Τόσο ανασφαλείς όσο και η λογοκρισία τους...

Η λογοκρισία είναι διαχρονικά το αγαπημένο παιδί των διεφθαρμένων, αυταρχικών κι ανασφαλών εξουσιών. Γι' αυτό και δεν με εκπλήσσει το ότι έπεσε ο λογαριασμός τού Χριστόφορου Ζαραλίκου στο twitter...

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και οι χορηγοί του αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική τους ηγεμονία δεν είναι και τόσο στέρεη όσο την καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, συνεπώς αισθάνονται την υποχρέωση να φιμώνουν αντιπολιτευόμενες φωνές με απήχηση στην κοινωνία. Το είπε εύγλωττα, άλλωστε, κι ο Λάκης Λαζόπουλος πως το σύστημα θέλει Πορτοσάλτε κι όχι σάτιρα...

Εν αρχή ην ο κομπλεξισμός κι αυτό δεν ισχύει μόνο για όσους μας κυβερνούν, απλώς πάνω τους φαίνεται περισσότερο. Αν τα είχαμε καλά με τον εαυτό μας, με το ποιοι είμαστε και ποιοι μπορεί να γίνουμε δεν θα νιώθαμε την ανάγκη να παραμορφώνουμε την εικόνα μας για να αρέσει στους άλλους αυτό που δεν αρέσει σε εμάς τους ίδιους πάνω μας. Υπό αυτή την έννοια κατανοώ τους μητσοτάκηδες αυτού του κόσμου που αναζητούν παντού και πάντοτε το λιβάνισμα και ποτέ τον ψόγο, ακόμα κι όταν είναι καλοπροαίρετος. Είναι βαθιά ανθρώπινο και θνητό...

Κι αν ο Χριστόφορος Ζαραλίκος είναι "απλώς" μια προβεβλημένη περίπτωση, η λογοκρισία αλλά και η αυτολογοκρισία δηλητηριάζουν τη σοσιαλμιντιακή δημοκρατία μας από τη βάση έως τα πιο υψηλά πατώματα. Συχνά η αξιοπρέπεια κι ο αυτοσεβασμός δεν είναι παρά συνώνυμα μιας μασκαρεμένης χαμηλής αυτοεκτίμησης που αναζητά σωσίβια κοινωνικής σωτηρίας... 

Κι αν σε ορισμένες περιπτώσεις η καλοδουλεμένη έπαρση που δεν βασίζεται πουθενά μπορεί να είναι και γραφική, στις περισσότερες αποτελεί τροχοπέδη τής προόδου, σύμπτωμα αβελτηρίας. Το διαπιστώσαμε, άλλωστε, και προσφάτως με τα εκκλησιαστικά σχόλια για την ανάρτηση Μόσιαλου πόσο λίγο απέχουν η αλαζονεία τής αυθεντικότητας από την επίκληση του ιερού κι όσιου...  

 

 

Πας Αρκάς βάρβαρος για τους ταλιμπάν τού τσιπρισμού...

Δεν συμφωνώ με την όψιμη... αντιεξουσιαστική κι αντιλαϊκιστική στάση που κρατά ο σκιτσογράφος Αρκάς, με την οποία επιρρίπτει όλα τα δεινά τής χώρας στο ΣΥΡΙΖΑ και στον "ανόητο" λαό που τον ψήφισε. Ο Αλ. Τσίπρας δεν είναι ο πρώτος ούτε ο χειρότερος πολιτικός που είπε ψέματα για να εκλεγεί ούτε η σημερινή κυβέρνηση η πρώτη άστοχη επιλογή τού ελληνικού λαού ούτε η χειρότερη. Δεν θυμάμαι, ωστόσο, ποτέ άλλοτε τον Αρκά να στιγματίζει με την πένα του πρακτικές που καλώς πράττει και στιγματίζει τα τελευταία δυόμισι χρόνια...

