Which side are you on?...

Αν ο Ντ. Τραμπ μιλούσε ελληνικά θα το έκανε με τα λόγια και τη φωνή τού Αδ. Γεωργιάδη. Φυσικά δεν είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ που μιμείται τον υπουργό Υγείας αλλά το αντίστροφο κι αυτό προφανώς και δεν είναι τυχαίο. Ο Αδωνις ξέρει ότι δεν θα έχει καλύτερη ευκαιρία για να διεκδικήσει την ηγεσία τής ΝΔ και την πρωθυπουργία από τη σημερινή, όταν ανοίγει η μάχη τής διαδοχής κι ο τραμπισμός, που βρίσκεται τόσο κοντά στις δικές του ιδεοληψίες, θριαμβεύει. Και γι' αυτό δεν θα διστάσει να ξεστομίσει ακόμα και τα μεγαλύτερα ψέματα για να πετύχει το σκοπό του ούτε να προβεί και στις πιο χυδαίες ενέργειες, όπως συνέβη και στη Νίκαια με θύμα του τον γιατρό που σώζει ζωές...

Το δύσκολο ερώτημα είναι τι κάνουμε για να απαντήσουμε στον τραμπισμό όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε ως προοδευτικοί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραδώσουμε τα όπλα. Αν μη τι άλλο, οι 200 της Καισαριανής θα μας καταριούνταν αν το κάναμε και με το δίκιο τους... 

Από την άλλη, όμως, προφυλασσόμαστε κι από τις προβοκάτσιες και η καλύτερη προστασία είναι να απαντάμε με τη νομιμότητα κι όχι με την επαναστατική γυμναστική, η οποία έχει αποδειχθεί διαχρονικά ατελέσφορη. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι τον Μάη του '68 ακολούθησε η επανεκλογή Ντε Γκωλ στην προεδρία τής Γαλλίας...

Η ζωή είναι κι επιλογές, πρωτίστως επιλογές. Δεν έχει και τόση σημασία αν αποδειχθούν σωστές ή λανθασμένες. Έτσι κι αλλιώς κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει με απόλυτη επιτυχία το μέλλον. Το ίδιο ισχύει και με την πολιτική. 

Είτε είσαι με όσους αδικούν είτε με τους αδικημένους, με τους πολλούς ή με τους λίγους, με τους ισχυρούς ή τους αδύναμους. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις γιατί ντρέπεσαι να πεις ξεκάθαρα ότι προκειμένου να επιβιώσεις δεν έχεις κανένα πρόβλημα να γίνεις και το απαραίτητο δεκανίκι τού συστήματος ξεπλένοντάς το...

   

  

Όταν είχε λιακάδα αγοράζαμε Πόρσε...

Η ΕΕ είναι χειρότερη από όσο θα θέλαμε οι προοδευτικοί, ευρωπαϊστές πολίτες, είναι πολύ καλύτερη όμως από όσο πιστεύουμε η δική μου γενιά που είναι γεννημένη τη δεκαετία τού '70 και οι νεότερες. Ποιος πιστεύει, για παράδειγμα, σήμερα ότι η Γερμανία θα εισβάλει, στρατιωτικά μιλώντας, στις Κάτω Χώρες, στη Νορβηγία, στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο ή και στην Ελλάδα; Κι όμως, δεν έχουν περάσει και τόσες πολλές δεκαετίες, σε σύγκριση με την ανθρώπινη ιστορία, από την τελευταία φορά που νυν κράτη- μέλη τής Ένωσης πολεμούσαν το ένα το άλλο...

Φυσικά και συμμερίζομαι και πολλά από τα επιχειρήματα σε βάρος τής ΕΕ, από το ότι λειτουργεί προς εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων τής Γερμανίας και οι πολιτικές της ρέπουν προς το νεοφιλελευθερισμό ως τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τους χρυσοκάνθαρούς της. Θα ήμουν, επίσης, αφελής αν πίστευα ότι ο γαλλογερμανικός άξονας θα έβαζε στην άκρη τα οικονομικά και γεωπολιτικά του συμφέροντα ώστε να πολεμήσει στο πλευρό τής Ελλάδας σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης με την Τουρκία. Θα ήμασταν, όμως, καλύτερα αν σε αυτή την παγκόσμια ανασφάλεια κολυμπούσαμε μόνοι μας στον πλανήτη και χωρίς τα ευρωχρήματα, τα οποία εισπράττουν κι εκείνοι που δηλώνουν ευρωσκεπτικιστές ή και πολέμιοι της ΕΕ; Δυσκολεύομαι να δώσω μια καταφατική απάντηση...

Η ίδια πολιτική διπολικότητα μας κατατρύχει και με την Κοινή Αγροτική Πολιτική, η οποία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τής Γαλλίας, των funds και των υπόλοιπων επενδυτικών ομίλων που θέλουν να αντικαταστήσουν την παραγωγή τής γης με συνθετικά προϊόντα. Από την άλλη, όμως, από τα χέρια των αγροτών αλλά και των κτηνοτρόφων μας έχουν περάσει εκατομμύρια ευρώ από τη δεκαετία τού '80 μέχρι και σήμερα. 

Κι αν προφανώς δεν ήταν όλοι ή και οι περισσότεροι "φραπέδες" και "χασάπηδες", οι πιο πολλοί ήταν ωστόσο τζίτζικες κι όχι μέρμηγκες. Και τώρα που μας έπιασε η διεθνής διατροφική καταιγίδα προσπαθούμε να επισκευάσουμε μια σκεπή που θα οφείλαμε να είχαμε κάνει με τη λιακάδα. Αν φταίει και η ΕΕ γι' αυτό, μάλλον ζούμε σε σπίτια χωρίς καθρέφτες... 

 

 

Είμαστε πολύ καλύτεροι από όσο πιστεύουν οι χειρότεροι ανάμεσά μας...

Η όλη ιστορία με το "απαγορευμένο" τραγούδι στη Φλώρινα αποκαλύπτει πολλά για την "περήφανη" φυλή μας και το σημαντικότερο πως η εθνική μας αυτοπεποίθηση βρίσκεται στα τάρταρα. Τι άλλο κι από αυτό μπορεί να σημαίνει ο στιγματισμός ενός τραγουδιού σε μια διάλεκτο όπου μόνο οι ανιστόρητοι μπορεί να πιστεύουν ότι δεν μιλήθηκε ποτέ στη Μακεδονία. Οι περισσότεροι σημερινοί Έλληνες κάτοικοί της βρέθηκαν εκεί μετά τη μικρασιατική καταστροφή αλλά ούτε που τους έχει περάσει από το μυαλό να αναρωτηθούν αν πριν από αυτούς ζούσαν εκεί μαμούθ και δεινόσαυροι ή ότι δεν ήταν όλοι οι προηγούμενοι κάτοικοι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου...

