάζουν αντικαθιστώντας το αριστερόμετρο; Είναι δημοκράτης ο Ν. Ανδρουλάκης; Ρωτήστε την Κατερίνα Μπατζελή. Είναι, πάντως, σίγουρα εκβιαζόμενος. Είναι, επίσης, δημοκράτες η Ζ. Κωνσταντοπούλου που δεν έχει καν κόμμα, ο Σ. Φάμελλος του πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου, ο Αλ. Χαρίτσης που έφυγε μαζί με την έδρα γιατί έχασε η κολλητή του ή ο απολογητής τού σταλινισμού Δ. Κουτσούμπας; Ούτε, βεβαίως, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς που έφαγε τον πρώτο κι ετοιμάζεται να φάει και τον δεύτερο διάδοχό του...

Για όσα συνέβησαν στο Κίνημα Δημοκρατίας κανείς δεν έχει όλο το δίκιο με το μέρος του. Κι αυτό δεν το γράφω για να τηρήσω ίσες αποστάσεις, πολλώ δε μάλλον όταν κάποιοι έφτασαν να αντιγράψουν ακόμα και τον αυριανισμό... 

Μπορεί, πράγματι, ορισμένοι να λειτουργούν ως κόμμα μέσα στο κόμμα και να φροντίζουν πρώτα τους "δικούς τους" και μετά τους υπόλοιπους. Είναι, όμως, κι εκείνοι που εργάζονται περισσότερο από πολλούς για το Κίνημα, ιδίως από εκείνους που η διαδικτυακή τους παρουσία είναι μεγαλύτερη από αυτή στη χάραξη πολιτικών και στην οργάνωσή του... 

Το αφτί τραβήχτηκε αλλά δεν έχει κανένα νόημα να ξεκολληθεί. Τουλάχιστον όχι μέχρι να καταφτάσει ο αναμάρτητος, ο εκλεκτός τού θεού, ο βασιλεύς των ουρανών για να μας λυτρώσει από τον Μητσοτάκη...  

 

Το τέλος της μεταπολίτευσης το τέλος του ΠΑΣΟΚ...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να υποτιμάς τον πολιτικό σου αντίπαλο. Το έκανε ο Αλ. Τσίπρας και τώρα είναι καθηγητής τού Χάρβαρντ κι ο Κ. Μητσοτάκης ακόμα πρωθυπουργός. Γι' αυτό και είναι μεγάλο πολιτικό σφάλμα τόσο του Μαξίμου όσο και της υπόλοιπης αντιπολίτευσης να υποτιμούν τη δυναμική τής Ζ. Κωνσταντοπούλου και να την περιορίζουν στα Τέμπη. Αν μη τι άλλο, γιατί στις επόμενες εκλογές- τουλάχιστον στις πρώτες- οι πολίτες θα ψηφίσουν με την οργή τους να ξεχειλίζει και δευτερευόντως για το ποιος θα τους κυβερνήσει...

Όπως, επίσης, είναι πολύ επιφανειακή η προσέγγιση πως το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι ο πρόεδρός του κι αν αυτός αλλάξει το πάλαι ποτέ Κίνημα θα πετάξει. Είναι, άλλωστε, αποπροσανατολιστικό το ερώτημα που θέτουν ορισμένοι δημοσκόποι για το αν οι πολίτες θα ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ με άλλη ηγεσία. Κι αυτό γιατί προσθέτουν επιλογές που δεν μπορούν να συνυπάρξουν στην πραγματικότητα. Όσοι θέλουν Γερουλάνο, Διαμαντοπούλου, Δούκα ή κάποιον άλλο μπορεί όλοι μαζί να φτάνουν το 20%, αλλά δεν θα είναι όλοι πρόεδροι, έτσι δεν είναι;...

Το ΠΑΣΟΚ έχει ένα πλεονέκτημα σε σχέση με την υπόλοιπη αντιπολίτευση: μπορεί να αποτελέσει κυβερνητικό εταίρο σε οποιοδήποτε σχήμα. Από την άλλη, ωστόσο, οφείλει να παραδεχθεί, ύστερα από μία δεκαετία μακριά από τη νομή τής εξουσίας, πως σε μια τέτοια κυβέρνηση είτε θα είναι ο μικρότερος εταίρος είτε ίσος μεταξύ ίσων. Όχι, φυσικά, το όλον ΠΑΣΟΚ κι όχι χωρίς ιδεολογικές εκπτώσεις. Αυτά, όμως, έχει το τέλος τής μεταπολίτευσης, συμπαρασύρει στον πολιτικό θάνατο και το κόμμα που κατ' εξοχήν τη χαρακτήρισε... 

Αριστερομπαίχτες...

