Πολέμησαν για την Αριστερά με τον Στουρνάρα και τώρα δεν σηκώνουν μύγα στο όλο αστική αυτοπεποίθηση σπαθί τους...

Αν με βλέπατε να κλέβω ένα αυτοκίνητο και ύστερα να σας κάνω μαθήματα νόμου, τάξης κι ασφάλειας θα με παίρνατε στα σοβαρά; Μάλλον όχι. Πώς να πάρουν, συνεπώς, στα σοβαρά οι προοδευτικοί πολίτες ένα κομματίδιο που έκλεψε τις έδρες ενός κόμματος και στη συνέχεια κουνά το δάχτυλο στους άλλους για τις αρχές και τις αξίες τής Αριστεράς; Και πώς να μην παίρνουν στο ψιλό τους αποστάτες όταν διέσπασαν ένα κόμμα και τώρα ζητούν "δημοκρατικό μέτωπο" και μαζί του;...

Όταν ο Μίκης Θεοδωράκης ή ο Μανώλης Γλέζος κατακεραύνωναν τον Αλέξη Τσίπρα για το συμβιβασμό τού 2015 κανείς δεν είχε το δικαίωμα να τους κατηγορήσει, κι ας εκτιμώ πως είχαν άδικο. Μπροστά σε ανθρώπους που έχουν φυλακιστεί κι εξοριστεί για τις ιδέες τους οι υπόλοιποι οφείλουμε να σκύβουμε το κεφάλι. Τα περισσότερα, ωστόσο, από τα στελέχη που αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ μπερδεύουν τους αγώνες με τις αφισοκολλήσεις και τις μάχες για την Αριστερά με τους βυζαντινισμούς...

Η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και οι Αριστεροί και οι αυτοαποκαλούμενοι Αριστεροί ακόμα λιγότεροι ώστε να μην γνωρίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Θα συνιστούσα, συνεπώς, λίγη περισσότερη συστολή σε αυτούς που είχαν βρει χορηγούς και για τη διάσπαση, είχαν ανανεώσει τη θητεία Στουρνάρα στη ΤτΕ, σχετίζονται με servicers ή σιτίζονταν από το ΣΥΡΙΖΑ μολονότι είχαν αποχωρήσει. Η αριστεροσύνη είναι δύσκολη υπόθεση είτε έχεις αστική αυτοπεποίθηση είτε όχι, είτε οι πρόγονοί σου πολέμησαν με την Αριστερά είτε θησαύρισαν πολεμώντας εναντίον της...   

 
 

Αν η δεξιά αναζητά παρακράτος δεν έχει παρά να κοιταχτεί στον καθρέφτη...

Είναι ο Π. Καμμένος κι ο Δ. Παπαγγελόπουλος Αριστεροί; Ποτέ δεν υπήρξαν και ποτέ δεν θα γίνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησε με τους ΑΝΕΛ όχι γιατί ασπαζόταν τη συντηρητική ατζέντα τους, αλλά γιατί ήταν το μοναδικό κόμμα στη Βουλή του 2015- πέρα από το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή που για διαφορετικούς λόγους δεν υπήρχε περίπτωση συνεργασίας μαζί τους- το οποίο τασσόταν εναντίον των μνημονίων. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν συγκυβέρνησε με τον Καμμένο γιατί ήθελε να αξιοποιήσει τα κονέ τού τελευταίου με το παρακράτος. Ομοίως, συνεργάστηκε με τον Δ. Παπαγγελόπουλο όχι για να κρύψει σκάνδαλα, αλλά για να αποκαλύψει αυτά που έθαβε το βαθύ κράτος των ΝΔ- ΠΑΣΟΚ...

Από τη στιγμή που η Αριστερά αποδέχθηκε την πρόκληση του να κυβερνήσει ήταν υποχρεωμένη να ριχτεί στη λάσπη για να ξεβρομίσει τη χώρα. Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, να συναναστρέφεσαι κι ανθρώπους που υπό διαφορετικές περιστάσεις δεν θα έβαζες ποτέ στο σπίτι σου. Κι αυτό γιατί χρειάζεσαι τα μικρότερα ψάρια για να πιάσεις τα μεγαλύτερα, ιδίως όταν έχεις απέναντί σου ένα σύστημα εξουσίας με παρακλάδια παντού, κι όχι μόνο στην αστυνομία ή στη δικαιοσύνη...

Λένε, για παράδειγμα, στη ΝΔ πως μόνο ένα παρακράτος παρακολουθεί δημοσιογράφους, λες κι αυτοί που παρακολουθούνταν ήταν ο Μανώλης Γλέζος και η Οριάνα Φαλάτσι κι όχι αχυράνθρωποι επιχειρηματία με πολλές ύποπτες υποθέσεις στην πλάτη του. Λένε, επίσης, στη ΝΔ πως όταν αυτοί μπορούν να χρησιμοποιούν οπλοπολυβόλα δωρηθέντα στους ίδιους από τη διαπλοκή η Αριστερά πρέπει να απαντά με νεροπίστολα...

Όσα λάθη, όμως, κι αν έγιναν από το ΣΥΡΙΖΑ, που έγιναν και σε αυτόν τον τομέα, η Αριστερά ούτε εκτέλεσε ούτε φυλάκισε ούτε εξόρισε ούτε έστησε προβοκάτσιες σε βάρος των πολιτικών της αντιπάλων. Αν, επομένως, η δεξιά αναζητά με το στανιό παρακράτος μπορεί κάλλιστα να ανατρέξει στην παλιότερη, αλλά και σύγχρονη ιστορία της, αυτή που ζούμε και σήμερα. Εκεί θα βρει πολλά, μα πάρα πολλά παραδείγματα για να έχει τώρα το θράσος να κουνά το δάχτυλο...

Ουδείς ασυμβίβαστος, εκτός από τον Γλέζο...

Ο άνθρωπος που κατέβασε τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη δικαιούταν να αποχωρήσει από το ΣΥΡΙΖΑ το 2015 μετά από το συμβιβασμό τού τρίτου μνημονίου. Όντας ο ίδιος ασυμβίβαστος επί τόσες δεκαετίες είχε κάθε δικαίωμα να μην θέλει να σχετιστεί με οποιαδήποτε υπαναχώρηση. Σε αντίθεση, όμως, με πολλά πρώην στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ, που από τότε θεωρούν τον Αλέξη Τσίπρα κάτι ανάμεσα σε Εφιάλτη και Ιούδα, ο Μανώλης Γλέζος είχε την έμφυτη και την επίκτητη λόγω εμπειρίας γενναιοδωρία να αντιληφθεί ότι ο τότε πρωθυπουργός, με τον οποίο άλλωστε διατήρησε πολύ καλή σχέση μέχρι το τέλος, μπορεί να έκανε λάθος, αλλά δεν πρόδωσε...