Η σλαβομακεδονική διάλεκτος έπαψε να μιλιέται με φωτιά και με τσεκούρι. Κυριολεκτικώς. Κι αυτό το επισημαίνω γιατί πολλοί στην Ελλάδα πιστεύουν ότι είμαστε μόνο θύματα των μειονοτικών ανισοτήτων κι όχι και θύτες. Όπως κι αν έχει, το ότι αρεσκόμαστε να αναμοχλεύουμε ιστορικά πάθη- έτερη αφορμή η ταινία για τον Ιωάννη Καποδίστρια- με τα μάτια των ανθρώπων τού 21ου αιώνα δεν είναι κάποια διαχρονική παθογένεια που μας έρχεται από το πουθενά αλλά η αιώνια αδυναμία μας να συγχέουμε το εθνικό με το ψευδές ή, έστω, ημιαληθές, κι όχι με το αληθές... 

Κι όμως, στην ιστορία μας, που πράγματι μετρά πολύ περισσότερα χρόνια από τις ιστορίες πολλών άλλων λαών, δεν ήμασταν μόνο θύματα. Υπήρξαμε και θύτες κι όσο συνεχίζουμε να πορευόμαστε στις δεκαετίες με το κεφάλι μας στην άμμο θα δημιουργούμε κι άλλες γενιές εθνικιστών από δικό μας δόλο...

Η Ελλάδα κι ο ελληνισμός είναι πολύ πιο ισχυροί από όσο πιστεύει ο μέσος ελλαδέμπορος. Το απέδειξαν, άλλωστε, και στην εποχή των μνημονίων όταν και ζήσαμε καταστάσεις που πολλά άλλα ευρωπαϊκά κράτη είχαν να βιώσουν πολλές δεκαετίες. Ούτε ήταν αυτονόητο πως ο ελληνικός λαός θα επέλεγε τη ριζοσπαστική Αριστερά από την εγκληματική ακροδεξιά για να τον βγάλει στο ξέφωτο. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη Γαλλία ή τη Γερμανία να χάνει το 25% του ΑΕΠ της πού θα βρίσκονταν σήμερα το Εθνικό Μέτωπο και το AfD αντιστοίχως... 

Φυσικά και δεν επιθυμώ να εξωραΐσω καταστάσεις ούτε να ισχυριστώ πως όλα καλά τα εποιήσαμε. Κάθε άλλο. Η εθνική μας υπερηφάνεια, ωστόσο, μπορεί να εντοπίσει πολλούς πραγματικούς λόγους για να τονωθεί από το να καταφύγει στη μισαλλοδοξία και στον εθνικισμό που υποθάλπουν οι πολιτικές δυνάμεις τού σκότους. Ας είναι κι αυτός ένας εθνικός στόχος για τη χρονιά που ξεκινά σε λίγες ημέρες...

  

   

Εθνικό είναι το μητσοτακικό...

Οι ευθύνες τής Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας για όσα συμβαίνουν και σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι τεράστιες. Πέρα από όλα τα άλλα, έβαλαν συνοριακές γραμμές πάνω στο χάρτη που δεν βασίζονταν στις συνθήκες τού πεδίου παρά μόνο στα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, βεβαίως, η ίδρυση του κράτους τού Ισραήλ- προφανώς και δίκαιο, ιδίως μετά το Ολοκαύτωμα- χωρίς όμως να λογαριάζεται πως στα ίδια μέρη ζούσε κι ένας άλλος λαός επί αιώνες...

Το Λονδίνο και το Παρίσι δεν αναγνωρίζουν σήμερα το κράτος τής Παλαιστίνης καθοδηγούμενα από κάποια αίσθηση δικαίου κι ανθρωπισμού αλλά εξαιτίας τής αφόρητης πίεσης που τους ασκούνται από την κοινή γνώμη. Έπρεπε η ανθρωπότητα να βιώνει ξανά μία γενοκτονία για να αλλάξουν πολιτικές δεκαετιών κι αυτό λέει πολλά από μόνο του... 

Το ότι, όμως, ακόμα και τώρα η Αθήνα δεν συμπαρατάσσεται με τα περισσότερα κράτη επικαλούμενη διπλωματικούς λόγους κι εθνικά συμφέροντα αποκαλύπτει περισσότερα για τον τρόπο που ασκείται η δική μας εξωτερική πολιτική: εθνικό συμφέρον είναι το συμφέρον τής οικογένειας Μητσοτάκη και σωστή πλευρά τής Ιστορίας αυτή που κάθεται η αμερικανική κυβέρνηση...

Σε σχέση, μάλιστα, με τα ελληνοτουρκικά το πρόβλημα δεν είναι ο πρωθυπουργός μας να συνομιλεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας, όταν τέλος πάντων ο τελευταίος καταδέχεται να το κάνει κι όχι να τον σνομπάρει, όπως συνέβη στη Νέα Υόρκη. Ούτε να συζητά μαζί του για μια συμφωνία δούναι και λαβείν για ήρεμα νερά στο Αιγαίο μόνιμα κι όχι πρόσκαιρα. Είναι πρόβλημα, ωστόσο, όταν δεν διαπραγματεύεσαι με βάση το εθνικό αλλά το ιδιωτικό, οικογενειακό κι αμερικανικό συμφέρον. Υπάρχει ειδικό άρθρο γι' αυτό στον Ποινικό Κώδικα, της εσχάτης προδοσίας...  

 

 

Ναι, καρυδότσουφλο, αλλά είναι το μόνο που έχουμε...

Είναι τόσο πιθανό η Ρωσία να επιτεθεί στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Ρώμη ή στην Αθήνα όσο κι ο Κ. Μητσοτάκης να δωρίσει μέρος, έστω, της περιουσίας του σε αυτούς που φτωχοποίησε τα τελευταία έξι χρόνια. Δεν νομίζω, έτσι κι αλλιώς, πως ο Βλ. Πούτιν θεωρούσε μέχρι πρότινος τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα γεωστρατηγική απειλή για τα συμφέροντα της χώρας του. 

Ούτε τώρα τις θεωρεί στην πραγματικότητα κι ο τρόπος που οι ευρωπαίοι ηγέτες προσκύνησαν τον Ντ. Τραμπ δεν νομίζω πως τον τρόμαξε. Τότε γιατί η Ευρώπη εξοπλίζεται σαν να μην υπάρχει αύριο; Ρωτήστε αυτούς που θα θησαυρίσουν από τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα κι αν δεν τους ξέρετε, ζητήστε από το Μαξίμου να σας τους κατονομάσει...

Το σαθρό ευρωπαϊκό οικοδόμημα είχε κρυφτεί τις προηγούμενες δεκαετίες πίσω από τους πιο χαρισματικούς του ηγέτες από τους σημερινούς, την πολεμική κάλυψη των ΗΠΑ και το ότι κοιμώμενοι γίγαντες όπως η Κίνα και η Ινδία δεν είχαν ή δεν μπορούσαν να δείξουν επεκτατικές διαθέσεις, τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα. Γι' αυτό και το να πιστεύουμε ότι αν καγκελάριος της Γερμανίας ήταν ο Χ. Κολ κι όχι ο Φρ. Μερτς ή πρόεδρος της Γαλλίας ο Φρ. Μιτεράν κι όχι ο Εμ. Μακρόν η Ευρώπη σήμερα θα έπαιζε μπαλίτσα στο ουκρανικό αποτελεί μάλλον μια επιφανειακή προσέγγιση. Το πρόβλημα είναι δομικό και δευτερευόντως ζήτημα προσώπων...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπως προτείνει το ΚΚΕ όταν δεν είναι πολύ πιθανό αυτό να συμβεί, όπως το 2015; Όχι, είναι προτιμότερο να κρεμιέσαι από ένα καρυδότσουφλο στη μέση τού ωκεανού από το να θαλασσοπνίγεσαι χωρίς τίποτα και κανέναν δίπλα σου. Από την άλλη, βεβαίως, με το καρυδότσουφλο δεν πρόκειται να πας μακριά. Είτε, λοιπόν, θα κάνεις ό,τι μπορείς για να επιβιώσεις και στη συνέχεια να σταθείς αυτόνομα στα δικά σου πόδια με την κοινωνία όρθια κι όχι τις πολεμικές βιομηχανίες είτε θα παραμένεις εσαεί ικέτης τού πρώτου πλοίου που θα περάσει με αμερικανική, ρωσική ή κινεζική σημαία να κυματίζει στην πλώρη του...