Ενδεχομένως αυτό να οφείλεται στην ωρίμανση του σκιτσογράφου, η οποία είναι η καλή εκδοχή για εκείνον. Δεν θα ήθελα να συνδέσω με εμπάθεια κάποιον ο οποίος με έχει κάνει να γελάσω πολλές φορές στο παρελθόν κι ενίοτε το πετυχαίνει και σήμερα. Όπως κι αν έχει, και το χιούμορ είναι υποκειμενική υπόθεση και κάποια στιγμή στερεύει από την πολλή επανάληψη κι αυτοαναφορικότητα...

Αλίμονο, ωστόσο, αν του απαγόρευα να σκιτσογραφεί για πολιτικά ζητήματα, όπως επιθυμούν κάποιοι ταλιμπάν τού αριστερού κυβερνητισμού, οι οποίοι τον καλούν να επιστρέψει σε πιο λάιτ θέματα. Οποιοδήποτε κι αν είναι το κίνητρο πίσω από τις γελοιογραφίες του- ίσως και η απογοήτευση για την κατάντια τής Αριστεράς- αυτό είναι προσωπική υπόθεση του γελοιογράφου, η οποία από τη στιγμή που αποκτά δημοσιότητα μπορεί να κριθεί κι από την κοινή γνώμη...

Ακόμα, όμως, κι αν βρίσκεται στο "pay roll" της ΝΔ- το θέτω ως παράδειγμα και δεν το βασίζω σε κάποια προσωπική γνώση- ο Αρκάς εξακολουθεί να έχει το δικαίωμα σε μια δημοκρατία να γελοιογραφεί. Δεν είναι δυνατό οι ίδιοι άνθρωποι που υπερασπίζονται τη σάτιρα θρησκευτικών ή εθνικών συμβόλων να την απαγορεύουν όταν έρχεται η σειρά τού Αλ. Τσίπρα να σατιριστεί. Η ελευθερία έκφρασης δεν είναι "α λα καρτ" ούτε στέκεται σούζα μπροστά σε αριστερά είδωλα...

Κατανοώ ότι η πρωτοφανής μιντιακή επίθεση σε εκλεγμένη κυβέρνηση η οποία διεξάγεται τα τελευταία δυόμισι χρόνια είναι λογικό να δημιουργεί αυξημένα αμυντικά αντανακλαστικά αν βρίσκεσαι από την άλλη πλευρά. Είναι, ωστόσο, αδιανόητο στο όνομα της πάση θυσία παραμονής στην εξουσία να αποκηρύσσεις κοσμοθεωρίες τις οποίες είχες κάνει λάβαρο όταν ήσουν στην απέξω. Γιατί, για παράδειγμα, ο Λαρισαίος Λ. Λαζόπουλος να δικαιούται να κάνει τηλεοπτικό προσηλυτισμό στο ΣΥΡΙΖΑ και να απαγορεύεται στον Αρκά να πράττει το ίδιο για τον άθλιο Κούλη;...

Στρατευμένη τέχνη πάντοτε υπήρχε και πάντοτε θα υπάρχει κι αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Χαρακτηριστικότερο ελληνικό παράδειγμα αποτελεί ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος έχει την ευτυχία να ζει πολλά χρόνια και να έχει βιώσει τόσο την απόρριψη όσο και την αποδοχή τής πλειοψηφίας. Το ζήτημα είναι αν ο καλλιτέχνης "τοκίζει" το ταλέντο του για τις ιδέες του ή για το χρήμα και την εξουσία. Φοβάμαι πως πολλοί από εκείνους που συνιστούν τη σημερινή πνευματική ηγεσία τού τόπου δεν επιλέγουν στρατόπεδα με βάση όσα τους υπαγορεύει η συνείδησή τους, αλλά η τσέπη τους...

 

"Ο οίκος μου πρέπει να είναι οίκος προσευχής, εσείς όμως τον κάνατε σπήλαιο ληστών"...

