Περήφανα θα πετάνε τα Rafale πάνω από τα συσσίτια των Ελλήνων...

Η ελληνική δεξιά είναι πιο προβλέψιμη κι από σαπουνόπερα του συρμού. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν για την τσέπη των πολιτών πουλά πατρίδα με το κιλό. Το ίδιο κάνει και σήμερα. Την ίδια ώρα που οι περισσότεροι πολίτες θα έπρεπε να υποθηκεύσουν τα σπίτια τους για να πληρώσουν τους λογαριασμούς τού ρεύματος η κυβέρνηση επιχαίρει για το νέο ράλι εξοπλισμών που έχει φτάσει τα επτά δισ. ευρώ και συνεχίζεται. Κι έχει, μάλιστα, το θράσος να εγκαλεί το ΣΥΡΙΖΑ για έλλειμμα πατριωτισμού σε μια χώρα που δεν έχει ξεχάσει τον Ακ. Τσοχατζόπουλο και τον Γ. Παπαντωνίου...

Είναι απαραίτητη η αποτρεπτική ισχύς απέναντι στην Τουρκία; Είναι, όπως χρήσιμο θα ήταν η χώρα να είχε, για παράδειγμα, κι αεροπλανοφόρο. Το αντέχει, όμως, οικονομικώς; Όχι, εκτός αν θέλουμε να γεμίσει το Αιγαίο φρεγάτες, οι ελληνικοί ουρανοί F-16, Rafale ή και F- 35 και ταυτοχρόνως η πλειονότητα των Ελλήνων να ξεγελά την πείνα της στα συσσίτια. Πολλώ δε μάλλον όταν την προμήθεια των επιπλέον έξι Rafale πληροφορήθηκαν τα επιτελεία από την τηλεόραση...

Ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Γαλλία θα πολεμήσουν στο πλευρό τής Ελλάδας αν παραστεί ανάγκη. Ούτε τα Rafale ή οι Belharra θα μας σώσουν από μόνες τους ή οποιοδήποτε ράλι εξοπλισμών. Τη μόνιμη ειρήνη είναι πιθανότερο να διασφαλίσει μια κοινή προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, συμφωνώντας ότι θα καταφύγουμε σε αυτό για περισσότερα ζητήματα από την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ όπως πολύ θα θέλαμε, μόνο που η Τουρκία δεν θα συναινέσει σε κάτι τέτοιο. Για να συμβεί, ωστόσο, μια παρόμοια εξέλιξη χρειάζεται πολιτική βούληση και διακομματική συναίνεση κι αυτό είναι ένα μεγάλο εθνικό ζητούμενο. Δυστυχώς... 

 

 

Πάμε γυρεύοντας για νέους Άκη και Γιάννο...

Στην θεωρία ποιος δεν θα ήθελε η χώρα μας να είχε ίση ή και υπέρτερη αμυντική ισχύ από την Τουρκία, ακόμα κι αν εμείς είμαστε 10.000.000 και οι Τούρκοι σχεδόν 100.000.000; Είναι, όμως, εφικτό και, κυρίως, είμαστε διατεθειμένοι κι έχει λογική να θυσιάσουμε όλα τα υπόλοιπα- υγεία και παιδεία για παράδειγμα- για να έχουμε μία Belharra ή ένα Rafale παραπάνω από τους γείτονες; Φυσικά κι όχι, γι' αυτό και ναι μεν οφείλουμε να μην μείνουμε με στρακαστρούκες, αλλά όχι και να αγοράζουμε ό,τι πλέει κι ό,τι πετάει σε ένα εξοπλιστικό ράλι από το οποίο, εξαιτίας και της υποβάθμισης της αμυντικής μας βιομηχανίας, μόνο χαμένοι θα είμαστε...

Οι ενστάσεις στην ελληνογαλλική συμφωνία που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εύλογες. Από τη στιγμή που η τουρκική επιβουλή εντοπίζεται στην υφαλοκρηπίδα και στην ΑΟΖ είναι λογικό να ζητά την επέκταση της γαλλικής ασπίδας στις θαλάσσιες ζώνες, όπως και το να μην χυθεί αίμα Ελλήνων στρατιωτών στο Σαχέλ και να μην μετατραπούμε σε θέατρο τρομοκρατικών επιθέσεων ακραίων ισλαμιστών. Και βεβαίως, πάνω από όλα, θα έπρεπε να εφαρμόζονται οι ασπίδες προστασίας τού δημόσιου χρήματος που συμφωνήθηκαν διακομματικά για να μην υπάρξουν νέοι Άκης και Γιάννος. Δεν είναι δυνατό ο οποιοσδήποτε πρωθυπουργός, πολλώ δε μάλλον ο σημερινός που έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη διαφθορά, να αποφασίζει μόνος του, χωρίς εισηγήσεις στρατιωτικών συμβουλίων και του ΚΥΣΕΑ, για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Στα πόσα παθήματα θα λάβουμε άραγε τα απαραίτητα μαθήματα;...