 

 

Βάζουμε τον πήχη στους Σπαρτιάτες για να περνάμε εύκολα από πάνω...

Αν αποκλειστούν οι Σπαρτιάτες στην Ελλάδα, το AfD στη Γερμανία ή η Μ. Λε Πεν στη Γαλλία θα διασωθεί η δημοκρατία στην ευρωπαϊκή ήπειρο; Κι αν ακόμα διασωθεί, αυτό θέλουμε από τη δημοκρατία; Απλώς να διασώζεται κι όχι να εξελίσσεται, να είναι ανάπηρη και καχεκτική κι όχι πραγματική, να εξυπηρετεί κατά βάση τις ελίτ κι όχι την πλειονότητα;...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ολοφάνερο ότι έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό της κύκλο. Ναι, να την θάψουμε με τις τιμές που της αξίζει αφού αντικατέστησε την ελέω θεού μοναρχία και φεουδαρχία αλλά εν έτει 2025 είναι κι αυτή πλέον ξεπερασμένη. Όταν στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη αυτοί που ψηφίζουν είναι πολύ λιγότεροι από αυτούς που δεν ψηφίζουν κι ανάμεσα σε εκείνους που κάνουν τον κόπο να πάνε μέχρι την κάλπη αρκετοί ή οι περισσότεροι επιλέγουν ηγέτες τύπου Τραμπ δεν χρειάζονται άλλες αποδείξεις για το παρωχημένο τής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Κατανοώ ότι είναι θολό αυτό που θα την αντικαταστήσει, όπως και το φόβο πως θα είναι κάτι χειρότερο, αλλά ως πότε οι χαμηλές προσδοκίες θα ορίζουν την ποιότητα της ζωής μας;...

Η λαϊκή συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων είναι το μοναδικό ισχυρό ανάχωμα στον αυταρχισμό και στο σκοταδισμό. Μόνο αν οι πολίτες αισθανθούν πως έχουν λόγο σε όσα αποφασίζονται για τη ζωή τους μόνο τότε θα σταματήσουν να θεωρούν άσκοπη τη συμμετοχή τους στις δημοκρατικές διαδικασίες...

Η συμμετοχή, ωστόσο, απαιτεί παιδεία και γνώση, οι οποίες επίσης οφείλουν να κοινωνικοποιηθούν και να μην είναι διαχειρίσιμες αποκλειστικώς από τους ολιγάρχες. Διαφορετικά θα έχουμε μετατρέψει και την άμεση δημοκρατία σε πλυντήριο της οικονομικής εξουσίας... 

Είναι η ίδια η δημοκρατία που χρειάζεται Συνταγματική Αναθεώρηση...

Δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα κι αλλού μεγαλύτερος εχθρός τής δημοκρατίας από τις αυτοαποκαλούμενες δημοκρατικές δυνάμεις, οι οποίες απαγορεύουν σε δημοκρατικώς εκλεγμένους προέδρους να είναι υποψήφιοι, διορίζουν κυβερνήσεις μειοψηφίας (βλέπε Γαλλία) ή ανατρέπουν εκλογικά αποτελέσματα (βλέπε Ρουμανία). Αν οι δημοκρατικές δυνάμεις ήταν πραγματικά δημοκρατικές ο λαός δεν θα σκεφτόταν ποτέ να επιλέξει τα άκρα. Κι αν ο λαός επιλέγει τα άκρα κι εσύ του αναιρείς την ψήφο του τότε το άκρο είσαι εσύ...

Τα τρία συστημικά κόμματα- ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ- παζαρεύουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας και συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που δεν αφορούν τις ζωές των πολλών. Τι σημασία έχει, για παράδειγμα, ακόμα κι αν βρούμε τον πιο χαρισματικό άνθρωπο για να βάλουμε στο Προεδρικό Μέγαρο αν θα τον έχουμε μόνο για να κόβει κορδέλες, να βγάζει πανηγυρικούς, άντε και να κάνει και καμιά δήλωση για τα εθνικά θέματα; Ακόμα, εξάλλου, κι αν αναθεωρηθεί το άρθρο 16 πόσο θα αλλάξει η πρακτική οι πλούσιοι να έχουν ευκολότερη πρόσβαση στην ποιοτική ανώτατη εκπαίδευση;...

Η δημοκρατία τού 21ου αιώνα δεν μπορεί να είναι ίδια με τη δημοκρατία τού 17ου. Οι θεσμοί της είτε θα προσαρμοστούν στην τέταρτη και στην πέμπτη βιομηχανική επανάσταση είτε η τέταρτη και πέμπτη βιομηχανική επανάσταση θα την καταπιούν αλλά πριν το κάνουν θα μας αφήσουν στο έλεος τεράτων. Τα κοινοβούλια, τα υπουργικά συμβούλια, οι πρωθυπουργοί, οι πρόεδροι, ακόμα και οι βασιλιάδες αν τους γουστάρετε ενδεχομένως να έχουν κάποιο ρόλο και στο μέλλον. 

Αν δεν δοθεί, ωστόσο, ο πρωταρχικός λόγος στο λαό θα μένουμε όμηροι επαγγελματιών πολιτικών που θέλουν το επάγγελμα κλειστό για να βιοπορίζονται οι ίδιοι, κυρίως από το ταμείο τής ολιγαρχίας. Θα είναι, όμως, ένα παιχνίδι αδιάφορο για τους πολλούς, τόσο αδιάφορο που στο τέλος στις εκλογές θα ψηφίζουν μόνο οι αιρετοί τους εαυτούς τους...

  

Δεν αρκεί να είσαι νέος, οφείλεις να είσαι και παρών οποτεδήποτε...

Η χώρα οδεύει σε νέες μνημονιακές συνθήκες. Το λένε οι αριθμοί σε κρίσιμους δείκτες- δημοσιονομικούς και της πραγματικής οικονομίας- το υποδεικνύει και η χαοτική διεθνής κατάσταση. Οι ατμομηχανές τής Ευρώπης- Γερμανία και Γαλλία- διέρχονται οικονομική και πολιτική κρίση διαρκείας, ενώ οι πόλεμοι αντί να μειώνονται αυξάνονται. Φυσικά μεγάλη είναι και η ευθύνη τής κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία σπατάλησε πεντέμισι χρόνια και πολλά εκατομμύρια ευρώ για να ενισχύσει τους λίγους και να φτωχοποιήσει τους πολλούς... 

