Στην Ελλάδα έχουμε καταπιεί τα κλειδιά του Κουτιού της Πανδώρας...

Η φοροδιαφυγή- φοροαποφυγή δεν είναι αποκλειστικώς σπορ των πλουσίων. Οι περισσότεροι έχουν "αθληθεί" σε αυτό έστω και μια φορά στη ζωή τους, αλλά δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Κάποιοι ακόμα δεν μπορούν να χωνέψουν... 

Δεν θα σταθώ τόσο, με αφορμή τα Pandora Papers, στο έλλειμμα κοινωνικής συνείδησης των rich and famous που δεν θέλουν να επιστρέψουν πίσω σε αυτούς που τους έχουν κάνει σπουδαίους ούτε τα σπόρια από τον πλούτο τους. Θα επικεντρωθώ περισσότερο στους πολιτικούς που φοροδιαφεύγουν- φοροαποφεύγουν γιατί το κάνουν αξιοποιώντας νόμους που οι ίδιοι έχουν εισάγει ή έχουν παραλείψει να εισάγουν...

Η φοροδιαφυγή, οι εξωχώριοι παράδεισοι, τα εσκεμμένα παραθυράκια και "μπαλκόνια" στους νόμους δεν μας έχουν έρθει  γραμμένα σε πλάκες από το χέρι τού θεού. Είναι ανθρώπινα δημιουργήματα κι όπως άνθρωποι τα δημιούργησαν έτσι κι άνθρωποι μπορούν να τα σφραγίσουν. Αρκεί, όμως, να υπάρχει η πολιτική βούληση κι όχι διάθεση συναλλαγής τού πολιτικού με το επιχειρηματικό- τραπεζικό- εφοπλιστικό κατεστημένο, όπως συμβαίνει σήμερα...

Όπως κι αν έχει, η βάσιμη κατηγορία πως ο πρωθυπουργός και η σύζυγός του κρύβουν περιουσιακά τους στοιχεία και φυσικά το πώς αυτά αποκτήθηκαν σε άλλες χώρες θα είχε προκαλέσει και πτώση κυβέρνησης. Στη Γαλλία ο Ν. Σαρκοζί φόρεσε βραχιολάκι γιατί απόκρυψε προεκλογική του χρηματοδότηση... 

Στην Ελλάδα, όμως, οι φορολογικές Αρχές κυνηγούν τον κωδωνοκρούστη, εν προκειμένω τον Κώστα Βαξεβάνη, αντί να εντοπίσουν και να σβήσουν τη φωτιά. Αν δεν μπορείς, όμως, να εμπιστευτείς ούτε τη δικαιοσύνη ούτε τα ΜΜΕ τότε οι ακραίες επιλογές σού μοιάζουν όλο και πιο συνετές. Κι αυτό μπορεί να μην αφορά την οικογένεια Μητσοτάκη και τα συμφέροντα για τα οποία κυβερνά, είναι όμως ζήτημα δημοκρατίας...   

 
 

Καημένε Σαρκοζί, στην Ελλάδα δεν θα είχαν άρει ούτε την ασυλία σου...

Όταν βρισκόμουν στο Κάρντιφ για μεταπτυχιακές σπουδές και είχα την ευκαιρία να ξεφυλλίζω το σώμα των βρετανικών εφημερίδων σε καθημερινή βάση, απορούσα τρόπον τινά για το ότι στην ύλη τους περιλάμβαναν ελάχιστες έως καθόλου αναφορές σε πολιτικά σκάνδαλα και γενικότερα σε θέματα διαφθοράς, σε μεγάλη αντίθεση προφανώς με την Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει πως στην Εσπερία είναι όλοι έντιμοι και συνετοί με το δημόσιο χρήμα, ωστόσο κανένας Βρετανός πολιτικός δεν θα μπορούσε να εκστομίσει, όπως ο Ανδρ. Παπανδρέου παλιότερα, "είπαμε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και 500 εκατ." και να τη βγάλει καθαρή...

