Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σαχέλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σαχέλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2021

Όσο η Τουρκία θα ανήκει στη Δύση οι συμφωνίες που υπογράφουμε θα έχουν την αξία κουρελόχαρτου...

Σήμερα η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων στηρίζει την ελληνογαλλική και την ελληνοαμερικανική αμυντική συμφωνία και είναι λογικό. Ελπίζω απλώς να μην χρειαστεί να εφαρμοστούν στην πράξη και διαπιστώσουμε ότι τα φέρετρα Ελλήνων στρατιωτών από το Σαχέλ θα είναι περισσότερα από τα οφέλη των συμφωνιών ή ότι για μια ακόμα φορά οι "σύμμαχοί" μας θα κοιτούν από το παράθυρο εθνικές καταστροφές όπως η μικρασιατική, η εισβολή στην Κύπρο και τα Ίμια. Μην έχετε αμφιβολίες, αυτό ακριβώς θα κάνουν, θα κρατήσουν ίσες αποστάσεις, στην ουσία δηλαδή θα δικαιώσουν τον επιτιθέμενο έναντι του αμυνόμενου...

Θα ήμασταν πιο ασφαλείς εκτός ΝΑΤΟ; Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση για να απαντηθεί με ένα απλό ναι ή όχι. Όσο, όμως, η Τουρκία θα παραμένει μέλος τού Βορειοατλαντικού Συμφώνου κι ανεξαρτήτως αν ερωτοτροπεί με τη Ρωσία δυσκολεύομαι να φανταστώ τις ΗΠΑ να κάνουν πολύ περισσότερα σε βάρος της από το να της τραβούν λεκτικώς το αφτί... 

Ο γείτονας εξ ανατολών είναι πολύ μεγάλος, οικονομικά και γεωστρατηγικά σημαντικός ώστε η Ουάσιγκτον να φτάσει σε βαθιά ρήξη μαζί του. Αν μετατραπεί σε νέο Ιράν ενδεχομένως και να δούμε Αμερικανούς και Γάλλους στρατιώτες να υπερασπίζονται την εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αν δεν μετατραπεί, ωστόσο, μην περιμένετε να ρίξουν ούτε μπαταριά για τα μάτια τού κόσμου...

Αξίζει, συνεπώς, να αποδεχόμαστε ό,τι μας σερβίρουν σαν να είμαστε μπανανία που δεν έχει δικαίωμα να φέρνει την οποιαδήποτε αντίρρηση; Όχι βεβαίως, πολλώ δε μάλλον όταν εκείνοι που τα αποδέχονται αμάσητα ήταν οι πρώτοι που διαδήλωναν κατά τής Συμφωνίας των Πρεσπών από την οποία πραγματικά η χώρα κέρδιζε δίχως να δίνει στην ουσία τίποτα. Αυτή η κυβέρνηση, όμως, ασκεί εξωτερική πολιτική όπως ασκεί και την εσωτερική, με μοναδική της έγνοια την επικοινωνία και τη φιγούρα...  




 

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2021

Πάμε γυρεύοντας για νέους Άκη και Γιάννο...

Στην θεωρία ποιος δεν θα ήθελε η χώρα μας να είχε ίση ή και υπέρτερη αμυντική ισχύ από την Τουρκία, ακόμα κι αν εμείς είμαστε 10.000.000 και οι Τούρκοι σχεδόν 100.000.000; Είναι, όμως, εφικτό και, κυρίως, είμαστε διατεθειμένοι κι έχει λογική να θυσιάσουμε όλα τα υπόλοιπα- υγεία και παιδεία για παράδειγμα- για να έχουμε μία Belharra ή ένα Rafale παραπάνω από τους γείτονες; Φυσικά κι όχι, γι' αυτό και ναι μεν οφείλουμε να μην μείνουμε με στρακαστρούκες, αλλά όχι και να αγοράζουμε ό,τι πλέει κι ό,τι πετάει σε ένα εξοπλιστικό ράλι από το οποίο, εξαιτίας και της υποβάθμισης της αμυντικής μας βιομηχανίας, μόνο χαμένοι θα είμαστε...

Οι ενστάσεις στην ελληνογαλλική συμφωνία που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εύλογες. Από τη στιγμή που η τουρκική επιβουλή εντοπίζεται στην υφαλοκρηπίδα και στην ΑΟΖ είναι λογικό να ζητά την επέκταση της γαλλικής ασπίδας στις θαλάσσιες ζώνες, όπως και το να μην χυθεί αίμα Ελλήνων στρατιωτών στο Σαχέλ και να μην μετατραπούμε σε θέατρο τρομοκρατικών επιθέσεων ακραίων ισλαμιστών. Και βεβαίως, πάνω από όλα, θα έπρεπε να εφαρμόζονται οι ασπίδες προστασίας τού δημόσιου χρήματος που συμφωνήθηκαν διακομματικά για να μην υπάρξουν νέοι Άκης και Γιάννος. Δεν είναι δυνατό ο οποιοσδήποτε πρωθυπουργός, πολλώ δε μάλλον ο σημερινός που έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη διαφθορά, να αποφασίζει μόνος του, χωρίς εισηγήσεις στρατιωτικών συμβουλίων και του ΚΥΣΕΑ, για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Στα πόσα παθήματα θα λάβουμε άραγε τα απαραίτητα μαθήματα;...

Θεσμικός ρόλος τής αντιπολίτευσης, άλλωστε, δεν είναι να δίνει συναίνεση στο όνομα του εθνικού συμφέροντος όταν αυτό το συμφέρον τίθεται σε διακινδύνευση. Και η δική μου γενιά μεγάλωσε και ζει ακόμα με το φόβο ενός πολέμου με την Τουρκία να βρίσκεται πάνω από το κεφάλι της. Όταν συζητάς για κάτι τόσο καιρό μπορεί κάποια στιγμή και να γίνει, έστω κι ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία... 

Δεν αξίζει, όμως, στο ζύγι το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου να θεωρούνται απλώς συμπληρωματικά στα κανόνια κι όχι το αντίστροφο. Πρέπει, συνεπώς, να θέσουμε τις προτεραιότητές μας σε μια πιο ορθολογική βάση, αλλά αυτό χρειάζεται στρατηγική και η μόνη στρατηγική που έχουν τα κόμματα αφορά την επόμενη εθνική κάλπη...