Μια χώρα είναι τόσο μικρή όσο αυτοί που την κυβερνούν...

Κανένας ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και ουδείς πρόεδρός τους θα υποστηρίξει, τουλάχιστον όχι δημοσίως, πως η Ελλάδα έχει δίκιο στα όσα ζητά κι απαιτεί από την Τουρκία. Πρώτον, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει σε όλα δίκιο και δεύτερον γιατί κάτι τέτοιο δεν θα εξυπηρετούσε τα αμερικανικά συμφέροντα. 

Δεν περιμένω, συνεπώς, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το ακατόρθωτο, όπως δεν το περίμενα από τις προηγούμενες και δεν το περιμένω από τις επόμενες. Δεν περιμένω, ωστόσο, και το να γυρίζει την εξωτερική πολιτική τής χώρας στις δεκαετίες τού '40, του '50 και του '60. Η εξωτερική πολιτική, άλλωστε, τής υποτέλειας οδήγησε στο 1922 και στο 1974, στη μικρασιατική καταστροφή και στον ακρωτηριασμό τής Κύπρου αντιστοίχως...

Όταν η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης στο δημοσίευμα της Wall Street Journal πως θα μας κάνουν Ρουμανία αν δεν γίνουμε ντίλερς τού αμερικανικού LNG είναι πως "δεν εκβιαζόμαστε" γίνεται φανερό ότι υπήρξε εκβιασμός. Κι αν η δίκη προθέσεων εμπεριέχει πάντοτε το ρίσκο τής διάψευσης, το ότι δεν έχουμε φέρει αντίρρηση ούτε με αυτήν την κυβέρνηση- ούτε και με την κυβέρνηση Τσίπρα- σε οτιδήποτε μας έχει απαιτήσει η Ουάσιγκτον λέει πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να πει ένας διπλωμάτης. Δεν ανήκουμε απλώς στη Δύση. Εξακολουθούμε να είμαστε προτεκτοράτο της, προσφέροντάς της ακόμα και τον Παρθενώνα για μαθήματα τραμπικής δημοκρατίας...

Η Ελλάδα δεν είναι υπερδύναμη και ούτε της επιτρέπει το πληθυσμιακό της μέγεθος να γίνει. Δεν είναι ούτε καν περιφερειακή δύναμη όπως η Τουρκία. Είναι, όμως, τόσο μεγάλη όσο θα όφειλε η ηγεσία της να την παρουσιάζει στους διεθνείς συνομιλητές της. Όταν, ωστόσο, ο ΥΠΕΞ, Γ. Γεραπετρίτης, παρατηρεί δημοσίως πως δεν θα ζητούσαμε να γίνουμε μη μόνιμο μέλος τού Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αν γνωρίζαμε τι θα ακολουθούσε ή όταν δεν απαιτούμε οικονομικά και γεωστρατηγικά ανταλλάγματα για τους σταθμούς υγροποίησης του φυσικού αερίου τότε είμαστε τόσο μικροί όσο αυτοί που μας κυβερνούν...   

Ο Κυριάκος νεοφιλελεύθερος; Έλα καλέ...

Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει αρκετά για τα οποία δεν είχε προειδοποιήσει προεκλογικά. Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, να είχε ανακοινώσει από κάποιο μπαλκόνι πως θα νομιμοποιούσε το 13ωρο εργασίας ή τις απλήρωτες υπερωρίες. Από την άλλη, ωστόσο, ακόμα και οι πέτρες γνωρίζουν σε αυτή τη χώρα πως ο μητσοτακισμός ισούται με το νεοφιλελευθερισμό. Όλα τα σημάδια, άλλωστε, βρίσκονταν εκεί, όπως για παράδειγμα όταν υποσχόταν στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε εμπόδιο που τους αναγκάζει να συμπεριφέρονται στους εργαζομένους τους ως υπαλλήλους κι όχι σαν δούλους...

Όταν, συνεπώς, σήμερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος εκ της θέσης του δεν δικαιούται να διατυπώνει δημοσίως προσωπική γνώμη, κάνει λόγο για περιορισμό τού επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες ουδείς δικαιούται να ισχυρίζεται μετεκλογικά πως δεν ήξερε και δεν γνώριζε. Πολλώ δε μάλλον όταν και οι προτάσεις τής ΝΔ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση σε πολλά άρθρα συνταγματοποιούν το νεοφιλελευθερισμό, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μηδενικά ελλείμματα. Στην τρίτη του θητεία, αν του την επιτρέψουμε, ο Μητσοτάκης θα ιδιωτικοποιήσει και το νερό και τον Παρθενώνα. Ήδη, άλλωστε, έχει ξεκινήσει τη σχετική προεργασία...

