Το σύστημα έχει κάνει την επιλογή του...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- έχει κάνει εδώ και καιρό την επιλογή του: συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ κι αξιωματική αντιπολίτευση ο Αλ. Τσίπρας. Να μας κυβερνήσει, δηλαδή, ο Κ. Μητσοτάκης και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όχι όμως μόνος του για να μην φτάσει σε νέα ύψη η αλαζονεία του, και για αντιπολίτευση να έχει μια εξημερωμένη τίγρη- αν ήταν ποτέ τίγρης- ώστε να κρατιούνται και τα προσχήματα. Αν, μάλιστα, από την επόμενη Βουλή λείπουν η Ζ. Κωνσταντοπούλου κι ο Γ. Βαρουφάκης, οι οποίοι είναι λιγότερο ελέγξιμοι και περισσότερο παρορμητικοί από όσο θα έπρεπε, θα έχουν πετύχει τζακ ποτ...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- θέλει, επίσης, εξακομματική Βουλή: ΝΔ, Τσίπρας, Καρυστιανού, ΠΑΣΟΚ, Βελόπουλος, ΚΚΕ και είμαστε εντάξει αφού είτε έχουν ήδη αποδειχθεί σκύλοι που γαβγίζουν αλλά δεν δαγκώνουν είτε είναι τόσο άσχετοι- λέγε με Μαρία- που καταντούν εντελώς ακίνδυνοι. Φυσικά κι εκείνοι αναγνωρίζουν ότι η επόμενη κυβέρνηση μάλλον θα είναι μεταβατική αλλά μέχρι να στρωθεί ο νέος διπολισμός όλα τα πιόνια θα έχουν μπει στη θέση τους και η παρτίδα θα παίζεται με ασφάλεια για τα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον...

Το ότι όλα τα παραπάνω σχεδιάζονται από το σύστημα δεν σημαίνει απαραιτήτως και πως θα συμβούν. Ο ελληνικός λαός είναι χειραγωγούμενος αλλά δεν είναι κι απόλυτα ελεγχόμενος. Ούτε του λείπει η σοφία από τις εκλογικές του αποφάσεις, όπως δεν του έλειψε και το 2023 όταν κατάλαβε το ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα από όσο τον είχαμε καταλάβει κι όσοι ασχολούμασταν επαγγελματικά μαζί του. Όπως κι αν έχει, η χώρα χρειάζεται γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο. Όλα τα υπόλοιπα είναι σύγκλιση Αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας με το νεοφιλελευθερισμό...

 

  

Η Μαρία της ακροδεξιάς...

Ακόμα δεν έχει δημοσιευθεί η ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος της Μ. Καρυστιανού, επομένως υπάρχουν περιθώρια να μας εκπλήξει ευχάριστα. Παρά το δημοψήφισμα για τις αμβλώσεις, τους "μετανάστες εισβολείς" ή τις "Πρέσπες του Αιγαίου". Δεν θα στοιχημάτιζα, πάντως, και πολλά στο ενδεχόμενο το κόμμα της να είναι προοδευτικό γιατί όσο κι αν δεν αρέσουν σε όλους μας οι ταμπέλες, οι ιδεολογίες δεν θα πεθάνουν γιατί αυτό θέλουν κάποιοι αυτόκλητοι μεσσίες για να κρύβουν την πολιτική τους γύμνια...

Ισχύει πως η Μαρία έχει διώξει από δίπλα της τους Αριστερούς, τους οποίους χρησιμοποίησε ως φερετζέ, και μαζεύει κάθε ακροδεξιάς καρύδι κάνοντας τον Κ. Βελόπουλο να μοιάζει με μετριοπαθές κέντρο; Είναι λύση για τον τόπο η αποκόλληση από το αμερικανικό άρμα, στο οποίο προφανώς είναι προσδεδεμένη η σημερινή κυβέρνηση, ώστε να επιτευχθεί πλήρης προσκόλληση στο ρωσικό και τα κεφάλαιά του; Αληθεύει ότι όποιος σοβαρός άνθρωπος έχει μιλήσει με την Καρυστιανού παρουσιάζει στη συνέχεια άλλους αερόλιθους της πολιτικής μας ζωής, παλιότερους και νεότερους, ως statesmen;...

"Μα, καλά, άνθρωπέ μου, δεν μπορείς να περιμένεις λίγες ημέρες ακόμα πριν κρίνεις ένα εγχείρημα που, στο κάτω κάτω της γραφής, γεννήθηκε από την ανάγκη των πολιτών για δικαιοσύνη"; Φυσικά και μπορώ να περιμένω. 

Αυτό, όμως, που αδυνατώ να κάνω είναι να στρουθοκαμηλίζω για να δηλώνω αργότερα πεφτοσυννεφάκιας. Και για όσους αναρωτιούνται αν όλα αυτά θα ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη η απάντησή μου θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη: δεν έχει κανένα νόημα να αντικαθιστάς έναν διεφθαρμένο ψευδομεσσία με έναν άλλο ψευδομεσσία λιγότερο διεφθαρμένο. Η δημοκρατία, ωστόσο, απαιτεί και δημοκράτες πολίτες με κριτική σκέψη κι ανοιχτό μυαλό κι όχι οπαδικούς στρατούς επίδοξων πολιτικών φεουδαρχών... 

 

Η κατάσταση είναι τρε απελπιστίκ...

Απελπισία. Αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στους ακομμάτιστους προοδευτικούς πολίτες που αναζητούν σοβαρή κι αξιόπιστη εναλλακτική στο καθεστώς Μητσοτάκη και δεν την βρίσκουν πουθενά. Αν, άλλωστε, δεν ήταν απελπισμένοι δεν θα κατέφευγαν αρκετοί από αυτούς σε ένα πρόσωπο- σύμβολο για τον αγώνα του ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών αλλά που τη μία εβδομάδα "ακυρώνει" τις αμβλώσεις, την επόμενη τον ελληνοτουρκικό διάλογο και τη μεθεπόμενη ποιος ξέρει τι άλλο θα αντλήσει από το οπλοστάσιο Σαμαρά, Βελόπουλου, Νατσιού και Λατινοπούλου. Γι' αυτό κι αν είχαμε εκλογές την Κυριακή μάλλον Κυριάκο θα είχαμε πάλι με 41%...

Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη πως ο πρωθυπουργός θα διαπραγματευτεί τον επόμενο μήνα με τον πρόεδρο της Τουρκίας για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δίνοντας προτεραιότητα στα εθνικά μας συμφέροντα. Αλίμονο, όμως, αν δεν υπήρχαν και τετ α τετ ανάμεσα στον εκάστοτε επικεφαλής τής ελληνικής κυβέρνησης και του τουρκικού κράτους... 

Κι αν η οποιαδήποτε υπαναχώρηση σε κυριαρχικά μας δικαιώματα χωρίς σοβαρά ανταλλάγματα θα αποτελούσε πράγματι εθνική προδοσία, το ίδιο προδοτικό στην πράξη και τουλάχιστον ανεύθυνο θα ήταν να τα ασκούσαμε δίχως καμία προειδοποίηση στον ελληνικό λαό πως αυτό είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε πόλεμο. Πόσες Μικρασίες και πόσες Κύπρους είμαστε διατεθειμένοι ακόμα να χάσουμε με τη λαϊκή εξαπάτηση πως έχουμε πάντα κι οπουδήποτε όλα τα δίκια με το μέρος μας;...

