Τα Σοφά Παιδιά δεν τρώνε μόνα τους...

Το "μαζί τα φάγαμε" ήταν η επωδός που συνόδευε το μνημονιακό παραλήρημα εκείνων που είτε από συμφέρον είτε από άγνοια θέλησαν να μοιράσουν ισομερώς την ευθύνη τής χρεοκοπίας για την οποία κάποιοι ευθύνονται πολύ περισσότερο από άλλους. Σήμερα που εκείνοι που χρεοκόπησαν τη χώρα έχουν επιστρέψει στην εξουσία έχουν την άνεση να ξαναταΐζουν πνευματικούς ή παριστάνοντες τους πνευματικούς ανθρώπους που επί ΣΥΡΙΖΑ στέγνωσε το αντεράκι τους κι εκείνοι με τη σειρά τους να αναπλάθουν μια εικόνα τής κοινωνίας που δεν υπήρχε παρά μόνο στην ακραία εκδοχή της. Η αριστερίλα είναι πράγματι ασθένεια, όπως όμως και το μίσος για την Αριστερά γιατί δεν βολεύει τα συμφέροντα της τάξης σου και τη μετριότητά σου...

Είναι ανθρώπινο να επιχειρείς να μειώσεις κάποιον, ακόμα κι αν είναι νεκρός, για να φανείς ο ίδιος σπουδαιότερος από όσο είσαι. Θα έπρεπε, όμως, κι ο Χ. Χωμενίδης να αντιλαμβανόταν, αν ήταν "Σοφό Παιδί', πως ο Θάνος Μικρούτσικος απείχε από το πρότυπο του καλλιτέχνη το οποίο ενσαρκώνει ο συγγραφέας, του ελιτίστα δηλαδή σφουγγοκωλάριου της εξουσίας που είναι πρόθυμος να γλείψει κάθε κατουρημένη ποδιά για να περνιέται ο Ντοστογιέφσκι τής Ψωροκώσταινας. Και ούτε η πλειονότητα εκείνων που άκουγαν τον Θ. Μικρούτσικο στις συναυλίες του πήγαιναν σε αυτές με Τσερόκι. Αλλά, είπαμε, το αφήγημα του εχθρού λαού πρέπει να έχει και δράκο...

Κάθε λαός σε κάθε εποχή δεν έχει μόνο την πολιτική, αλλά και την πνευματική ελίτ που του αξίζει. Σκεφτόμουν, για παράδειγμα, ποιος Έλληνας ή Ελληνίδα θα μπορούσε να τυγχάνει της αποδοχής τής μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού και να είναι σπουδαίος ώστε να αξίζει να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν μπορούσα να σκεφτώ όμως παρά δυο τρεις, όπως ο Μανώλης Γλέζος κι ο Μίκης Θεοδωράκης, που ωστόσο λόγω του προχωρημένου τής ηλικίας τους δεν θα ήταν κατάλληλοι. Με αυτήν την ένδεια πορευόμαστε, γι' αυτό και η συγκίνηση είναι πάντοτε βαθιά όταν μας εγκαταλείπει κάποιος πραγματικά σπουδαίος κι όχι γιατί τα φάγαμε μαζί του...

Δεν ζητώ συγχώρεση που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερ και οι αριθμοί...

Δεν τα πάω καλά με την τεχνολογία κι αυτό είναι ευφημισμός. Για την ακρίβεια η σχέση μου μαζί της είναι κατά βάση επαγγελματική κι ελάχιστα ερασιτεχνική: το κινητό μου τηλέφωνο, για παράδειγμα, θα μπορούσε να φιλοξενείται σε μουσείο και, προς απογοήτευση όσων μάχονται για τη διάσωση του Αμαζόνιου, εξακολουθώ να προτιμώ το χαρτί για να διαβάζω τις ειδήσεις και τα βιβλία...

