Οι Κουασιμόδοι της συνωμοσιολογίας είναι πυρίμαχοι...

Η δυσπιστία είναι προτιμητέα από την ευπιστία, ιδίως στις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες όπου τα ψεύδη καθίστανται πυλώνες σάπιων συστημάτων. Γι' αυτό και δεν είναι κατακριτέο ο νους μας να πηγαίνει ακόμα και στο ενδεχόμενο τρομοκρατικής ενέργειας, για παράδειγμα, από τζιχαντιστές σε σχέση με την πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων. Από τη στιγμή, μάλιστα, που δεν υπάρχει ακόμα κάποιο επίσημο πόρισμα κάθε εκδοχή είναι πιθανή...

Όταν, όμως, αξιοποιούμε την ευκολία που μας παρέχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την έκφραση δημόσιου λόγου προκειμένου να βγάζουμε συμπεράσματα δίχως να έχουμε κανένα στοιχείο στη διάθεσή μας κι αυτά τα συμπεράσματα να ταυτίζονται πλήρως με την ακροδεξιά ατζέντα, τότε οφείλουμε, το λιγότερο, να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Κι ακόμα περισσότερο αλίμονο αν από τα έωλα πορίσματά μας συνάγουμε και το ότι όλοι οι μουσουλμάνοι επιδιώκουν την εξόντωση όλων των χριστιανών. Ούτε, άλλωστε, όλοι οι χριστιανοί επιδιώκουν την εξόντωση όλων των μουσουλμάνων επειδή ένας φασίστας σκότωσε μερικές δεκάδες στη Νέα Ζηλανδία προ ολίγων εβδομάδων...

Τα παγκόσμια μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, ανεξαρτήτως αν είναι αναγνωρισμένα από την ΟΥΝΕΣΚΟ ή όχι, δεν ανήκουν μόνο στους τόπους όπου βρίσκονται, αλλά στην παγκόσμια κοινότητα, διαχρονικά σύμβολα του τι μπορεί να κατορθώσει ο άνθρωπος όταν δρα με όρους μέλλοντος. Γι' αυτό και τα δικά μας επιχειρήματα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι δυνατό να περιορίζονται στο "είναι δικά μας", αλλά να επεκτείνονται στο κομμάτι τής απονομής δικαιοσύνης- "κλάπηκαν από τη χώρα μας"- και, κυρίως, στο ότι είναι καλλιτεχνικώς προτιμητέο να επανενωθούν με τα υπόλοιπα εκθέματα του Μουσείου της Ακρόπολης ώστε, σε συνδυασμό με το ότι το μουσείο βρίσκεται κάτω από τον Ιερό Βράχο, να εκφράζεται το μεγαλείο τής αρχαίας Αθήνας στην ολότητά του. Δεν είναι, επίσης, κακό να προσπαθήσει ο πνευματικός κόσμος στην Ελλάδα να δημιουργήσει και κάτι σύγχρονο μεγαλειώδες ώστε αν καεί η Ακρόπολη να μην αναρωτιόμαστε "και τώρα που χάσαμε τα αρχαία μας τα κάλλη τι άλλο θα δείχνουμε στους τουρίστες"...

Να στειρώνουμε τους παιδόφιλους για να είναι ο ναζισμός μας τέλειος...

Πάμε πάλι από την αρχή στην παράθεση των αυτονόητων, που δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών, με τη χουντική έννοια του όρου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα- ατομικά και πολιτικά- δεν εξαιρούν κατηγορίες συμπολιτών μας, ενώ διαστέλλονται όταν είναι να προστατευτούν μειονότητες και δεν συστέλλονται στο όνομα μιας θολής κοινωνικής συνοχής...