Κι αν δηλώνουμε οριζοντίως και καθέτως πως δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας για την εθνική κυριαρχία, φαντάζομαι πως το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και για τη λαϊκή κυριαρχία. Το έθνος είναι ο λαός κι ο λαός το έθνος και η δημοκρατία δεν είναι εφαρμόσιμη μόνο όταν ταυτίζεται με τις επιθυμίες τού αρχηγού, του όποιου αρχηγού, ούτε επιβάλλεται εκβιαστικώ τω τρόπω. Είτε την εφαρμόζεις παντού και πάντοτε, ιδίως μάλιστα όταν έχεις κάνει προμετωπίδα σου την άμεση δημοκρατία, είτε τη χρησιμοποιείς α λα καρτ με όλη την υποκρισία που εμπεριέχει μια τέτοια επιλογή... 

Φυσικά και κατανοώ τη γοητεία που ασκούν στις μάζες ισχυροί ηγέτες τύπου Ερντογάν ή Πούτιν, ακόμα όμως κι εκείνοι πρώτα κέρδισαν την κοινωνική πλειοψηφία και μετά τη χειραγώγησαν. Την αντίστροφη πορεία ακολουθούν μόνο όσοι θεωρούν τον εαυτό τους τόσο πολύ ανώτερο πνευματικά από τους υπόλοιπους γύρω τους ώστε να μην ακούν κανέναν άλλο πέρα από την υπερτροφική ματαιοδοξία τους η οποία έχει γεμίσει ουκ ολίγα πολιτικά νεκροταφεία...

 

Όλα καλά, όλα μητσοτακικά...

Δεν έχει και τόση σημασία που δεν έγινε εισαγγελέας τού Αρείου Πάγου ο αδελφός τού υπουργού Δικαιοσύνης. Ενδεχομένως να ήταν και μία μπλόφα για να αναλάβει το αξίωμα κάποιος πολύ πιο έμπιστος της Μητσοτάκης Α.Ε... 

Είναι, όμως, τουλάχιστον προβληματικό που για μερικές ημέρες έστω κάποιοι σκέφτηκαν ότι είναι απολύτως λογικό ο ένας αδερφός να είναι πολιτικός προϊστάμενος του άλλου. Αισθάνονται τόσο σίγουροι ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα χωρίς συνέπειες που κυριολεκτικώς δοκιμάζουν τα πάντα...

Η οικογένεια Μητσοτάκη δεν είναι όργανο της διαπλοκής, είναι η ίδια η διαπλοκή. Γι' αυτό και δεν πρόκειται να στάξει ούτε η ουρά τού γαϊδάρου από την άκομψη επιστράτευση πρώην αριστερών ανταρτών και νυν απεγνωσμένων για τη στήριξη της ολιγαρχίας πολιτικών. Όταν, άλλωστε, έχεις κερδίσει τον πολιτικό σου αντίπαλο σε πέντε έξι εκλογικές αναμετρήσεις πόσο πολύ μπορεί να φοβάσαι πως θα χάσεις στην έβδομη προσπάθεια; Μάλλον καθόλου, συνεπώς συνεχίζεις να πίνεις ατάραχος τον φραπέ σου και να πηγαίνεις στον ίδιο χασάπη δίχως να πολυνοιάζεσαι για νόμους και κανόνες, ακόμα και γι' αυτούς που έχεις ο ίδιος ψηφίσει. Αυτά είναι για το λαουτζίκο...

Και γιατί να σε πολυενδιαφέρει όταν ο υποτιθέμενος βασικός σου αντίπαλος, η αξιωματική αντιπολίτευση, το σκέφτεται ξανά και ξανά μέχρι να αποφασίσει να αποχωρήσει από άλλη μία προανακριτική- παρωδία, αυτή για τον Κ. Αχ. Καραμανλή; Άλλωστε αν τη χρειαστείς αύριο μεθαύριο για να κυβερνήσεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα σταθεί στο πλευρό σου. Όπως κι ο Κ. Βελόπουλος, ο οποίος ψηφίζει και τώρα τα περισσότερα νομοσχέδιά σου. Όλα καλά...

 

Είμαστε πολύ κουρασμένοι από τους καιροσκόπους...

Την 1η Μαρτίου, μία ημέρα μετά τη δεύτερη επέτειο και τις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, πολύ λίγα πράγματα θα θυμίζουν το σημερινό πολιτικό σκηνικό. Η οργή τού λαού θα αποτελέσει καταλύτη εξελίξεων. Το ξέρουν και στο Μαξίμου, το καταλαβαίνουν και στην αντιπολίτευση. Γι' αυτό κι όλοι προετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα...

Κι αν στη ΝΔ οι εξελίξεις, αναπόφευκτα, θα συσχετιστούν και με ζητήματα διαδοχής και δαχτυλιδιών, στην αντιπολίτευση η κατάσταση είναι πιο πολύπλοκη. Τόσο πολύπλοκη που κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει σήμερα ποιος θα είναι οδηγός τού κοινωνικού κύματος οργής, ιδίως αν το ΠΑΣΟΚ συνεχίσει με τον Ν. Ανδρουλάκη στην προεδρία. Αλίμονο, όμως, αν η επόμενη ημέρα μάς φέρει μια κυβέρνηση με ακόμα πιο δεξιά χαρακτηριστικά από τη σημερινή. Τότε Μητσοτάκης θα λέμε και θα κλαίμε...

Σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ πως θα πρέπει να διατηρήσουμε τον σημερινό πρωθυπουργό για να μην μας κυβερνήσουν ο Κ. Βελόπουλος ή η Αφρ. Λατινοπούλου. Το πολιτικό ζητούμενο, ωστόσο, για την προοδευτική παράταξη δεν είναι η συγκρότηση ενός κοινού μετώπου, ιδίως όταν το γαλλικό πρότυπο καταρρέει κι έτσι κι αλλιώς αφορούσε κι ένα εντελώς διαφορετικό εκλογικό σύστημα... 

Το ζητούμενο είναι η έκφραση της λαϊκής αγανάκτησης να συνοδεύεται κι από θετικό λόγο, μιας και τα κόμματα όταν παριστάνουν τους ντετέκτιβ περισσότερο εργαλειοποιούν τραγωδίες και λιγότερο κάνουν ό,τι μπορούν για να αποτρέψουν επόμενες. Καλά κάνουν και πιέζουν ώστε να αποκαλυφθεί η συγκάλυψη, αν δεν μας πουν όμως και πώς θα αλλάξουν το σιδηρόδρομο προς το καλύτερο δεν θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας. Και δικαίως αφού είμαστε πολύ κουρασμένοι από τους καιροσκόπους που έπαιξαν με τα συναισθήματά μας είτε για να τους εμπιστευτούμε ξανά είτε για να τους αλλάξουμε με νέους...

 

Για να μην κλάψουμε γιατί δεν διαβάσαμε Νίτσε...