Δεν είμαι τεχνοφοβικός, αντιλαμβάνομαι τη χρησιμότητα τη τεχνολογίας και την αξία της για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Αλίμονο, δεν είμαι θιασώτης τής άποψης για "τα παλιά καλά χρόνια", όταν μετακινούμασταν με άλογα, επικοινωνούσαμε με τα περιστέρια και ταξιδεύαμε με ατμόπλοια. Από την άλλη, ωστόσο, δεν ανοίγω σαμπάνιες για το ότι πολλές μελλοντολογικές προφητείες βγαίνουν αληθινές και οι μηχανές, τα κομπιούτερ, τα smartphones και τα λοιπά γκάτζετ καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητά μας...

Δεν αθωώνω τον εαυτό μου ή οποιονδήποτε άλλο έχει μια πιο ρετρό διάθεση απέναντι στον 21ο αιώνα και τα επιτεύγματά του. Απλώς δεν συμμερίζομαι την οίηση των αυτοαποκαλούμενων με καμάρι "techno freaks" να θεωρούν αναλφάβητο όποιον δεν μπορεί να λύσει και να δέσει έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή σε πέντε λεπτά ή να κατεβάσει την πιο '"κουλ" εφαρμογή την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας της...

Ενδεχομένως αρκετοί από τους τεχνοφιλικούς να έχουν διαβάσει Ντοστογιέφσκι, να έχουν ακούσει Μότσαρτ ή να έχουν δει κάποιον πίνακα του Πικάσο. Αν, ωστόσο, δεν έχουν ανοίξει ούτε ένα εξωσχολικό βιβλίο στη ζωή τους, δεν έχουν ακούσει μουσική που να μην παράγεται στο κομπιούτερ ή δεν έχουν επισκεφτεί ούτε ένα μουσείο, τότε τους καλωσορίζω εγώ στο κλαμπ των αναλφάβητων...

Ο κόσμος δεν γυρίζει πίσω ούτε και η τεχνολογία κι όλοι μας οφείλουμε να προσαρμοζόμαστε. Υπάρχει, ωστόσο, ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην προσαρμογή και στην αφομοίωση, στην αξιοποίηση και στην υποταγή. Στην εποχή κατά την οποία θεωρείσαι ανύπαρκτος αν δεν έχεις λογαριασμούς στο instagram, στο facebook ή στο twitter τουλάχιστον ας εκμεταλλευόμαστε τις δυνατότητες που μας δίνουν κι αντί να ασχολούμαστε καθημερινώς κι αποκλειστικώς με το ποια σέλφι να ποστάρουμε ας αναρωτηθούμε αν επικοινωνία είναι πράγματι μόνο τυποποιημένες φράσεις και "emoji" ή κάτι περισσότερο, το οποίο δεν το βρίσκεις μπροστά σε μια οθόνη αλλά στην πραγματική ζωή, εκείνη που εξακολουθεί να συμβαίνει γύρω σου όταν εσύ είσαι απασχολημένος με τον τεχνολογικό ναρκισσισμό- αυτισμό σου...

"Ο οίκος μου πρέπει να είναι οίκος προσευχής, εσείς όμως τον κάνατε σπήλαιο ληστών"...

Ξέρετε ποιο θα είναι το μεγαλύτερο δώρο τής επιστήμης στην ανθρωπότητα; Ούτε το φάρμακο κατά των ανίατων ασθενειών ούτε το χάπι τής αιώνιας νιότης, αλλά η απάντηση στο τι ακριβώς μας συμβαίνει μετά θάνατον. Αν και γι' αυτό αρκεί κανείς να ανοίξει έναν τάφο, θα ήταν κάτι παραπάνω από ωφέλιμο να δοθούν και σαφείς και πέραν κάθε αμφισβήτησης εξηγήσεις, μολονότι καταλαβαίνω ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει σε πτώχευση την Θεός Α.Ε., τη μεγαλύτερη πολυεθνική στον πλανήτη, μεγαλύτερη κι από αυτές που ασχολούνται με την εμπορία ναρκωτικών ή λευκής σαρκός. Βεβαίως, όπως συμβαίνει και με τη ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, κάποιοι θα χάσουν τη δουλειά τους, όπως οι πάπες, οι πατριάρχες, οι αρχιεπίσκοποι, οι μητροπολίτες και το λοιπό παπαδαριό, αλλά τι να κάνουμε, κανείς δεν μπορεί να κοροϊδεύει τους πάντες για πάντα...