Ούτε ψηφίζονται με βάση τη λαϊκή τους αποδοχή από δημοσκοπήσεις ή δημοψηφίσματα. Αν συνέβαινε το τελευταίο, τότε, για παράδειγμα, οι γυναίκες δεν θα είχαν ακόμα δικαίωμα ψήφου, η παιδική εργασία θα ήταν νόμιμη και το κράτος θα δικαιούταν να πυροβολεί ή να πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες που επιχειρούν να εισέλθουν παράνομα στη χώρα. Γι' αυτό, άλλωστε, και τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν σημαντικό κομμάτι τού διεθνούς δικαίου, για να μην μπορεί ο εθνικός λαϊκισμός να στέκεται εμπόδιο στην οικουμενική αξία τής ανθρώπινης αξιοπρέπειας...

Ο ομοφυλόφιλος δεν μπορεί να είναι κακός πατέρας μόνο και μόνο λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού. Αν είναι να επιβάλλουμε τέτοιους όρους για την αναδοχή, την υιοθεσία ή και τη φυσική πατρότητα, τότε γιατί να μην ισχυριστούμε πως ένας παχύσαρκος, ένας ναρκομανής, ένας πολυάσχολος, ένας κλέφτης ή ένας δολοφόνος δεν δικαιούται ακόμα και να κάνει παιδιά;...

Κατανοώ να απαγορεύεται σε έναν καταδικασμένο παιδόφιλο να μην μπορεί να αναδέχεται ή να υιοθετεί, θα τον στειρώναμε όμως και για να μην κάνει παιδιά; Ή, μήπως, τότε θα γινόταν ξεκάθαρο από πού αντλείται η έμπνευση για τέτοιου είδους πρακτικές, από το ναζισμό δηλαδή;...

Είναι αλήθεια ότι επί ΣΥΡΙΖΑ έχουν πραγματοποιηθεί βήματα προς την κατεύθυνση της θεμελίωσης κι ενίσχυσης ατομικών δικαιωμάτων. Έπρεπε, ωστόσο, να γίνουν άλματα από μια προοδευτική κυβέρνηση και για έναν επιπλέον λόγο: ώστε αυτή που θα τη διαδεχθεί, όποτε κι αν συμβεί αυτό, να μην μπορεί να γυρίσει τον τροχό πίσω από τη στιγμή που αυτές που θεωρούμε σήμερα μεταρρυθμίσεις θα έχουν παγιωθεί στην ελληνική κοινωνία ως συμβατές μαζί της θεσμοί...

Όπως οι Έλληνες εξακολουθούν να παντρεύονται στις εκκλησίες παρά την καθιέρωση του πολιτικού γάμου, θα συνεχίσουν να υπάρχουν άνδρες που τους αρέσουν οι γυναίκες και θα θέλουν να κάνουν μαζί τους παιδιά. Άλλοι είναι οι λόγοι τής υπογεννητικότητας, την οποία οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε ως ένα πολύ σοβαρό εθνικό θέμα επιβίωσης, κι όχι το ότι "δεν υπάρχουν άντρες πια, τους πάτησε το τρένο"...



 

Πηγαίνετε στη Σρεμπρένιτσα να πείτε πως μόνο οι ισλαμιστές είναι φονιάδες...

Ήταν τέλη Ιανουαρίου όταν δολοφονήθηκαν έξι μουσουλμάνοι σε τζαμί τού Κεμπέκ, στον Καναδά. Κανείς δεν μίλησε τότε ή σε άλλα παρόμοια περιστατικά- με ή χωρίς νεκρούς- για χριστιανική βία, παρά μόνο για ακροδεξιούς. Όταν, ωστόσο, σκοτώνονται χριστιανοί σε επιθέσεις όπως αυτή στο Μάντσεστερ τότε η βία είναι "ισλαμική" κι όταν ο χριστιανός Ντ. Τραμπ κάνει μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων με αυτούς που εκτρέφουν τους τζιχαντιστές, όπως με τη Σαουδική Αραβία, φταίει αποκλειστικώς ο ISIS για τη διεθνή τρομοκρατία...