Όπως κι αν έχει, οι ολιγάρχες έχουν κάνει την επιλογή τους κι αυτή ακούει στο όνομα Ν. Δένδιας. Από τη ΝΔ, άλλωστε, θα προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα κι ο επόμενος πρωθυπουργός. Όλοι οι υπόλοιποι επίδοξοι ηγεμόνες εργαλειοποιούνται από μια ελίτ η οποία δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει την εξουσία της στον κυρίαρχο λαό. Οι εκλογές σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι τόσο δημοκρατικές που αν δεν έχεις τουλάχιστον 50.000 ευρώ για ξόδεμα δεν έχεις σχεδόν καμία ελπίδα να γίνεις βουλευτής παρά μόνο αν είσαι ευρέως γνωστός από την επαγγελματική σου δραστηριότητα, οπότε είσαι μάλλον πλούσιος έτσι κι αλλιώς... 

 

Και το νερό της βροχής Κυριάκο, έτσι, για τη συνέχεια του κράτους...

Λίγο πριν κλείσει η Βουλή για το καλοκαίρι η κυβέρνηση συνεχίζει τις αγαπημένες της ιδιωτικοποιήσεις. Κι αφού τα περισσότερα έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί- "χάρη" και στην πρώτη φορά Αριστερά- σειρά παίρνουν αγαθά που ακόμα και την εποχή των μνημονίων δεν θα διανοούμασταν πως θα παραχωρούνταν, όπως το νερό και οι αρχαιότητες... 

Νωρίτερα κι ανάμεσα σε άλλα "επιτεύγματά" της στον τομέα τής διαφθοράς νομιμοποίησε και το 13ωρο εργασίας- τυχαίο θα είναι το νέο ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων- ενώ τα καρτέλ που προστατεύει μας έχουν κάνει πρωταθλητές Ευρώπης στην ακρίβεια σε είδη πρώτης ανάγκης. Και σαν τελευταίο δωράκι το καθεστώς Μητσοτάκη επιχειρεί και τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της Αναθεώρησης...

Ο διαχρονικός μας πρωθυπουργός ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τον θατσερισμό κι ως προς αυτό τουλάχιστον του αναγνωρίζω μια εντιμότητα και συνέπεια. Το ερώτημα είναι τι θα πράξει μια προοδευτική κυβέρνηση, αν κι εφόσον προκύψει κάτι τέτοιο από τις επόμενες εκλογές. Θα τα αλλάξει όλα αυτά ή θα επικαλεστεί την ασφάλεια δικαίου και τη συνέχεια του κράτους; Κι αν επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα γιατί να μην διατηρήσουμε το νεοφιλελεύθερο πρωτότυπο;...

Αν ήμουν ο Μητσοτάκης και είχα απέναντί μου αυτή την αντιπολίτευση θα ιδιωτικοποιούσα άμεσα το νερό τής βροχής και τον Παρθενώνα, μόνο και μόνο για την απόλαυση να κάνω ό,τι θέλω και να μην δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Δεν αποκλείεται και να το πράξει χωρίς να έχει διαβάσει αυτές τις γραμμές. Όταν, άλλωστε, έχεις έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα κι έναν γραμματέα κομμουνιστικού κόμματος να σε ξεπλένουν στο Προεδρικό- οι υπόλοιποι βρίσκουν άλλες αφορμές- γιατί να φοβάσαι οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον Αντ. Σαμαρά;...

 

  

Η αισθητική αποκαλύπτει και ήθος...

Είναι η Ελλάδα πιο ασφαλής σε σχέση με τις εξωτερικές απειλές που αντιμετωπίζει μετά την παραλαβή των έξι Rafale; Είναι, μολονότι άλλες ήταν οι εισηγήσεις των Επιτελείων. Τιμά, όμως, τη χώρα η θριαμβευτική υπερπτήση τους πάνω κι από τον Παρθενώνα, ωσάν να βρισκόμαστε ήδη σε πόλεμο και να χαιρετάμε τους αεροπόρους μας που πετούν προς υπεράσπιση της πατρίδας; Μάλλον όχι. Η αισθητική τού καθενός αποκαλύπτει και το ήθος του κι όταν αυτή η χουντική αισθητική συνδυάζεται με την καπηλεία από τη ΝΔ μιας προμήθειας μερικών δισ. ευρώ που έγινε από το υστέρημα των Ελλήνων φορολογουμένων τότε γι' άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι αυτή η κυβέρνηση είναι ασυναγώνιστη στο θράσος...

