Τα Σοφά Παιδιά δεν τρώνε μόνα τους...

Το "μαζί τα φάγαμε" ήταν η επωδός που συνόδευε το μνημονιακό παραλήρημα εκείνων που είτε από συμφέρον είτε από άγνοια θέλησαν να μοιράσουν ισομερώς την ευθύνη τής χρεοκοπίας για την οποία κάποιοι ευθύνονται πολύ περισσότερο από άλλους. Σήμερα που εκείνοι που χρεοκόπησαν τη χώρα έχουν επιστρέψει στην εξουσία έχουν την άνεση να ξαναταΐζουν πνευματικούς ή παριστάνοντες τους πνευματικούς ανθρώπους που επί ΣΥΡΙΖΑ στέγνωσε το αντεράκι τους κι εκείνοι με τη σειρά τους να αναπλάθουν μια εικόνα τής κοινωνίας που δεν υπήρχε παρά μόνο στην ακραία εκδοχή της. Η αριστερίλα είναι πράγματι ασθένεια, όπως όμως και το μίσος για την Αριστερά γιατί δεν βολεύει τα συμφέροντα της τάξης σου και τη μετριότητά σου...

Είναι ανθρώπινο να επιχειρείς να μειώσεις κάποιον, ακόμα κι αν είναι νεκρός, για να φανείς ο ίδιος σπουδαιότερος από όσο είσαι. Θα έπρεπε, όμως, κι ο Χ. Χωμενίδης να αντιλαμβανόταν, αν ήταν "Σοφό Παιδί', πως ο Θάνος Μικρούτσικος απείχε από το πρότυπο του καλλιτέχνη το οποίο ενσαρκώνει ο συγγραφέας, του ελιτίστα δηλαδή σφουγγοκωλάριου της εξουσίας που είναι πρόθυμος να γλείψει κάθε κατουρημένη ποδιά για να περνιέται ο Ντοστογιέφσκι τής Ψωροκώσταινας. Και ούτε η πλειονότητα εκείνων που άκουγαν τον Θ. Μικρούτσικο στις συναυλίες του πήγαιναν σε αυτές με Τσερόκι. Αλλά, είπαμε, το αφήγημα του εχθρού λαού πρέπει να έχει και δράκο...

Κάθε λαός σε κάθε εποχή δεν έχει μόνο την πολιτική, αλλά και την πνευματική ελίτ που του αξίζει. Σκεφτόμουν, για παράδειγμα, ποιος Έλληνας ή Ελληνίδα θα μπορούσε να τυγχάνει της αποδοχής τής μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού και να είναι σπουδαίος ώστε να αξίζει να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν μπορούσα να σκεφτώ όμως παρά δυο τρεις, όπως ο Μανώλης Γλέζος κι ο Μίκης Θεοδωράκης, που ωστόσο λόγω του προχωρημένου τής ηλικίας τους δεν θα ήταν κατάλληλοι. Με αυτήν την ένδεια πορευόμαστε, γι' αυτό και η συγκίνηση είναι πάντοτε βαθιά όταν μας εγκαταλείπει κάποιος πραγματικά σπουδαίος κι όχι γιατί τα φάγαμε μαζί του...

Τα σοφά παιδιά περπατούν ανόητα...

Συμπάσχω πλήρως με τους νοικοκυραίους που τους μαγάρισαν την παρέλαση τα δέκα κορίτσια στη Νέα Φιλαδέλφεια. Για τους ανθρώπους τού "νόμος, τάξη κι ασφάλεια", της κανονικότητας, της απόλυτης υπακοής- υποταγής στους κάθε λογής βιαστές τους τα ζυγισμένα, στοιχισμένα στρατιωτάκια που εκτελούν παραγγέλματα ντυμένα ομοιόμορφα μοιάζουν με χριστουγεννιάτικο δώρο...

Καμία έκπληξη, επομένως, δεν αισθάνθηκα που πολιτικοί εκπρόσωποι των μικροαστών χαρακτήρισαν ανάπηρες και γελοία υποκείμενα τις ακτιβίστριες. Από τους "κυρ Παντελήδες" τρώνε ψωμάκι, τα δικά τους αφτιά θα χαϊδεύουν σε κάθε ευκαιρία...

Το "Σοφό Παιδί" τού Χρήστου Χωμενίδη απαντά, υποδυόμενο τον Μεταξά σε σχολικό σκετσάκι, στεντορείως "ναι" στο τελεσίγραφο του Γκράτσι. Όταν το διάβασα ήμουν έτοιμος να το χειροκροτήσω, όχι γιατί είμαι ανθέλληνας ή υμνητής τού φασισμού, αλλά γιατί αυτή είναι η ουσία κάθε αγώνα, εθνικοαπελευθερωτικού ή ταξικού, να πηγαίνει δηλαδή κόντρα στις συμβάσεις, απέναντι σε αυτά που η κοινωνία θέλει να ακούσει και να αποδεχθεί γιατί φοβάται το άγνωστο. Ακόμα, εξάλλου, κι όταν 16χρονοι λαθεύουν, που είναι λογικό εξαιτίας τής απειρίας τους, είναι χρέος τους απέναντι στην ηλικία τους να λειτουργούν πέρα από τις γραμμές των οριζόντων...