Η τελευταία πολιτική διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το 2015, όταν ΛΑΕ, Κωνσταντοπούλου- Βαρουφάκης αποχώρησαν λόγω τής υπογραφής τού τρίτου μνημονίου. Η Νέα Αριστερά έφυγε γιατί έχασε και το Κίνημα Δημοκρατίας δημιουργήθηκε γιατί το ιερατείο τής Κουμουνδούρου εξοστράκισε το μισό και πλέον κόμμα...                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Κι αν το κόμμα Κασσελάκη προέκυψε από την ανάγκη πολιτικής έκφρασης των εξοστρακισμένων, των υπερφίαλων σαραντάρηδων και των τσακαλώτων δεν είχε εξαρχής κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο παρά μόνο προσωπικές πικρίες που έγιναν κοινοβουλευτική ομάδα αντί για αντικείμενο ψυχανάλυσης. Γι' αυτό και σήμερα οι παρασκηνιακές συζητήσεις μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και μέρους τής ΝΕΑΡ δεν αφορούν προγραμματική σύγκλιση- αυτή θα χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι- αλλά για το ποιος θα κατεβεί σε ποια εκλογική περιφέρεια. Ένα χυδαίο, δηλαδή, δούναι και λαβείν, το μόνο που καταπώς φαίνεται είναι ικανοί να κάνουν οι προδότες των αριστερών ιδεών οι οποίοι δεν είναι τίποτα άλλο από όστρακα αδειανά...                                                                                                                                                                                                                                                                                    Κυκλοφορεί, ωστόσο, και μια πιο τραγική φιγούρα στην πάλαι ποτέ κυβερνώσα Αριστερά και λέγεται Π. Πολάκης. Το πιθανότερο είναι πως θα διαγραφεί με οποιαδήποτε αφορμή- σιγά το δύσκολο για τους εθισμένους στα πραξικοπήματα- προκειμένου να διευκολυνθεί η διάχυση του ΣΥΡΙΖΑ στο μόρφωμα που ετοιμάζει ο καθηγητής τού Χάρβαρντ, ο οποίος δεν θέλει να βλέπει ούτε ζωγραφιστό τον κουτσαβάκη των 300 μέτρων...                                                                                                                                                                                                                                                                                      Αν πάλι καταφέρει να διασώσει το εμμονικό κεφάλι του τότε μπορεί και να ηγηθεί του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ του 3% ή ενός αμιγώς πολακικού κόμματος προς τέρψη των εναπομεινάντων, όχι και τόσο πολλών πλέον, μουτζαχεντίν του. Όπως κι αν έχει, το στιλάκι τής Ζωής με μουστάκια που προσπαθεί να περάσει τώρα στο απογοητευμένο από τον ίδιο ποίμνιό του δεν θα έχει και πολλή τύχη γιατί οι πολίτες προτιμούν πάντα το γνήσιο από το  ιμιτασιόν, ιδίως όταν αυτό είναι απαξιωμένο...                                                                                                                                                                                                            Δεν χρειαζόμουν την επικαιρότητα για να πειστώ ότι μας κυβερνά μια μαφία που παίζει το πολιτικό παιχνίδι με στημένους διαιτητές και σπορτκάστερ. Δυστυχώς, όμως, υπάρχει κι ένα  κόμμα τής πάλαι ποτέ κυβερνώσας Αριστεράς που το διευθυντήριό του λειτουργεί με όρους μαφίας, χωρίς μάλιστα να διαθέτει τους πόρους- πέρα φυσικά από το "πεζικό"- για να υποστηρίξει τους εκβιασμούς και τις απειλές του. Βεβαίως υπάρχει και κάποιος που έχει βρει τους πόρους, συνθηκολογώντας με τον πιο χυδαίο τρόπο με αυτούς που θα έσκιζε με ένα άρθρο κι ένα νόμο, αλλά αυτός θα παραμείνει προς το παρόν στις σκιές, τις οποίες μπερδεύει με το πολιτικό του μπόι...                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

Αν δεν υπήρχαν η Ζωή κι ο Αλέξης ο Κυριάκος θα τους είχε εφεύρει...

Μπορεί η Ζ. Κωνσταντοπούλου κι ο Αλ. Τσίπρας να μην θέλουν ούτε να βλέπουν ο ένας τον άλλο αλλά τους ενώνει κάτι: είναι οι αγαπημένοι πολιτικοί αντίπαλοι του Κ. Μητσοτάκη, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Ο πρωθυπουργός πολύ θα ήθελε να πηγαίναμε σε εκλογές με έτερο διεκδικητή τής εξουσίας ένα κόμμα που είναι one woman show... 