Η ίδια χουντικής έμπνευσης αισθητική διαπνέει και φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την εκπαίδευση των εκατοντάδων "νέων μας" (sic) που θα στελεχώσουν την πανεπιστημιακή αστυνομία. Με κανόνια και μπάτσους, ωστόσο, δεν επιλύονται τα κοινωνικά ζητήματα, που είναι ουκ ολίγα και στη χώρα μας. Ούτε, βεβαίως, οι βλαχομπαρόκ πανηγύρεις στις οποίες ειδικεύεται η οικογένεια Μητσοτάκη θα την βοηθήσουν να αντιπαλέψει το σοβαρό έλλειμμα αξιοπιστίας που αντιμετωπίζει...

Την ίδια ώρα, εξάλλου, που οργανώνουν στρατοκρατικά σόου εξακολουθούν να συμπεριφέρονται τιμωρητικά στον κόσμο τής εργασίας, σε αυτούς δηλαδή που παράγουν τον πλούτο πάνω στον οποίο στρογγυλοκάθονται. Οι γονείς με παιδιά που πάσχουν από κοροναϊό θα χάνουν το μισό τους μεροκάματο και μέρος τής αδείας τους γιατί η κυβέρνηση έσπευσε να στείλει τα βλαστάρια τους στο σχολείο χωρίς κάποιο ιδιαίτερο μέτρο προφύλαξης. Αυτοί που δεν έχουν εργαστεί σχεδόν ποτέ στην πραγματική ζωή κόβουν μισθούς, συντάξεις για να χρηματοδοτούν τον Σ. Ρουβά στο Λυκαβηττό και τα Rafale στην Ακρόπολη. Δικό σας συνάδελφοι...

  

 
 

Η πλάκα της Μενδώνη να γράφει "είμαι ζωντανή, αλλά ήδη λησμονημένη"...

Αν ήμουν η Λ. Μενδώνη δεν θα περιοριζόμουν στην απαίτηση να αναγράφεται το όνομά μου σε τρεις (!) μαρμάρινες πλάκες στο μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς τής Ακρόπολης. Ενδεχομένως να ζητούσα κάτι παρόμοιο με αυτό που εμπνεύστηκε ο δημιουργός τού φωτομοντάζ που δημοσιεύω... 

Αφού είμαι τόσο δυνατή ώστε να μην παραιτούμαι ούτε όταν συγκαλύπτω τον βιαστή διευθυντή τού Εθνικού Θεάτρου  που εγώ διόρισα, γιατί να μην κάνω ό,τι γουστάρω και με τον Παρθενώνα; Εδώ δεν με διώκουν για τα σημερινά μου εγκλήματα, θα με κυνηγήσουν ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης κι ο Περικλής;...

Η τέχνη υποφέρει εδώ κι αιώνες από τους χορηγούς της, οι οποίοι εκ πρώτης όψεως μοιάζουν με ευεργέτες της. Ο καλλιτέχνης που εξαρτάται από τον σπόνσορά του- κοινώς νταβατζή του- ιδίως όταν ο σπόνσορας είναι απαιτητικός δεν μπορεί να δημιουργεί ελεύθερα. Θα μπορούσε να δημιουργήσει πιο ελεύθερα αν ζούσε στην ψάθα. 

Συνεπώς, είναι οι "ευεργέτες"- πολιτικοί κι επιχειρηματίες- που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τους καλλιτέχνες κι όχι το αντίστροφο. Αποδεικνύεται κι από την θρασύτητα με την οποία τοποθετήθηκε το όνομα του χορηγού ενός μικρού μόλις ποσοστού τής ανακατασκευής της στο κτίριο της νέας Εθνικής Πινακοθήκης...

Το κυνήγι τής υστεροφημίας είναι δίδυμο αδέρφι τής ματαιοδοξίας. Η Λ. Μενδώνη και η κάθε Μενδώνη γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να παραμείνουν στην εξουσία για πάντα. Η αλαζονεία τους δεν τους έχει απομακρύνει τόσο πολύ από την αίσθηση της πραγματικότητας. 