Στη Γηραιά Αλβιόνα έχουν καταστραφεί πολιτικές καριέρες γιατί βουλευτές είχαν χρησιμοποιήσει δημόσιο χρήμα για να φτιάξουν σπιτάκια για τα σκυλιά τους. Στην Ελλάδα, πάλι, ακόμα κι αν έχεις πάρει ένα εκατομμύριο μάρκα για το κόμμα σου κάτω από το τραπέζι, όπως έχει ομολογήσει ο Θ. Τσουκάτος για τη Siemens, δεν τρέχει και τίποτα βρε αδερφέ...

Για όλα αυτά είναι φυσιολογικό να συγκλονιζόμαστε στην Ψωροκώσταινα για το ότι στη Γαλλία ένας πρώην πρόεδρος κρατήθηκε για παράνομη χρηματοδότηση της εκστρατείας του. Σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα δεν θα είχε αρθεί ούτε η ασυλία τού Ν. Σαρκοζί, τον οποίο τόσο θαυμάζει η νεοφιλελεύθερη όσο κι ακροδεξιά ΝΔ...

Η διακύβευση, πάντως, και για τη χώρα μας, η οποία παράγει περισσότερα σκάνδαλα από οποιοδήποτε αγαθό, δεν είναι η επικοινωνιακή αξιοποίηση μιας δικαστικής διαδικασίας, αλλά η συνταγματική κατοχύρωση πως οι υπουργοί και οι βουλευτές θα διώκονται και θα αθωώνονται ή θα καταδικάζονται όπως ο κάθε Έλληνας πολίτης. Έχουν εκλείψει πλέον και οι πιο ακραίοι λόγοι πολιτικής ανωμαλίας για τους οποίους θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η εξαίρεσή τους- για να είμαι δίκαιος, το ίδιο ισχύει και για το πανεπιστημιακό άσυλο...

Πάντοτε λίγοι ή πολλοί πολιτικοί θα βάζουν το χέρι στο μέλι κι αυτό όχι γιατί με την πολιτική ασχολούνται τα πιο λαμόγια ανάμεσά μας, αλλά γιατί εκείνοι έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στην εξουσία και στο χρήμα που αυτή διαχειρίζεται. Συνεπώς το πολιτικό σύστημα οφείλει από την πλευρά του, πέρα από την αυτοκάθαρση, να προχωρήσει και στην επιβολή κανόνων- συνταγματικών κι όχι μόνο- οι οποίοι θα είναι δρακόντειοι- στο πλαίσιο που πρέπει να επιβληθούν και στο ποδόσφαιρο- και να διασφαλίζεται η εφαρμογή τους από ανεξάρτητες Αρχές και την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Το δέντρο πάντοτε θα κουβαλά και σάπιους καρπούς. Το ζητούμενο είναι να κόβονται πριν μολύνουν όλο το δάσος...

Πράγματι, αυτή η Ευρώπη δεν πρόκειται να κρατήσει επί μακρόν...

Ο Εμανουέλ Μακρόν διαθέτει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στην παρούσα χρονική συγκυρία: είναι πρόεδρος της Γαλλίας μόνο για μερικούς μήνες, το οποίο σημαίνει πως μπορεί να λέει ό,τι θέλει δίχως κανείς να τον αποκαλεί υποκριτή. Φαίνεται, μάλιστα, πως έχει ξεκινήσει δυναμικά, αν λάβουμε υπόψη την εργασιακή μεταρρύθμιση στην πατρίδα του- με τα θετικά και τα αρνητικά της, για τα οποία πάντως ο γαλλικός λαός ήταν ενήμερος όταν τον ψήφιζε-, αλλά και τη ζέση την οποία δείχνει για να αλλάξει την Ευρώπη. Στο Ελλαδιστάν, βεβαίως, επικεντρωνόμαστε σε όσα είπε για το χρέος, το μνημόνιο και το ΔΝΤ, αλλά το σημαντικότερο για όλους μας είναι ο οδικός χάρτης που πρόκειται να παρουσιάσει για την ΕΕ, ύστερα μάλιστα από διαβούλευση με τους πολίτες...

