Βρυχώνται τα ποντίκια από τους πρόποδες του 3%...

- Να καταθέσουμε πρόταση δυσπιστίας; - Όχι, να προτείνουμε προανακριτική. - Και γιατί όχι συζήτηση στη Βουλή; Δεν είναι θέατρο του παραλόγου, είναι η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, αλλά είναι λογικό να μπερδεύεστε ως προς το πού τελειώνουν τα όρια της λογικής και πού αρχίζει η παράνοια... 

ΠΑΣΟΚ- ΣΥΡΙΖΑ- Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας δεν μπορούν να ξεχωρίσουν δύο γαϊδάρων άχυρα, θα μπορέσουν να κυβερνήσουν τη χώρα; Και να σκεφτείτε πως ζητούν εκλογές- μην το πείτε, όμως, στους καρεκλοκένταυρους της Κουμουνδούρου και τρομάξουν- ώστε σε ένα μήνα, τρομάρα τους, να αναλάβουν τα ηνία...

Μπορεί, εξάλλου, οι κάτοικοι της Σαντορίνης και της Αμοργού να κρατούν την ανάσα τους λόγω των απανωτών σεισμικών δονήσεων, στην υπόλοιπη Ελλάδα ωστόσο όλοι περιμένουμε πότε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά θα ενωθούν εις σάρκα μία τώρα που απαλλάχθηκαν από τον διαβολικό Κασσελάκη. Τουλάχιστον προς αυτό σπρώχνουν συγκεκριμένα συμφέροντα τα οποία παρουσιάζουν το γάμο ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, χωρίς καν να συνυπολογίζουν πως είναι αρκετοί και στην Κουμουνδούρου και στην Πατησίων που δεν θέλουν να βλέπουν καν ο ένας τη φάτσα τού άλλου. Η επιστροφή στην αξιωματική αντιπολίτευση στο όνομα, μάλιστα, της λαϊκής κυριαρχίας έχει μετατραπεί στο άγιο δισκοπότηρο εκείνων που έγραψαν το λαό στα παλιά τους τα παπούτσια πριν από τρεις μήνες...

Κι αν ο Κ. Μητσοτάκης σηκώσει το γάντι και στήσει κάλπες σε ένα μήνα, μολονότι κι εκείνος προτιμά να έχει 157 μπετόν αρμέ βουλευτές από το να στηρίζεται στο ΠΑΣΟΚ, στον Κ. Βελόπουλο και στην Αφρ. Λατινοπούλου; Τι θα κάνουν όλα αυτά τα ποντίκια που τώρα βρυχώνται από τους πρόποδες του 3%; 

Τι θα έχουν αλλάξει στο καλύτερο για τη χώρα; Μάλλον τίποτα, μόνο που μαζί με τη δική τους εξαφάνιση θα έχουν εξαφανίσει και την ελπίδα τής αλλαγής για την επόμενη τετραετία. Ίσως, τελικώς,  το ηφαίστειο Κολούμπος ή ο μετεωρίτης που λένε πως θα χτυπήσει τη Γη το 2032 να είναι και η μοναδική μας σωτηρία...

.  

 

 

Η πειθώ είναι πια last year μέτρο...

Το ότι η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη σε σχέση με τους εμβολιασμούς κι από τις πρώτες αναφορικώς με τα κρούσματα, τους διασωληνωμένους, τους νεκρούς από covid δεν είναι τυχαίο ούτε δεν σχετίζεται καθόλου με τους χειρισμούς τής κυβέρνησής της. Είμαστε η μόνη χώρα, άλλωστε, που πανηγυρίζει το τέλος τής πανδημίας από τον Ιούνιο του 2020 και το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη και η μόνη που διανύει το τελευταίο μίλι από τον περασμένο Φεβρουάριο, πιο αργά κι από χελώνα. Και μόνο, άλλωστε, το ότι έχει μειωθεί κατά 900 εκατομμύρια ευρώ για το 2022 ο κρατικός προϋπολογισμός για την υγεία λέει πολλά για τις προτεραιότητες αυτής της κυβέρνησης...

Το να συζητάμε τι δεν έγινε σωστά μεσούσης μιας κρίσης έχει την αξία του, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Χάνουμε ένα χωριό την εβδομάδα, ένα λεωφορείο την ημέρα κι ακόμα το κομματικό μας σύστημα δεν μπορεί να συμφωνήσει σε πέντε πράγματα και να αποσείσει από πάνω του την έγνοια για μικροκομματικά οφέλη ή πώς θα βλάψει τον αντίπαλο... 