Όταν η πασιονάρια από τα Lidl Ζ. Κωνσταντοπούλου δεν επέτρεπε στον Γερμανό πρέσβη να καταθέσει στεφάνι στο Δίστομο ο Μανώλης Γλέζος ήταν εκεί για να απονείμει τη συγχώρεση που οι άκαπνοι αρνούνται. Συγχώρεση, όμως, με διαρκές το αίτημα για απονομή δικαιοσύνης, όπως συμβολοποιήθηκε στον αγώνα του για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Μολονότι ο ίδιος φυλακίστηκε κι εξορίστηκε επί χρόνια, δεν κράτησε κακία στους διώκτες του, τους άπλωσε χείρα φιλίας στο όνομα της εθνικής ομόνοιας, κρατώντας όμως πάντοτε το λάβαρο της επανάστασης απέναντι σε ό,τι μας εξαθλιώνει...

Ο Μανώλης Γλέζος διέσχισε σχεδόν ολόκληρο έναν αιώνα κατά τον οποίο η ανθρωπότητα απόδειξε ότι είναι ικανή για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο. Λένε πως τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους κι αυτό ισχύει. Ο Μανώλης Γλέζος θα αντικαθίσταται κάθε ημέρα σε κάθε γωνιά τής οικουμένης από ανθρώπους που δεν αντέχουν την αδικία. Θα παραμείνει, όμως, ο αξέχαστος κι ασυμβίβαστος ήρωας που θα καλεί με το παράδειγμα της ζωής του στην ανυπακοή, που έχει ανάγκη το είδος μας για να μην εξαφανιστεί κάτω από το βάρος τής αυτοκαταστροφής του...

Υ.Γ. Είχα την τιμή να πάρω δύο συνεντεύξεις από τον Μανώλη Γλέζο. Και τις δύο φορές μου φέρθηκε με ζεστασιά- δεν θα ξεχάσω τα μαχητικά του λόγια και τη δυνατή του χειραψία-, αυτήν την θερμότητα του αγωνιστή που κι ο θάνατος ακόμα είναι ανίκανος να παγώσει.

 

Τα Σοφά Παιδιά δεν τρώνε μόνα τους...

Το "μαζί τα φάγαμε" ήταν η επωδός που συνόδευε το μνημονιακό παραλήρημα εκείνων που είτε από συμφέρον είτε από άγνοια θέλησαν να μοιράσουν ισομερώς την ευθύνη τής χρεοκοπίας για την οποία κάποιοι ευθύνονται πολύ περισσότερο από άλλους. Σήμερα που εκείνοι που χρεοκόπησαν τη χώρα έχουν επιστρέψει στην εξουσία έχουν την άνεση να ξαναταΐζουν πνευματικούς ή παριστάνοντες τους πνευματικούς ανθρώπους που επί ΣΥΡΙΖΑ στέγνωσε το αντεράκι τους κι εκείνοι με τη σειρά τους να αναπλάθουν μια εικόνα τής κοινωνίας που δεν υπήρχε παρά μόνο στην ακραία εκδοχή της. Η αριστερίλα είναι πράγματι ασθένεια, όπως όμως και το μίσος για την Αριστερά γιατί δεν βολεύει τα συμφέροντα της τάξης σου και τη μετριότητά σου...

Είναι ανθρώπινο να επιχειρείς να μειώσεις κάποιον, ακόμα κι αν είναι νεκρός, για να φανείς ο ίδιος σπουδαιότερος από όσο είσαι. Θα έπρεπε, όμως, κι ο Χ. Χωμενίδης να αντιλαμβανόταν, αν ήταν "Σοφό Παιδί', πως ο Θάνος Μικρούτσικος απείχε από το πρότυπο του καλλιτέχνη το οποίο ενσαρκώνει ο συγγραφέας, του ελιτίστα δηλαδή σφουγγοκωλάριου της εξουσίας που είναι πρόθυμος να γλείψει κάθε κατουρημένη ποδιά για να περνιέται ο Ντοστογιέφσκι τής Ψωροκώσταινας. Και ούτε η πλειονότητα εκείνων που άκουγαν τον Θ. Μικρούτσικο στις συναυλίες του πήγαιναν σε αυτές με Τσερόκι. Αλλά, είπαμε, το αφήγημα του εχθρού λαού πρέπει να έχει και δράκο...

Κάθε λαός σε κάθε εποχή δεν έχει μόνο την πολιτική, αλλά και την πνευματική ελίτ που του αξίζει. Σκεφτόμουν, για παράδειγμα, ποιος Έλληνας ή Ελληνίδα θα μπορούσε να τυγχάνει της αποδοχής τής μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού και να είναι σπουδαίος ώστε να αξίζει να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν μπορούσα να σκεφτώ όμως παρά δυο τρεις, όπως ο Μανώλης Γλέζος κι ο Μίκης Θεοδωράκης, που ωστόσο λόγω του προχωρημένου τής ηλικίας τους δεν θα ήταν κατάλληλοι. Με αυτήν την ένδεια πορευόμαστε, γι' αυτό και η συγκίνηση είναι πάντοτε βαθιά όταν μας εγκαταλείπει κάποιος πραγματικά σπουδαίος κι όχι γιατί τα φάγαμε μαζί του...

Γυναίκες απ' το Δίστομο πείτε στην φράου Μέρκελ: "pacta sunt servanda"...

Θα μπορούσαμε να είχαμε θέσει το ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων και την περίοδο των μνημονίων, όταν κι αναζητούσαμε ευρώ το ευρώ προκειμένου να αποπληρώσουμε το χρέος μας. Κανείς δεν θα μπορούσε να μας ψέξει ακόμα κι αν το θέταμε στη βάση τού συμψηφισμού. Όταν ο λαός σου φτωχοποιείται είσαι υποχρεωμένος να θέτεις τα πάντα στο τραπέζι για να τον διασώσεις. Ιδίως όταν η Γερμανία εκείνη την περίοδο μιλούσε συνεχώς- κι ορθώς- για υποχρεώσεις που δεν είχαμε τηρήσει στο πλαίσιο της ευρωζώνης, αλλά η ίδια αδιαφορούσε για την επανόρθωση του ιστορικού άγους τού ναζισμού...

Όπως κι αν έχει, τώρα, με την Ελλάδα εκτός μνημονίων να παράγει υπερπλεονάσματα που δεν θα ωφελήσουν τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξή της, κανείς δεν μπορεί να μας παρουσιάσει ως επαίτες. Την αξιοπρέπειά μας, άλλωστε, δεν θα την χάναμε αν διεκδικούσαμε τα νόμιμα τη φριχτή δεκαετία που περάσαμε, αλλά την είχαμε χάσει όλα τα προηγούμενα χρόνια, όταν και κάναμε ελάχιστα για την επιχείρηση χρηματικής, αλλά κυρίως ηθικής αποκατάστασης μιας εθνικής καταστροφής την οποία επέβαλε ο χιτλερισμός. Το δίκιο σου είσαι υποχρεωμένος να το διεκδικείς ακόμα κι όταν αυτός από τον οποίο το διεκδικείς έχει δίκιο σε άλλα θέματα. Δεν νοείται συμψηφισμός εθνικών ευθυνών ένθεν κακείθεν...

Ο Μανώλης Γλέζος, το σύμβολο της Εθνικής μας Αντίστασης, έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο "Και ένα μάρκο να ήταν", που ακριβώς απηχεί από μόνος του τη φιλοσοφία με την οποία οφείλουμε να διεκδικήσουμε σε διπλωματικό και νομικό επίπεδο τις επανορθώσεις. Η Ελλάδα πληρώνει τα χρέη της στη Γερμανία σεβόμενη πως οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται ακόμα κι όταν είναι επαχθείς κι επονείδιστες.