Επειδή ζούμε στην Ελλάδα κι όχι στην Γκόθαμ Σίτι ή στον πλανήτη Κρύπτον κι επειδή δεν δύναται ένας υπερήρωας να φέρει τη δικαιοσύνη σαν να ζούσαμε σε κόμικ της Μάρβελ, όταν τεθεί ζήτημα κυβερνησιμότητας η Ζωή δύσκολα θα πείσει πως έχει κάποιον άλλο να συνεργαστεί πέρα από τον σύζυγο, τον γυμναστή ή τον διασκεδαστή της, για χάρη των οποίων αν χρειαστεί θα αλλάξει και τη σειρά εκλογής...                                                                                                                                              

Όσο για τον καθηγητή τού Χάρβαρντ, τυχόν επιστροφή του θα είναι βούτυρο στο ψωμί τού Μητσοτάκη για να φοβίσει εκ νέου με την αναβίωση ενός αχρείαστου αντί- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Και γράφω "αχρείαστου" γιατί ούτε ο Τσίπρας ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ του 2025 έχουν κάποια σχέση με τον Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ του 2015. 

Κυκλοφορούν σαν προσομοιώσεις τους την ίδια ώρα που το πάλαι ποτέ ανφάν γκατέ τού αντισυστημισμού δεν έχει αφήσει ολιγάρχη για ολιγάρχη από τον οποίο να μην έχει ζητήσει στήριξη. Ακόμα κι ο Στ. Θεοδωράκης που είχε λειτουργήσει κάποτε ως συστημικό ανάχωμα στην επελαύνουσα  πρώτη φορά Αριστερά ήταν μεγαλύτερο φόβητρο για το σύστημα από τον ηθικό αυτουργό τού πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου, τον οποίο οι πολίτες δεν θέλουν για κάτι παραπάνω από βουλευτή τού πλήρως απαξιωμένου και τοξικού ΣΥΡΙΖΑ...

Η Ζωή θα μπορούσε να γίνει μία πολύ καλή υπουργός Δικαιοσύνης κι ο Τσίπρας ένας πολύ καλός χειμερινός κολυμβητής. Τίποτα, ωστόσο, παραπάνω από αυτά. Η μεν πρώτη γιατί δεν μπορεί να συνεργαστεί με κανέναν που να έχει έστω και ψήγμα προσωπικότητας κι ο δεύτερος γιατί είναι πιο καμένος κι από τον Π. Καμμένο με τον οποίο συγκυβέρνησε... 

Κι αν η Κωνσταντοπούλου σαφώς κι έχει μέλλον στον πολιτικό στίβο- εκτός αν της το πάρει η Μαρία Καρυστιανού- τον καθηγητή τού Χάρβαρντ τον κρατούν στην πολιτική διασωλήνωση σαν άλλο ελ Σιντ στελέχη που χωρίς την επίκληση του ονόματός του θα έγραφαν ήδη τα απομνημονεύματά τους. Δεν αμφισβητώ πως υπάρχουν γύρω του κι άνθρωποι που τον αγαπούν πραγματικά. Ούτε κι εκείνοι, ωστόσο, έχουν αντιληφθεί πως ο αγαπημένος τους έπαιξε λανθασμένα κάθε χαρτί που του δόθηκε από το 2019 και μετά κι αν δεν επιλέξει να λησμονηθεί και να κάνει στην άκρη η πρόωρη επιστροφή του θα σηματοδοτήσει και την αμετάκλητη απαξίωσή του...  

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Ο τελευταίος σπαραγμός της μεταπολίτευσης...

Το τέλος τής μεταπολίτευσης είναι αλήθεια ότι έχει εξαγγελθεί πολλές φορές χωρίς να είχε φτάσει ή ώρα του. Πιο κοντά από ποτέ το είχαμε προσεγγίσει το 2015 με την "πρώτη φορά Αριστερά", η οποία ωστόσο πέρασε κάτω από τον πήχη των προσδοκιών που η ίδια είχε θεριεύσει με συνέπεια η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ- τα κατ' εξοχήν μεταπολιτευτικά κόμματα- να ανανήψουν, περισσότερο ή λιγότερο. Ύστερα από δέκα χρόνια, ωστόσο, μάλλον έχει φτάσει η ώρα να ακούσουμε τον τελευταίο σπαραγμό τής μεταπολίτευσης...

Κι αν τη ΝΔ την ενώνει ακόμα επιφανειακά το γκουβέρνο, στην Κουμουνδούρου και στη Χαριλάου Τρικούπη οι φατριασμοί για τον έλεγχο του πολιτικού τίποτα έχουν κάνει ακόμα και τον όρο "παρακμή" να μην μπορεί να περιγράψει την κατάσταση. Για το ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης δεν ήταν προοδευτικό κέντρο κι εξοστρακίστηκε, ενώ ο Π. Πολάκης που δεν ψήφισε το νομοσχέδιο για το γάμο των ομόφυλων κι ο Απ. Γκλέτσος που ήταν διαπρύσιος πολέμιος της Συμφωνίας των Πρεσπών και υποστηρικτής τού εμπορίου λευκής σαρκός ανήκουν στη ριζοσπαστική Αριστερά. Αφήστε που θεωρούν δεξιούς τον Κασσελάκη και τη Ζ. Κωνσταντοπούλου αλλά προοδευτικό το ΠΑΣΟΚ του οποίου η πλειονότητα των στελεχών και των ψηφοφόρων είναι κεντροδεξιοί. Το 2,99% είναι πιο κοντά από ποτέ. Και δικαίως...