Καμία αντίρρηση να γίνουν πιο δυναμικές καμπάνιες για τον εμβολιασμό, πιο επιθετικές και πιο στοχευμένες. Ο καιρός της πειθούς, ωστόσο, έχει παρέλθει και πρέπει να περάσουμε, ιδίως τώρα που γνωρίζουμε πόσο αποτελεσματικά είναι τα εμβόλια, στον καιρό των υποχρεωτικοτήτων...

Είναι δυνατό επαγγελματικές κατηγορίες, όπως οι παπάδες ή οι ένστολοι, που έρχονται σε καθημερινή επαφή με πολύ κόσμο να έχουν αφεθεί έξω από τις υποχρεωτικότητες και να εστιάζουμε μόνο στους γιατρούς και στους νοσηλευτές; Πού αλλού αν όχι στις εκκλησίες έχει παρατηρηθεί τις τελευταίες ημέρες κοσμοσυρροή σε κλειστούς χώρους όχι μόνο δίχως ελέγχους πιστοποιητικών εμβολιασμού ή rapid τεστ, αλλά κι αυτών ακόμα των μασκών;... 

Το πολιτικό κόστος μπορεί να είναι και χαριτωμένο όταν αφορά το πού θα μπει ένας κάδος απορριμμάτων. Όταν, όμως, σχετίζεται με μαζικούς θανάτους τότε όσοι ορκίζονται ακόμα σε αυτό δεν είναι απλώς ανεύθυνοι, είναι εγκληματίες...  

 

Για κάθε πρόβλημα έχουν και μία ποινή...

Για κάθε πρόβλημα η κυβέρνηση έχει ως απάντηση μια ποινή. Πιστεύει, για παράδειγμα, ότι τα 300 ευρώ πρόστιμο στους παραβάτες των μέτρων κατά τού Covid είναι ψίχουλα για την πλειονότητα του λαού και προαναγγέλλει αύξησή του. Επίσης, θεωρεί πως τα παιδιά και οι έφηβοι θα επιστρέφουν αμέσως στα σπίτια τους άμα τη λήξει των σχολικών μαθημάτων τους γιατί θα επικρέμεται ο μπαμπούλας τού προστίμου που θα πληρώνουν οι γονείς τους. Ο Κ. Μητσοτάκης, μάλιστα, προχώρησε και σε εξαγωγή των ιδεοληψιών του με την πρότασή του για ευρωπαϊκό πιστοποιητικό εμβολιασμού. Αφού έκανε ο ίδιος το εμβόλιο και μπορεί να το επιδεικνύει, τι τον νοιάζει για τους άλλους;...

Το να διασώσουμε, φέτος τουλάχιστον, τον τουρισμό συνιστά εθνική κι όχι κομματική προσπάθεια, που δεν πρέπει να περιορίζεται σε επικοινωνιακές φούσκες, όπως το περσινό ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη. Πώς, όμως, μπορούμε να προτείνουμε πιστοποιητικά όταν οι περισσότεροι δεν έχουμε εκ των πραγμάτων τη δυνατότητα να εμβολιαστούμε κι όταν δεν ξέρουμε κατά πόσο οι εμβολιασμένοι δεν είναι φορείς τού ιού και μεταδότες του σε άλλους; Αφήστε, βεβαίως, που θα είναι μεγάλο φάουλ των δημοκρατιών μας και δείγμα αδυναμίας τους να πείθουν η έμμεση επιβολή εμβολιασμού, όσο συμφέρουσα κι αν είναι για την ανθρωπότητα εφόσον διαπιστωθεί και στην πράξη η αποτελεσματικότητά του...

Το ισχυρό λόμπι των αεροπορικών εταιρειών έχει το δικαίωμα, τουλάχιστον όταν δεν προβαίνει σε ενέργειες κάτω από το τραπέζι, να ασκεί πίεση για τα συμφέροντά του. Οι κυβερνήσεις, ωστόσο, καλούνται να έχουν ως προτεραιότητά τους την υπεράσπιση (και) των ατομικών ελευθεριών σε ένα δημοκρατικό περιβάλλον. 

Αυτό το επιτυγχάνουν καλύτερα όταν αντλούν την επιχειρηματολογία τους από τον ορθό λόγο και φροντίζουν να μην υποθάλπουν το λαϊκισμό και τις απλοϊκές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα. Ό,τι, δηλαδή, δεν πράττει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία κάνει μονίμως πολιτική με βάση τις δημοσκοπήσεις, τους επικοινωνιολόγους και τα ισχυρά λόμπι. Με ό,τι όλα αυτά συνεπάγονται για τα συμφέροντα των πολλών και τις ελευθερίες τους... 