Κανένας Έλληνας, ωστόσο, δεν εκτέλεσε μαζικά Γερμανούς, δεν έκαψε γερμανικά χωριά και δεν πήρε δάνειο από τη γερμανική κεντρική τράπεζα δίχως να το αποπληρώσει. Γι' αυτό και στην ιστορική παλάντζα η ελληνική ανευθυνότητα της λάιφσταϊλ ανάπτυξης αποτελεί παρωνυχίδα μπροστά στα εγκλήματα που Γερμανοί πολίτες διέπραξαν σε αυτήν τη καταματωμένη χώρα πριν 80 χρόνια...

 

Οι γίγαντες συνομιλούν με τους αιώνες, οι νάνοι για να μείνουν στην εξουσία μέχρι το 2019...

Είναι, τρόπον τινά, εύκολο να πεθαίνεις νέος και να γίνεσαι μύθος. Τα όποια λάθη σου υποσκελίζονται από τα πρόωρα επιτεύγματά σου που δεν σου έμελλε να ολοκληρώσεις ή να τα δεις να καταρρέουν. Είναι, ωστόσο, πολύ δύσκολο να έχεις κάνει μια γεμάτη ζωή και στα βαθιά σου γεράματα ο λαός, τον οποίο τόσο πολύ μισούν οι νεοφιλελεύθεροι, να εξακολουθεί να σε θεωρεί κολοσσό...

Τόσο ο Μίκης Θεοδωράκης όσο κι ο Μανώλης Γλέζος δεν πρόκειται να ολοκληρώσουν το δημόσιο βίο τους από εκεί που τον ξεκίνησαν κομματικά. Και οι δυο τους άλλαξαν αρκετές παρατάξεις και πολιτικές συμπάθειες κατά τη διάρκεια του πλούσιου από συγκινήσεις βίου τους. Ανεξαρτήτως, όμως, του αν κάποιος διαφωνεί με κάποιες από τις επιλογές τους- ανάμεσά τους κι ο γράφων- οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί αυτά τα δύο ιερά τέρατα της τέχνης, της πολιτικής και των αγώνων για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη αποθεώνονται από τους πολίτες σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους σαν να μην έκαναν ούτε ένα λάθος στη ζωή τους, την ίδια ώρα που άλλους τους θεωρεί, και δικαίως πολλές φορές, τυχοδιώκτες...

Στις σπουδαίες προσωπικότητες ο λαός διαθέτει το ένστικτο να συγχωρεί ακόμα και τα μεγάλα τους σφάλματα. Ποιου ανθρώπου, άλλωστε, η ζωή είναι παντελώς αψεγάδιαστη; Εκείνο που ενώνει τους Θεοδωράκη- Γλέζο στην κοινή- παράλληλη πορεία τους στην Ελλάδα των τελευταίων 70 και βάλε χρόνων και τους καθαγιάζει δεν είναι η κομματική, αλλά η ιδεολογική τους συνέπεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα πιστεύουν ακόμα και στις ψευδαισθήσεις τής νιότης τους, ορισμένες από τις οποίες γκρεμίστηκαν παταγωδώς, αλλά ότι δεν έχουν μετακινηθεί από τον πυρήνα των ιδεών τους, οι οποίες πρότασσαν το συμφέρον των πολλών έναντι των ολίγων...

Γι' αυτό κι αυτοί οι άνδρες που πέρασαν μέσα από τη φωτιά και το σίδερο αδυνατούν να συγχωρήσουν τους σύγχρονους ηγέτες τής κυβερνώσας Αριστεράς, που μετέτρεψαν μια τακτική ήττα σε στρατηγική γιατί φοβήθηκαν το ίδιο το δίκιο τους. Εκείνοι που έφαγαν ξύλο, φυλακίστηκαν κι εξορίστηκαν γιατί αρνήθηκαν να ξεπλύνουν μια βρόμικη εξουσία με συγχωροχάρτια είναι αδύνατο να συναινέσουν σε "Αριστερούς" η βασική έγνοια των οποίων είναι πλέον να μην χάσουν τις καρέκλες τους, τουλάχιστον όχι μέχρι το φθινόπωρο του 2019, γι' αυτό και κάνουν τώρα ανοίγματα συνεργασίας σε αυτούς τους οποίους στις εκλογές τού Σεπτεμβρίου 2015 ταύτιζαν με το χθες και καλούσαν το λαό να τους τελειώσει...

Ο λαός γνωρίζει όλα τα παραπάνω, γι' αυτό και τους καταχειροκρότησε την προηγούμενη εβδομάδα στο Καλλιμάρμαρο. Η νιότη τού πνεύματος, εξάλλου, δεν συνδέεται με το τι γράφει η ληξιαρχική πράξη γέννησης. Όταν βλέπεις κάποιον με σοβαρά προβλήματα υγείας και στα 92 του χρόνια να διευθύνει έστω και για λίγο μια χορωδία με το πάθος τής πρώτης φοράς κι έναν 95χρονο να μην χαρίζει κάστανα σε εκείνους τους οποίους στήριξε αλλά αισθάνθηκε πως τον πρόδωσαν, καταλαβαίνεις τι ξεχωρίζει τους αετούς από τα φίδια...

Ακόμα κι όταν ο πολιτικός τους λόγος γίνεται παραληρηματικός ή στείρος καταγγελτικός νιώθεις πως αυτός δεν πηγάζει από μια προσπάθεια ταύτισης με τις τάσεις τής εποχής, αλλά πορεύεται από πολύ πιο μακριά. Προέρχεται από την πεποίθηση ανθρώπων τού διαμετρήματος ενός Θεοδωράκη ή ενός Γλέζου ότι πρώτα και κύρια δεν συνδιαλέγονται με τους συγχρόνους τους, αλλά με την Ιστορία αυτού του τόπου, τους διαχρονικούς αγώνες των λαών και το απώτερο μέλλον το οποίο δεν θα δουν, ωστόσο έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να είναι δικαιότερο από το παρελθόν. Κι αν σήμερα εξουσιάζουν οι νάνοι είναι γιατί οι γίγαντες δεν χωρούσαν ποτέ σε Μέγαρα Μαξίμου και λοιπά μέγαρα που προκαλούν την αυταπάτη σε όσους κατοικούν σε αυτά προσωρινώς πως αποτελούν τη μόνιμη κατοικία τους...

Τον τρελό κι αν ορμηνεύεις κρύο σίδερο δουλεύεις...

Η δίκη μου γνώμη για το νέο σόου τής Ζ. Κωνσταντοπούλου με τον Γερμανό πρέσβη περισσεύει όταν τα έχει πει όλα με τη στάση και τη δική του άποψη ο Μανώλης Γλέζος. Η εξομοίωση ενός ολόκληρου λαού με τους ναζί ή τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των Μέρκελ- Σόιμπλε πηγάζει από τα βαθύτερα κιτάπια τού φασισμού και μόνο ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Πολύ περισσότερο όταν ορισμένοι, υπό την επήρεια μιας αναιτιολόγητης από την πραγματικότητα οίησης, θεωρούν τον εαυτό τους επειδή δεν ψήφισε μνημόνια μεγαλύτερο επαναστάτη από εκείνους που έπαιξαν κυριολεκτικώς τη ζωή τους κορώνα γράμματα για την ελευθερία, τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό...