Υποκλίνομαι, πάντως, στους παπάδες τής Φθιώτιδας που έβγαλαν βόλτα τον νεκρό μητροπολίτη τους, αφού αποδείχθηκαν πιο "κίνκι" και νεκρόφιλοι από όσο θα τους περίμενα. Φάνηκε, μάλιστα, πως είναι καλοί γνώστες και κινηματογραφικών κωμωδιών με τις οποίες μεγάλωσε η γενιά μου, όπως το "Τρελό γουίκεντ στου Μπέρνι". Ο θαυμασμός μου, όμως, για εκείνους που μαρτυρούν με τις ενέργειές τους ότι το δράμα από τη φάρσα απέχει ελάχιστα εκατοστά και είναι πολύ εύκολο να μπερδέψεις τα σύνορα κάπου εδώ τελειώνει. Κι αρχίζει η θλίψη μου για το ότι εν έτει 2016 αυτή η χώρα εξακολουθεί να περιφέρει καθιστούς νεκρούς δεσπότες ή να κάνει δεήσεις για βροχή λες και βρισκόμαστε στο 2016 π.Χ.  Μακάρι ο Ιησούς να ζούσε και σήμερα, να φτιάξει ένα μαστίγιο από σχοινιά, να αναποδογυρίσει τους πάγκους και να πετάξει έξω από τους ναούς τούς εμπόρους που κερδοσκοπούν στο όνομα του θεού και να τους ξαναπεί, όπως τότε στα Ιεροσόλυμα, "ο οίκος μου πρέπει να είναι οίκος προσευχής, εσείς όμως τον κάνατε σπήλαιο ληστών"...

Ο Ντοστογιέφσκι έγραφε πως δίχως θεό όλα επιτρέπονται, μόνο που αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Είναι αλήθεια ότι χωρίς το φόβο τού θανάτου και της θείας δίκης αρκετοί ανάμεσά μας θα προχωρούσαν ανερυθρίαστα σε εγκλήματα από τα οποία τώρα τους αποτρέπει ο τρόμος πως θα βράζουν αιωνίως στα καζάνια τής κολάσεως. Αυτό είναι, ωστόσο το πρότυπο ανθρώπου που έχουν διαμορφώσει εδώ κι αιώνες οι διάφορες ελίτ για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο από ανταρσίες κι επαναστάσεις, το πρότυπο δηλαδή που θέλει τον άνθρωπο ανθρωπάκι, σαν τον περιδεή Μήτσο του Λ. Λαζόπουλου που έκανε συνεχώς ασκήσεις θάρρους...

Αυτό το είδος τρόπον τινά πολίτη, το οποίο δεν αμαρτάνει όχι από πεποίθηση αλλά από δέος για το τι θα του συμβεί στην αιωνιότητα, συντηρείται κι από την επιβολή μύθων ως πραγματικότητα, από την καταπίεση κι όχι από την ελεύθερη βούληση, από τον ετεροπροσδιορισμό κι όχι από την ατομική αυθεντικότητα. Όσο, επομένως, και η κυβέρνηση της Αριστεράς θα διστάζει να αλλάξει έστω τα βιβλία των θρησκευτικών τόσο θα διαιωνίζεται ένα πανηγύρι υπέρμετρης υποκρισίας από σύγχρονους γραμματείς και φαρισαίους, που θα συνεχίζουν να θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενοι ένα λούμπεν προλεταριάτο που οι πιο ανοιχτόμυαλοι ανάμεσά του δειλιάζουν να αφυπνίσουν φοβούμενοι όχι τη θεία οργή- που, άλλωστε, είναι ανύπαρκτη-, αλλά το πολιτικό κόστος, που μοιάζει ισχυρότερο κι αυτού ακόμα του "μεγαλοδύναμου"...