Αυτό που πάντα με εντυπωσίαζε στην ακροδεξιά τής κάθε χώρας είναι πώς μπορεί να έχει αδελφά κόμματα σε άλλες χώρες. Αν πιστεύεις, για παράδειγμα, ότι η Ελλάδα είναι η καλύτερη χώρα τού κόσμου και δεν θέλεις Ούγγρους μετανάστες να αλλοιώσουν τον πολιτισμό σου πώς είναι δυνατό να βλέπεις στο πρόσωπο του Β. Όρμπαν έναν πολιτικό αδελφό όταν εκείνος θεωρεί την Ουγγαρία την καλύτερη χώρα τού κόσμου και δεν θα ήθελε Έλληνες μετανάστες να αλλοιώσουν το δικό του πολιτισμό; Όταν θεωρείς πως εσύ είσαι στον κόσμο και κανένας άλλος πώς συνασπίζεσαι με τον "κανέναν άλλο";...

Κι αν αυτή η παρατήρηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και χαριτωμένη, οι συνέπειες της υποστήριξης πολιτικών οι οποίες ενθαρρύνουν ακόμα και την εθνοκάθαρση δεν είναι και τόσο αστείες. Σήμερα, για παράδειγμα, ο Ντ. Τραμπ προτείνει να εκδιωχθούν οι Παλαιστίνιοι (και) από τη Λωρίδα της Γάζας για λόγους real estate. 

Αν αύριο πει το ίδιο για τους Ελληνοκύπριους θα συμφωνήσουν ο Μ. Βορίδης, ο Αδ. Γεωργιάδης, ο Κ. Βελόπουλος ή η Αφρ. Λατινοπούλου; Κι αν αυτό είναι πιο ακραίο σενάριο, αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιβάλει δασμούς και στα ελληνικά προϊόντα θα συνεχίσουν να πίνουν νερό στο όνομά του;...

Όπου κι αν έχει επικρατήσει η ακροδεξιά το έχει πετύχει χάρη σε δυναμικές προσωπικότητες κι όχι γιατί συνασπίστηκαν άνευρα ανδρείκελα. Ο Ντ. Τραμπ, η Τζ. Μελόνι, η Μ. Λε Πεν, ο Βλ. Πούτιν, ο Τ. Ερντογάν και πάει λέγοντας μπορεί να είναι επικίνδυνοι και για τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη ωστόσο δεν στηρίζονται σε συνεργασίες αποτυχημένων οι οποίες μόνο αδυναμία μαρτυρούν. Αν, επομένως, θέλουμε στην Ελλάδα να αποφύγουμε να μας κυβερνήσουν οι μισαλλόδοξοι οφείλουμε να διαβάσουμε περισσότερο Νίτσε και λιγότερο τα "τρία πουλάκια κάθονται"...    

 

 

Ο εγωισμός της πολιτικής βούλησης θα μας σώσει από τον Βελόπουλο και την Λατινοπούλου...

Αν δεν βρεθεί κάποιο ηχητικό ή, ακόμα καλύτερα, κάποιο βίντεο με τον Κ. Μητσοτάκη να δίνει εντολή στον Χρ. Τριαντόπουλο να μπαζώσει για να καλυφθούν τα ίχνη των νταβατζήδων τους μην περιμένετε να πέσει η κυβέρνηση. Ακόμα και να υπάρχει, άλλωστε, τέτοιο οπτικοακουστικό υλικό στο Μαξίμου του Predator και πέσει σε έντιμα χέρια κάτι θα βρεθεί για να το ξεπλύνει. Στην Κολομβία της Ευρώπης ούτε καν η δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο των αδικημένων...

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να βγούμε όλοι στους δρόμους στις 28 Φεβρουαρίου ή να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να χυθεί άπλετο φως. Δεν είναι, απλώς, δικαίωμα αλλά και υποχρέωσή μας να το πράξουμε και στη μνήμη των 57 νεκρών των Τεμπών. Όσο ένοχοι είναι, ωστόσο, αυτοί που συγκαλύπτουν άλλο τόσο είναι κι εκείνοι που κερδοσκοπούν πολιτικά πάνω σε μια τραγωδία κι επιμένουν σε ένα διαγκωνισμό τής αντιπολίτευσης της πρωτοβουλίας των κινήσεων αντί να παράγουν πολιτικές προτάσεις που να συνταράζουν το στάτους κβο...

Για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση η αγανάκτηση για τις πολιτικές μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης βρίσκει μαζικότερο αποκούμπι στην ακροδεξιά από την κεντροαριστερά. Και γι' αυτό δεν φταίνε τόσο οι πολίτες όσο εκείνοι που κυβέρνησαν με αριστερό πρόσημο αλλά εξευτέλισαν στην πράξη τις αριστερές ιδέες. 

Το να ενωθούν, συνεπώς, όλοι αυτοί, "μακριά από κομματικούς εγωισμούς" δεν θα έχει ιδιαίτερο κοινωνικό αντίκτυπο. Ο λαός αναζητά ηγεσίες, "εγωιστικές" ηγεσίες που ωστόσο θα έχουν την πολιτική βούληση εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά του. 

Σε καμία περίπτωση δεν αναζητά τη νεκρανάσταση αποτυχημένων πολιτικών που προσπαθούν να κρύψουν πίσω από τη συλλογικότητα την προσωπική τους γύμνια. Κι αν δεν βρει αυτές τις ηγεσίες στην κεντροαριστερά θα φτάσουμε στις επόμενες εκλογές να ψηφίσουμε Μητσοτάκη για να μην μας κυβερνήσει ο Κ. Βελόπουλος ή η Αφρ. Λατινοπούλου...

 

 

Βρυχώνται τα ποντίκια από τους πρόποδες του 3%...

- Να καταθέσουμε πρόταση δυσπιστίας; - Όχι, να προτείνουμε προανακριτική. - Και γιατί όχι συζήτηση στη Βουλή; Δεν είναι θέατρο του παραλόγου, είναι η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, αλλά είναι λογικό να μπερδεύεστε ως προς το πού τελειώνουν τα όρια της λογικής και πού αρχίζει η παράνοια... 

ΠΑΣΟΚ- ΣΥΡΙΖΑ- Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας δεν μπορούν να ξεχωρίσουν δύο γαϊδάρων άχυρα, θα μπορέσουν να κυβερνήσουν τη χώρα; Και να σκεφτείτε πως ζητούν εκλογές- μην το πείτε, όμως, στους καρεκλοκένταυρους της Κουμουνδούρου και τρομάξουν- ώστε σε ένα μήνα, τρομάρα τους, να αναλάβουν τα ηνία...

Μπορεί, εξάλλου, οι κάτοικοι της Σαντορίνης και της Αμοργού να κρατούν την ανάσα τους λόγω των απανωτών σεισμικών δονήσεων, στην υπόλοιπη Ελλάδα ωστόσο όλοι περιμένουμε πότε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά θα ενωθούν εις σάρκα μία τώρα που απαλλάχθηκαν από τον διαβολικό Κασσελάκη. Τουλάχιστον προς αυτό σπρώχνουν συγκεκριμένα συμφέροντα τα οποία παρουσιάζουν το γάμο ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, χωρίς καν να συνυπολογίζουν πως είναι αρκετοί και στην Κουμουνδούρου και στην Πατησίων που δεν θέλουν να βλέπουν καν ο ένας τη φάτσα τού άλλου. Η επιστροφή στην αξιωματική αντιπολίτευση στο όνομα, μάλιστα, της λαϊκής κυριαρχίας έχει μετατραπεί στο άγιο δισκοπότηρο εκείνων που έγραψαν το λαό στα παλιά τους τα παπούτσια πριν από τρεις μήνες...