Για να μην παρεξηγούμαι σε μια εποχή στην οποία η πολιτική ορθότητα αλωνίζει: σε όσους σκότωσαν τους ανθρώπους στο Κεμπέκ και σε όσους έκαναν το ίδιο στο Μάντσεστερ, πόσω μάλλον όταν στα θύματα βρίσκονται και παιδιά, τους αξίζουν οι βαρύτερες των ποινών που αρμόζουν σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Όποιος, όμως, πιστεύει ότι η βία συνδέεται με μια συγκεκριμένη θρησκεία είτε έχει διαβάσει διαγωνίως ή καθόλου την Ιστορία είτε έχει υποβάλει τον εαυτό του στην τεχνητή λήθη για να βολεύει τις ιδεοληψίες του. Η σφαγή τής Σρεμπρένιτσα, για παράδειγμα, στη Βοσνία είναι έργο των Σέρβων ορθόδοξων "αδελφών" μας, έτσι δεν είναι;...

Στο σχολείο δεν διδάχθηκα όλες τις θρησκείες τού κόσμου παρά υπέστην, όπως άλλωστε κι όλες οι υπόλοιπες γενιές Ελλήνων, απόπειρα προσηλυτισμού μου στην ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία. Ούτε με ενδιαφέρει ιδιαιτέρως η μελέτη τους ώστε να σπαταλήσω χρόνο διαβάζοντας για δόγματα τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων ελάχιστη σχέση έχουν με την ανθρώπινη φύση. Επίσης λυπάμαι, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάπου καλά χωμένος πίσω από τα σύννεφα βρίσκεται ένας θεός που επιτρέπει, για παράδειγμα, να σκοτώνονται παιδιά. Δυσκολεύομαι, επίσης, να πιστέψω ότι η φύση ενδιαφέρεται για την αυτάρεσκη ύπαρξή μας...

Το ότι, όμως, κάποιοι ερμηνεύουν "θεία" κείμενα σύμφωνα με τις δικές τους ταπεινές, χυδαίες ή φονικές προδιαθέσεις δεν σημαίνει ότι ο Ιησούς ή ο Μωάμεθ είναι μετά θάνατον ηθικοί αυτουργοί μαζικών δολοφονιών. Ούτε έχει νόημα να μετρήσουμε ποιοι σκότωσαν περισσότερους στο όνομα των προφητών τους. Δεν θα το ήθελαν και οι χριστιανοί γιατί η καταμέτρηση ενδεχομένως να μην τους ευνοούσε...

Ο κόσμος μας θα ήταν ειρηνικότερος και δικαιότερος αν οι άνθρωποι δεν πίστευαν σε θεούς: δεν θα σκότωναν, για παράδειγμα, επικαλούμενοι τη βούλησή τους ούτε θα υπόμεναν στωικά τα πάντα στη γη προσδοκώντας στην ευτυχία τής βασιλείας των ουρανών. Κι αν χωρίς θεό όλα θα επιτρέπονταν, όπως μας λέει ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, γιατί αυτό θα ήταν απαραιτήτως κι αποκλειστικώς κακό κι όχι και καλό; Άλλωστε η πίστη στο μεταφυσικό ελάχιστες από τις ανθρώπινες παθογένειες έχει καταπραΰνει, αν έχει καταπραΰνει καμιά...

Φυσικά και κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πιστεύει σε όποιο παραμύθι γουστάρει και δεν θα πρέπει να διώκεται γι' αυτό. Αν, όμως, δεν διδαχθούν τα παιδιά από το σπίτι τους και το σχολείο ότι ο διπλανός τους που έχει άλλη θρησκεία, χρώμα ή καταγωγή δεν είναι καλύτερος ή χειρότερός τους μόνο και μόνο γι' αυτούς τους λόγους, τότε απλώς ετοιμάζουμε τα Μάντσεστερ του μέλλοντός μας. Και την ίδια ώρα εξακολουθούν να θησαυρίζουν όσοι έχουν κάνει επάγγελμα και μπίζνα τις γονυκλισίες και τις προσευχές...