Ωραία λόγια, θα μου πείτε, με φόντο την Ακρόπολη, τα οποία μας έχουν πει κι άλλοι στο παρελθόν. Τόσο ο Ν. Σαρκοζί όσο κι ο Φρ. Ολάντ είχαν διακηρύξει πως θα πατούσαν πόδι στο Βερολίνο, αλλά μάλλον το αντίθετο συνέβη. Θα έπρεπε να είμαι εντελώς αφελής, επομένως, για να μην είμαι καχύποπτος, πολλώ δε μάλλον όταν ο Γάλλος πρόεδρος έχει περιοριστεί μέχρι στιγμής σε μεγαλοστομίες, αν και προς τη σωστή κατεύθυνση. Ποιος διαφωνεί, ωστόσο, πως οι μόνοι που είναι ικανοποιημένοι από αυτήν την Ευρώπη είναι οι Γερμανοί, οι οποίοι ετοιμάζονται να επανεκλέξουν στην καγκελαρία τη "μητερούλα" που τους έχει χαρίσει τόσα υπερβολικά πλεονάσματα, σκάβοντας στην ουσία το λάκκο των παιδιών τους;...

Μήπως όμως, τουλάχιστον στο οικονομικό κομμάτι, είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να υπάρξει πραγματική ένωση σε βαθμό που είναι προτιμότερο το κέντρο να χωρίσει το δρόμο του από την περιφέρεια; Μήπως, δηλαδή, προκειμένου να μην μεγεθυνθούν οι ανισότητες είναι προτιμότερο ένα φιλικό "exit" από την Ευρωζώνη όσων έχουν ανάγκη από νομισματική ευελιξία κι όχι από ένα ισχυρό νόμισμα;...

Η οικονομική λογική θα απαντούσε αυθωρεί και παραχρήμα καταφατικά. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι πώς οραματιζόμαστε το μέλλον μας πέρα από το νόμισμα που θα έχουμε στις τσέπες μας. Η ΕΕ έχει πολλά αρνητικά, δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα των λίγων κι όχι των πολλών κι αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα δημοκρατικής νομιμοποίησης, ιδίως αν λάβουμε υπόψη πως οι πολιτικές λιτότητας αποφασίζονται από ένα όργανο όπως το Eurogroup το οποίο δεν είναι εξουσιοδοτημένο για κάτι τέτοιο από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Μόνο που η διάλυση της ΕΕ και η μη αντικατάστασή της από έναν άλλο ομοσπονδιακό θεσμό θα συνιστούσε άρνησή μας να αντιληφθούμε ότι οι εξελίξεις τρέχουν χωρίς να μας ρωτούν...

Με την τεχνολογία να πραγματοποιεί καθημερινά άλματα το να συζητάμε ακόμα για απομονωτισμό και κράτη- έθνη σαν να βρισκόμασταν στον 19ο αιώνα καταντά αρχαιολαγνεία. Ναι, να μπουν όρια και φραγμοί στον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό και να διατηρηθούν οι ξεχωριστές εθνικές ταυτότητες, αλλά όλα αυτά δεν θα γίνουν με το κεφάλι μας χωμένο στην άμμο. Συμφωνώ με τον Εμανουέλ Μακρόν ότι αν η ΕΕ συνεχίσει όπως είναι σήμερα θα έχει ουσιαστικώς αυτοκτονήσει. Δεν θα τη σώσει, ωστόσο, οποιαδήποτε αλλαγή, αλλά μόνο αυτή που στον πυρήνα της θα έχει την κοινωνική δικαιοσύνη. Για την πραγματοποίηση αυτής της αλλαγής είναι που όλοι μας οφείλουμε να βάλουμε το λιθαράκι μας στο μέτρο των δυνατοτήτων του καθενός μας...

 

Το μπουρκίνι προσβάλλει την γυναίκα, να φορά φούστα όπως στην εκκλησία...