Οι Έλληνες φορολογούμενοι συνεχίζουμε να παράγουμε ματωμένα πλεονάσματα, τα οποία η κυβέρνηση καλοδέχεται προκειμένου να ενδυναμώνει τους χορηγούς της και να έχει χρήματα να μοιράσει για φιλοδωρήματα όταν φτάσει η ώρα των εκλογών. Την ίδια στιγμή οικοδομεί ένα εναλλακτικό σχέδιο κυβερνησιμότητας, με πρωταγωνιστή και πάλι τον Κ. Μητσοτάκη και σε δεύτερους ρόλους τον Ν. Ανδρουλάκη, τον Σ. Φάμελλο, τον Αλ. Χαρίτση ή και τον Αλ. Τσίπρα. Όλοι αυτοί, άλλωστε, συναγωνίζονται για το ποιος είναι ο πιο θεσμικός και με αυτό εννοούν ο λιγότερο επικίνδυνος για την ολιγαρχία...

Με λίγα λόγια, στήνεται ένα σκηνικό διαιώνισης ενός συστήματος εξουσίας το οποίο στην καλύτερη περίπτωση θα συντηρήσει τις κοινωνικές ανισότητες και στη χειρότερη θα τις γιγαντώσει. Υπάρχουν εναλλακτικές; Μπορεί ναι, μπορεί κι όχι.

Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν θα συγκροτηθούν εξ αποστάσεως ούτε με την αντιγραφή αποτυχημένων πρακτικών. Το νέο οφείλει να είναι νέο και στη συμπεριφορά και, κυρίως, να είναι ενεργό οποτεδήποτε, ιδίως σε ένα φρέσκο ξεκίνημα που χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά για να στεριώσει...

Όσοι τρέχουν το μαραθώνιο σαν κατοστάρι λέγονται λαγοί...

Ο Αλ. Τσίπρας ζητά, έτσι γενικώς κι αορίστως, να αφήσουμε τις αφαιρέσεις και τις διαιρέσεις και να πιάσουμε τις προσθέσεις και τους πολλαπλασιασμούς όπως συνέβη στη Γαλλία. Ο επικεφαλής, ωστόσο, του Νέου Λαϊκού Μετώπου, Ζαν Λικ Μελανσόν, τον έχει αποκηρύξει από το 2015 και την "kolotoumpa", άρα μάλλον δεν κατατάσσει τον πρώην πρωθυπουργό στις προοδευτικές δυνάμεις. Γιατί το αναφέρω; Γιατί το να πάρουμε το γαλλικό μοντέλο και να το "φωτοτυπήσουμε" αυτούσιο στην ελληνική πραγματικότητα μπορεί να εμπεριέχει εκπλήξεις καθόλου ευχάριστες σε όσους αναζητούν να ανασυρθούν από την πολιτική αποστρατεία στην οποία με δικά τους λάθη περιέπεσαν...

Το αποτέλεσμα των γαλλικών ευρωεκλογών έδειχνε μια Λε Πεν επελαύνουσα προς την κατάληψη της εξουσίας. Το αντίστοιχο ελληνικό έναν Μητσοτάκη σε αποδρομή και μια ακροδεξιά ενισχυμένη μεν αλλά με ηγέτες κλόουν που δεν μπορούν να συγκινήσουν την κοινωνική πλειοψηφία. 

Για να μην αναφερθώ στο διαφορετικό εκλογικό σύστημα- πλειοψηφικό με δύο γύρους- στη Γαλλία που καθιστά αναπόφευκτες τις εκλογικές συμμαχίες. Επιπλέον, εκεί έγιναν βουλευτικές εκλογές τρεις εβδομάδες μετά τις ευρωεκλογές, ενώ στην Ελλάδα θα γίνουν σε τρία χρόνια...

Κι αν ο Μητσοτάκης προκηρύξει εκλογές σε 20 ημέρες; Τότε ναι, να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι Κασσελάκης- Ανδρουλάκης- Κωνσταντοπούλου για να καταρτίσουν ένα κοινό πρόγραμμα δέκα σημείων, με κοινό ψηφοδέλτιο και κοινό υποψήφιο πρωθυπουργό. Αλίμονο όμως αν τρέξουμε τα πρώτα μέτρα τού μαραθώνιου σαν να είναι κατοστάρι. Και την εκλογική δυναμική θα απωλέσουμε και σε προχειρότητες θα καταλήξουμε. Εκτός κι αν αυτή είναι η επιδίωξη όσων τους έχει πιάσει ετεροχρονισμένα το μαράζι για την ενότητα της κεντροαριστεράς...   

 

Προοδευτικό μέτωπο με δεξιούς, σταλινικούς κι αποστάτες θα ήταν μάλλον τραγέλαφος...

Θα ήταν καλό ΣΥΡΙΖΑ- ΠΑΣΟΚ- ΚΚΕ- Πλεύση Ελευθερίας να κατεβούν ως ενιαίο μέτωπο στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, όπως συνέβη στη Γαλλία; Αναμφίβολα ναι. Πρέπει να μετριαστούν οι πολιτικοί εγωισμοί και να συγκροτηθεί ένα προγραμματικό πλαίσιο; Αναμφίβολα ναι. Πρέπει αυτό το μέτωπο να συμπεριλάβει τους αποστάτες; Αναμφίβολα όχι...

Κανείς μας δεν είναι αναμάρτητος, αλλά και κανείς μας δεν είναι ο Ιησούς Χριστός ώστε να συγχωρεί και τους σταυρωτές του χωρίς οι τελευταίοι να ζητήσουν έστω μια συγγνώμη για τα μάτια τού κόσμου. Αν οι αποστάτες ζητούσαν συγγνώμη για το ότι έκλεψαν 11 έδρες για να κάνουν Κοινοβουλευτική Ομάδα, υπακούοντας αυτή η συγγνώμη και στη λαϊκή εντολή τής 9ης Ιουνίου, ο Στέφανος Κασσελάκης θα όφειλε να τους συγχωρήσει. 

Όταν, όμως, εκείνοι επιμένουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει ένα δεξιό κόμμα δεν έχει κανένα λόγο να τους εντάξει στο προοδευτικό μέτωπο. Αν, άλλωστε, δεν τους περίσσευε η υποκρισία προκειμένου να διασωθούν δεν θα το ζητούσαν ούτε οι ίδιοι, έτσι δεν είναι;...

Φυσικά και δεν περιμένω το ΚΚΕ να ακολουθήσει το παράδειγμα των Γάλλων κομμουνιστών. Μόνο αν ανασταινόταν ο Στάλιν και του έδινε τέτοια εντολή θα συμμετείχε σε ένα προοδευτικό μέτωπο. Ούτε, όμως, κι από το ΠΑΣΟΚ περιμένω κάτι αντίστοιχο κι όχι μόνο γιατί ο νεοεκλεγμένος του πρόεδρος θα θελήσει, όπως και είναι λογικό, να μετρήσει αυτοτελώς τις δυνάμεις του. 