Κι αν ο Κ. Μητσοτάκης σηκώσει το γάντι και στήσει κάλπες σε ένα μήνα, μολονότι κι εκείνος προτιμά να έχει 157 μπετόν αρμέ βουλευτές από το να στηρίζεται στο ΠΑΣΟΚ, στον Κ. Βελόπουλο και στην Αφρ. Λατινοπούλου; Τι θα κάνουν όλα αυτά τα ποντίκια που τώρα βρυχώνται από τους πρόποδες του 3%; 

Τι θα έχουν αλλάξει στο καλύτερο για τη χώρα; Μάλλον τίποτα, μόνο που μαζί με τη δική τους εξαφάνιση θα έχουν εξαφανίσει και την ελπίδα τής αλλαγής για την επόμενη τετραετία. Ίσως, τελικώς,  το ηφαίστειο Κολούμπος ή ο μετεωρίτης που λένε πως θα χτυπήσει τη Γη το 2032 να είναι και η μοναδική μας σωτηρία...

.  

 

 

Ξέρουμε ποιος απέρχεται, δεν ξέρουμε ποιος έρχεται...

Η πολιτική καριέρα τού Αντ. Σαμαρά έχει βασιστεί στην εθνοκαπηλεία. Κατά κάποιο τρόπο, συνεπώς, είναι και λογικό στη δύση της να στηριχθεί πάλι σε αυτή για να ασχολούμαστε μαζί του. Η τραγωδία, ωστόσο, του Κ. Μητσοτάκη δεν είναι ο Σαμαράς ούτε ο Κ. Βελόπουλος ούτε η Αφρ. Λατινοπούλου ούτε κάποιος άλλος ακροδεξιός κλόουν. Δεν είναι καν οι πασόκοι που έχει κάνει υπουργούς. Είναι πως όλο αυτό το νεοσυντηρητικό, εθνικιστικό αφήγημα που βρίσκει τώρα απέναντί του είναι δικό του δημιούργημα...

Όταν έχεις αντιπολιτευτεί τη Συμφωνία των Πρεσπών ασπαζόμενος το σκεπτικό τής εθνικής μειοδοσίας είναι πολύ δύσκολο να πείσεις πως οι παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι εθνικώς επωφελείς ακόμα κι αν διασφαλίζουν μια βιώσιμη ειρήνη. Όταν είσαι φτηνός στα πίτουρα κι ακριβός στο αλεύρι τότε γίνεσαι έρμαιο του κάθε Σαμαρά. Κι όταν γίνεσαι έρμαιο του κάθε ξοφλημένου πολιτικού τότε ο ξοφλημένος μάλλον είσαι εσύ...

Ποτέ άλλοτε στη μεταπολίτευση δεν είχαμε τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό. Ακόμα και στα μνημόνια, ιδίως από το 2012 και μετά, ξέραμε ποιος απερχόταν και ποιος ερχόταν. Σήμερα ναι μεν ξέρουμε ποιος απέρχεται, ο Μητσοτάκης, αλλά δεν ξέρουμε καν αν έρχεται κάποιο άλλο κόμμα κι όχι η ΝΔ με άλλο αρχηγό. Ο λαός, ωστόσο, έχει αποδείξει τη σοφία του, πως οι επιλογές του έχουν και συναίσθημα, αλλά κυρίως και λογική και δεν περιορίζεται από ταμπέλες που αυτοτοποθετούνται για να κρύβεται η ιδεολογική γύμνια και, περισσότερο, ο πολιτικός αμοραλισμός. Δεξιός κι αριστερός... 

  

     

Ο Κασσελάκης δίνει το μισό Αιγαίο, πώς να μην τον πολεμούν;...

Ο Κ. Μητσοτάκης εδώ και πολύ καιρό επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία και να μας πείσει πως ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε τη χρεοκοπία κι όχι η χρεοκοπία το ΣΥΡΙΖΑ, πως το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν αυτό που διέλυσε τη χώρα κι όχι δεκαετίες ασυδοσίας και διαφθοράς. Οι πραξικοπηματίες φαίνεται πως έχουν ζηλέψει τη δόξα τού πρωθυπουργού και θέλουν να μας πείσουν πως ο Στέφανος Κασσελάκης είχε παραλάβει ένα κόμμα στην ακμή του και το διέλυσε. Έχουμε ακούσει τα πάντα, γιατί να μην ακούσουμε και το ότι ο Κασσελάκης συνετρίβη από τον Μητσοτάκη το 2023 μολονότι ήταν αντιπολίτευση;...

Ο Αλ. Τσίπρας ανέλαβε την ευθύνη και παραιτήθηκε. Πιθανότατα το μετάνιωσε και τώρα εγκληματεί σε βάρος και της ιστορίας του. Με την εξαίρεση, ωστόσο, του Χρ. Σπίρτζη κανένα άλλο μέλος τής Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής δεν παραιτήθηκε. Μόνο ο Τσίπρας έφταιγε; Όλοι οι υπόλοιποι τον συμβούλευαν ορθά και γι' αυτό δεν ένιωσαν την ανάγκη να παραιτηθούν; Και τώρα έχουν το θράσος να καθαιρούν και να αποκλείουν αυτόν που τους έδωσε ξανά μια δυναμική και θέλουν να παραμείνουν στα πόστα τους μέχρι τη δευτέρα παρουσία;...

Ο Κ. Μητσοτάκης είχε πάρει τη σάρισα για τη σύνθετη ονομασία ενός άλλου κράτους στην οποία είχε συμφωνήσει ο πολιτικός κόσμος από την εποχή τού μπαμπά του, αλλά τώρα είναι έτοιμος να παραχωρήσει το μισό Αιγαίο, δηλαδή εθνική κυριαρχία, πέρα φυσικά από την απαξίωση κάθε δημόσιου αγαθού και πολλά άλλα. Ποιος θα τον σταματήσει; Αυτοί που είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί του ή οι χρήσιμοι ηλίθιοί του; Το ΠΑΣΟΚ που είναι πρόθυμο να συγκυβερνήσει για άλλη μια φορά με τη δεξιά; Ο Κ. Βελόπουλος, η Αφρ. Λατινοπούλου ή κάποιος άλλος ακροδεξιός κλόουν; Οι πραξικοπηματίες και οι αποστάτες; Μάλλον όχι... 

 

 

Η δημοκρατία ευγνωμονούσα για τα σώβρακα του Κασσελάκη...

Με ρωτάνε αρκετοί γιατί πρέπει να βλέπουμε βιντεάκια με το πώς διπλώνει τα σώβρακά του ο Στέφανος Κασσελάκης. Κατ' αρχάς ουδείς υποχρεώνει κανέναν να τα παρακολουθεί. Το ότι ακριβώς τα παρακολουθούν και σοβαροί άνθρωποι είναι η καλύτερη απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Αν, εξάλλου, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν απευθυνθεί και σε αυτούς που ασχολούνται ελάχιστα ή καθόλου με την πολιτική αύριο μεθαύριο θα αναρωτιόμαστε γιατί μας κυβερνά ο Κ. Μητσοτάκης με αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Κ. Βελόπουλο...