Φυσικά και κάθε λαός είναι υπεύθυνος για τις κατά καιρούς ηγεσίες του, πόσω μάλλον όταν έχουν προέλθει από δημοκρατικές διαδικασίες, αλίμονο όμως αν απαγορεύουμε στον οποιονδήποτε το ιερό δικαίωμα στη συγγνώμη. Ακόμα κι αν αυτό δεν μεταφράζεται στην απόδοση των πολεμικών επανορθώσεων κι αποζημιώσεων, είναι εν τούτοις κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικό ότι και σήμερα, 70 και πλέον χρόνια μετά, η γερμανική κυβέρνηση αναγνωρίζει το άγος τού χιτλερισμού κι αισθάνεται δικαιολογημένη ντροπή γι' αυτό...

Δεν είμαι ψυχίατρος για να αξιολογήσω την πνευματική κατάσταση της Ζ. Κωνσταντοπούλου. Όπως κι αν έχει, πάντως, η συμπεριφορά της, ιδίως μετά από το συμβιβασμό τού 2015, δεν μπορεί να αξιολογηθεί μόνο με πολιτικούς όρους. Δεν είναι παράλογο να αισθάνεται προδομένη από την κατάληξη της πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς. Οι περισσότεροι Αριστεροί, άλλωστε, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό το ίδιο αισθανόμαστε. Το γαρ πολύ της θλίψεως, ωστόσο, γεννά παραφροσύνη και στην περίπτωση της επικεφαλής τής Πλεύσης Ελευθερίας- μονοπρόσωπη ΕΠΕ την αποκαλούν όσοι τη γνωρίζουν εκ των ένδον- αυτό είναι πλέον οφθαλμοφανέστατο...

Κι αν ο Αλ. Τσίπρας θα απολογηθεί στον ιστορικό τού μέλλοντος γιατί μετέτρεψε μια τακτική οπισθοχώρηση σε στρατηγική, η Ζωή αλλά κι άλλοι στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά θα υποχρεωθούν στο ίδιο γιατί δεν εγκατέλειψαν το λαϊκισμό ακόμα κι όταν αυτός είχε κατά κράτος ηττηθεί. Κάποιοι μπορεί να το χαρακτηρίσουν συνέπεια, προσωπικώς πολιτικό στραβισμό να μένεις προσκολλημένος σε ξεπερασμένες εκτιμήσεις μόνο και μόνο για να μην σε πουν "κωλοτούμπα". Όπως θα έλεγε, άλλωστε, κι ο Τσέρτσιλ, "επιτυχία είναι να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου". Αρκεί να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να μην τα αγιοποιούμε...

Αν Αλέξη είσαι κάθε λέξη αυτού του Συντάγματος, πρέπει να περάσεις από τη Βουλή την επέκταση της δανειακής σύμβασης...

Η συμφωνία τής κυβέρνησης Τσίπρα με τους ευρωπαίους δεν είναι μνημόνιο. Δεν είναι σκίσιμό του, αλλά χάρη στη δημιουργική της ασάφεια δεν περιλαμβάνονται σε αυτή όροι που να δεσμεύουν την κυβέρνηση της Αριστεράς προς την κατεύθυνση της άγριας λιτότητας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν είναι λάθος, ακόμα κι από στρατηγική άποψη αν το δει κανείς πέρα από την ανάγκη δημοκρατικής νομιμοποίησης, να μην περάσει από τη Βουλή για κύρωση. Το ότι θα ψηφιστούν από το Κοινοβούλιο οι κάθε επί μέρους ρυθμίσεις τής συμφωνίας, όπως διαρρέει το Μέγαρο Μαξίμου, είναι αυτονόητο και διόλου ικανοποιητικό επιχείρημα κατευνασμού των αντιδράσεων. Ούτε, άλλωστε, είναι προς τιμή υπουργών να υποστηρίζουν πως το ίδιο έκαναν και οι προηγούμενοι. Αλίμονο αν μέτρο σύγκρισης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι ο σαμαροβενιζέλοι, οι οποίοι είχαν τοποθετήσει τόσο χαμηλά τον πήχη τού σεβασμού τού Συντάγματος που θα μπορούσε να τον υπερπηδήσει ακόμα κι ένα νήπιο. Ναι μεν η επέκταση της δανειακής σύμβασης δεν αποτελεί λέξη προς λέξη αναδιατύπωση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, αλλά είναι σαφώς πολύ καλύτερη από ό,τι έχει προηγηθεί τα τελευταία πέντε χρόνια. Γι' αυτό και η κυβέρνηση αυτοτραυματίζεται χωρίς ουσιαστικό λόγο, υποκύπτοντας σε πολιτικάντικα τεχνάσματα που δεν συνάδουν με το ήθος τής Αριστεράς...

Αντιλαμβάνομαι ότι στη νέα συμφωνία δεν περιλαμβάνονται με σαφήνεια νέα μέτρα, που να καθιστούν υποχρεωτική την κύρωσή της, την ενόχληση στο εσωτερικό τού ΣΥΡΙΖΑ και το ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν θέλει να φανεί πως περνά ένα νέο μνημόνιο με τη σύμπραξη των κομμάτων τού μνημονιακού τόξου. Οπως κι αν έχει, ωστόσο, και με αυτό το κείμενο παραχωρούνται εξουσίες σε διεθνείς θεσμούς, από τη στιγμή που η κυβέρνηση δεσμεύεται πως θα απέχει από μονομερείς ενέργειες δημοσιονομικού χαρακτήρα. Ούτε είναι κακό για τη δημοκρατία μας να ακουστούν στη Βουλή όλες οι απόψεις γύρω από την επέκταση της δανειακής σύμβασης κι όχι διαμέσου ξύλινων ανακοινώσεων ή τηλεπαραθύρων. Προφανώς και η κατάθεση των πρώτων νομοσχεδίων για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, για τα "κόκκινα" δάνεια ή τους πλειστηριασμούς πρώτων κατοικιών δείχνουν την κυβερνητική αποφασιστικότητα να υλοποιήσει τις προεκλογικές της εξαγγελίες, μολονότι τα γεράκια τού Βερολίνου, σε σύμπραξη με τους ιούδες του ευρωπαϊκού νότου, στήνουν παγίδα χρεοκοπίας στην Ελλάδα. Ο Αλέξης Τσίπρας, όμως, υποσχέθηκε στη Βουλή, στη συγκινητική ομιλία του κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων, πως ο ίδιος και οι υπουργοί του θα είναι κάθε λέξη τού Συντάγματος αυτής της χώρας. Ιδού η Ρόδος, επομένως, Αλέξη μου, ιδού και το πήδημα προς την εφαρμογή των λεγομένων σου...