Δεν το περιμένω γιατί το σημερινό ΠΑΣΟΚ έχει τόση σχέση με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου όση και το ΠΑΣΟΚ του Κ. Σημίτη με το ΠΑΣΟΚ του ιδρυτή του, καμία δηλαδή. Πρόκειται για ένα κόμμα με σοσιαλιστική ταμπέλα, άγνωστο πολιτικό προσανατολισμό, ψηφοφόρους που το στηρίζουν από οικογενειακή παράδοση και το οποίο στις περσινές εκλογές δεν είχε αποκλείσει στήριξη μιας κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αν όλα αυτά τα διαβάζετε προοδευτικά μάλλον τα διαβάζουμε διαφορετικά... 

 

 

Κανείς δεν βγαίνει ζωντανός από τις μετωπικές...

Ένα προοδευτικό μέτωπο στην Ελλάδα θα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας από αυτές που είχε ή θα έχει στη Γαλλία. Στη χώρα μας, άλλωστε, δεν υπάρχει (ακόμα;) μια αντίστοιχη Λε Πεν για να συσπειρώσει γύρω της τον ακροδεξιό συρμό και τους "μισθοφόρους" τού κέντρου... 

Ακόμα, ωστόσο, κι αν έχουμε εκλογές σε ένα εξάμηνο δεν υπάρχει κανένας λόγος κάποιοι να σπεύδουν από τώρα να συγχωνεύσουν κόμματα δίχως να έχει εξασφαλιστεί η ελάχιστη προγραμματική σύγκλιση. Όσοι το κάνουν μάλλον άλλα συμφέροντα εξυπηρετούν και πάντως όχι τη συγκρότηση πραγματικής εναλλακτικής στο καθεστώς Μητσοτάκη...

ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να γίνουν ένα κόμμα. Με τη ΝΔ σε ραγδαία φθορά το ζητούμενο είναι ποιος από τους δύο θα την αντικαταστήσει κι αυτό θα το ξέρουμε το αργότερο μέχρι το τέλος τού χρόνου. Γι' αυτό κι όποιος έχει έστω και λίγο μυαλό στο κεφάλι του στην Κουμουνδούρου και στη Χαριλάου Τρικούπη θα πρέπει να γνωρίζει ότι τον περιμένει ένας αγώνας ταχύτητας για να πείσει ότι είναι σοβαρότερος από τον άλλο. Όποιος τα καταφέρει θα πάρει όλο το χαρτί τής Κεντροαριστεράς. Ο άλλος θα μας αφήσει χρόνους...

Ενδεχομένως, μάλιστα, να μην χρειαστεί παρά μόνο μία εβδομάδα για να διαπιστώσουμε ποιος θα ηγηθεί του τόπου τα επόμενα χρόνια. Αν στο ΣΥΡΙΖΑ οι αντίπαλες ομάδες επιμείνουν στη λογική τής μετωπικής στην Κεντρική Επιτροπή της Κυριακής οφείλουν και να γνωρίζουν ότι από μια τέτοια σύγκρουση δεν βγαίνει κανείς ζωντανός ούτε έχει στο τέλος σημασία για τους συγγενείς τους κι όσους τους αγάπησαν ποιος έφταιγε περισσότερο και ποιος λιγότερο. Στην ουσία αναζητείται μια γρήγορη ενηλικίωση κι ένα φρένο στην παράνοια γιατί μέχρι τώρα έχουμε δει κατά βάση εφηβικές συμπεριφορές ένθεν κακείθεν...

 

Μήπως να κάναμε κάτι πριν η ελληνική ακροδεξιά βρει κάποια Λε Πεν;...

Αν ήταν πραγματικά υποχρεωτική η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος, αν για παράδειγμα πήγαινε από ένα περιπολικό σε κάθε σπίτι αντί σε κάθε πανεπιστημιακή κατάληψη ώστε να διασφαλιζόταν ότι όλοι θα ψήφιζαν είναι πιθανό να μην είχαμε σήμερα κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ήταν, άλλωστε, δύο περίπου στους δέκα εγγεγραμμένους ψηφοφόρους αυτοί που την επέλεξαν τον Ιούνιο. Νομίμως φυσικά κυβερνά αφού την ιστορία τη γράφουν οι συμμετέχοντες, αδίκως ωστόσο κομπορρημονεί για μια πολιτική ηγεμονία που υφίσταται απλώς στη σφαίρα τής προπαγάνδας...

Δεν εισηγούμαι την αυταρχική επιβολή τής δημοκρατίας, από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς θα οδηγούσε σε ακόμα μεγαλύτερη απαξίωσή της. Γι' αυτό και είναι υποχρέωση της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να πείσει τους απέχοντες να γίνουν συμμετέχοντες. Αυτό, όμως, δεν θα συμβεί ποτέ όσο είναι κατατεμαχισμένη κι ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του χωρίς καμία συνοχή...

Ο πρωθυπουργός οραματίζεται ένα μέλλον όπου αντίπαλός του θα είναι ο Κ. Βελόπουλος ή κάποιος άλλος ακροδεξιός κλόουν, ένα μέλλον δηλαδή που θα θυμίζει τη Γαλλία και το δίπολο Μακρόν- Λε Πεν που θα συνασπίζει γύρω από τον Κ. Μητσοτάκη τους προοδευτικούς πολίτες. Κι αν σήμερα η ελληνική ακροδεξιά δεν διαθέτει έναν ηγέτη με εκτόπισμα και στους κεντρώους ψηφοφόρους αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα τον βρει ποτέ ή πως δεν αναζητείται ένας τέτοιος ηγέτης. Γι' αυτό και τη 10η Ιουνίου, την επομένη δηλαδή των ευρωεκλογών, η σύμπτυξη των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι απλώς ευκταία, είναι όρος επιβίωσης για τη δημοκρατία σε αυτήν τη χώρα... 

 
 

Βιβ λα στρουθοκαμηλίσμ...

Το ασφαλιστικό σύστημα οποιασδήποτε χώρας είναι το καλύτερο καταφύγιο του λαϊκισμού. Ποιος δεν θέλει να βγει όσο νωρίτερα στη σύνταξη, να μην εργάζεται και να απολαμβάνει τη ζωή με μια καλή σύνταξη; Πόσοι, όμως, είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν περισσότερες ασφαλιστικές εισφορές όσο εργάζονται; Το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό, αν ωστόσο δεν αποδεχθούμε ότι κανένα ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο αν δεν χρηματοδοτείται κι από τους μελλοντικούς συνταξιούχους τότε δεν θα λύσουμε ποτέ την εξίσωση...

Γιατί να παίρνουμε σύνταξη στα 67 κι όχι στα 64; Και γιατί να μην παίρνουμε σύνταξη στα 64 κι όχι στα 62; Αυτή η κολοκυθιά δεν έχει τέλος, ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Γαλλία ούτε οπουδήποτε αλλού. Γι' αυτό και θεωρώ πιο ρεαλιστική τη συζήτηση για την τετραήμερη εργασία με τις ίδιες αποδοχές και την επέκταση της τηλεργασίας από τη μείωση των συνταξιοδοτικών ορίων ή, έστω, τη διατήρησή τους. Όσο νωρίς, άλλωστε, και να πάρουμε σύνταξη δεν είναι προτιμότερο να έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο όταν είμαστε 20, 30, 40, 50 ή 60;...