Δεν είμαι αντίθετος στο να γίνει η ψήφος υποχρεωτική με κυρώσεις, διοικητικές ή και χρηματικές. Αν αναγνωρίζουμε ότι δεν είναι απλώς δικαίωμα αλλά και υποχρέωση, ο πολίτης που δεν εμφανίζεται στην κάλπη κι όχι για λόγους ανωτέρας βίας δεν θα έπρεπε να απολαμβάνει μόνο τα προνόμια της δημοκρατίας αλλά να υφίσταται και τις υποχρεώσεις της. Ας εμφανίζεται, συνεπώς, κι ας ψηφίζει άκυρο ή λευκό. Να εμφανίζεται όμως, ιδίως αν θέλει από την επόμενη ημέρα να ασκεί κριτική σε όσους τον κυβερνούν κι όχι χωρίς τη βάσανο ανάληψης της ελάχιστης ευθύνης από την πλευρά του...

Από τη στιγμή, επομένως, που η ψήφος δεν είναι στην πράξη υποχρεωτική κάθε πολιτικό κόμμα και κάθε πολιτικός αρχηγός οφείλουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να πείθουν τους πολίτες να προσέρχονται και να τους ψηφίζουν. Εκτός αν κάποιοι βολεύονται με την αποχή. Κι αν αυτό είναι πιο πιθανό να γίνει μέσω ενός πρωινάδικου κι όχι μιας πανεπιστημιακής συζήτησης για τον διαλεκτικό υλισμό ας γίνει μέσω του πρωινάδικου. Κι αν, εν προκειμένω, ο Κασσελάκης κατορθώσει να φέρει περισσότερο κόσμο στις κάλπες, είτε ψηφίσουν είτε όχι ΣΥΡΙΖΑ, η δημοκρατία- έστω αυτή η κουτσή κι αναχρονιστική κοινοβουλευτική- θα πρέπει να τον ευγνωμονεί...  

  

 

Μήπως να κάναμε κάτι πριν η ελληνική ακροδεξιά βρει κάποια Λε Πεν;...

Αν ήταν πραγματικά υποχρεωτική η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος, αν για παράδειγμα πήγαινε από ένα περιπολικό σε κάθε σπίτι αντί σε κάθε πανεπιστημιακή κατάληψη ώστε να διασφαλιζόταν ότι όλοι θα ψήφιζαν είναι πιθανό να μην είχαμε σήμερα κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ήταν, άλλωστε, δύο περίπου στους δέκα εγγεγραμμένους ψηφοφόρους αυτοί που την επέλεξαν τον Ιούνιο. Νομίμως φυσικά κυβερνά αφού την ιστορία τη γράφουν οι συμμετέχοντες, αδίκως ωστόσο κομπορρημονεί για μια πολιτική ηγεμονία που υφίσταται απλώς στη σφαίρα τής προπαγάνδας...

Δεν εισηγούμαι την αυταρχική επιβολή τής δημοκρατίας, από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς θα οδηγούσε σε ακόμα μεγαλύτερη απαξίωσή της. Γι' αυτό και είναι υποχρέωση της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να πείσει τους απέχοντες να γίνουν συμμετέχοντες. Αυτό, όμως, δεν θα συμβεί ποτέ όσο είναι κατατεμαχισμένη κι ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του χωρίς καμία συνοχή...

Ο πρωθυπουργός οραματίζεται ένα μέλλον όπου αντίπαλός του θα είναι ο Κ. Βελόπουλος ή κάποιος άλλος ακροδεξιός κλόουν, ένα μέλλον δηλαδή που θα θυμίζει τη Γαλλία και το δίπολο Μακρόν- Λε Πεν που θα συνασπίζει γύρω από τον Κ. Μητσοτάκη τους προοδευτικούς πολίτες. Κι αν σήμερα η ελληνική ακροδεξιά δεν διαθέτει έναν ηγέτη με εκτόπισμα και στους κεντρώους ψηφοφόρους αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα τον βρει ποτέ ή πως δεν αναζητείται ένας τέτοιος ηγέτης. Γι' αυτό και τη 10η Ιουνίου, την επομένη δηλαδή των ευρωεκλογών, η σύμπτυξη των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι απλώς ευκταία, είναι όρος επιβίωσης για τη δημοκρατία σε αυτήν τη χώρα... 

 
 

Κασιδιάρης, ο χρήσιμος φασίστας...

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν επιθυμεί την κάθοδο Κασιδιάρη στις εκλογές κι ας παριστάνει τον ανήσυχο για την άνοδο της ακροδεξιάς, της οποίας έχει κλέψει την ατζέντα. Όποιος, άλλωστε, θέλει να ψηφίσει το νεοναζιστικό σκουπίδι και τον εισαγγελέα αχυράνθρωπό του το πιθανότερο είναι πως θεωρεί τον πρωθυπουργό δεξιούλη κι όχι σκληρό δεξιό. Γι' αυτό κι αν εκλείψει ο Κασιδιάρης θα προτιμήσει μάλλον τα πλασίμπο, τύπου Βελόπουλου, Κρανιδιώτη ή Μπογδάνου...

Δεν είναι όλοι οι εν δυνάμει ψηφοφόροι τού καταδικασμένου δολοφόνου νεοναζί, όπως δεν ήταν κι όλοι οι ψηφοφόροι τής Χρυσής Αυγής. Πόσο αντισυστημική είναι, ωστόσο, η ψήφος σε αυτούς που στιγματίζουν τις αδύναμες μειονότητες ως υπαίτιες των δεινών μας κι όχι τους ολιγάρχες που μας ξεζουμίζουν; Και πόσο υπεύθυνο είναι για μια ακόμα φορά, ύστερα από τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, το ακραίο κέντρο για την αφύπνιση του φιδιού;...

Η σύμπλευση, εξάλλου, ανώτατων δικαστικών με το φασισμό ούτε πρωτόγνωρη είναι ούτε με εκπλήσσει. Το πιο βαθύ κράτος είναι και το πιο σκοτεινό και σε αυτό δεν βρίσκεις Αριστερούς αλλά την πιο σκληροπυρηνική δεξιά. Την ίδια δεξιά που ξεπλένει εδώ κι επτά χρόνια ο Κ. Μητσοτάκης, βρομίζοντάς τον τόσο πολύ που ούτε κι ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι στο τέλος θα πνίξει κι εκείνον...

 

Εκεί, εκεί στη Β' Εθνική μαζί με Βελόπουλο και Κασιδιάρη...

Ο φόβος και ιδίως ο τρόμος δεν είναι συναισθήματα που κρύβονται εύκολα, ακόμα κι αν έχεις στη διάθεσή σου τους καλύτερους επικοινωνιολόγους. Κι αυτά ακριβώς τα συναισθήματα εκπέμπει ο Κ. Μητσοτάκης όταν κάνει προεκλογική εκστρατεία με το σπίτι Ραγκούση στην Πάρο, τι έλεγε ο Μιθριδάτης και, κυρίως, με το φράχτη στον Έβρο, που θυμήθηκε να επεκτείνει ένα μήνα πριν τις εκλογές. 