Ξέρετε ποιο θα είναι το μεγαλύτερο δώρο τής επιστήμης στην ανθρωπότητα; Ούτε το φάρμακο κατά των ανίατων ασθενειών ούτε το χάπι τής αιώνιας νιότης, αλλά η απάντηση στο τι ακριβώς μας συμβαίνει μετά θάνατον. Αν και γι' αυτό αρκεί κανείς να ανοίξει έναν τάφο, θα ήταν κάτι παραπάνω από ωφέλιμο να δοθούν και σαφείς και πέραν κάθε αμφισβήτησης εξηγήσεις, μολονότι καταλαβαίνω ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει σε πτώχευση την Θεός Α.Ε., τη μεγαλύτερη πολυεθνική στον πλανήτη, μεγαλύτερη κι από αυτές που ασχολούνται με την εμπορία ναρκωτικών ή λευκής σαρκός. Βεβαίως, όπως συμβαίνει και με τη ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, κάποιοι θα χάσουν τη δουλειά τους, όπως οι πάπες, οι πατριάρχες, οι αρχιεπίσκοποι, οι μητροπολίτες και το λοιπό παπαδαριό, αλλά τι να κάνουμε, κανείς δεν μπορεί να κοροϊδεύει τους πάντες για πάντα...

Υποκλίνομαι, πάντως, στους παπάδες τής Φθιώτιδας που έβγαλαν βόλτα τον νεκρό μητροπολίτη τους, αφού αποδείχθηκαν πιο "κίνκι" και νεκρόφιλοι από όσο θα τους περίμενα. Φάνηκε, μάλιστα, πως είναι καλοί γνώστες και κινηματογραφικών κωμωδιών με τις οποίες μεγάλωσε η γενιά μου, όπως το "Τρελό γουίκεντ στου Μπέρνι". Ο θαυμασμός μου, όμως, για εκείνους που μαρτυρούν με τις ενέργειές τους ότι το δράμα από τη φάρσα απέχει ελάχιστα εκατοστά και είναι πολύ εύκολο να μπερδέψεις τα σύνορα κάπου εδώ τελειώνει. Κι αρχίζει η θλίψη μου για το ότι εν έτει 2016 αυτή η χώρα εξακολουθεί να περιφέρει καθιστούς νεκρούς δεσπότες ή να κάνει δεήσεις για βροχή λες και βρισκόμαστε στο 2016 π.Χ.  Μακάρι ο Ιησούς να ζούσε και σήμερα, να φτιάξει ένα μαστίγιο από σχοινιά, να αναποδογυρίσει τους πάγκους και να πετάξει έξω από τους ναούς τούς εμπόρους που κερδοσκοπούν στο όνομα του θεού και να τους ξαναπεί, όπως τότε στα Ιεροσόλυμα, "ο οίκος μου πρέπει να είναι οίκος προσευχής, εσείς όμως τον κάνατε σπήλαιο ληστών"...

Ο Ντοστογιέφσκι έγραφε πως δίχως θεό όλα επιτρέπονται, μόνο που αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Είναι αλήθεια ότι χωρίς το φόβο τού θανάτου και της θείας δίκης αρκετοί ανάμεσά μας θα προχωρούσαν ανερυθρίαστα σε εγκλήματα από τα οποία τώρα τους αποτρέπει ο τρόμος πως θα βράζουν αιωνίως στα καζάνια τής κολάσεως. Αυτό είναι, ωστόσο το πρότυπο ανθρώπου που έχουν διαμορφώσει εδώ κι αιώνες οι διάφορες ελίτ για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο από ανταρσίες κι επαναστάσεις, το πρότυπο δηλαδή που θέλει τον άνθρωπο ανθρωπάκι, σαν τον περιδεή Μήτσο του Λ. Λαζόπουλου που έκανε συνεχώς ασκήσεις θάρρους...

Αυτό το είδος τρόπον τινά πολίτη, το οποίο δεν αμαρτάνει όχι από πεποίθηση αλλά από δέος για το τι θα του συμβεί στην αιωνιότητα, συντηρείται κι από την επιβολή μύθων ως πραγματικότητα, από την καταπίεση κι όχι από την ελεύθερη βούληση, από τον ετεροπροσδιορισμό κι όχι από την ατομική αυθεντικότητα. Όσο, επομένως, και η κυβέρνηση της Αριστεράς θα διστάζει να αλλάξει έστω τα βιβλία των θρησκευτικών τόσο θα διαιωνίζεται ένα πανηγύρι υπέρμετρης υποκρισίας από σύγχρονους γραμματείς και φαρισαίους, που θα συνεχίζουν να θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενοι ένα λούμπεν προλεταριάτο που οι πιο ανοιχτόμυαλοι ανάμεσά του δειλιάζουν να αφυπνίσουν φοβούμενοι όχι τη θεία οργή- που, άλλωστε, είναι ανύπαρκτη-, αλλά το πολιτικό κόστος, που μοιάζει ισχυρότερο κι αυτού ακόμα του "μεγαλοδύναμου"...