Όπως, όμως, με τα ελληνοτουρκικά έτσι και με το ασφαλιστικό το κομματικό μας σύστημα δεν είναι ώριμο να πληρώσει το πολιτικό κόστος. Γι' αυτό και θα συνεχίσει να πετά το τενεκεδάκι λίγο μακρύτερα από το να βάλει το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων. Ο στρουθοκαμηλισμός δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο από τη στιγμή που όλοι πολιτεύονται με ορίζοντα τετραετίας κι όχι δεκαετιών... 

 

 

Η ακροδεξιά είναι μητριά του λαϊκισμού, όχι γεννήτορας...

Από τη στιγμή που εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντ. Τραμπ ο κόσμος μας έχει μπει για τα καλά στη σφαίρα τού ότι όλα μπορεί να γίνουν και στην πολιτική. Ποιος ξέρει, αν την επόμενη φορά η ακροδεξιά στη Γαλλία κατεβάσει ως υποψήφιο ένα φρέσκο πρόσωπο σε σχέση με την πολυκαιρισμένη Λε Πεν, ενδεχομένως το ιστορικό ατύχημα να μην αποτραπεί ξανά. Το ίδιο, φυσικά, ισχύει και για την Ελλάδα, έστω κι αν ένα σημαντικό κομμάτι τής ακροδεξιάς είναι ενσωματωμένο στο, υποτίθεται, κεντροδεξιό κόμμα...

Η απανταχού ακροδεξιά στηρίζει την ύπαρξή της στο λαϊκισμό. Δεν είναι, όμως, η ακροδεξιά που τον γεννά, αλλά οι συστημικές πολιτικές που κάνουν τους μικρομεσαίους φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. Αν, για παράδειγμα, στην Ελλάδα η πλειονότητα των πολιτών απολάμβανε μια καλοπληρωμένη δουλειά υπό αξιοπρεπέστατες συνθήκες, πόσοι θα πίστευαν ότι έρχονται οι ξένοι και μας κλέβουν δουλειές; Πηγή όλων των δεινών είναι η αδικία, που ο καθένας την αντιλαμβάνεται ή την αντιπαλεύει με διαφορετικό τρόπο. Κι εκεί ακριβώς εμφιλοχωρούν τόσο οι επαναστάτες όσο και οι αγύρτες...

Όταν στην κυβέρνησή σου έχεις απολογητές τής δικτατορίας των συνταγματαρχών, είναι λογικό στο μήνυμά σου να μιλάς για το λαϊκισμό κι όχι για το φασισμό. Κι όταν, την ίδια ώρα, εξακολουθείς να καλύπτεις ένα καρτέλ μαυραγοριτών τής ενέργειας είναι επίσης φυσικό να δαιμονοποιείς το σοσιαλισμό, συντασσόμενος με τη βαρβαρότητα. Μόνο που η δίκαιη κατάρρευσή σου αποδεικνύει ότι μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για πολύ καιρό, ιδίως όταν διαθέτεις μιντιακή υπεροπλία, αλλά την κοινωνική πλειοψηφία για πάντα είναι αδύνατο...

 

 
 

Λαϊκισμός είναι οι άλλοι...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει απόλυτο δίκιο να θεωρεί το λαϊκισμό σοβαρότατο πρόβλημα για τις δημοκρατίες μας. Αν το έλεγε εν είδει αυτοκριτικής θα το θεωρούσα μια πολύ γενναία όσο κι ασυνήθιστη κίνηση εκ μέρους του. Όχι, όμως, ο πρωθυπουργός δεν απευθυνόταν στον εαυτό του, αλλά στους πολιτικούς του αντιπάλους, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πόσο λίγος είναι κι ως πολιτικός κι ως άνθρωπος...

Υπενθυμίζω ότι μιλάμε για τον δημόσιο άνδρα που δήλωνε δημοσίως πως ο Αλέξης Τσίπρας αντάλλαξε τις συντάξεις με τη Μακεδονία και υπογείως έστελνε ανθρώπους του να πουν στον Ζόραν Ζάεφ να μην υπογράψει τη Συμφωνία των Πρεσπών για να το κάνει μαζί του όταν θα γινόταν πρωθυπουργός. Και είναι, βεβαίως, ο άνθρωπος που υποσχόταν στη μεσαία τάξη πως θα την απαλλάξει από τα φορολογικά της βάρη για να νομοθετεί τα τρία τελευταία χρόνια με το μυαλό και την καρδιά του στους έχοντες και κατέχοντες. Και, φυσικά, φοβάται για την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία αυτός που κυβερνά με Βορίδη- Γεωργιάδη- Πλεύρη...

Ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 δεν έπασχε από λαϊκισμό, αλλά από άγνοια και βολονταρισμό. Είχε τον ενθουσιασμό, αλλά όχι και την εμπειρία για να τα βάλει με έναν παγιωμένο μηχανισμό εξουσίας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό που είχε φροντίσει να δημιουργήσει ισχυρή ζώνη άμυνας. Ο Κ. Μητσοτάκης, ωστόσο, δεν δικαιούται να επικαλείται ούτε άγνοια για το πώς λειτουργεί η εξουσία- την γνωρίζει από τότε που ήταν έξι μηνών πολιτικός εξόριστος στο Παρίσι- ούτε, βεβαίως, έχει διάθεση να προστατεύσει τα συμφέροντα των μικρομεσαίων. 

Γιατί αν τα προστατεύσει θα πρέπει να τα βάλει με τους δικούς του, το μεγάλο κεφάλαιο που κομμάτι του είναι κι ο ίδιος. Γι' αυτό κι ακόμα μετρά τα υπερκέρδη τού καρτέλ τής ενέργειας, λες και προσπαθεί να λύσει το θεώρημα του Φερμά. Γιατί όποιος δεν θέλει να ζυμώσει για τους πολλούς δέκα ημέρες (πολύ περισσότερες εν προκειμένω) κοσκινίζει για τους λίγους...

  

 

Στάμνες σπάζουν και στα ένδοξα Παρίσια...

Έχουν περάσει ακριβώς 20 χρόνια από την πρώτη φορά που η γαλλική ακροδεξιά πέρασε στο β' γύρο των προεδρικών εκλογών, αλλά από τότε το μόνο που έχει πετύχει η πρώην αποικιακή δύναμη είναι να μην την εγκαταστήσει στο μέγαρο των Ηλισίων Πεδίων. Κατά τα άλλα, δύο δεκαετίες τώρα οι εθνικιστικές, μισαλλόδοξες ιδέες της καλά κρατούν σε μια χωρά που οι μισοί κάτοικοί της θέλουν την Λε Πεν για πρόεδρο, αλλά και τους μαύρους ποδοσφαιριστές της να σηκώνουν Παγκόσμια Κύπελλα για την τρικολόρ. Δεν αποδέχομαι το σοβινισμό έτσι κι αλλιώς, αλλά ο σοβινισμός με δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι ακόμα πιο επικίνδυνος...

Αν μη τι άλλο, πάντως, στην Ελλάδα είμαστε μαθημένοι στο παραλογισμό. Γιατί τι άλλο από παραλογισμός είναι, για παράδειγμα, να φοβάται ο Μ. Βορίδης την επικράτηση της ακροδεξιάς στη Γαλλία; Είναι σαν να τρέμει ο λύκος μήπως και πληγωθούν τα πρόβατα που θα κατασπαράξει εισβάλοντας στη στάνη... 