Το δίλημμα "Μητσοτάκης ή χάος" σε ένα τέτοιο σκηνικό μοιάζει αληθοφανές, αλλά δεν είναι αληθινό. Όποτε κι αν στηθούν κάλπες ο λαός θα δώσει μια απάντηση- ακόμα κι αν χρειαστούν δεύτερες- η οποία θα είναι κυβερνητική. Έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολα ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ θα φτάσουν στις εκλογές με την ίδια ονομασία ή την ίδια ηγεσία. Όχι, πάντως, πως θα έχει και ιδιαίτερη σημασία. Τα πολιτικά νεκροταφεία είναι γεμάτα με αναντικατάστατα κόμματα...

  

Ο Κουασιμόδος απορρίπτει την Μπελούτσι χωρίς να έχει πέσει καν στον έρωτά του...

Πώς θα σας φαινόταν αν ο Κουασιμόδος απέρριπτε την Μόνικα Μπελούτσι, χωρίς καν η Μπελούτσι να έχει δείξει κάποιο ενδιαφέρον γι' αυτόν; Μάλλον αστείο. Κι όμως, αυτό συμβαίνει με το ΣΥΡΙΖΑ και την Ζωή Κωνσταντοπούλου, σε πολιτικό επίπεδο φυσικά. Και γίνεται ακόμα πιο αστείο όταν αυτοί που κατάπιαν αμάσητο ένα νεοφιλελεύθερο μνημόνιο κι έστησαν πριν μερικούς μήνες ένα αντιδημοκρατικό πραξικόπημα ζητούν τώρα πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης από την Πλεύση Ελευθερίας...

"Μα, είναι εναντίον τής Συμφωνίας των Πρεσπών και βρίζει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί τον Αλ Τσίπρα", ακούω να λένε αρκετοί στην Κουμουνδούρου, οι οποίοι βεβαίως θα την εγκαταλείψουν με το πρώτο σχετικό σήμα που θα τους ρίξει ο καθηγητής τού Χάρβαρντ. Τους υπενθυμίζω πως υπάρχει εν ενεργεία βουλευτής τού ΣΥΡΙΖΑ που δεν είχε ψηφίσει τις Πρέσπες και πως τις είχε καταψηφίσει και το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να δηλώνει μετανιωμένο, το οποίο παρακαλούν σήμερα ξανά για προοδευτικό μέτωπο. Κι όσον αφορά την εκτίμηση που έχουν στη Χαριλάου Τρικούπη για τον Τσίπρα, έχω δει τζιχαντιστή να σέβεται περισσότερο τον πάπα τής Ρώμης...

Ο παράγοντας της αυτοκαταστροφής είναι κι αυτός μέσα στο πολιτικό παιχνίδι. Στο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, το απέδειξαν πολύ πρόσφατα. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να φανταστώ πως η Ζωή, η οποία βρίσκεται σήμερα καβάλα στο δημοσκοπικό κύμα, θα σπεύσει να συνεργαστεί με τον Αλ. Τσίπρα, τον Σ. Φάμελλο και τον Ν. Ανδρουλάκη οι οποίοι καταρρέουν ημέρα με την ημέρα. Γι' αυτό και περισσότερο καταλήγω στο συμπέρασμα πως όσοι την επικαλούνται θέλουν απλώς να βρίσκεται το όνομά τους στην ίδια πρόταση γιατί διαφορετικά δεν ασχολείται μαζί τους ούτε ο θυρωρός τής ετοιμόρροπης πολυκατοικίας τους... 

  

 

Η τραγωδία του να πιστεύεις ότι είσαι πιο προοδευτικός από την Ζωή...

Κακώς λένε πως στην Ελλάδα δεν παράγουμε τίποτα. Μια ματιά να ρίξετε στο πόσες δημοσκοπήσεις παράγονται κάθε εβδομάδα και θα πειστείτε για το αντίθετο. Κι αυτό φυσικά και είναι προβληματικό γιατί είναι διαφορετικό να βγάζεις φωτογραφίες τής πολιτικής στιγμής κι άλλο να χειραγωγείς εμμέσως για το ποια θέλεις να είναι αυτή η πολιτική στιγμή. Όπως κι αν έχει, πάντως, μόνο όσοι δεν κυκλοφορούν στους δρόμους παρά μόνο στα παλάτια τους δεν αντιλαμβάνονται τη δυναμική τής Ζ. Κωνσταντοπούλου και το πόσο τελειωμένα είναι το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία...