Οσο λαζόπουλοι και παντελίδηδες βρίσκονται στο επίκεντρο του δημόσιου βίου μην περιμένετε έξοδο από την κρίση...

Είναι κλισέ, αφού έχει ειπωθεί χιλιάδες φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά είναι αληθές: η κρίση που βιώνουμε είναι πρωτίστως αξιών και πολιτισμική και, δευτερευόντως, οικονομική. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ασχολούμασταν, για παράδειγμα, τόσο πολύ με το τί είπε για τον Β. Σόιμπλε και τους ανάπηρους ένας κωμικός επιπέδου "Δελφινάριου", όπως ο Λ. Λαζόπουλος, ούτε θα θρηνούσαμε πάνω από από τον τάφο ενός 33χρονου, όχι γιατί χάθηκε ένα νέο παιδί σε τροχαίο δυστύχημα αλλά γιατί ένας ατάλαντος ήταν ο πιο δημοφιλής τραγουδιστής στην Ελλάδα σήμερα. Σε μια χώρα όπου οι τέχνες και τα γράμματά της θα ανθούσαν τόσο ο Λ. Λαζόπουλος όσο κι ο Π. Παντελίδης θα είχαν την θέση που τους αρμόζει, στο περιθώριο δηλαδή του δημόσιου βίου κι όχι στο επίκεντρό του. Δυστυχώς, όμως, έχουμε θεοποιήσει μηδαμινότητες κι όταν αυτές αποδεικνύονται θνητές, είτε με τα λόγια τους είτε γιατί, "απλούστατα", πεθαίνουν όπως θα πεθάνουμε όλοι οι "κοινοί θνητοί", οιμωγούμε μπροστά από τεχνητά είδωλα...

Το ξεκαθαρίζω γιατί αυτό είναι απαραίτητο στη σημερινή δικτατορία τής πολιτικής ορθότητας: δεν επιθυμώ τη διακοπή τής εκπομπής τού Λ. Λαζόπουλου ούτε, φυσικά, χαίρομαι για τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου. Στην Ελλάδα, ωστόσο, έστω κι αν όντως θα περίμενα να συμβαίνουν σπουδαιότερα πράγματα, παράγεται πολύ καλύτερος πολιτισμός από αυτόν που εκπροσωπούν οι λαζόπουλοι και οι παντελίδηδες, μόνο που κανένας δεν θα ενδιαφερθεί, πόσω μάλλον δεν θα κλάψει γι'αυτόν. Η παρατήρηση Λαζόπουλου για τους ανάπηρους και τα κόμπλεξ τους δεν ήταν το πρώτο φασιστικό του σχόλιο. Δεν ήταν, δηλαδή, η πρώτη φορά που γενίκευσε για να γίνει αρεστός στην πλατιά μάζα στην οποία απευθύνεται. Απλώς πήγε το "αστειάκι" του ένα βήμα παραπέρα, πιστεύοντας ότι το πόπολο θα ανέχεται εσαεί οποιαδήποτε χοντράδα κι αν του εκτοξεύσει. Από την ασφάλεια της τρυφηλής ζωής που του εξασφαλίζουν οι πλούσιοι και διόλου εντιμότατοι φίλοι του κουνά το δάχτυλο σε όποιον δεν του γεμίζει το μάτι, αναμένοντας το αιώνιο χειροκρότημα αποβλακωμένων τηλεθεατών...