Ο πρωθυπουργός πρέπει να χαίρεται που η πιο ισχυρή αντιπολίτευση προέρχεται από το εσωτερικό τού κόμματός του κι όχι από τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα. Η κριτική τής Αριστερής Πλατφόρμας δεν υποκινείται από προσωπικές φιλοδοξίες, όπως συμβαίνει στη Ν.Δ. ή στο ΠΑΣΟΚ, αλλά από ιδεολογική προσήλωση στα οράματα της Αριστεράς. Γι' αυτό και θεωρώ το ρόλο της, ακόμα κι αν διαφωνώ με την ένταση των επικρίσεών της για τη συμφωνία των Βρυξελλών, χρησιμότατο προς την αποφυγή δεξιάς παρέκκλισης που θα ναρκοθετούσε την προσπάθεια για την αναγέννηση αυτής της χώρας με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Το έχει πει, άλλωστε, κι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πως χαίρεται για την ποιότητα των ανθρώπων που τον αντιπολιτεύονται γιατί σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τους μητσοτάκηδες ή τους λοβέρδους δεν θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση τού χαλίφη αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ να μείνει προσηλωμένος στην υπηρεσία τού ελληνικού λαού κι όχι εκείνων που του πίνουν το αίμα, όπως συμβαίνει με τα αστικά κόμματα αλλά και τους χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος, δηλαδή τη Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ. Ανθρωποι όπως ο Μανώλης Γλέζος ή ο Παναγιώτης Λαφαζάνης αποτελούν τη συνείδηση του κόμματος. Δεν υπάρχει, επομένως, λόγος για την ηγεσία να τους αντιμετωπίζει ως κίνδυνο. Κι αν κάποιοι από το περιβάλλον του βάζουν λόγια στον Αλέξη καλό είναι να τους μαζέψει γιατί κάθε ηγέτης κρίνεται κι από την ποιότητα των ατόμων που επιλέγει για συμβουλάτορές του. Αντιληπτό;...

 

Τη συνείδησή σου να την ακούς, ακόμα κι όταν έχει άδικο...

Ο Μανώλης Γλέζος με την πορεία ζωής του έχει βάλει πολύ ψηλά τον πήχη για τη συντριπτικότατη πλειονότητα των ελλήνων. Ενας άνθρωπος ο οποίος έχει πολεμήσει στην αρχή τους γερμανούς και στη συνέχεια τους γερμανοτσολιάδες, βρετανοτσολιάδες κι αμερικανοτσολιάδες που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο είναι λογικότατο να θεωρεί ήττα την όποια παραχώρηση στη διαπραγμάτευση σε ένα τραπέζι με γραβατωμένους γιάπηδες που καταλαβαίνουν μόνο από αριθμούς. Οταν έχεις αγωνιστεί με κίνδυνο της ζωής σου με διακύβευμα την ελευθερία, τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία κι όχι για το αν θα αγοράζεις προϊόντα από το σούπερ μάρκετ σε ευρώ ή σε δραχμές είναι κατανοητότατο να μην αντιλαμβάνεσαι ως επιτυχία τη μερική λύση που έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα. Κι ο γράφων, άλλωστε, περιμένει με αγωνία πώς θα συγκεκριμενοποιηθούν οι αναφορές στο κείμενο της απόφασης του Eurogroup της Παρασκευής, ευελπιστώντας πως οι μεταρρυθμίσεις που ζητούνται δεν θα περιλαμβάνουν υπαναχωρήσεις από μέτρα για την καταπολέμηση της ανθρωπιστικής κρίσης ή υφεσιακά μέτρα λιτότητας σε βάρος των ίδιων υποζυγίων, αλλά αλλαγές προς την κατεύθυνση της πάταξης της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, καθώς και της διοικητικής αναδιάρθρωσης. Αναγνωρίζω στην κυβέρνηση καλές προθέσεις, αλλά στο τέλος τής ημέρας όλοι θα κριθούν από το αποτέλεσμα...

Δεν με ενδιαφέρει αν η νέα συμφωνία που θα κάνουμε με τους δανειστές μας θα ονομάζεται μνημόνιο, κοινωνικό συμβόλαιο ή κάπως αλλιώς. Σημασία έχει τί θα περιέχει αυτή κι από το κείμενο της Παρασκευής δεν προκύπτουν ούτε λιτότητα, όπως περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ούτε απρόσιτα πρωτογενή πλεονάσματα ούτε νέα χαράτσια για το λαό. Από τη στιγμή που η διαπραγμάτευση είναι μια συνεχής διαδικασία δεν αποκλείω να προκύψουν δεινά στην πορεία. Σε αντίθεση με τους σαμαροβενιζέλους που παρουσιάζονται πως διαθέτουν σχέση συγγένειας με την Κασσάνδρα ώστε να προβλέπουν ένα δυσοίωνο μέλλον και τους διάφορους έλληνες-φιλέλληνες που σπεύδουν να υπερασπίζονται τη Γερμανία για το οτιδήποτε και να κατηγορούν την Ελλάδα για τα πάντα, δεν ξέρω πού θα καταλήξει η ιστορία. Κρίνω με τα δεδομένα που έχω στα χέρια μου κι αυτά, λυπάμαι Μανώλη Γλέζο, δεν με κάνουν να αισθάνομαι υποχρεωμένος να ζητήσω συγγνώμη για την προσπάθεια μιας κυβέρνησης να οδηγήσει τη χώρα σε μονοπάτια κοινωνικής δικαιοσύνης...

Η εναλλακτική τού "αέρα πατέρα", της αυτόματης εξόδου από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη, της οικειοθελούς απομόνωσης σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον μου φαίνεται ατελέσφορη. Για μένα το ευρώ δεν είναι φετίχ και ούτε θα δεχθώ κάθε θυσία για να το έχω στην τσέπη μου (που δεν θα το έχω έτσι κι αλλιώς αν εξακολουθούν να μας συμπεριφέρονται σαν το γάιδαρο του Χότζα). Είναι προτιμότερο, όμως, η ηρωική μας έξοδος, εφόσον κριθεί απαραίτητη, να γίνει αφού πρώτα πείσουμε την οικουμένη ότι ο δρόμος τής λιτότητας δεν οδηγεί πουθενά τους λαούς κι ότι, για παράδειγμα, δεν ζητούμε διαγραφή τού δημόσιου χρέους για να απολαμβάνουμε αμέριμνοι τον ήλιο τής Μεσογείου, αλλά γιατί αυτή είναι ο μόνος τρόπος για να πάψουμε να αποτελούμε αποικία. Ενδεχομένως αυτή η έξοδος να καταστεί υποχρεωτική ακόμα και μέσα στις επόμενες ημέρες. Γιατί, όμως, να στρέφουμε μόνοι μας τη "βασίλισσα" του αντιπάλου προς τον "βασιλιά" μας και να μην περιμένουμε να δούμε πρώτα τις δικές του κινήσεις στη σκακιέρα;...