Γι' αυτό και πέρα από τη σπουδή τους για μικρές και μεγάλες μπίζνες δείχνουν και τόσο μεγάλο ενδιαφέρον ώστε το πόπολο να τους θυμάται για πάντα. Να τους θυμίσω μόνο πως η προσωπικότητα δεν αγοράζεται με το αξίωμα και πως πολλοί από αυτούς δίχως τη δοτή θεσούλα τους δεν θα ήταν άξιοι ούτε να πουλάνε μπρίκια στην Ομόνοια. 

Η Μελίνα, για παράδειγμα, δεν θεωρείται θρύλος γιατί διατέλεσε υπουργός Πολιτισμού, αλλά γιατί το άρωμα της θέλησής της ήταν τόσο δυνατό που διατηρείται η μυρωδιά του σχεδόν 30 χρόνια μετά από το θάνατό της. Η Μενδώνη είναι ζωντανή, αλλά ήδη λησμονημένη, όσες πλάκες κι αν γεμίσει με το όνομά της τις ακροπόλεις τού κόσμου...

 

Η Αγιά Σοφιά δεν ανήκει στους Τούρκους ούτε ο Παρθενώνας στους Έλληνες, αλλά στον κόσμο ολόκληρο...

Ο Τ. Ερντογάν, τον οποίο διαχωρίζω από τον τουρκικό λαό όπως τον Κ. Μητσοτάκη από τον ελληνικό, απειλεί να ξανακάνει τζαμί την Αγιά Σοφιά κι έτσι βρήκαμε την ευκαιρία να ξαναχαρακτηρίσουμε τους Τούρκους απολίτιστους. Στην "πολιτισμένη" Ελλάδα, πάλι, τα ΑμΕΑ που θέλουν να επισκεφτούν την Ακρόπολη δεν μπορούν να το κάνουν παρά μόνο αν οι υπάλληλοι τα μεταφέρουν σηκωτά. Κι αυτό γιατί δεν λειτουργεί ούτε αναβατόριο ούτε ανελκυστήρας...

Η Αγιά Σοφιά κι ο Παρθενώνας είναι μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, το οποίο σημαίνει πως ανήκουν στους πολίτες όλου του κόσμου. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως είμαστε απευθείας απόγονοι των αρχαίων Αθηναίων και των Βυζαντινών- αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση- έχουμε αποδεχθεί ότι η Αγιά Σοφιά ανήκει στην ανθρωπότητα και με αυτό το επιχείρημα απαιτούμε να μην ξαναγίνει τζαμί. Με το ίδιο σκεπτικό μπορούμε να αισθανόμαστε υπερηφάνεια για το ότι ζούμε κάτω από τη σκιά ενός αρχιτεκτονικού αριστουργήματος, αλλά η έννοια της ιδιοκτησίας του αντίκειται με τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούμε για την Αγιά Σοφιά...

Ομοίως, σε σχέση με τα γλυπτά τού Παρθενώνα που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο το επιχείρημα δεν μπορεί να είναι πως είναι ελληνικά, για τον ίδιο λόγο που και τα έργα τού Πικάσο δεν είναι ισπανικά ή του Ντοστογιέφσκι ρωσικά. Η τέχνη είναι οικουμενική, δεν γνωρίζει σύνορα, απευθύνεται σε όλους αλλιώς είναι αυτιστική κι ελιτίστικη. Η επανένωση των "ελγίνειων" με τα περισσότερα "αδέλφια" τους που βρίσκονται στο Μουσείο της Ακρόπολης είναι το καλύτερο επιχείρημα κι όχι οι εθνικιστικοί συναισθηματισμοί που πολλές φορές προέρχονται από ανθρώπους που είτε σνομπάρουν τους "κουλτουριάρηδες" είτε έχουν αυτοαναγορευτεί σε πνευματική ηγεσία τού τόπου δίχως να έχουν επιδείξει κάποιο σπουδαίο πνευματικό έργο...

 

Οι Κουασιμόδοι της συνωμοσιολογίας είναι πυρίμαχοι...