 

Το μπουρκίνι προσβάλλει την γυναίκα, να φορά φούστα όπως στην εκκλησία...

Ξέρετε τι απεχθάνομαι περισσότερο στους μισαλλόδοξους; Πως δεν έχουν ούτε το θάρρος τής μισαλλοδοξίας τους. Παρατηρήστε, για παράδειγμα, τη στάση τους απέναντι στο μπουρκίνι, την ενδυμασία που φορούν ορισμένες μουσουλμάνες στην θάλασσα, ή στην ισλαμική μαντίλα στα ευρωπαϊκά σχολεία. Δεν θα σου πουν πως είναι υπέρ τής απαγόρευσης γιατί μισούν οτιδήποτε δεν είναι χριστιανικό ή ευρωπαϊκό. Θα ισχυριστούν πως όσοι βρίσκονται στην ήπειρό μας οφείλουν να δείχνουν σεβασμό στις ευρωπαϊκές αρχές κι αξίες και να μην φορούν, για παράδειγμα, ρούχα που προσβάλλουν τις γυναίκες. Οι ίδιοι, βεβαίως, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την απαγόρευση πρόσβασης του ωραίου φύλου στο Άγιο Όρος ή με το να μην φορά παντελόνια στις χριστιανικές εκκλησίες. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σκοταδισμό, το φαλλοκρατισμό και τη μεσαιωνική ταύτιση της γυναίκας με το διάβολο τα βαφτίζουν παράδοση και ησυχάζουν...

Η ουσία δεν βρίσκεται στο ότι πολλοί μουσουλμάνοι που ζουν στην Ευρώπη δεν το κάνουν γιατί μισούν τις πατρίδες τους. Η φτώχεια κι ο πόλεμος, για τα οποία σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται η Δύση, στις πατρογονικές τους εστίες είναι οι σοβαρότερες αιτίες που τους φέρνουν στη Γηραιά, από πολλές απόψεις, Ήπειρο. Η ουσία βρίσκεται στο ότι οι ίδιες οι ευρωπαϊκές και χριστιανικές αρχές κι αξίες, τις οποίες δήθεν υπερασπίζονται οι απανταχού ρατσιστές και θρησκόληπτοι, είναι ακριβώς αυτές που μας επιβάλλουν να σεβόμαστε τον τρόπο με τον οποίο θέλει να κάνει το μπάνιο του ο οποιοσδήποτε. Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και στην θρησκεία τού άλλου υποτίθεται πως αποτελούν ευρωπαϊκά κεκτημένα, τα οποία δεν είναι δυνατό να γίνουν βορά στους απανταχού λεπενιστές. Σε διαφορετική περίπτωση οι τζιχαντιστές που σπέρνουν τον τρόμο και σε ευρωπαϊκές πόλεις θα έχουν κερδίσει, αφού θα μας έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους...

Φυσικά και δεν με ενθουσιάζει η εικόνα μιας γυναίκας ντυμένης με μπουρκίνι, τσαντόρ, νικάμπ, χιντζάμπ, μπούργκα κι οποιαδήποτε άλλη ενδυμασία έχει εφευρεθεί για να κρύβει τα όποια κάλλη της. Η θρησκεία είναι καταναγκασμός, άμεσος ή έμμεσος. Είναι, ωστόσο, δικαίωμα του οποιουδήποτε να ακολουθεί τις εντολές της για τους δικούς του λόγους, ακόμα κι αν αυτοί προέρχονται από ψυχαναγκαστικά αίτια που αφορούν λίγους και οι οποίοι τα επιβάλλουν, έστω χωρίς βία, στους πολλούς ή από ψευδαισθήσεις αιώνιας ζωής στη βασιλεία των ουρανών...