Ας αναλογιστεί, ωστόσο, και η πολυδιαιρεμένη γαλλική Αριστερά τις ευθύνες της για το ότι το Εθνικό Μέτωπο έχει πρωταγωνιστικότερο ρόλο από την ίδια. Αντί ο Ζ. Λ. Μελανσόν, για παράδειγμα, να ασχολείται με την αποπομπή τού ΣΥΡΙΖΑ από την Ευρωπαϊκή Αριστερά ίσως θα έπρεπε να επικεντρωθεί στη σύμπτυξη δυνάμεων και με αυτούς που δεν τα βρίσκει σε όλα, αλλά συμφωνεί σε πολλά. Κι αυτό, βεβαίως, έχει εφαρμογή και στο κομμάτι τής ελληνικής Αριστεράς που αναζητά ακόμα και τα πταίσματα των συντρόφων της για να τους αποκλείει αντί να ενωθεί για να αποκτήσει ισχυρότερη φωνή...

Δεν συμμερίζομαι τη βεβαιότητα πολλών ότι ο Εμ. Μακρόν θα είναι ο νικητής των εκλογών. Κι αυτό όχι μόνο γιατί όταν η στάμνα πηγαίνει πολλές φορές στη βρύση κάποια στιγμή θα σπάσει, αλλά και γιατί είναι άγνωστο πόσοι από τους ψηφοφόρους τής Αριστεράς συγκλονίζονται από ιδέες όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και δεν την επιλέγουν γιατί την θεωρούν "απλώς" ως μια ακόμα αντισυστημική δύναμη. Γιατί αν όσοι ψήφισαν Αριστερά στον πρώτο γύρο το έπραξαν στέλνοντας ένα μήνυμα στο κατεστημένο, μάλλον προς την Λε Πεν θα στραφούν, ως λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο, παρά στον "Μανώλη". Έτσι κι αλλιώς, αν γυρίσεις το φασισμό από την άλλη όψη του, το νεοφιλελευθερισμό θα δεις...

 
 

Ούτε νεροπίστολο θα σηκώσουν οι Αμερικανοί στη βάση της Αλεξανδρούπολης αν εισβάλουν οι Τούρκοι...

Η προσκόλληση της Ελλάδας στη Δύση μεγάλωσε- ίδρυση ελληνικού κράτους, βαλκανικοί πόλεμοι, Συνθήκη Σεβρών-, αλλά και μίκρυνε- μικρασιατική καταστροφή, Συνθήκη της Λοζάνης, Σεπτεμβριανά- τη χώρα. Γιατί, συνεπώς, θα πρέπει να παρουσιαζόμαστε στους δυτικούς μας συμμάχους, πρωτίστως στις ΗΠΑ, ως ένα πάντα πρόθυμο κανίς που θα γαβγίζει όποτε του λένε να γαβγίζει και θα βγάζει το σκασμό ομοίως όποτε του το ζητούν; Τι έχουμε να κερδίσουμε μεσομακροπρόθεσμα από την αυτοπροβολή μας ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, βάζοντάς τα με τους εκάστοτε εχθρούς της, όπως σήμερα με τη Ρωσία και την Κίνα;...

Προφανώς και η Μόσχα θα βρεθεί εκτεθειμένη αν εισβάλει στην Ουκρανία, σε ένα ανεξάρτητο κράτος δηλαδή το οποίο θα έπρεπε να μπορεί να επιλέγει ελευθέρως και σε ποιους διεθνείς οργανισμούς επιθυμεί να συμμετέχει. Τι θα έκαναν, όμως, οι ΗΠΑ αν η Ρωσία επιθυμούσε να εντάξει στη σφαίρα επιρροής της τον Καναδά ή το Μεξικό; Μάλλον μια από τα ίδια, επομένως όταν οι μεγάλες δυνάμεις επικαλούνται την ηθική μάλλον ανθρώπινο αίμα μού μυρίζει...

Τι όφελος έχει η Ελλάδα από το να εμπλακεί στην Ουκρανία; Για ποιο λόγο θα είμαστε πιο ασφαλείς με μια αμερικανική στρατιωτική βάση και στην Αλεξανδρούπολη; Αλήθεια, πιστεύετε ότι σε περίπτωση τουρκικής εισβολής στον Έβρο οι Αμερικανοί θα σηκώσουν έστω και νεροπίστολο για να την αποτρέψουν; Ή οι Γάλλοι στο Αιγαίο, όταν ούτε εμείς οι ίδιοι έχουμε ανακηρύξει ΑΟΖ; Η Ιστορία δεν σας έχει διδάξει τίποτα ή, μήπως, η Κύπρος κείται μακράν και δεν γνωρίζετε;... 

 

Στην Ελλάδα έχουμε καταπιεί τα κλειδιά του Κουτιού της Πανδώρας...

Η φοροδιαφυγή- φοροαποφυγή δεν είναι αποκλειστικώς σπορ των πλουσίων. Οι περισσότεροι έχουν "αθληθεί" σε αυτό έστω και μια φορά στη ζωή τους, αλλά δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Κάποιοι ακόμα δεν μπορούν να χωνέψουν... 

Δεν θα σταθώ τόσο, με αφορμή τα Pandora Papers, στο έλλειμμα κοινωνικής συνείδησης των rich and famous που δεν θέλουν να επιστρέψουν πίσω σε αυτούς που τους έχουν κάνει σπουδαίους ούτε τα σπόρια από τον πλούτο τους. Θα επικεντρωθώ περισσότερο στους πολιτικούς που φοροδιαφεύγουν- φοροαποφεύγουν γιατί το κάνουν αξιοποιώντας νόμους που οι ίδιοι έχουν εισάγει ή έχουν παραλείψει να εισάγουν...

Η φοροδιαφυγή, οι εξωχώριοι παράδεισοι, τα εσκεμμένα παραθυράκια και "μπαλκόνια" στους νόμους δεν μας έχουν έρθει  γραμμένα σε πλάκες από το χέρι τού θεού. Είναι ανθρώπινα δημιουργήματα κι όπως άνθρωποι τα δημιούργησαν έτσι κι άνθρωποι μπορούν να τα σφραγίσουν. Αρκεί, όμως, να υπάρχει η πολιτική βούληση κι όχι διάθεση συναλλαγής τού πολιτικού με το επιχειρηματικό- τραπεζικό- εφοπλιστικό κατεστημένο, όπως συμβαίνει σήμερα...

Όπως κι αν έχει, η βάσιμη κατηγορία πως ο πρωθυπουργός και η σύζυγός του κρύβουν περιουσιακά τους στοιχεία και φυσικά το πώς αυτά αποκτήθηκαν σε άλλες χώρες θα είχε προκαλέσει και πτώση κυβέρνησης. Στη Γαλλία ο Ν. Σαρκοζί φόρεσε βραχιολάκι γιατί απόκρυψε προεκλογική του χρηματοδότηση... 

Στην Ελλάδα, όμως, οι φορολογικές Αρχές κυνηγούν τον κωδωνοκρούστη, εν προκειμένω τον Κώστα Βαξεβάνη, αντί να εντοπίσουν και να σβήσουν τη φωτιά. Αν δεν μπορείς, όμως, να εμπιστευτείς ούτε τη δικαιοσύνη ούτε τα ΜΜΕ τότε οι ακραίες επιλογές σού μοιάζουν όλο και πιο συνετές. Κι αυτό μπορεί να μην αφορά την οικογένεια Μητσοτάκη και τα συμφέροντα για τα οποία κυβερνά, είναι όμως ζήτημα δημοκρατίας...   