Ο Γιάννης Ραγκούσης έδωσε εξηγήσεις για την Πάρο, ο πρωθυπουργός καμία για το σπίτι τού Βολταίρου και τα υπόλοιπα 30 ακίνητά του. Ο Άδ. Γεωργιάδης είχε σούρει τα εξ αμάξης τού Μητσοτάκη όταν ήταν στο ΛΑΟΣ και η ασφάλεια σίγουρα δεν εμπεδώνεται με φράχτες και σκιάχτρα. Ρωτήστε, αν δεν με πιστεύετε, και τους συγγενείς των 57 νεκρών των Τεμπών...

Τα αδιέξοδα Μητσοτάκη είναι προφανή, όπως και η τοξικότητα που έχει επιλέξει για την προεκλογική του εκστρατεία. Μετά το Πάσχα και οι επίσημες δημοσκοπήσεις θα τον δείχνουν δεύτερο, δεν έχει δυνητικό σύμμαχο παρά μόνο ύστερα από αποστασία βουλευτών τού ΠΑΣΟΚ και οι απώλειές του προς τα ακροδεξιά, είτε κατεβεί ο Κασιδιάρης είτε όχι, είναι μεγάλες. Γι' αυτό κι έχει ήδη κυλιστεί στο βούρκο από τον οποίο θα βγει μόνο για να ανακοινώσει την παραίτησή του λίγες ημέρες μετά τις εκλογές...

Η δαιμονοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο, όπως άλλωστε και γενικότερα της Αριστεράς. Αν είχαν λάβει σάρκα κι οστά όσα κατά καιρούς τού έχουν αποδοθεί ανάμεσα σε άλλα η Ελλάδα θα είχε σήμερα δραχμή, η Βόρεια Μακεδονία θα είχε καταλάβει την ελληνική Μακεδονία, ο Ταγίπ Ερντογάν θα έβγαζε λόγους από το Προεδρικό Μέγαρο των Αθηνών κι ο φράχτης στον Έβρο θα είχε γκρεμιστεί. Η ουσία είναι πως μέχρι τις 21 Μαΐου ο Κ. Μητσοτάκης θα έχει απωλέσει και το τελευταίο φιλελεύθερο φύλλο συκής στον ανταγωνισμό του με τον Κ. Βελόπουλο και τον Κασιδιάρη για το ποιος είναι πιο ακροδεξιός σε αυτήν τη χώρα...   

 

    
 

Νομίζει πως το '23 είναι '19 και θα τον ψηφίσουν ξανά οι κασιδιαραίοι...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης ανησυχούσε πραγματικά για την επιστροφή τού χρυσαυγιτισμού, δεν θα είχε οικειοποιηθεί τη φρασεολογία του ούτε θα επιχειρούσε ιστορικούς αναθεωρητισμούς. Είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι η τροπολογία για την απαγόρευση του κόμματος Κασιδιάρη αποσκοπεί στην αλίευση από τη ΝΔ των ψήφων που θα πήγαιναν εκεί. Όπως, δηλαδή, το πέτυχε το 2019 με τη Χρυσή Αυγή. Μόνο που τέσσερα χρόνια αργότερα οι πολιτικές συνθήκες δεν είναι ίδιες...

Οι ψήφοι που θα κατέληγαν στον Κασιδιάρη δεν θα καταλήξουν στη ΝΔ, αλλά στον Βελόπουλο και σε άλλους ακροδεξιούς. Ο Μητσοτάκης είναι πρωθυπουργός, δίνει μάχες για την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ κι επιτρέπει στο Oruc Reis να φτάνει ως την Κρήτη και το Turkaegean να καταχωρείται ως τουρκική πατέντα. Όσοι πίστεψαν τα αντίθετα έχουν κι άλλες εναλλακτικές για να ικανοποιήσουν τα ακραία τους εθνικιστικά αισθήματα...

Το ότι ο Μητσοτάκης είναι αδίστακτος δεν είναι δα και κανένα νέο. Άνθρωπος που παρακολουθεί ακόμα και τους κολλητούς του 30 χρόνων είναι προφανώς άφιλος κι αρχομανής. Γι' αυτό και δεν εκπλήσσομαι που θέτει σε διακινδύνευση ακόμα και τη νόμιμη λειτουργία κομμάτων που έχουν αποδείξει εδώ και δεκαετίες την πίστη τους στο Σύνταγμα, παραχωρώντας ακατανόητα διευρυμένες εξουσίες σε ελεγχόμενους και υπερσυντηρητικούς δικαστικούς... 

Λένε πως οι εξουσιαστές διαφθείρονται συνήθως από τη δεύτερη θητεία τους και μετά. Στην περίπτωσή μας, ωστόσο, έχουμε έναν πολιτικό που μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η διαφθορά ήταν κάτι σαν τα κουβαδάκια που είχαν τα άλλα παιδιά. Αυτό είναι και το μοναδικό ελαφρυντικό που του αναγνωρίζω...  

  

  
 

"Μην έχετε εμπιστοσύνη σε όσους έχουν το ένστικτο για τιμωρία"...

Η αποφυλάκιση του χρυσαυγίτη Πατέλη, ο οποίος έδινε εντολές να σφάζεται ό,τι κινείται, μαρτυρά πως η περσινή καταδίκη των αρχιχιμπαντζήδων με τα μαύρα δεν ήταν μια αυτονόητη υπόθεση και πως αν δεν είχε ξεσηκωθεί η κοινωνία μπορεί η δικαστική απόφαση να ήταν διαφορετική. Οι θεσμικοί μας πυλώνες είναι πολύ πιο διάτρητοι και ευεπίφοροι στο φασισμό από όσο θα θέλαμε να είναι. Και μπορεί να έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που ο Μπ. Παπαδημητρίου μιλούσε για μια σοβαρότερη Χρυσή Αυγή που θα μπορούσε να συγκυβερνήσει μαζί της η ΝΔ, μπορεί επίσης η Ελληνική Λύση να μην έχει βουλευτές- γκάνγκστερ ωστόσο η καθαγίασή της από συστημικά παπαγαλάκια μυρίζει πρόωρες εκλογές και κυβερνητικές συνεργασίες που θα φέρουν τον Κ. Βελόπουλο στα ίδια υπουργικά έδρανα με τους ομοϊδεάτες του Βορίδη- Γεωργιάδη- Πλεύρη, παλιούς γνώριμους από το ΛΑΟΣ...

Μόλις τη Δευτέρα ο Κ. Μητσοτάκης ειρωνευόταν τον Αλέξη Τσίπρα για τη μεσοβέζικη στάση του για τους εμβολιασμούς. Αν, όμως, η στάση τού προέδρου τού ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει κάποιον που πατά σε δύο βάρκες η αντίστοιχη του Κ. Βελόπουλου είναι φως φανάρι πως συντάσσεται με τους αρνητές τού κοροναϊού και το αντιεμβολιαστικό κίνημα. Πώς, συνεπώς, για τη ΝΔ είναι ανεύθυνος ο Τσίπρας αλλά έχει σοβαρέψει ο Βελόπουλος;...