Θέλει κάποιος να νηστεύει; Ας νηστεύει. Επιθυμεί να μην κάνει σεξ πριν το γάμο; Ας μην κάνει. Βούλεται να αυτομαστιγώνεται γιατί μπήκε σε πειρασμό; Ας αυτομαστιγώνεται. Μόνο που αυτοί είναι θρησκευτικοί κανόνες, τους οποίους κάποιος ακολουθεί πιστά ή όχι ιδία βουλήσει. Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να μεταβάλλονται σε κοσμικούς κανόνες και, μάλιστα, όπως υποσχέθηκε ο Ν. Σαρκοζί στη Γαλλία σε μια πλειοδοσία ακροδεξιάς ρητορικής με την Μ. Λε Πεν, να λάβουν ακόμα και συνταγματική νομιμοποίηση. Ο μιθριδατισμός που καλλιεργούν κάτι τέτοιες μικροκομματικές τακτικές είναι πολύ πιο επικίνδυνες για την Ευρώπη από τον οποιονδήποτε "μοναχικό λύκο" τζιχαντιστή, γιατί μας μετατρέπουν στο κτήνος το οποίο υποτίθεται πως κυνηγάμε...    

Προς ηθικολόγους τού facebook: Δεν είσαι αναίσθητος αν κλαις τη μάνα σου περισσότερο από τη μάνα τού γείτονα...

Πολλοί είναι εκείνοι που διαμαρτύρονται γιατί το facebook επέλεξε να θρηνήσει μόνο τους γάλλους νεκρούς, χωρίς να έχει κάνει το ίδιο νωρίτερα με τους λιβανέζους, τους σύριους, τους ιρακινούς, τους αφγανούς, τους λίβυους άμαχους που έχασαν τη ζωή τους ως παράπλευρες απώλειες επιθέσεων της Δύσης. Δεν θα διαφωνήσω μαζί τους: όσο το αίμα ενός ευρωπαίου ζυγίζει περισσότερο από εκείνο ενός άραβα για τα μάτια τής κοινής γνώμης στην Ευρώπη και στην Αμερική τόσο δυσκολότερη υπόθεση καθίσταται η παγκόσμια ειρήνη. Πόσω μάλλον όταν απαντάμε στη βαρβαρότητα του ISIS με τον ίδιο λανθασμένο κι αδιέξοδο τρόπο, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, με τον οποίο απαντήσαμε στην κτηνωδία τής αλ Κάιντα, των ταλιμπάν, του Σ. Χουσεΐν και του Μ. Γκαντάφι...

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν είναι κατακριτέο το "bullying" που υφίστανται όσοι επέλεξαν να χρωματίσουν με τη γαλλική σημαία τη φωτογραφία τού προφίλ τους στο δημοφιλέστερο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Τί σημασία έχει αν στο φόντο βρίσκεται μια φωτογραφία από μπουζούκια; Γιατί αυτό να απαγορεύσει σε κάποιον να δείξει την αλληλεγγύη του στο γαλλικό λαό; Από πότε απόκτησαν τα αποκλειστικά πνευματικά δικαιώματα στην ευαισθησία όσοι πηγαίνουν μόνο στη Λυρική; Και, τέλος πάντων, είναι λογικό ως ευρωπαίοι να αισθανόμαστε πιο κοντά στη Γαλλία από ό,τι στη Συρία ή στο Ιράκ...

Οταν θρηνούμε περισσότερο το χαμό τής μάνας μας ή κάποιου άλλου αγαπημένου μας προσώπου από τον θάνατο ενός άγνωστου αυτό δεν αποδεικνύει ότι είμαστε επιλεκτικώς ευαίσθητοι ή αδιάφοροι για τον πόνο των άλλων. Μακάρι να ήμασταν όλοι μας Χριστοί και να είχε το περιθώριο η καρδιά μας να ματώνει εξίσου για κάθε ανθρώπινη δυστυχία που συναντούμε στο δρόμο μας. Αυτό που επιβάλλεται από τον ανθρωπισμό μας είναι να προξενούμε όσο γίνεται λιγότερο πόνο στους άλλους. Αλίμονο, ωστόσο, αν θεωρούμαστε απάνθρωποι μόνο και μόνο γιατί δεν δακρύζουμε κάθε φορά που μαθαίνουμε για κάποιον που σκοτώθηκε. Για να μην τρελαθούμε εντελώς, δηλαδή, με την πολιτική ορθότητα, άλλη μια μάστιγα, πέρα από την τρομοκρατία και τόσες άλλες που ταλανίζουν την ανθρωπότητα...