Ο Μανώλης Γλέζος είναι η συνείδηση της Αριστεράς. Κι ως τέτοια είναι υποχρεωμένος να χτυπά τα σήμαντρα όταν βλέπει τους λύκους να περιτριγυρίζουν το μαντρί. Κι αυτό είναι, άλλωστε, το μεγαλείο τής Αριστερής ψυχής. Ποιος κεντροαριστεροδεξιός, όταν κρατούσε ακόμα στα χέρια του τα γκέμια τής εξουσίας, βγήκε τα τελευταία πέντε χρόνια να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό γιατί οι κυβερνήσεις τις οποίες στήριξε δεν διαπραγματεύτηκαν όπως θα έπρεπε; Γι' αυτό και γίνονται ακόμα περισσότερο γραφικοί οι διάφοροι νεοφιλελεύθεροι, οι οποίοι τρέμουν ακόμα και στην ιδέα να πούνε κάτι που θα δυσαρεστήσει τη φράου Μέρκελ, όταν χρησιμοποιούν τον Μανώλη Γλέζο ως επιχείρημα σε βάρος τού ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που κυβέρνησαν με τον σβέρκο σκυφτό ψέγουν τώρα την Αριστερά γιατί δεν συντάσσεται με την αντίληψη Γλέζου περί σύγκρουσης σώμα με σώμα με το Βερολίνο. Κι από την άλλη υπάρχουν και κάποιοι Αριστεροί που δυσανασχετούν γιατί ο Μανώλης μίλησε δημοσίως κι όχι στα όργανα, ώστε να μη γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους εθελόδουλους. Αλίμονο, όμως, αν η άσκηση εξουσίας έχει διαβρώσει από τώρα τα αριστερά τους αντανακλαστικά. Αριστερά σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, "λέω τη γνώμη μου κι ας ενοχλεί την ηγεσία". Κι όσοι δεν το καταλαβαίνουν, μεθυσμένοι ακόμα από το γλυκό νέκταρ τής διακυβέρνησης, ας ξεσουρώσουν όσο το δυνατό συντομότερα. Γιατί αυτοί είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Αριστερά κι όχι ο, για μια ολόκληρη ζωή, ανυπότακτος Μανώλης Γλέζος, από τον οποίο ζητούν ύστερα από τόσες δεκαετίες στο κουρμπέτι να συνταχθεί απολύτως με θολές κομματικές γραμμές...

Οταν έχουμε τον Μανώλη Γλέζο δεν μπορούμε να τιμούμε τους "κυρίους Τίποτα"...

Δεν ξέρω τί προσμέτρησε περισσότερο ο Αλέξης Τσίπρας αποφασίζοντας να αναβάλει την ανακοίνωση του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας: την αξιοποίηση του όπλου τής αντικατάστασης Επιτρόπου με έναν δικής του επιλογής στην περίπτωση προεδροποίησης του Δ. Αβραμόπουλου ή την αντίδραση της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή εκφράζεται από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Δύο πράγματα είναι, ωστόσο, καθαρά: για αρχή, δεν μπορεί "πρώτος πολίτης της χώρας" να γίνει ο "κύριος Τίποτα" κι ο όποιος άλλος "κύριος Τίποτα". Ναι μεν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες, αν και η αναπομπή νόμων δεν είναι καθόλου αμελητέο δικαίωμά του μολονότι κανένας δεν το έχει ασκήσει μέχρι σήμερα, αλλά αυτό το αξίωμα οφείλουμε να το παραχωρούμε σε προσωπικότητες που ενώνουν τους έλληνες και οι οποίες έχουν πίσω τους μια σπουδαία σταδιοδρομία σε ό,τι έχουν ασχοληθεί. Και δεύτερον ότι η σοβαρότερη αντιπολίτευση αυτήν τη στιγμή στον τόπο, καλώς ή κακώς, είναι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης! Δυστυχώς δεν είναι όσοι είτε δεν διαπραγματεύτηκαν ποτέ είτε εμφανίζονται μερκελικότεροι της Ανγκ. Μέρκελ είτε παριστάνουν τους Αριστερούς προσμένοντας σε αποτυχία τής αριστερής κυβέρνησης, όχι για να κυβερνήσουν οι ίδιοι αφού βολεύονται με την ιδιοκτησία ενός 5% του πληθυσμού αλλά για να μην εξαφανιστούν από τον κοινοβουλευτικό χάρτη, όπως κάποτε εξαφανίστηκαν τα δικτατορικά καθεστώτα τα οποία εξακολουθούν να λατρεύουν και τα οποία λέκιασαν τα κομμουνιστικά ιδεώδη...

Οπως κι αν έχει, δεν πρέπει να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας ούτε ο Δ. Αβραμόπουλος ούτε ο Κ. Καραμανλής ούτε ο Π. Παυλόπουλος ούτε η Ντ. Μπακογιάννη ούτε οποιαδήποτε άλλη μετριότητα στο όνομα του ανοίγματος προς την κεντροδεξιά και στο πλαίσιο της εθνικής συναίνεσης. Δεν έχω αντίρρηση να επιλεγεί μια κεντροδεξιά προσωπικότητα, στην περίπτωση βεβαίως που μπορεί να εντοπιστεί μία τέτοια γιατί ο γράφων αδυνατεί να σκεφτεί κάποια αξιοπρεπή λύση από αυτόν το χώρο. Αλίμονο, όμως, αν συνεχιστεί η παράδοση στο Προεδρικό Μέγαρο να εγκαθίστανται κατά βάση άβουλα όντα, τα οποία είναι εύκολα διαχειρίσιμα από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία. Δεν έχουμε ανάγκη άλλο Πρόεδρο Παπούλη, ο οποίος στα πέντε μνημονιακά χρόνια, κατά τα οποία το Σύνταγμα μετατράπηκε σε πατσαβούρα, δεν ανάπεμψε ούτε ένα νόμο ο οποίος, για παράδειγμα, ψηφίστηκε με μόνο ένα άρθρο ή με σχετική πλειοψηφία παρότι παραχωρούσε εθνική κυριαρχία. Για να μην αναφερθώ στις αγαπημένες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου των σαμαροβενιζέλων. Γι' αυτό κι ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι κάποια ή κάποιος που να εμπνέει το γενικότερο σεβασμό, ακόμα κι αν είναι προχωρημένης ηλικίας. Σε αυτήν τη φάση θα πρότεινα τον Μανώλη Γλέζο, ο οποίος χαίρει γενικής εκτίμησης, είναι ακμαίος και περισσότερο αγωνιστικός ακόμα από πολλούς που έχουν τα μισά ή και λιγότερα από τα χρόνια του...