Η δυσπιστία είναι προτιμητέα από την ευπιστία, ιδίως στις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες όπου τα ψεύδη καθίστανται πυλώνες σάπιων συστημάτων. Γι' αυτό και δεν είναι κατακριτέο ο νους μας να πηγαίνει ακόμα και στο ενδεχόμενο τρομοκρατικής ενέργειας, για παράδειγμα, από τζιχαντιστές σε σχέση με την πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων. Από τη στιγμή, μάλιστα, που δεν υπάρχει ακόμα κάποιο επίσημο πόρισμα κάθε εκδοχή είναι πιθανή...

Όταν, όμως, αξιοποιούμε την ευκολία που μας παρέχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την έκφραση δημόσιου λόγου προκειμένου να βγάζουμε συμπεράσματα δίχως να έχουμε κανένα στοιχείο στη διάθεσή μας κι αυτά τα συμπεράσματα να ταυτίζονται πλήρως με την ακροδεξιά ατζέντα, τότε οφείλουμε, το λιγότερο, να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Κι ακόμα περισσότερο αλίμονο αν από τα έωλα πορίσματά μας συνάγουμε και το ότι όλοι οι μουσουλμάνοι επιδιώκουν την εξόντωση όλων των χριστιανών. Ούτε, άλλωστε, όλοι οι χριστιανοί επιδιώκουν την εξόντωση όλων των μουσουλμάνων επειδή ένας φασίστας σκότωσε μερικές δεκάδες στη Νέα Ζηλανδία προ ολίγων εβδομάδων...

Τα παγκόσμια μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, ανεξαρτήτως αν είναι αναγνωρισμένα από την ΟΥΝΕΣΚΟ ή όχι, δεν ανήκουν μόνο στους τόπους όπου βρίσκονται, αλλά στην παγκόσμια κοινότητα, διαχρονικά σύμβολα του τι μπορεί να κατορθώσει ο άνθρωπος όταν δρα με όρους μέλλοντος. Γι' αυτό και τα δικά μας επιχειρήματα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι δυνατό να περιορίζονται στο "είναι δικά μας", αλλά να επεκτείνονται στο κομμάτι τής απονομής δικαιοσύνης- "κλάπηκαν από τη χώρα μας"- και, κυρίως, στο ότι είναι καλλιτεχνικώς προτιμητέο να επανενωθούν με τα υπόλοιπα εκθέματα του Μουσείου της Ακρόπολης ώστε, σε συνδυασμό με το ότι το μουσείο βρίσκεται κάτω από τον Ιερό Βράχο, να εκφράζεται το μεγαλείο τής αρχαίας Αθήνας στην ολότητά του. Δεν είναι, επίσης, κακό να προσπαθήσει ο πνευματικός κόσμος στην Ελλάδα να δημιουργήσει και κάτι σύγχρονο μεγαλειώδες ώστε αν καεί η Ακρόπολη να μην αναρωτιόμαστε "και τώρα που χάσαμε τα αρχαία μας τα κάλλη τι άλλο θα δείχνουμε στους τουρίστες"...

Όποιος μπορεί να ορίσει μια τιμή για τον Παρθενώνα μπορεί να πουλήσει και τη μάνα του και τον πατέρα του...

Πολύ φοβάμαι τους ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να ορίσουν μια τιμή για το οτιδήποτε. Αυτό φοβάμαι περισσότερο κι από την ενοικίαση, για παράδειγμα, της Ακρόπολης σε οίκο μόδας, η οποία ευτυχώς αποτράπηκε. Άλλωστε με ποιο δικαίωμα θα υψώναμε φωνή στο Βρετανικό Μουσείο την επόμενη φορά που θα ενοικίαζε για δεξίωση την αίθουσα των Γλυπτών του Παρθενώνα όταν εμείς θα είχαμε νοικιάσει τον Ιερό Βράχο για τριάντα αργύρια; Δεν παύει, ωστόσο, να με προβληματίζει η άνεση με την οποία ορισμένοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα της είσπραξης χρημάτων για να πουλήσουν ή, έστω, να ενοικιάσουν το οτιδήποτε. Ενδεχομένως οι ίδιοι να είναι ικανοί να πουλήσουν και τη μάνα τους και τον πατέρα τους αν η τιμή είναι συμφέρουσα...