Την ίδια ώρα, σε μια άλλη κρίση μισαλλοδοξίας, οι χριστιανοί κατηγορούν τους μουσουλμάνους και οι μουσουλμάνοι τους χριστιανούς για το μακελειό στη γαλλική πρωτεύουσα, σε ένα αδιέξοδο καταλογισμό ευθυνών με την έννοια πως κανένας δεν είναι αθώος του αίματος. Για κάθε Παρίσι υπάρχει μία Βαγδάτη και για κάθε Καμπούλ ένα Λονδίνο. Ετσι κι αλλιώς όλα τα άγρια εγκλήματα της τελευταίας 15ετίας που έγιναν στο όνομα της θρησκείας δεν είχαν αυτή ως αιτία παρά μόνο ως αφορμή...

Είναι πιο λογικό, άλλωστε, να σκοτώνεις για τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό, οι οποίοι έχουν υπαρκτούς παίκτες, προπονητές και προέδρους, από το να το κάνεις για κάποιον ο οποίος στην καλύτερη περίπτωση για τους πιστούς μένει αμέτοχος του ανθρώπινου δράματος και στη χειρότερη δεν υπάρχει καν, όπως είναι ο θεούλης. Πείτε με μαρξιστή και δεν θα παρεξηγηθώ, αλλά επιμένω να θεωρώ την άνιση κατανομή τού πλούτου τη μεγαλύτερη πηγή δεινών για την ανθρωπότητα. Οσο οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι μην περιμένετε αυτός ο πλανήτης να ηρεμήσει...



 

Αν είναι όλοι οι εβραίοι παμπόνηροι φραγκοφονιάδες, τότε κι όλοι οι έλληνες είναι τεμπέληδες...

Είναι αναπόφευκτο, μοιραίο, γραμμένο στα γονίδιά μας οι έλληνες να αντιπαθούμε τους τούρκους ή οι παλαιστίνιοι τους ισραηλινούς; Και πόσο ανθρωπιστές πραγματικά είμαστε όταν γεμίζουμε, και πολύ καλά κάνουμε, με σχόλια συμπαράστασης τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάθε φορά που βομβαρδίζονται σχολεία στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά αδιαφορούμε όταν παλαιστίνιοι καμικάζι σκοτώνουν πολίτες, ακόμα και γυναικόπαιδα, στην Ιερουσαλήμ; Εχουμε, μάλιστα, και δικαιολογία για τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία διαφοροποιούμε μέσα μας τις κτηνωδίες, γιατί περί κτηνωδιών πρόκειται και στις δύο περιπτώσεις: "Μα, είναι απλώς πράξεις αντεκδίκησης. Στο κάτω κάτω οι εβραίοι, οι οποίοι είναι δύναμη κατοχής, έχουν σκοτώσει πολλές περισσότερες γυναίκες και παιδιά στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Οχθη". Οταν, όμως, μπαίνουμε στη διαδικασία να βάλουμε στη ζυγαριά το ένα έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας με το άλλο έχουμε ήδη κάνει ένα τεράστιο σφάλμα. Η ελευθερία, η εθνική ανεξαρτησία, η δικαιοσύνη δεν μπορούν να θεμελιωθούν πάνω στους τάφους άμαχου πληθυσμού. Οποιος το πιστεύει αυτό, απλώς έχει βρει έναν τρόπο για να εξαπατήσει ακόμα και τον εαυτό του για τον αντισημιτισμό του, με τον οποίο έχουμε γαλουχηθεί από τα σπίτια, τα σχολεία, τις εκκλησίες και τα μέσα ενημέρωσής μας...