Ξέρετε τι απεχθάνομαι περισσότερο στους μισαλλόδοξους; Πως δεν έχουν ούτε το θάρρος τής μισαλλοδοξίας τους. Παρατηρήστε, για παράδειγμα, τη στάση τους απέναντι στο μπουρκίνι, την ενδυμασία που φορούν ορισμένες μουσουλμάνες στην θάλασσα, ή στην ισλαμική μαντίλα στα ευρωπαϊκά σχολεία. Δεν θα σου πουν πως είναι υπέρ τής απαγόρευσης γιατί μισούν οτιδήποτε δεν είναι χριστιανικό ή ευρωπαϊκό. Θα ισχυριστούν πως όσοι βρίσκονται στην ήπειρό μας οφείλουν να δείχνουν σεβασμό στις ευρωπαϊκές αρχές κι αξίες και να μην φορούν, για παράδειγμα, ρούχα που προσβάλλουν τις γυναίκες. Οι ίδιοι, βεβαίως, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την απαγόρευση πρόσβασης του ωραίου φύλου στο Άγιο Όρος ή με το να μην φορά παντελόνια στις χριστιανικές εκκλησίες. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σκοταδισμό, το φαλλοκρατισμό και τη μεσαιωνική ταύτιση της γυναίκας με το διάβολο τα βαφτίζουν παράδοση και ησυχάζουν...

Η ουσία δεν βρίσκεται στο ότι πολλοί μουσουλμάνοι που ζουν στην Ευρώπη δεν το κάνουν γιατί μισούν τις πατρίδες τους. Η φτώχεια κι ο πόλεμος, για τα οποία σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται η Δύση, στις πατρογονικές τους εστίες είναι οι σοβαρότερες αιτίες που τους φέρνουν στη Γηραιά, από πολλές απόψεις, Ήπειρο. Η ουσία βρίσκεται στο ότι οι ίδιες οι ευρωπαϊκές και χριστιανικές αρχές κι αξίες, τις οποίες δήθεν υπερασπίζονται οι απανταχού ρατσιστές και θρησκόληπτοι, είναι ακριβώς αυτές που μας επιβάλλουν να σεβόμαστε τον τρόπο με τον οποίο θέλει να κάνει το μπάνιο του ο οποιοσδήποτε. Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και στην θρησκεία τού άλλου υποτίθεται πως αποτελούν ευρωπαϊκά κεκτημένα, τα οποία δεν είναι δυνατό να γίνουν βορά στους απανταχού λεπενιστές. Σε διαφορετική περίπτωση οι τζιχαντιστές που σπέρνουν τον τρόμο και σε ευρωπαϊκές πόλεις θα έχουν κερδίσει, αφού θα μας έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους...

Φυσικά και δεν με ενθουσιάζει η εικόνα μιας γυναίκας ντυμένης με μπουρκίνι, τσαντόρ, νικάμπ, χιντζάμπ, μπούργκα κι οποιαδήποτε άλλη ενδυμασία έχει εφευρεθεί για να κρύβει τα όποια κάλλη της. Η θρησκεία είναι καταναγκασμός, άμεσος ή έμμεσος. Είναι, ωστόσο, δικαίωμα του οποιουδήποτε να ακολουθεί τις εντολές της για τους δικούς του λόγους, ακόμα κι αν αυτοί προέρχονται από ψυχαναγκαστικά αίτια που αφορούν λίγους και οι οποίοι τα επιβάλλουν, έστω χωρίς βία, στους πολλούς ή από ψευδαισθήσεις αιώνιας ζωής στη βασιλεία των ουρανών...

Θέλει κάποιος να νηστεύει; Ας νηστεύει. Επιθυμεί να μην κάνει σεξ πριν το γάμο; Ας μην κάνει. Βούλεται να αυτομαστιγώνεται γιατί μπήκε σε πειρασμό; Ας αυτομαστιγώνεται. Μόνο που αυτοί είναι θρησκευτικοί κανόνες, τους οποίους κάποιος ακολουθεί πιστά ή όχι ιδία βουλήσει. Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να μεταβάλλονται σε κοσμικούς κανόνες και, μάλιστα, όπως υποσχέθηκε ο Ν. Σαρκοζί στη Γαλλία σε μια πλειοδοσία ακροδεξιάς ρητορικής με την Μ. Λε Πεν, να λάβουν ακόμα και συνταγματική νομιμοποίηση. Ο μιθριδατισμός που καλλιεργούν κάτι τέτοιες μικροκομματικές τακτικές είναι πολύ πιο επικίνδυνες για την Ευρώπη από τον οποιονδήποτε "μοναχικό λύκο" τζιχαντιστή, γιατί μας μετατρέπουν στο κτήνος το οποίο υποτίθεται πως κυνηγάμε...