Κι αν στη Χαριλάου Τρικούπη μπορεί να έχουν κάποιες ελπίδες διάσωσης αν αλλάξουν τον Ν. Ανδρουλάκη ακόμα και με το παλτό του, για την Κουμουνδούρου δεν υπάρχει σωτηρία έτσι όπως τα έκαναν. Το 15% των ευρωεκλογών, η δεύτερη θέση και η πρωτιά στους νέους τούς φαίνονταν λίγα. Τώρα που είναι πέμπτο- έκτο κόμμα, στο 4% στην πρόθεση ψήφου και σε καθοδική πορεία αντικρίζουν τάχα τις κορυφές από απόσταση βολής. Όταν, μάλιστα, ο μόνος μπροστινός που έχεις είναι ο Σ. Φάμελλος, ο οποίος δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε την Μάρθα Βούρτση, τότε ο κατήφορος θα σταματήσει στο βυθό και πουθενά αλλού...

Το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι περισσότερο αριστερά κόμματα από την Πλεύση Ελευθερίας ώστε να την αποκλείουν από ένα δήθεν προοδευτικό μέτωπο. Είναι, για παράδειγμα, η Ανν. Διαμαντοπούλου και η Ν. Γιαννακοπούλου πιο αριστερές από την Ζ. Κωνσταντοπούλου; Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν κι αυτό εναντίον τής Συμφωνίας των Πρεσπών;... 

Είναι, εξάλλου, αυτοί που εφάρμοσαν μνημόνιο κι εξοστράκισαν τον εκλεγμένο πρόεδρό τους πιο σοσιαλιστές και δημοκράτες από εκείνη που άλλαξε τη σειρά κατάταξης στα ψηφοδέλτια του κόμματός της; Από την ίδια υποκρισία είναι φτιαγμένοι όλοι τους κι αυτή ακριβώς η υποκρισία εξοργίζει το λαό...  

   

Ζεις από το κύμα, πεθαίνεις κι από αυτό...

Ακούω πολύ συχνά το επιχείρημα πως ο λόγος που το Κίνημα Δημοκρατίας έχει βαλτώσει στις δημοσκοπήσεις είναι γιατί δεν έχει ξεκάθαρο ιδεολογικό πλαίσιο. Μπορεί και να ισχύει, ιδίως όταν προσθέτεις το "κοινωνικός φιλελευθερισμός" στο καταστατικό σου, το οποίο δεν υπήρχε στην ιδρυτική σου διακήρυξη... 

Ποιο είναι, όμως, το ιδεολογικό πλαίσιο της Πλεύσης Ελευθερίας, ενός κόμματος, για παράδειγμα, που έχει ταχθεί κατά τής Συμφωνίας των Πρεσπών; Μπορεί, εξάλλου, η Ζ. Κωνσταντοπούλου να έχει μιλήσει για την Αριστερά τα τελευταία χρόνια και να μην το έχω προσέξει. Δεν είμαι, όμως, ο μόνος που είναι τόσο απρόσεκτος...      

Η σημερινή δυναμική τής εθνικής μας εισαγγελέως βασίζεται σε μια μεγάλη κοινωνική ανάγκη: να βρει η οργή της πολιτική έκφραση ανεξαρτήτως ιδεολογικής κατεύθυνσης. Την εποχή τής χρεοκοπίας την είχε βρει στα αντιμνημονιακά κόμματα, ιδίως στο ΣΥΡΙΖΑ... 

Τώρα η κοινωνία επιλέγει την Ζωή ελλείψει οποιουδήποτε άλλου πολιτικού προσώπου πρόθυμου να παρουσιαστεί το ίδιο οργισμένο με την κοινωνική πλειοψηφία, όπως το είχε κάνει κι ο Αλ. Τσίπρας προ μιας δεκαετίας. Όταν, ωστόσο, η οργή κοπάζει- και θα κοπάσει κι αυτή η οργή ακόμα κι αν δεν τιμωρηθεί κανένας πολιτικός-και η άμπωτη ακολουθήσει την πλημμυρίδα η Πλεύση Ελευθερίας θα φανεί ακόμα πιο άδεια από τη συριζαϊκή ακτή...

Η εποχή των "πράσινων" και των "γαλάζιων" καφενείων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, όπως και των λευκών επιταγών σε ηγέτες που αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Κάποιος, π.χ., που δηλώνει ΝΔ σήμερα στις δημοσκοπήσεις μπορεί αύριο να δηλώσει ΜέΡΑ 25, όχι γιατί έγινε από δεξιός αριστερός αλλά γιατί άλλα τον πονούν κι άλλα τον σφάζουν κι όχι οι ιδεολογικές ταμπέλες... 

Σε αυτό το πλαίσιο, το να μιλάς σήμερα με βεβαιότητα για το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές που είναι συνταγματικώς καθορισμένες για το 2027 είναι τόσο επισφαλές όσο να προβλέπεις τον πρωταθλητή τής σεζόν 2026- 2027 στη Super League. Χαλαρώστε, επομένως, κι απολαύστε το long game... 

 

Αποσυριζοποίηση τώρα...