Οι κοινωνίες βεβαίως και δεν αλλάζουν χάρη σε ένα "silly walk". Απαιτούνται δεκάδες, χιλιάδες "silly walks" για να βγούμε από το θερμοκήπιο και να αντικρίσουμε τη ζωή με όλη την ομορφιά και την ασχήμια της. Οι κοινωνίες, πάντως, σίγουρα δεν αλλάζουν με την ποινικοποίηση του ακτιβισμού ή με την περιθωριοποίησή του χωρίς πριν να αναρωτηθούμε αν τα επιχειρήματα που θέτει, ακόμα κι αν οι μέθοδοί του είναι ανορθόδοξοι, έχουν βάση και χρήζουν απαντήσεων...

Μπορεί η κυβέρνηση στο επόμενο "silly walk" να ζητήσει την παρέμβαση της αστυνομίας. Παρεμπιπτόντως, γιατί δεν μπήκε την Τετάρτη στην ΑΣΟΕΕ να συλλάβει τους μπαχαλάκηδες με καταργημένο πλήρως το πανεπιστημιακό άσυλο; Μήπως, απλώς, εκτίθενται απολύτως όλοι εκείνοι που δεν είχαν και πριν την πολιτική βούληση;...

Το συνηθίζει, άλλωστε, ο Κ. Μητσοτάκης να "λύνει" με αυτόν τον τρόπο όλα τα προβλήματα. Όσο, όμως, δεν απαντά στα ζητήματα που έθεσαν με το μανιφέστο τους τα κορίτσια τής Νέας Φιλαδέλφειας οι ανόητοι θα βρίσκονται στο Μαξίμου κι ας περπατούν "έξυπνα"...

Το "καλύτερο βιογραφικό" τής μετριοκρατίας...

Ο Κ. Μητσοτάκης και η περιφορά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της δήθεν αριστείας του δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας σε αυτήν τη χώρα την οποία κυβερνά η μετριότητα. Όσο κι αν οι φίλοι του στο χώρο των ΜΜΕ και του πνεύματος κι αν επιχειρούν να παρουσιάσουν τον πρόεδρο της ΝΔ ως το καλύτερο βιογραφικό τής χώρας ο ίδιος, λόγω της μετριότητάς του και της έλλειψης αυτογνωσίας, τορπιλίζει το εγχείρημα κατασκευής ενός άλλου Μητσοτάκη από τον πραγματικό...

Έβλεπα, για παράδειγμα, τις προάλλες ένα περσινό βίντεο όπου ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης είχε καλέσει τον γόνο τής "Αγίας Οικογένειας" να μιλήσουν για βιβλία κι εκείνος του έλεγε για τα κόμικ που έχει διαβάσει και τις ταινίες "Star Wars". Κατά τα άλλα οι "άριστοι" ενοχλούνται μόνο από το πάθος τού Ν. Καρανίκα για την Ελ. Μενεγάκη...

Η μετριοκρατία, εξάλλου, πορεύεται χέρι χέρι με τον ελιτισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο λαός οφείλει να προσεγγίσει τη δήθεν πνευματική ηγεσία τής χώρας κι όχι το αντίστροφο. Γι' αυτό και η τελευταία σνομπάρει, για παράδειγμα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή απλώς τα χρησιμοποιεί για επίδειξη στείρας γνώσης δίχως ουσιαστικό αντίκρισμα στην καθημερινότητα ή για εκθέσεις ιδεών που δεν δίνουν λύσεις, απλώς βοηθούν τους αργόσχολους συγγραφείς τους να περνούν το χρόνο τους σαρκάζοντας με αγοραίο τρόπο όσους δεν συμπαθούν...

Αν υπάρχει, πάντως, κάτι θετικό από το επικοινωνιακό πλασάρισμα Μητσοτάκη ως του κορυφαίου μεταρρυθμιστή τής χώρας είναι η αναγνώριση κι από τους επαγγελματίες τής πολιτικής επιστήμης ότι ο ελληνικός λαός διψά για ανθρώπους που θα τον πάνε ένα βήμα μπροστά. Η Ιστορία είναι πολύ πιο σύνθετη από μια γραμμική μετάβαση από τη μία προσωπικότητα- μέτρια ή ισχυρή δεν έχει σημασία- στην άλλη και λαμβάνει υπόψη πολύ πιο σύνθετους παράγοντες ως καθοριστικούς για την εξέλιξη των γεγονότων...

Είναι αλήθεια, όμως, ότι χρειαζόμαστε πολιτικούς που να αψηφούν το πολιτικό κόστος και να έχουν ένα ριζοσπαστικό όσο και ρεαλιστικό σχέδιο για το μέλλον. Κι αυτούς σήμερα δεν τους έχουμε όπου κι αν στρέψουμε το βλέμμα μας...