Στην Ελλάδα του 2016, εξάλλου, αυτοπαρουσιάζονται ως καλλιτέχνες άνθρωποι οι οποίοι κάποτε θεωρούνταν απλώς "σκυλάδες". Δεν έχω κάτι με τα μπουζούκια, αντιθέτως τα έχω επισκεφθεί αρκετές φορές κι έχω περάσει, μάλιστα, και πολύ καλά. Μόνο που την ώρα που πίνω το ουισκάκι μου, πετώ τη γαρδένια μου ή κάνω και μια στροφή στην πίστα δεν πιστεύω ότι αυτοί που βαρούν τα όργανα και βγάζουν φωνές από τα μικρόφωνα είναι κάτι παραπάνω από διασκεδαστές μου και, πάντως, όχι καλλιτέχνες. Μια χαρά έντιμη δουλειά είναι του διασκεδαστή, αν θέλει όμως να του αναγνωριστεί και κάποια καλλιτεχνική αξία ας συνθέσει ή τραγουδήσει κάποια ποιοτικότερη δημιουργία από αυτές που ακούγονται συνήθως στα μπουζουξίδικα. Στην Ψωροκώσταινα, ωστόσο, είσαι ό,τι δηλώσεις, όπως τόσα σοφά είχε περιγράψει ο Γιάννης Τσαρούχης. Γι' αυτό και μόνο όταν δεν θα μας πολυαπασχολούν τα ανεκδοτάκια λαζόπουλων και οι θάνατοι παντελίδηδων θα έχουμε κάνει ένα σοβαρότατο βήμα για την έξοδό μας από την πνευματική μας νηστεία...

Της κοντής Νουδούλας ο Λαζόπουλος της φταίει...

Μην αμφιβάλλετε πως αυτή η Βουλή έχει πολύ μέλλον κι ας ψηφίστηκαν και τα δεύτερα προαπαιτούμενα από μόλις 153 βουλευτές. Ακόμα κι αν στα πολύ δύσκολα που έρχονται το Φεβρουάριο-δηλαδή στο ασφαλιστικό και στο αγροτικό- δεν υπερψηφίσουν κάποιοι βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ ή των ΑΝΕΛΛ θα βρεθούν οι απαραίτητες ψήφοι από την αντιπολίτευση, η οποία τώρα βεβαίως τις αρνείται γιατί σε διαφορετική περίπτωση καλύτερα να κλείσουν άμεσα το μαγαζί, να αλλάξει το πολιτειακό καθεστώς και να ονομαστεί τσιπρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η κυβέρνηση διαθέτει πολλά "μαξιλαράκια", τα οποία μάλιστα δεν θα χρειαστεί καν να βάλει στο υπουργικό συμβούλιο για να στηρίξουν δύσκολα νομοσχέδια. Ποιός πιστεύει ότι ο επόμενος αρχηγός τής ΝΔ, αν καταφέρει ποτέ να τον εκλέξει, η Φώφη, ο Σταύρος κι ο κυρ Βασίλης θα τολμήσουν να πουν "nein" στη φράου Μέρκελ και στον χερ Σόιμπλε; Δεν το έκαναν πεντέμισι χρόνια, είναι πολύ αργά γι' αυτούς να το κάνουν τώρα...

Ποιός μπορεί να υπερασπιστεί τα περισσότερα από τα μνημονιακά μέτρα σε βάρος τής τσέπης των μικρομεσαίων ή το ξεπούλημα, για παράδειγμα, των περιφερειακών αεροδρομίων; Ούτε στην κυβέρνηση το πράττουν άλλωστε. Μολονότι, ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας και οι υπουργοί του γνωρίζουν ότι αυτήν τη στιγμή παίζουν μπάλα μόνοι τους στο πολιτικό σκηνικό έχουν την πρόνοια να τρέχουν ένα παράλληλο πρόγραμμα το οποίο, τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο, μπορεί να εξωραΐσει μια δυσμενή κατάσταση. Το κοινωνικό νομοσχέδιο που εισάγεται στη Βουλή δεν είναι κάτι παραπάνω από παρηγοριά στον άρρωστο, δείχνει ωστόσο την κυβερνητική βούληση να αποκατασταθούν αδικίες όταν κι αν ξεφύγουμε από τη μέγγενη των μνημονίων. Εκεί, πάντως, που γίνεται σοβαρότερη προσπάθεια είναι στη σύλληψη του παράνομου πλούτου και στο σπάσιμο αποστημάτων διαφθοράς τα οποία είχαν γιγαντωθεί εξαιτίας τής ενοχής-συνενοχής προηγούμενων κυβερνήσεων. Η έφοδος στη UBS και η κάθαρση στο ΚΕΕΛΠΝΟ, το οποίο λειτουργούσε ως κέντρο ξεπλύματος βρόμικου χρήματος με αποδέκτες τους γνωστούς διαπλεκόμενους και γι' αυτό τώρα τα διαπλεκόμενα μίντια ουρλιάζουν για την αντικατάσταση διεφθαρμένων διοικητών νοσοκομείων, αποτελούν μόνο τα πιο πρόσφατα χαρακτηριστικά παραδείγματα...