Θεσμικός ρόλος τής αντιπολίτευσης, άλλωστε, δεν είναι να δίνει συναίνεση στο όνομα του εθνικού συμφέροντος όταν αυτό το συμφέρον τίθεται σε διακινδύνευση. Και η δική μου γενιά μεγάλωσε και ζει ακόμα με το φόβο ενός πολέμου με την Τουρκία να βρίσκεται πάνω από το κεφάλι της. Όταν συζητάς για κάτι τόσο καιρό μπορεί κάποια στιγμή και να γίνει, έστω κι ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία... 

Δεν αξίζει, όμως, στο ζύγι το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου να θεωρούνται απλώς συμπληρωματικά στα κανόνια κι όχι το αντίστροφο. Πρέπει, συνεπώς, να θέσουμε τις προτεραιότητές μας σε μια πιο ορθολογική βάση, αλλά αυτό χρειάζεται στρατηγική και η μόνη στρατηγική που έχουν τα κόμματα αφορά την επόμενη εθνική κάλπη... 

   

  
 

Πάμε στο άγνωστο με φρεγάτα την ελπίδα...

Αν κάποιος ανατρέξει στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και τρολ μπορεί και να πιστέψει ότι η Ελλάδα κέρδισε τον πόλεμο με την Τουρκία κι αύριο μεθαύριο ο ελληνικός στόλος, συμπεριλαμβανομένων των φρεγατών Belharra, καταφτάνει στην Πόλη. Δεν αμφισβητώ τη στρατηγική αξία των νέων φρεγατών και την ανάγκη απόκτησής τους ούτε υποτιμώ τον τουρκικό κίνδυνο. Αναρωτιέμαι, όμως, αν και η αμυντική- εξωτερική πολιτική μας περιορίζονται σε όσα βλέπει η πεθερά με επικοινωνιακούς όρους ή έχει κάποιο στρατηγικό βάθος που δεν θα μας κοστίζει τζάμπα και βερεσέ πολλά δισ. ευρώ κι ένα νέο εξοπλιστικό πάρτι α λα Τσοχατζόπουλος- Παπαντωνίου. Πολύ φοβάμαι πως όχι, πως συρόμαστε δηλαδή σε υπογραφές που μας υπαγορεύονται χωρίς να έχουμε κάποια εθνική πυξίδα για το πού θέλουμε να φτάσουμε...

Οι μεγάλες δυνάμεις θα αναζητούν πάντοτε μεγάλους αντιπάλους για να συνεχίζουν να αισθάνονται μεγάλες. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ εισέρχονται σε ένα νέο Ψυχρό, τουλάχιστον προς το παρόν, Πόλεμο, με την Κίνα αυτήν τη φορά και με επίκεντρο τον Ειρηνικό. 

Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, πως η ΕΕ θα πρέπει να επιλύει μόνη της τα προβλήματα στην περιοχή της κι αυτόν το ρόλο φαίνεται πως ασμένως αναλαμβάνει η Γαλλία. Κι εμείς είμαστε τυχεροί που το Παρίσι έχει αντικρουόμενα συμφέροντα με την Άγκυρα γιατί αν περιμέναμε από την Αθήνα να χαράξει στρατηγική θα αναμέναμε μέχρι να ψηφιστούν τα περιβόητα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία και μάλλον και πολύ περισσότερο...

Δεν επιθυμώ να αδικήσω την κυβέρνηση, η οποία πράγματι έχει αναλάβει πρωτοβουλίες, όπως με τις συμφωνίες για ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ιταλία, έστω και ημιτελώς ή με περισσότερες παραχωρήσεις από αυτές που ήταν απαραίτητες. Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, είναι τι πραγματικά επιδιώκουμε με την Τουρκία. 

Είμαστε πρόθυμοι να φτάσουμε και σε πολεμική σύρραξη και για δικαιώματα που είναι αμφιλεγόμενο αν τα έχουμε με βάση το διεθνές δίκαιο; Και σε τι θα εξυπηρετήσουν οι Belharra αν εξακολουθούμε να επιτρέπουμε σε τουρκικά πολεμικά πλοία ή και Τούρκους αλιείς να φτάνουν ακόμα και στα δυόμισι ναυτικά μίλια από ελληνικές ακτές, όπως συνέβη προσφάτως; 

Γι' αυτό και χρειάζεται μία νέα εθνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία η οποία δεν μπορεί να αποφασιστεί από ένα κόμμα, αφού θα πρέπει να έχει όσο το δυνατό πιο μόνιμα χαρακτηριστικά και να αφοπλίζει το πολιτικό κόστος. Διερωτώμαι, όμως, αν η χώρα διαθέτει το κομματικό σύστημα για να αντέξει το βάρος τολμηρών παραδοχών και η απάντηση που δίνω δεν μου γεννά αισιοδοξία...