Πόσες φορές, εξάλλου, στα πολλά πλέον χρόνια τής κρίσης δεν έχουμε πει πως δεν θα ξεπουλήσουμε και τον Παρθενώνα για να αποπληρώσουμε το δημόσιο χρέος; Θα ισχυριστείτε πως αυτά είναι ψιλά γράμματα όταν ετοιμάζεται να λειτουργήσει το Υπερταμείο Αποκρατικοποιήσεων, στο οποίο θα ενταχθεί όλη η δημόσια περιουσία για σχεδόν εκατό χρόνια, όση βεβαίως δεν θα έχει πουληθεί στο μεταξύ. Μερικές φορές, όμως, η διαχείριση των συμβόλων αποδεικνύεται ουσιαστικότερη στην πορεία ενός έθνους από οτιδήποτε άλλο...

Τι μήνυμα θα δίναμε στο εξωτερικό αν επιτρέπαμε να σουλατσάρουν μοντέλα και σταρ τού Χόλιγουντ δίπλα σε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία τού παγκόσμιου πολιτισμού, που στέκεται όρθιο 2.500 χρόνια, διαφημίζοντας τα ρούχα μιας εταιρείας που δεν μετρά ούτε εκατό έτη ζωής; Ακόμα και οι Αμερικανοί, αρκετοί από τους οποίους πιστεύουν ότι υφίσταται ακόμα η Ανατολική Γερμανία, γνωρίζουν τι εστί Παρθενώνας κι ας μην ξέρουν ποια είναι η Gucci. Ποιος θα διαφήμιζε ποιον επομένως;...

Η Ακρόπολη δεν ανήκει μόνο στους Έλληνες, αλλά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μόνο που σε εμάς έμελλε να γίνουμε οι κληρονόμοι της, γι' αυτό και θα είμαστε υπόλογοι σε όλο τον πλανήτη αν δεν τη διαχειριστούμε όπως της αξίζει, όπως για παράδειγμα αν τη βγάλουμε στο γιουσουρούμ ακόμα κι αν τα λεφτά είναι πολλά. Καθένας έχει προφανώς το δικαίωμα να την επισκέπτεται, να μαθαίνει την ιστορία της και να φωτογραφίζεται στη σκιά της, κανείς ωστόσο δεν δικαιούται να την εκμεταλλεύεται για να πουλήσει μερικά συνολάκια παραπάνω μιας μόδας που από τη φύση της είναι καταδικασμένη να είναι εφήμερη. Αν θέλει η Gucci και η κάθε Gucci μπορεί να στήσει μια γιορτή στη Διονυσίου Αεροπαγίτου με θέα τον Ιερό Βράχο και να κάνει τη δουλειά της, αφού οι άνθρωποί της είναι ανίκανοι να δημιουργήσουν ένα νέο Παρθενώνα, αλλά ας αφήσει τους προγόνους μας ήσυχους στον αιώνιο ύπνο τους πριν τους ξυπνήσει η οργή από την ύβρι των επιγόνων τους...  

Ο εθνικισμός κι ο ραγιαδισμός τα δύο άκρα τής έλλειψης εθνικής αυτοπεποίθησης...

Οσοι αναπνέουν με στερεότυπα και σιτίζονται με προκαταλήψεις, από την ώρα που έγινε γνωστό ότι ο Ζυλιέν από την Αφρική συγκέντρωσε τα περισσότερα μόρια εισαγωγής στο ΤΕΙ Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Πειραιά μάλλον χρειάζονται τεχνική υποστήριξη. Εκείνοι που αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες σαν υγειονομικές βόμβες, τζιχαντιστές ή, στην καλύτερη περίπτωση, αλλόφυλους κι αλλόθρησκους που θα αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας έχουν βρεθεί στην αμήχανη θέση να πείσουν το πανελλήνιο ότι δεν είναι όλοι οι ξένοι εγκληματίες κι απειλή για την ασφάλεια της χώρας, όπως άλλωστε δεν είναι όλοι οι έλληνες άγγελοι που κατέβηκαν στη Γη για να σώσουν τον πλανήτη από την αμαρτία. Ο Ζυλιέν, εξάλλου, δεν είναι η μοναδική περίπτωση πρόσφυγα που έχει κατορθώσει να ξεχωρίσει. Ξέρετε και ξέρω πολλούς εκεί έξω που τα έχουν καταφέρει περίφημα κι ας μην έχουν γράψει τίποτα γι' αυτούς φυλλάδες όπως το "Πρώτο Θέμα" και το "Μακελειό". Για να εξηγούμαστε: δεν καταφέρομαι μόνο εναντίον των χιμπαντζήδων με τα μαύρα ή εκείνων που τους ψηφίζουν, αλλά και σε βάρος καθεμιάς και καθενός, συμπεριλαμβάνοντας τον γράφοντα, που κρύβει μέσα του ένα μικρό ή μεγάλο ρατσιστή και, απλώς, ψάχνει την αφορμή για να τον εκδηλώσει...