Μπορεί σε ορισμένους- δυστυχώς δεν είναι και λίγοι- να φαίνεται απίστευτο κάποιος να υποστηρίζει ή να πράττει το οτιδήποτε δίχως να προσπορίζεται ή να επιδιώκει κάποιο όφελος από την τοποθέτηση ή πράξη του. Κι όμως, υπάρχουν εκεί έξω αρκετοί που δεν λένε ή δεν κάνουν κάτι διαφορετικό από όσα πιστεύουμε και πράττουμε εμείς μόνο και μόνο γιατί τα "παίρνουν" από κάποιους άλλους. Πολύ φοβάμαι, άλλωστε, πως όποιος σκέφτεται πάντοτε με αυτόν τον τρόπο είτε υπερεκτιμά την ευφυΐα του είτε δεν είναι απαλλαγμένος του αμαρτήματος της υστεροβουλίας...

Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία ημέρα. Ακόμα και η Πλεύση Ελευθερίας, την οποία τώρα τόσοι πολλοί θαυμάζουν, χρειάστηκε πολύ περισσότερες ημέρες για να μπει στη Βουλή κι ακόμα περισσότερες για να αποκτήσει αξιοζήλευτη δημοσκοπική δυναμική. Η Ζ. Κωνσταντοπούλου ίδρυσε το κόμμα της το 2015, έγινε κοινοβουλευτικό το 2023 κι ενδεχομένως να βρισκόταν σήμερα μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας αν δεν φτάναμε στην κατάντια να συγκρούονται τρένα σε διπλή γραμμή και να κουκουλώνονταν οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες στη συνέχεια... 

Το πολιτικό ζητούμενο, άλλωστε, παραμένει η κυβερνησιμότητα, η οποία είναι και το τελευταίο χαρτί Μητσοτάκη. Αυτή, ωστόσο, δεν επιτυγχάνεται με κόμματα διαμαρτυρίας που δεν έχουν κάτι άλλο να επιδείξουν παρά τη βιτρίνα τους και "δημοκρατικές" διαδικασίες όπως η βουλευτοποίηση και του συζύγου γιατί αυτό θέλει η αρχηγός...

Το Κίνημα Δημοκρατίας μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, μπορεί όμως και να μείνει εκτός Βουλής και να διαλυθεί. Δεν νομίζω, για παράδειγμα, πως πολλοί θα προεξοφλούσαν το Νοέμβριο του 1974, δύο μήνες μετά την ίδρυσή του, πως το ΠΑΣΟΚ θα κυβερνούσε τα μισά από τα επόμενα 50 χρόνια... 

Αν, πάντως, ο Στέφανος Κασσελάκης θέλει πράγματι να κυβερνήσει κι όχι να καθιερωθεί ως σελέμπριτι πρέπει άμεσα να προχωρήσει σε αποσυριζοποίηση του Κινήματος Δημοκρατίας. Όχι μόνο όσον αφορά πρόσωπα, αλλά κυρίως ως προς νοοτροπίες που είναι κατ' εξοχήν τοξικές. Κι οφείλει να το κάνει άμεσα αφού οτιδήποτε θυμίζει ΣΥΡΙΖΑ- προφανώς κι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ- προκαλεί αναγούλα στην κοινωνία...

  

Μια καρδούλα για την Ζωή...

Η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων, την ώρα μάλιστα που η ακροδεξιά δείχνει τα δόντια της, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Πρέπει, όμως, να ορίσουμε επακριβώς τι σημαίνει "προοδευτικές δυνάμεις". 

Σε αυτό το πλαίσιο, δυσκολεύομαι να συμπεριλάβω σε αυτές το ΠΑΣΟΚ, ιδίως με γραμματέα πολιτικού σχεδιασμού την Αν. Διαμαντοπούλου. Αντιθέτως, συμπεριλαμβάνω την Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία και κάνει την καλύτερη αντιπολίτευση στην κυβέρνηση εντός τής Βουλής, όσο κι αν μπορεί να παραξενεύονται κάποιοι...

Καμία αντίρρηση, η Ζωή αρκετές φορές ξεφεύγει λόγω της αυτοαναφορικότητάς της, κάνοντας κοινοβουλευτικό ακτιβισμό. Από το στείρο, ξύλινο λόγο των γωνιών κι όχι των αιχμών, του πολιτικού ευπρεπισμού κι όχι της μαχητικότητας είναι, πάντως, χίλιες φορές προτιμότερες ορισμένες ακρότητες της Κωνσταντοπούλου, οι οποίες φυσικά δεν μπορούν να συγκριθούν με τον κουτσαβακισμό Πολάκη, για παράδειγμα, ή με την ακροδεξιά ρητορική Βελόπουλου. Αυτή η στάση της, άλλωστε, ανταμείβεται από τους πολίτες και στις κάλπες και στις δημοσκοπήσεις και ούτε αυτό είναι τυχαίο...