Σε αυτό το πολιτικό σκηνικό θα είναι σοβαρό ατόπημα για την Αριστερά να επιλέξει ένα άτομο το οποίο δεν θα έχει κοινωνικά διαπιστευτήρια παρά μόνο την έγκριση των υπόλοιπων κοινοβουλευτικών κομμάτων. Με νωπή λαϊκή εντολή και τη μετεκλογική αποδοχή της από την κοινή γνώμη να υπερβαίνει το 50% η κυβέρνηση Τσίπρα δεν είναι υποχρεωμένη να υποκύπτει σε πολιτικάντικους συμβιβασμούς, πόσω μάλλον όταν δεν παρουσιάζεται διατεθειμένη να το κάνει απέναντι σε πολύ ισχυρότερους παίκτες όπως είναι η Ανγκ. Μέρκελ. Η εκλογή ενός σεβάσμιου Προέδρου της Δημοκρατίας θα είναι μια ακόμα ένδειξη ανατροπής τής καθεστηκυίας τάξης, ένα ανέξοδο αλλά σαφές μήνυμα και προς το εξωτερικό ότι αυτοί που κυβερνούν πλέον την Ελλάδα δεν έχουν καμία σχέση με τους χθεσινούς υποτελείς. Ποιός, άλλωστε, από το σημερινό πολιτικό προσωπικό θα τολμούσε να χαρακτηρίσει τον Μανώλη Γλέζο κομματική επιλογή χωρίς να αισθανθεί την αυτόματη λοιδορία τής κοινής γνώμης; Θα ήταν, εξάλλου, μικροκομματικό από την πλευρά τού ΣΥΡΙΖΑ να σκεφτόταν πως ο Μανώλης Γλέζος μπορεί να μην προλάβει να ολοκληρώσει την πενταετή του θητεία. Στο χέρι τής Αριστεράς είναι να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο για τις επόμενες δεκαετίες, ακόμα κι αν προκύψουν πρόωρες εκλογές, εφόσον σταθεί στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων. Και θα είναι κρίμα να μην ανυψωθούμε ως έθνος εξαιτίας ορισμένων υποχόνδριων που υποφέρουν από πολιτική υψοφοβία. Ετσι δεν είναι Αλέξη;...  

   

Αντώνη, στη θέση σου θα έβαζα μια "σφαίρα" στη θαλάμη πριν δω τον "Κόκκινο Στρατό" να παρελαύνει στην Αθήνα...

Ηρωικό είναι να κατεβάζεις τη ναζιστική σημαία όταν οι γερμανοί έχουν καταλάβει την πατρίδα σου, όπως έκαναν οι Μανώλης Γλέζος και Λάκης Σάντας. Να πεθαίνεις μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα τραγουδώντας τον ύμνο τής Διεθνούς, μη απαρνούμενος την ιδεολογία σου, όπως έπραξαν ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του σε αντίθεση με ό,τι θα τολμήσουν ποτέ να κάνουν οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Ηρωικό είναι, επίσης, να προσπαθείς στην ουσία μόνος σου να εκτελέσεις τον δικτάτορα για να απαλλάξεις την πατρίδα σου από μια ακόμα τυραννία, όπως ήταν ο στόχος τού Αλέκου Παναγούλη. Δεν είναι, όμως, ηρωικό να είσαι βουλευτής και να μην αποδέχεσαι δωροδοκία. Είναι αυτονόητο ή, τουλάχιστον, θα έπρεπε να είναι σε μια κοινωνία όπου το να είσαι έντιμος θα είχε τόση σπανιότητα όση το να βρεις κάποιον που να οδηγεί ένα αυτοκίνητο...

Γι' αυτό μέσα στο βούρκο των τελευταίων ημερών ξεχώρισε και πάλι το ηθικό μεγαλείο ενός Αριστερού με όλα τα γράμματα κεφαλαία, του Μανώλη Γλέζου, ο οποίος απαίτησε από την ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ να μη συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτιά του ανθρώπους για τους οποίους το βουλευτιλίκι είναι καριέρα κι όχι προσφορά. Εκείνος που θα μπορούσε να εξαργυρώνει για μια ζωή μια ηρωική στιγμή, όπως ήταν η υποστολή τής ναζιστικής σημαίας, πρόσφερε τον εαυτό του στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, που μόνο αυτός μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα ζώα που τρώνε το ένα τις σάρκες τού άλλου για λίγη παραπάνω επιβίωση. Αν ένας μπορεί σήμερα να συμβολίσει την ηθική υπεροχή τής Αριστεράς έναντι της δεξιάς, η οποία εδράζεται στο ότι η πρώτη παλεύει για ένα δικαιότερο κόσμο ενώ η δεύτερη τον αποδέχεται μοιρολατρικώς ως έχει, είναι ο Μανώλης Γλέζος κι αν υπήρχαν και πολλοί άλλοι σαν κι αυτόν μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ ή σε άλλα αριστερά κόμματα θα ήμουν πολύ πιο αισιόδοξος για το μέλλον...

Πόσο πιο ψηλός και πόσο πιο νέος δεν δείχνει ο Μανώλης συγκρινόμενος με τα σκύβαλα που δεν πρόλαβε να τελειώσει το διάγγελμά του ο Αντ. Σαχλαμαράς κι έσπευσαν να δηλώσουν ενθουσιασμένα με την απελπισμένη προσπάθεια του πρωθυπουργού να κρατηθεί στην εξουσία; Πρόκειται για άτομα τα οποία ακόμα κι όταν λένε τα "όχι", στο πίσω μέρος τής γλώσσας τους τα "ναι" κλωτσούν για να βγουν στην επιφάνεια. Με ένα δημόσιο τάξιμο υπουργείου και με ένα υπόγειο αλισβερίσι που καταρρακώνει συνειδήσεις είναι πρόθυμα να δώσουν παράταση ζωής σε μια κυβέρνηση που εξανδράποδισε έτι περαιτέρω τον ελληνικό λαό. Πόσο χυδαίοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι που για ένα υπουργείο Μεταφορών ή Τουρισμού είναι σε θέση να ξεπουλήσουν τα πάντα και τους πάντες, εφευρίσκοντας βεβαίως λογικοφανείς εξηγήσεις; Πόσο ανίκανος πρέπει να είσαι για να αντιμετωπίζεις την πολιτική σαν μπακάλικο και τις ιδεολογίες σαν κάρτες τής "Μονόπολι" που ανταλλάζεις με περισσή ευκολία; Και πόσο ξεφτιλισμένοι θα πρέπει να νιώθουν οι Κουράκοι, οι Οικονόμου, οι Καπερνάροι ή οι Λυκούδηδες αυτού του κόσμου, που παζαρεύουν υπουργιλίκια κι εκλόγιμες θέσεις στα ψηφοδέλτια Επικρατείας, όταν την επόμενη Δευτέρα οι εξωνημένες ψήφοι τους δεν θα φτάσουν για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας; Είναι τόσο άχρηστοι που ούτε μια κομπίνα που να τους βρει στο τέλος πολιτικώς ωφελημένους δεν μπορούν να στήσουν καλά...