Αν ήμουν λίγο αφελέστερος θα μου προξενούσε εντύπωση η σιωπή τής ΝΔ για την αποφυλάκιση Πατέλη, την ίδια ώρα μάλιστα που πολυδιαφημίζει τις αλλαγές επί το αυστηρότερο στον Ποινικό Κώδικα. Μετά, όμως, μου έρχονται στο νου τα λόγια τού Φρίντριχ Νίτσε και συνειδητοποιώ ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τον ύστερο 19ο αιώνα: "Μην έχετε εμπιστοσύνη σε όσους έχουν το ένστικτο για τιμωρία. Οι άνθρωποι αυτοί είναι από κακή πάστα. Στα πρόσωπά τους διακρίνεται ο δήμιος και το κυνηγόσκυλο"... 

  

 

Είτε ο καλύτερος γιατρός του κόσμου είτε ο Βελόπουλος της Αριστεράς...

Ο Π. Πολάκης σίγουρα γνωρίζει για την ιατρική περισσότερα από τον γράφοντα. Λυπάμαι, όμως, που θα στενοχωρήσω το ναρκισσισμό του αλλά δεν ξέρει περισσότερα από τη συντριπτική πλειονότητα των γιατρών τού πλανήτη. Ούτε είναι ο μοναδικός έντιμος άνθρωπος στον κόσμο κι όλοι οι υπόλοιποι επιστήμονες έχουν στο μυαλό τους μόνο το χρήμα κι όχι το καλό τής ανθρωπότητας. Γι' αυτό κι αν κατεβεί από το καλάμι όπου έχει τοποθετήσει τον εαυτό του θα αποκτήσει και περισσότερες πιθανότητες να τον παίρνουν στα σοβαρά κι όχι να τον εκλαμβάνουν ως έναν Βελόπουλο της Αριστεράς...

Όλα αυτά δεν τα γράφω φυσικά για να δικαιολογήσω την απόφαση του facebook να μπλοκάρει τον "αψύ" κρητικό. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι μια οποιαδήποτε ιδιωτική επιχείρηση που μπορεί να επιλέγει με ασαφή κριτήρια ποιον θα κάνει δεκτό και ποιον όχι. Όπως κι ο συμβατικός Τύπος, οφείλουν να ακολουθούν κανόνες δεοντολογίας που πρέπει να τεθούν το συντομότερο δυνατό από τα κράτη αφού, όπως γίνεται φανερό, ούτε σε αυτόν τον τομέα η αυτορρύθμιση έχει πετύχει...

Όπως κι αν έχει, ο Πολάκης δεν είναι πρόβλημα δημοκρατίας αλλά πρόβλημα για το ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, μολονότι ο αρχηγός του δεν δείχνει να το καταλαβαίνει κι εξακολουθεί να τον χαϊδεύει. Αυτοί που μένουν ή έρχονται στο κόμμα χάρη στον πρώην υπουργό είναι λιγότεροι από εκείνους που αποθαρρύνονται να το κάνουν βλέποντας την εύνοια που απολαμβάνει ένας επηρμένος τραμπούκος... 

Βεβαίως και σε ένα κόμμα εξουσίας χωράνε πολλές φωνές, αλλά όπως στη ΝΔ  η επικράτηση των ακροδεξιών θολώνει το κεντρώο προφίλ της ομοίως και στο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ οι πολάκειες κραυγές απωθούν μετριοπαθείς προοδευτικούς ψηφοφόρους που δεν αντιμετωπίζουν τη ζωή ως άσπρο- μαύρο. Ενδεχομένως, μάλιστα, αυτοί να αποτελούν και την κρίσιμη μάζα που θα κρίνει τον νικητή των επόμενων εκλογών...

  

 

Λευκορωσία του Νότου...

Σοκαρισμένος δήλωσε ο Κ. Μητσοτάκης από την κρατική αεροπειρατεία προκειμένου να συλληφθεί μπλόγκερ. Προφανώς είναι πρωθυπουργός μιας άλλης χώρας κι όχι της Ελλάδας όπου τον τελευταίο ενάμιση μήνα δολοφονήθηκε ένας δημοσιογράφος ημέρα μεσημέρι έξω από το σπίτι του κι όπου για έναν άλλο υπήρξε συμβόλαιο θανάτου κι έπρεπε ο ίδιος να το καταγγείλει δημοσίως για να σώσει τη ζωή του. Δεν ισχυρίζομαι πως η Ελλάδα είναι Λευκορωσία, αλλά δεν μας τιμά να συγκρινόμαστε με τους χειρότερους σε ζητήματα δημοκρατίας και κράτους δικαίου για να αισθανόμαστε ανώτεροι...

Το έλλειμμα θεσμικής μας σοβαρότητας αποδεικνύεται κι από το ότι όχι απλώς ήμασταν το μόνο ευρωπαϊκό κράτος στο οποίο δεν υπήρχε νόμιμο καθεστώς χορήγησης τηλεοπτικών αδειών για μια 25ετία, αλλά και το μόνο στο οποίο συστάθηκε προανακριτική επιτροπή για να διερευνηθεί πώς και συνέβη αυτό το "κακό" στους καναλάρχες. Και το ακόμα πιο γελοίο είναι πως ο υπό κρίση επιχειρηματίας στο τέλος δεν έλαβε καν άδεια από αυτόν που υποτίθεται πως θα του την έδινε ούτε καν για να πλουτίσει προσωπικώς ο ίδιος, αλλά για να αποκτήσει το κόμμα του ισχυρή πρόσβαση στα συμβατικά ΜΜΕ. Κακώς ο ΣΥΡΙΖΑ το επιχείρησε, αλλά το να τον κατηγορεί η ΝΔ για μιντιακή εισβολή θυμίζει παιδεραστή ιερέα...

Όταν η πλειονότητα των θεσμικών και μη αντίβαρων ενός κράτους ελέγχεται σε σημαντικό βαθμό από την εκτελεστική εξουσία κι αυτή με τη σειρά της από την επιχειρηματική είναι προφανές ότι η δημοκρατία χωλαίνει. Πώς να απολαύσεις ένα παιχνίδι που γνωρίζεις από πριν ότι οι διαιτητές του είναι "πιασμένοι"; 

Κι αυτή η γνώση τού στησίματος σε κάνει καχύποπτο ακόμα και για περιπτώσεις όπου δεν θα έπρεπε να είσαι, όπως για παράδειγμα για την αξιοπιστία των εμβολίων κατά τού κοροναϊού. Οι θεωρίες συνωμοσίας εκπορεύονται από επιτήδειους σπεκουλαδόρους, αν όμως οι θεσμικοί παράγοντες δεν έδιναν δικαιώματα δεν θα βρίσκονταν πολλά θύματα. Αν θέλουμε, συνεπώς, να βρούμε εχθρούς τού ορθού λόγου ας μην τους αναζητάμε μόνο στους βελόπουλους, αλλά και στους φαύλους που με την υποκρισία τους γεννούν βελόπουλους...

 

 

Ο αναποφάσιστος άρα στάσιμος Αλέξης...