Τέτοιου είδους συνεργασίες, ωστόσο, δεν μπορούν να γίνουν από τα πολιτικά ορφανά τού Αλ. Τσίπρα, τα οποία έχουν βουτηχτεί στα νάματα του σταλινισμού ως νόμιμοι ιδιοκτήτες τού ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που δεν έκαναν ποτέ μια γενναία αυτοκριτική για τα κυβερνητικά τους λάθη κι αντιθέτως εξοστράκισαν τον άνθρωπο που ξαναέδωσε πνοή σε έναν πεθαμένο οργανισμό δεν είναι σε θέση να προσθέσουν και να πολλαπλασιάσουν, παρά μόνο να αφαιρέσουν με εκθετικό ρυθμό. Πώς να πείσουν, άλλωστε, επαγγελματίες τής πολιτικής ή ενεργούς πολίτες να ενώσουν δυνάμεις μαζί τους όταν ο τελευταίος που μπήκε στη διαδικασία να το κάνει δεν ξέρει καν αν του επιτρέπεται να είναι υποψήφιος;... 

 

  

Όσοι τρέχουν το μαραθώνιο σαν κατοστάρι λέγονται λαγοί...

Ο Αλ. Τσίπρας ζητά, έτσι γενικώς κι αορίστως, να αφήσουμε τις αφαιρέσεις και τις διαιρέσεις και να πιάσουμε τις προσθέσεις και τους πολλαπλασιασμούς όπως συνέβη στη Γαλλία. Ο επικεφαλής, ωστόσο, του Νέου Λαϊκού Μετώπου, Ζαν Λικ Μελανσόν, τον έχει αποκηρύξει από το 2015 και την "kolotoumpa", άρα μάλλον δεν κατατάσσει τον πρώην πρωθυπουργό στις προοδευτικές δυνάμεις. Γιατί το αναφέρω; Γιατί το να πάρουμε το γαλλικό μοντέλο και να το "φωτοτυπήσουμε" αυτούσιο στην ελληνική πραγματικότητα μπορεί να εμπεριέχει εκπλήξεις καθόλου ευχάριστες σε όσους αναζητούν να ανασυρθούν από την πολιτική αποστρατεία στην οποία με δικά τους λάθη περιέπεσαν...

Το αποτέλεσμα των γαλλικών ευρωεκλογών έδειχνε μια Λε Πεν επελαύνουσα προς την κατάληψη της εξουσίας. Το αντίστοιχο ελληνικό έναν Μητσοτάκη σε αποδρομή και μια ακροδεξιά ενισχυμένη μεν αλλά με ηγέτες κλόουν που δεν μπορούν να συγκινήσουν την κοινωνική πλειοψηφία. 

Για να μην αναφερθώ στο διαφορετικό εκλογικό σύστημα- πλειοψηφικό με δύο γύρους- στη Γαλλία που καθιστά αναπόφευκτες τις εκλογικές συμμαχίες. Επιπλέον, εκεί έγιναν βουλευτικές εκλογές τρεις εβδομάδες μετά τις ευρωεκλογές, ενώ στην Ελλάδα θα γίνουν σε τρία χρόνια...

Κι αν ο Μητσοτάκης προκηρύξει εκλογές σε 20 ημέρες; Τότε ναι, να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι Κασσελάκης- Ανδρουλάκης- Κωνσταντοπούλου για να καταρτίσουν ένα κοινό πρόγραμμα δέκα σημείων, με κοινό ψηφοδέλτιο και κοινό υποψήφιο πρωθυπουργό. Αλίμονο όμως αν τρέξουμε τα πρώτα μέτρα τού μαραθώνιου σαν να είναι κατοστάρι. Και την εκλογική δυναμική θα απωλέσουμε και σε προχειρότητες θα καταλήξουμε. Εκτός κι αν αυτή είναι η επιδίωξη όσων τους έχει πιάσει ετεροχρονισμένα το μαράζι για την ενότητα της κεντροαριστεράς...   

 

Το μέλλον Τσίπρα είναι και το μέλλον της Αριστεράς...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης έχει μια αυτοδυναμία από 155 έδρες και πάνω δεν έχει μεγάλη σημασία πόσες θα είναι οι έδρες τού ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ κ.ο.κ. Θα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, όπως άλλωστε κι από το 2019 μέχρι σήμερα. Κι ακριβώς επειδή ένας φύσει αλαζόνας δεν γίνεται ποτέ πιο συνετός όταν κερδίζει δεύτερη τετραετία οι παρακολουθήσεις θα μοιάζουν με σεβασμό στο κράτος δικαίου όταν θα έρθει η ευλογημένη ώρα να παραδώσει την εξουσία...