Αν ήμουν ο Αντ. Σαχλαμαράς (ευτυχώς η φύση, η οικογένεια και οι φίλοι μου με προστάτευσαν από αυτό το κακό) αντί να δείχνω τόσο αδύναμος όσο ο πρωθυπουργός στο χθεσινό του διάγγελμα, στο οποίο μας ζήτησε παράταση ζωής για να περάσει νέο μνημόνιο, θα υπέβαλλα την παραίτησή μου και θα προκήρυσσα εκλογές. Δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου τον εξευτελισμό τής 29ης Δεκεμβρίου. Αντιθέτως θα φανέρωνα μια ανύπαρκτη επί της ουσίας αποφασιστικότητα αλλά ικανή για να θαμπώσει τους πρόθυμους έτσι κι αλλιώς για να θαμπωθούν φακούς των τηλεοπτικών σταθμών τής διαπλοκής. Οι σαμαροβενιζέλοι θα έχαναν ούτως ή άλλως τις προσεχείς εκλογές. Θα μπορούσαν, όμως, να μαζέψουν την ήττα τους αν δεν παρουσιάζονταν ότι σύρονταν πίσω από τις εξελίξεις, τις οποίες έχει προκαλέσει η αξιωματική αντιπολίτευση με το να μην επαναλαμβάνει το εθνικό ολίσθημα που ήταν η κωλοτούμπα Σαχλαμαρά το Νοέμβριο του 2011. Γι' αυτό, επομένως, στη θέση τού "αξιαγάπητου" πρωθυπουργού μας θα προτιμούσα να τοποθετούσα (μεταφορικώς μιλώντας, για να μην παρεξηγηθώ από τους λάτρεις τού πολιτικού ορθολογισμού) μια σφαίρα στη θαλάμη τού πιστολιού μου, σαν άλλος Χίτλερ στο "Fuhrerbunke", από το να δω τον "Κόκκινο Στρατό" υπό τον Αλέξη Τσίπρα να παρελαύνει στους δρόμους των Αθηνών. Ποιός έχασε, όμως, την αξιοπρέπειά του για να τη βρουν οι σαμαροβενιζέλοι;... 

Μήπως να βρούμε και κανέναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας με προσωπικότητα;...

Δεν έχω κάτι άσχημο να γράψω για τον Στ. Δήμα, ο οποίος μου είναι συμπαθής μέσα στη μετριότητά του. Τα περισσότερα γαλόνια του τα κέρδισε ως Επίτροπος Περιβάλλοντος της Κομισιόν, ίσως ο πιο επιτυχημένος που έστειλε ποτέ η Ελλάδα στις Βρυξέλλες, κι όταν τον χαστούκισε η Μαρίκα Μητσοτάκη την περίοδο που κυβερνούσε ο σύζυγός της γιατί δεν είχε προσκαλέσει κάποιους φίλους της επιχειρηματίες σε ταξίδι στην πρώην Σοβιετική Ενωση. Αυτά τα "προσόντα" είναι αρκετά για να γίνει κάποιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δηλαδή να λέει κούφια λόγια ενότητας σε κάθε εθνική επέτειο, να καταθέτει στεφάνια και να κάνει ταξιδάκια σε απομακρυσμένες περιοχές τού πλανήτη. Πέρα, όμως, από την αδήριτη ανάγκη να γίνουν εκλογές εδώ και τώρα και να υπάρξει πολιτική αλλαγή, θα προτιμούσα "Πρώτος Πολίτης" να εκλεγεί κάποιος που να μην είναι τόσο προβλέψιμα βαρετός όπως ο Στ. Δήμας, μια γυναίκα ή ένας άνδρας που να έχει στιβαρότερη προσωπικότητα, έστω κι αν αυτό δεν απαιτείται από το διακοσμητικό του ρόλο, κάποιος βρε αδερφέ που ενδεχομένως να μην πίνουν όλοι οι έλληνες νερό στο όνομά του, αλλά να αναστατώνει κάθε τόσο τα τελματωμένα νερά με κάποια δήλωση ή πράξη του όπως η μη κύρωση ορισμένου εκδήλως αντισυνταγματικού νόμου, δικαίωμα που παρέχει και σήμερα το Σύνταγμα στον Πρόεδρο...

Κανένας, όμως, δεν είναι διατεθειμένος να δώσει εξουσία, ακόμα κι αν αυτή είναι τόσο ανούσια όπως του Προέδρου της Δημοκρατίας, σε κάποιον ο οποίος μπορεί να στρέψει το οπλοπολυβόλο σε οποιαδήποτε κατεύθυνση. Αυτοί που κινούν τα νήματα πρέπει να είναι σίγουροι ότι οι μαριονέτες τους δεν θα αναπτύσσουν δική τους ατζέντα, πως θα προχωρούν μόνο στις κινήσεις που τους υπαγορεύονται και σε καμιά άλλη. Ενδεχομένως κάθε τόσο να χύνουν δημοσίως και κανένα κροκοδείλιο δάκρυ για τους φτωχούς και καταφρονεμένους προκειμένου να συγκινούν το πόπολο με την "ανθρωπιά" τους, αλλά μέχρι εκεί. Δεν πρόκειται να κοντράρουν στα ίσια τους χρηματοδότες τους για χάρη τού λαού. Το πολύ πολύ να επιλέγουν τη σιωπή ώστε η κοινή γνώμη να τη συγχέει με δήθεν σοφία τού ανώτατου άρχοντα. Υπό αυτήν την άποψη ο θεσμός τού Προέδρου δεν είναι τίποτα άλλο από άχρηστος και δαπανηρός, ενώ συμβολίζει πλέον τη σαπίλα τής μεταπολίτευσης. Προτιμότερο θα ήταν, που λέει ο λόγος, να είχαμε έναν βασιλιά χωρίς πολιτικές εξουσίες, που και εξάπτει τη φαντασία κάθε μικροαστής νοικοκυράς να δει την κόρη της να τον παντρεύεται και προκαλεί και το ενδιαφέρον και στους ξένους τουρίστες που πάντα διψούν να φωτογραφίζουν παλάτια και γαλαζοαίματους...

Το ιδανικότερο θα ήταν να είχαμε την πολυτέλεια μιας άμεσης συνταγματικής αναθεώρησης, η οποία μεταξύ άλλων αλλαγών θα έδινε και περισσότερες αρμοδιότητες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος θα μπορούσε να εκλέγεται κι απευθείας από το λαό ώστε να υπάρχει ένας ισχυρός πόλος εξουσίας απέναντι στο πρωθυπουργοκεντρικό σημερινό μας σύστημα. Προέχουν, όμως, οι εκλογές και η απαλλαγή τής χώρας από τα μνημόνια. Γι' αυτό κι ως αντιστάθμισμα η επόμενη Βουλή, η οποία θα ελέγχεται από την Αριστερά, οφείλει να εκλέξει, ύστερα από τον πρώτο Αριστερό πρωθυπουργό, και τον πρώτο Αριστερό Πρόεδρο της χώρας. Αυτός θα μπορούσε να είναι ο Μανώλης Γλέζος ή ο Μίκης Θεοδωράκης, εφόσον οι βιολογικές αντοχές τους το επιτρέπουν, ή, γιατί όχι, κάποιος από νεώτερες γενιές, στο πρόσωπο του οποίου να συμπυκνώνεται η Ελλάδα που αντιστέκεται στη φθορά και ξέρει να δημιουργεί μέσα από τα χαλάσματα. Ας μείνουμε, πάντως, μακριά από επιλογές που ναι μεν δεν διχάζουν, αλλά δεν μαγνητίζουν κιόλας. Ο νυν Πρόεδρος Παπούλης, για παράδειγμα, τιμήθηκε με το ύψιστο αξίωμα όντας ο ίδιος μια μέτρια πολιτική οντότητα. Αυτήν την Ελλάδα θέλουμε να επιβραβεύουμε; Αν ναι, ας μην απορούμε γιατί τα καλύτερα μυαλά της φεύγουν στο εξωτερικό κι εδώ παραμένουμε οι ξεχασμένοι και οι σφουγγοκωλάριοι της ελίτ...