Το συχνότερο επιχείρημα υπεράσπισης του Π. Πολάκη σχετίζεται με το ότι είναι έντιμος και με το ότι η αντιπολίτευση πρέπει να είναι μαχητική κι όχι σαλονάτη, του σαβουάρ βιβρ. Καμία αντίρρηση πως ένας πολιτικός οφείλει να είναι έντιμος, αλίμονο όμως αν αυτό δεν θεωρείται απλώς προϋπόθεση κι όχι προσόν. Κι ακόμα πιο αλίμονο αν η σκληρή αντιπολίτευση που πράγματι πρέπει να ασκείται σε μία τόσο κακή για τα λαϊκά συμφέροντα κυβέρνηση ταυτίζεται με τον αγοραίο λόγο και τον τραμπουκισμό εχθρών και φίλων...

Από την άλλη, ένα κόμμα εξουσίας είναι υποχρεωμένο να συμπεριλαμβάνει στις τάξεις του ένα ευρύ πεδίο ιδεολογικής εκπροσώπησης, αρκεί αυτοί οι άνθρωποι να αποδέχονται το πρόγραμμά του και να το υπερασπίζονται. Στο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, έχουν βρει καταφύγιο κατά καιρούς και πολιτικοί που μόνο από ευγένεια δεν θα χαρακτήριζες ακροδεξιούς. Κι αν η Ρ. Μακρή είναι ένα θλιβερό παρελθόν, η Θ. Τζάκρη είναι παρόν και, μάλιστα, έχει και θέση τομεάρχη, εκφράζοντας κατά καιρούς με την ιδιότητά της θέσεις τις οποίες θα υπόγραφε κι ο Κ. Βελόπουλος, για να μην πω κι ο Ν. Μιχαλολιάκος...

Ανάμεσα στους πολάκηδες και στις τζάκρηδες βρίσκονται μετέωροι μετριοπαθείς προοδευτικοί πολίτες που έχουν απογοητευτεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά διστάζουν την προσέγγιση ή επαναπροσέγγιση με το ΣΥΡΙΖΑ όταν βλέπουν την αμφιθυμία τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για το πού θέλει να το πάει. Και γι' αυτό ευθύνεται κυρίως ο Αλέξης Τσίπρας και η κάλυψη που παρέχει εν τοις πράγμασι σε συμπεριφορές που πληγώνουν. 

Και είναι κρίμα γιατί ο ίδιος έχει αντιληφθεί εδώ και καιρό πώς πρέπει να αντιπολιτεύεται και στις δημόσιες εμφανίσεις του μιλά και προτείνει έχοντας ακριβώς στο μυαλό του ποιο ακροατήριο έχει χρέος να προσελκύσει. Όταν, όμως, επιτρέπει η σοβαρή ρητορική του να υπονομεύεται από βασιλικότερους του βασιλέως, "ομπρέλες", υπολείμματα του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ ή αμετανόητους σημιτικούς τότε δεν του φταίει κανένας άλλος- τα μίντια για παράδειγμα- για τη δημοσκοπική στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ παρά μόνο ο αναποφάσιστος εαυτός του... 

  

 
 

Το γενικό λόκνταουν θα μπορούσε να το είχε εισηγηθεί κι επιτροπή αποφοίτων δημοτικού...

Πολύ καλά κάνει ο Αλέξης Τσίπρας κι επιμένει στην αναγκαιότητα να σπάσουν οι πατέντες των εμβολίων για τον κοροναΐό, να εμπλακούν περισσότερες εταιρείες κι εργοστάσια στην παραγωγή του ώστε να εμβολιαστεί το δυνατό γρηγορότερα το μεγαλύτερο κομμάτι τού παγκόσμιου πληθυσμού. Ιδίως από τη στιγμή που οι φαρμακευτικές έχουν επιδοτηθεί δεόντως από μεμονωμένα κράτη κι οργανισμούς όπως η ΕΕ η ηθική τους υποχρέωση απέναντι στην ανθρωπότητα καθίσταται ακόμα μεγαλύτερη. Δυστυχώς, όμως, εδώ και καιρό η αντιπολιτευτική τακτική τού ΣΥΡΙΖΑ, όταν δεν σφάζονται μεταξύ τους στην Κουμουνδούρου, έχει καθηλωθεί στο θέμα τής πατέντας την ώρα που η χώρα εξακολουθεί να μετρά δεκάδες νεκρούς καθημερινώς...

Το πιο εξοργιστικό όσον αφορά τη στάση τής αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι η έλλειψη οποιασδήποτε κριτικής στις εισηγήσεις και στα λεγόμενα της επιστημονικής επιτροπής. Φυσικά και η κυβέρνηση που λαμβάνει και υλοποιεί αποφάσεις έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη, αλλά είναι αδιανόητο να θεωρούμε ιερές, πάνσοφες κι αδέκαστες αγελάδες εκείνους που επί μήνες το μόνο το οποίο στην ουσία εισηγούνται είναι ολικές καραντίνες κι ανοιγοκλεισίματα που τρελαίνουν τους πολίτες, πέρα από το ότι τους αφήνουν άφραγκους... 

Αν είναι να μην γίνονται μαζικά δωρεάν τεστ, μαζική ιχνηλάτηση ώστε να ξέρουμε πού είναι απαραίτητες οι καραντίνες και να μην ενισχύεται το ΕΣΥ τι χρεία έχουμε των ειδικών; Το γενικό λόκνταουν θα μπορούσε να το είχε εισηγηθεί κι επιτροπή αποφοίτων δημοτικού, χωρίς μάλιστα να συλλέγει τα δεδομένα μας για δική της χρήση και των πολιτικών της προϊσταμένων...

Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει πιστέψει κι εκείνος τις δημοσκοπήσεις, στις οποίες οι μισοί τους οποίους παίρνουν τηλέφωνο δεν μπαίνουν καν στον κόπο να απαντούν, και να μην αντιλαμβάνεται την κοινωνική οργή που συσσωρεύεται ημέρα με την ημέρα για την κυβέρνηση, αλλά και τους επιστήμονες. Οι τελευταίοι, προκειμένου να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο και δίχως το σθένος να αντιστέκονται στην εργαλειοποίησή τους από το Μαξίμου, εισηγούνται με τη λογική "πονάει χέρι, κόβει χέρι", γι' αυτό κι έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το ότι όλο και περισσότεροι πολίτες μετατρέπονται σε αμφισβητίες τού εμβολίου ή ακόμα και του ίδιου του ιού... 

Ιδίως μετά από τα όσα αποκαλύπτονται για την υποβάθμιση φαρμάκων που θα μπορούσαν να αποδειχθούν σωτήρια είναι τραγικό η αξιωματική αντιπολίτευση να αφήνει αυτό το κύμα οργής να εκφράζεται μόνο από τον Κ. Βελόπουλο. Οι στιγμές είναι ιστορικές και δεν κρίνονται αυστηρώς μόνο όσοι κυβερνούν, αλλά κι όσοι Αριστεροί αντιπολιτεύονται δήθεν με μέτρο, αλλά εγκαταλείποντας στην ουσία τα λαϊκά συμφέροντα, τον ορθό λόγο και την επιστήμη στα χέρια τής πιο σκληρής δεξιάς...