Ο κύκλος τής βίας θα συνεχίζεται όσο εξακολουθούμε να αναπαράγουμε εθνικά, φυλετικά ή θρησκευτικά στερεότυπα. Ενοχλούμαστε όταν οι ξένοι μάς παρουσιάζουν σαν ακαμάτηδες, ανεύθυνους γλεντζέδες, αλλά το ευχαριστιόμαστε να παρουσιάζουμε όλους ανεξαιρέτως τους εβραίους σαν άκαρδους, παμπόνηρους φραγκοφονιάδες, σαν να είναι όλοι τους "Εμποροι της Βενετίας" που είναι ικανοί να απαιτήσουν ακόμα και τη σάρκα μας αν δεν εξοφλήσουμε κάποιος χρέος μας απέναντί τους. Κατανοώ ότι υπάρχει μια διανοητική ευκολία στο να βάζουμε τους λαούς σε κουτάκια: οι τούρκοι είναι βάρβαροι, οι γάλλοι είναι άπλυτοι, οι βρετανοί είναι ομοφυλόφιλοι, οι γερμανοί είναι ξινοί. Δεν αντιλέγω πως ακόμα η παγκοσμιοποίηση δεν έχει καταφέρει να ισοπεδώσει τα εθνικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Από την άλλη, ωστόσο, δεν θα ξεχάσω ποτέ την "πληρωμένη" απάντηση που έδωσε μουσουλμάνος συμφοιτητής μου στο Κάρντιφ σε χριστιανό καθηγητή που απόρησε όταν έμαθε πως ένας άλλος μουσουλμάνος συμφοιτητής μας είχε μεθύσει το προηγούμενο βράδυ, μολονότι το Ισλάμ απαγορεύει το αλκοόλ: "Κι εγώ νόμιζα πως οι χριστιανοί δεν κάνετε σεξ πριν το γάμο", του αποκρίθηκε κι έβαλε στην θέση του όχι μόνο τον προφέσορα αλλά και κάθε προκατάληψη που διατρέχει όλους μας, μηδενός του γράφοντος εξαιρουμένου...

Η τυφλή βία είναι αδιέξοδη και στο τέλος δεν προσφέρει παρά μόνο επιχειρήματα στην αδικία ώστε να διαιωνίζεται. Οι παλαιστίνιοι δεν θα βρουν ποτέ το δίκιο τους σκοτώνοντας με κομάντο αυτοκτονίας γυναίκες, παιδιά και γέροντες σε λεωφορεία, εστιατόρια ή συναγωγές. Κι αν πράγματι τα δάκρυα που ρίχνουν οι μεγάλες δυνάμεις και τα κυρίαρχα διεθνή μέσα ενημέρωσης για τους νεκρούς ισραηλινούς είναι πολύ περισσότερα από αυτά που "σπαταλούν" για τους άραβες, αυτά δεν παύουν να είναι δικαιολογημένα. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να παλεύει και με τα όπλα για τη λευτεριά του, αρκεί όμως να τα στρέφει στον πραγματικό εχθρό κι όχι σε εκείνους που αν ακολουθούσε μια άλλη τακτική θα μπορούσε να είχε κάνει συμμάχους του. Θα ήταν πολύ περισσότεροι οι ισραηλινοί που θα συναινούσαν σε ένα ελεύθερο παλαιστινιακό κράτος αν δεν είχαν χάσει κάποιον δικό τους σε επίθεση αυτοκτονίας. Το "οφθαλμός αντί οφθαλμού" πέρα από απάνθρωπο είναι κι ανόητο. Κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι παλαιστίνιοι τόσο γρηγορότερα θα ικανοποιηθεί το δίκαιο αίτημά τους για ένα ανεξάρτητο κράτος και θα πάψουν να ζουν σε πόλεις-φυλακές...