 
 

Πάμε στο άγνωστο με φρεγάτα την ελπίδα...

Αν κάποιος ανατρέξει στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και τρολ μπορεί και να πιστέψει ότι η Ελλάδα κέρδισε τον πόλεμο με την Τουρκία κι αύριο μεθαύριο ο ελληνικός στόλος, συμπεριλαμβανομένων των φρεγατών Belharra, καταφτάνει στην Πόλη. Δεν αμφισβητώ τη στρατηγική αξία των νέων φρεγατών και την ανάγκη απόκτησής τους ούτε υποτιμώ τον τουρκικό κίνδυνο. Αναρωτιέμαι, όμως, αν και η αμυντική- εξωτερική πολιτική μας περιορίζονται σε όσα βλέπει η πεθερά με επικοινωνιακούς όρους ή έχει κάποιο στρατηγικό βάθος που δεν θα μας κοστίζει τζάμπα και βερεσέ πολλά δισ. ευρώ κι ένα νέο εξοπλιστικό πάρτι α λα Τσοχατζόπουλος- Παπαντωνίου. Πολύ φοβάμαι πως όχι, πως συρόμαστε δηλαδή σε υπογραφές που μας υπαγορεύονται χωρίς να έχουμε κάποια εθνική πυξίδα για το πού θέλουμε να φτάσουμε...

Οι μεγάλες δυνάμεις θα αναζητούν πάντοτε μεγάλους αντιπάλους για να συνεχίζουν να αισθάνονται μεγάλες. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ εισέρχονται σε ένα νέο Ψυχρό, τουλάχιστον προς το παρόν, Πόλεμο, με την Κίνα αυτήν τη φορά και με επίκεντρο τον Ειρηνικό. 

Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, πως η ΕΕ θα πρέπει να επιλύει μόνη της τα προβλήματα στην περιοχή της κι αυτόν το ρόλο φαίνεται πως ασμένως αναλαμβάνει η Γαλλία. Κι εμείς είμαστε τυχεροί που το Παρίσι έχει αντικρουόμενα συμφέροντα με την Άγκυρα γιατί αν περιμέναμε από την Αθήνα να χαράξει στρατηγική θα αναμέναμε μέχρι να ψηφιστούν τα περιβόητα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία και μάλλον και πολύ περισσότερο...

Δεν επιθυμώ να αδικήσω την κυβέρνηση, η οποία πράγματι έχει αναλάβει πρωτοβουλίες, όπως με τις συμφωνίες για ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ιταλία, έστω και ημιτελώς ή με περισσότερες παραχωρήσεις από αυτές που ήταν απαραίτητες. Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, είναι τι πραγματικά επιδιώκουμε με την Τουρκία. 

Είμαστε πρόθυμοι να φτάσουμε και σε πολεμική σύρραξη και για δικαιώματα που είναι αμφιλεγόμενο αν τα έχουμε με βάση το διεθνές δίκαιο; Και σε τι θα εξυπηρετήσουν οι Belharra αν εξακολουθούμε να επιτρέπουμε σε τουρκικά πολεμικά πλοία ή και Τούρκους αλιείς να φτάνουν ακόμα και στα δυόμισι ναυτικά μίλια από ελληνικές ακτές, όπως συνέβη προσφάτως; 

Γι' αυτό και χρειάζεται μία νέα εθνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία η οποία δεν μπορεί να αποφασιστεί από ένα κόμμα, αφού θα πρέπει να έχει όσο το δυνατό πιο μόνιμα χαρακτηριστικά και να αφοπλίζει το πολιτικό κόστος. Διερωτώμαι, όμως, αν η χώρα διαθέτει το κομματικό σύστημα για να αντέξει το βάρος τολμηρών παραδοχών και η απάντηση που δίνω δεν μου γεννά αισιοδοξία...  

  
 

Οφείλουμε κι ένα ευχαριστώ σε Μητσοτάκη, Τσιόδρα, Χαρδαλιά...

Το ότι η Ελλάδα είναι μια μπανανία κι όχι ένας διεθνής επιχειρηματικός και μεταφορικός κόμβος και δίχως ισχυρή βιομηχανία στην οποία να εργάζονται άνθρωποι κι από την Ασία δεν σημαίνει υποχρεωτικώς πως θα αποφεύγαμε τις δεκάδες χιλιάδες νεκρών που θρηνούν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μπορεί να υπολειπόμαστε της Γαλλίας, για παράδειγμα, ή της Μεγάλης Βρετανίας σε ανάπτυξη, αλλά δεν είμαστε κι Αλβανία ή Σερβία ή οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα εκτός ΕΕ. Κι ας το έχουν αυτό υπόψη, όπως και τα ευρωπαϊκά κονδύλια που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα φτάσουν και στην Ελλάδα, εκείνοι που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το Grexit θα ήταν η καλύτερη λύση το 2015...

Όλα αυτά τα γράφω γιατί χρωστάμε ένα ευχαριστώ στον Σωτήρη Τσιόδρα και στον Νίκο Χαρδαλιά, οι οποίοι συντόνισαν το υγειονομικό κομμάτι τής αντιμετώπισης της πανδημίας. Όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος και το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, μολονότι θα ήταν αναπόφευκτο να μην γίνουν και λανθασμένες εκτιμήσεις ή και εισηγήσεις για καθυστερημένες αποφάσεις. Παρότι, δηλαδή, με δεδομένο το χαμηλό αριθμό νεκρών και κρουσμάτων η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε βγει νωρίτερα από την καραντίνα σε σχέση με άλλες χώρες περισσότερο πληγείσες, που ωστόσο βγήκαν νωρίτερα...

Όπως είναι, επίσης, δίκαιο να αναγνωριστεί στον Κ. Μητσοτάκη ότι έλαβε την πολιτική απόφαση του λοκ ντάουν, η οποία έσωσε ενδεχομένως και χιλιάδες ζωές. Πράγματι, η απόφασή του δεν είχε πολιτικό κόστος γιατί είχαν πεθάνει ήδη αρκετοί στη γειτονική Ιταλία, αλλά τίποτα δεν είναι αυτονόητο μέχρι να αποφασιστεί. Το ότι, βεβαίως, ο πρωθυπουργός και το υπουργείο Υγείας- είναι αστείο ο Β. Κικίλιας να θεωρείται ο δημοφιλέστερος υπουργός δίχως να έχει κάνει στην ουσία τίποτα- δεν αξιοποίησαν το χρόνο για να ενισχύσουν το ΕΣΥ ή ότι τα οικονομικά μέτρα που έχουν ληφθεί σχετίζονται με την επιβίωση των ισχυρότερων είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Τώρα, όμως, που έχουμε ξεπεράσει (;) την καταιγίδα καλό είναι στον απολογισμό που γίνεται τα θετικά να αναγνωρίζονται από όλους μας με γενναιοδωρία, αν θέλουμε άλλωστε να είμαστε και πιο πιστευτοί στην κριτική που ασκούμε...