Όποιος προοδευτικός πολίτης, συνεπώς, θέλει άλλες πολιτικές δεν έχει στην ουσία παρά την επιλογή τού ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι άλλωστε και η μεγαλύτερη δύναμη στον κεντροαριστερό πόλο. Αν, πάλι, θεωρεί το ΣΥΡΙΖΑ αρκετά δεξιό για τα γούστα του δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς θεωρεί το ΠΑΣΟΚ αριστερότερο όταν οι μισοί και πλέον στη Χαριλάου Τρικούπη θα πετούσαν τη σκούφια τους για μια συγκυβέρνηση με τη ΝΔ ή εκείνους που υπερασπίζονται ακόμα τα γκουλάγκ. Ούτε, φυσικά, μπορεί να θεωρηθεί Αριστερή η Ζ. Κωνσταντοπούλου που, κατά δήλωσή της, δεν κοιτάζει αριστερά και δεξιά παρά μόνο μπροστά, εννοώντας την εκδίκηση για το 2015...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο Μητσοτάκης θα εξακολουθεί να δοξάζεται κρυπτόμενος όσο η Αριστερά παραμένει διασπασμένη. Αυτό, όμως, βαραίνει εκείνους που όταν ο Αλέξης Τσίπρας τους έτεινε το χέρι του η αντίδρασή τους ήταν να του το κόψουν και πανηγύριζαν το βράδυ που η δεξιά ξεπερνούσε το 40% κι εκείνοι με το ζόρι το 10%... 

Ο Τσίπρας δίνει και σε αυτές τις εκλογές ένα γενναίο αγώνα, στην ουσία μόνος του. Κι αν βεβαίως τον δίνει και για να μείνει ο ίδιος στο πολιτικό παιχνίδι, τον δίνει και για την Αριστερά. Όποιος δεν το καταλαβαίνει εντός κι εκτός ΣΥΡΙΖΑ δεν θα δικαιούται κανένα μερίδιο στη χαρά όταν απαλλαγούμε από το πιο φαύλο καθεστώς τής μεταπολίτευσης...

 

 
 

Ουδείς ασυμβίβαστος, εκτός από τον Γλέζο...

Ο άνθρωπος που κατέβασε τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη δικαιούταν να αποχωρήσει από το ΣΥΡΙΖΑ το 2015 μετά από το συμβιβασμό τού τρίτου μνημονίου. Όντας ο ίδιος ασυμβίβαστος επί τόσες δεκαετίες είχε κάθε δικαίωμα να μην θέλει να σχετιστεί με οποιαδήποτε υπαναχώρηση. Σε αντίθεση, όμως, με πολλά πρώην στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ, που από τότε θεωρούν τον Αλέξη Τσίπρα κάτι ανάμεσα σε Εφιάλτη και Ιούδα, ο Μανώλης Γλέζος είχε την έμφυτη και την επίκτητη λόγω εμπειρίας γενναιοδωρία να αντιληφθεί ότι ο τότε πρωθυπουργός, με τον οποίο άλλωστε διατήρησε πολύ καλή σχέση μέχρι το τέλος, μπορεί να έκανε λάθος, αλλά δεν πρόδωσε...

Όταν η πασιονάρια από τα Lidl Ζ. Κωνσταντοπούλου δεν επέτρεπε στον Γερμανό πρέσβη να καταθέσει στεφάνι στο Δίστομο ο Μανώλης Γλέζος ήταν εκεί για να απονείμει τη συγχώρεση που οι άκαπνοι αρνούνται. Συγχώρεση, όμως, με διαρκές το αίτημα για απονομή δικαιοσύνης, όπως συμβολοποιήθηκε στον αγώνα του για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Μολονότι ο ίδιος φυλακίστηκε κι εξορίστηκε επί χρόνια, δεν κράτησε κακία στους διώκτες του, τους άπλωσε χείρα φιλίας στο όνομα της εθνικής ομόνοιας, κρατώντας όμως πάντοτε το λάβαρο της επανάστασης απέναντι σε ό,τι μας εξαθλιώνει...

Ο Μανώλης Γλέζος διέσχισε σχεδόν ολόκληρο έναν αιώνα κατά τον οποίο η ανθρωπότητα απόδειξε ότι είναι ικανή για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο. Λένε πως τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους κι αυτό ισχύει. Ο Μανώλης Γλέζος θα αντικαθίσταται κάθε ημέρα σε κάθε γωνιά τής οικουμένης από ανθρώπους που δεν αντέχουν την αδικία. Θα παραμείνει, όμως, ο αξέχαστος κι ασυμβίβαστος ήρωας που θα καλεί με το παράδειγμα της ζωής του στην ανυπακοή, που έχει ανάγκη το είδος μας για να μην εξαφανιστεί κάτω από το βάρος τής αυτοκαταστροφής του...

Υ.Γ. Είχα την τιμή να πάρω δύο συνεντεύξεις από τον Μανώλη Γλέζο. Και τις δύο φορές μου φέρθηκε με ζεστασιά- δεν θα ξεχάσω τα μαχητικά του λόγια και τη δυνατή του χειραψία-, αυτήν την θερμότητα του αγωνιστή που κι ο θάνατος ακόμα είναι ανίκανος να παγώσει.