 

 
 

Πολάκης-Γεωργιάδης μισιούνται γιατί είναι τόσο ίδιοι...

Περισσεύει η αντρίλα σε ορισμένους πολιτικούς μας, κυβερνητικούς κι αντιπολιτευτικούς. Οι επιφανέστεροι εκπρόσωποι της σχολής του κομματικού κουτσαβακισμού είναι οι χαμαλόμαγκες Πολάκης- Σαμαράς- Γεωργιάδης, οι οποίοι ταυτίζουν αρκετές φορές στο δημόσιο λόγο τους το ότι φοράνε παντελόνια με αυταπόδειξη του ήθους, της εντιμότητας και των ικανοτήτων τους. Κι όταν βρίσκουν τα σκούρα δεν το βάζουν στα πόδια- γιατί είναι γνήσια αρσενικά γαρ-, αλλά προσάπτουν σε όσους τους επιτίθενται όλες τις αμαρτίες τής πλάσης...

Κάπως έτσι, άλλωστε, (δεν) απάντησε κι ο λαλίστατος κατά τα άλλα αναπληρωτής υπουργός Υγείας για τον "κολλητό" του που τοποθέτησε στο Νοσοκομείο Σαντορίνης με μισθό άνω των 3.000 ευρώ προκειμένου να αξιοποιηθούν οι γνώσεις του ως ιδιοκτήτη βουλκανιζατέρ. Τον ίδιο τύπο, εξάλλου, είχε μέχρι πρότινος σύμβουλο στο γραφείο του, αφού προφανώς το να ξέρεις να αλλάζεις το μπουζί είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να γνωμοδοτείς για τη βελτίωση του δημόσιου συστήματος υγείας...

Ο Π. Πολάκης είναι ο Αδ. Γεωργιάδης του ΣΥΡΙΖΑ ως προς το ανελέητο κυνήγι εντυπώσεων, πίσω από το οποίο δεν κρύβεται και κάποιο κοσμογονικό έργο. Το ιταμό όσο κι αυτάρεσκο ύφος τού αναπληρωτή υπουργού, το οποίο αποτελεί συνδυασμό κρητικής ψευτολεβεντιάς με χασαποταβέρνα στη Βάρη, θα μπορούσε ενδεχομένως να δικαιολογηθεί μόνο στην περίπτωση που τα δημόσια νοσοκομεία, για παράδειγμα, αποτελούσαν τόπους όπου όχι μόνο θα ήθελες να νοσηλευτείς, αλλά και να ζεις.

Όποιος, όμως, έχει υποχρεωθεί να τα επισκεφτεί, πολλώ δε μάλλον να νοσηλευτεί σε αυτά, μάλλον δεν φεύγει με τις καλύτερες των εντυπώσεων. Φυσικά για την απαξίωσή τους δεν φταίει η σημερινή κυβέρνηση ούτε αμφισβητώ πως γίνονται προσπάθειες για τη βελτίωση της κατάστασης, αλλά θα περίμενα περισσότερη αυτοσυγκράτηση στους αυτοεπαίνους όταν ακόμα βρισκόμαστε στον πάτο...

Πολιτικοί με το πεζοδρομιακό στιλ Πολάκη- Γεωργιάδη είχαν θητεύσει και σε προηγούμενες κοινοβουλευτικές περιόδους. Φοβάμαι, ωστόσο, πως ποτέ άλλοτε αυτό το είδος πολιτικού λόγου δεν ήταν τόσο κυρίαρχο, αφού ποτέ άλλοτε οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν είχαν προσαρμόσει τόσο πολύ τη ρητορική τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα εντερικά ένστικτα που αυτά υποθάλπουν...

Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, πως Πολάκης- Γεωργιάδης τα χρησιμοποιούν κατά κόρον για να περνούν τα θολά μηνύματά τους. Και ούτε είναι τυχαία η δημοφιλία τους, αφού οι πολιτικοί εικόνα μας είναι και μας μοιάζουν, όσο κι αν θέλουμε να παριστάνουμε τους άμωμους θεατές ενός πολιτικού παιχνιδιού που παίζεται με τους λαϊκιστικούς κανόνες που εμείς οι ίδιοι γουστάρουμε να παρακολουθούμε...