Μόνο όποιος δεν είναι σίγουρος για τον εαυτό του μπορεί να φοβάται πως θα έρθει κάποιος άλλος και θα του πάρει την θέση. Από την έλλειψη εθνικής αυτοπεποίθησης ξεπροβάλλουν τα δύο άκρα, ο εθνικισμός κι ο ραγιαδισμός. Ένα κράτος με μεγάλη ιστορία και σχετικώς συνεκτική εθνική ταυτότητα, έστω κι αν αυτή διαμορφώθηκε στην ουσία τους τελευταίους δύο αιώνες αφού μέχρι τότε ήμασταν χωρισμένοι σε φέουδα ανθρώπων με διαφορετικές πολλές φορές καταβολές, δεν χρειάζεται να ανησυχεί πως θα έρθουν οι μελαμψοί, οι μαύροι, οι κίτρινοι και οι κόκκινοι και θα εξαφανίσουν τον ελληνισμό. Αντιθέτως, αποτελούν χρυσή ευκαιρία να μπολιαστεί με τους πολιτισμούς άλλων λαών, να αξιοποιήσουμε στοιχεία τής δικής τους κουλτούρας κι αφού ενσωματώσουμε όσους περισσότερους γίνεται να οδηγηθούμε στη νέα εποχή με τον αέρα τού κοσμοπολίτη, ο οποίο διέπνεε διαχρονικά τους πιο φωτισμένους έλληνες. Είναι προτιμότερο από το να πεθάνουμε από πολιτισμική ασφυξία, αναπαράγοντας στην αιωνιότητα αποκλειστικώς τα αρχαία μας τα κάλλη τη στιγμή που η ανθρωπότητα τα έχει εκμεταλλευτεί εδώ και αιώνες για να κάνει άλματα προόδου όταν εμείς δεν κάνουμε πολλά περισσότερα από το να αυνανιζόμαστε μπροστά στον Παρθενώνα...

Προφανώς και οι εικόνες με τους πρόσφυγες να συνωστίζονται στα λιμάνια των ακριτικών νησιών τού Αιγαίου δεν είναι το όραμα που έχω για το μέλλον αυτής της χώρας. Προφανώς, επίσης, δεν μπορούμε να απορροφήσουμε τους πάντες. Ωστόσο ας πάψουμε επιτέλους να τους αντιμετωπίζουμε μόνο ως πρόβλημα κι όχι ως μέρος τής λύσης. Ακόμα κι εσείς που δεν γουστάρετε έλληνες αλβανικής ή αφρικανικής καταγωγής, ακόμα κι εσείς που ενδιαφέρεστε μόνο για την ευημερία των αριθμών και της πάρτης σας, καλό είναι να γνωρίζετε, για παράδειγμα, πως οι ξένοι έχουν συνεισφέρει πολύ περισσότερα για τη διάσωση των ασφαλιστικών ταμείων από τις ασφαλιστικές "μεταρρυθμίσεις" των αρμόδιων υπουργών τής τελευταίας δεκαετίας ή από το PSI του Β. Βενιζέλου. Για να μην κάνω μνεία στη χρησιμότητά τους στην πραγματική οικονομία και με τη φτηνή, στα όρια της σκλαβιάς, εργασία τους που έκανε κάποιους ελληναράδες πλουσιότερους από όσο δικαιούνταν ή στο ότι αν δεν υπήρχαν εκείνοι τα ακαλλιέργητα χωράφια θα ήταν η συντριπτική πλειονότητα. Ο Ζυλιέν δεν είναι ένας και μοναδικός. Σε αυτήν την πατρίδα ζουν πολλοί Ζυλιέν που έπρεπε να περιμένουν την κυβέρνηση της Αριστεράς για να τους απονείμει ιθαγένεια/υπηκοότητα μολονότι έχουν γεννηθεί εδώ και δεν έχουν πάει ποτέ στη χώρα προέλευσης των γονέων τους. Μόνο αν επιλέξουμε την απομόνωση στις εθνικές μας αυταπάτες και κομπλεξισμούς θα πεθάνουμε. Μόνο αν ανοίξουμε την αγκαλιά μας στη διαφορετικότητα θα λάμψουμε ξανά...