Φυσικά πρέπει να πραγματοποιηθούν πολύ περισσότερα. Για να γίνει, ωστόσο, αυτό η χώρα χρειάζεται κι αξιωματική αντιπολίτευση. Οσες καλές προθέσεις κι αν έχει ο Αλέξης Τσίπρας, αν εξακολουθεί να τρέχει μόνος του κάποια στιγμή είναι δεδομένο ότι θα χάσει το κίνητρό του. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως ακόμα κι αν η ΝΔ εκλέξει αρχηγό την Κυριακή θα της πάρει πολύ καιρό για να πιάσει επαφή με την πραγματικότητα. Τί προκοπή να περιμένεις, άλλωστε, όταν οι υποψήφιοι πρόεδροι την τελευταία εβδομάδα τού προεκλογικού τους αγώνα μαλώνουν για το ποιός φωτογραφίζεται και ποιός όχι με τον Λ. Λαζόπουλο κι όταν ένας από αυτούς, ο εθνικός μας καραγκιοζάκος, πηγαίνει μάλιστα στο θέατρο από όπου παρουσίαζε την εκπομπή του ο κωμικός προκειμένου να διαμαρτυρηθεί γιατί τον χλεύαζε; Το να αποκαλείς τον πολιτικό σου αντίπαλο επικίνδυνο, όπως συμβαίνει με τους νεοδημοκράτες που επιτίθενται στον πρωθυπουργό, είναι θεμιτό στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Οταν, όμως, εσύ είσαι ανύπαρκτος οφείλεις πρώτα και κύρια στον εαυτό σου μια βαθιά ενδοσκόπηση πριν επιχειρήσεις να ξαναβγείς στον αφρό και να διεκδικήσεις να σε πάρουν στα σοβαρά... 



 

Εμπρός πανώλη των άχρωμων, άοσμων κι άγευστων, η Ζωή κι ο Γιάνης δεν είναι συνηθισμένοι, εξόντωσέ τους...

Οι καινοτόμες ιδέες έχουν ένα κακό: μπορεί να αποδειχθούν αποτυχημένες, αλλά αυτό μόνο το μέλλον είναι σε θέση να το κρίνει. Από την άλλη, για τις χρησιμοποιημένες ιδέες μπορούμε να εξάγουμε πιο αξιόπιστα συμπεράσματα. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι τα μέτρα που εφαρμόστηκαν μέχρι σήμερα για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά και γι' αυτό δεν ευθύνεται μόνο η έλλειψη πολιτικής βούλησης. Οπως ξέρουμε, επίσης, ότι ο φασισμός δεν νικήθηκε ποτέ και πουθενά όταν δεν χτυπήθηκε στις ρίζες του. Κι όμως, αντί να ειρωνευόμαστε τον πολυκαιρισμένο ξύλινο λόγο ή τις ίδιες και τις ίδιες πολιτικές βγάζουμε όλοι μας τη σαρκαστική διάθεση πάνω σε πρωτοβουλίες που αν δεν υλοποιηθούν κανένας μας δεν θα ξέρει αν είναι ωφέλιμες ή όχι. Το πρόβλημα, όμως, βρίσκεται ακριβώς στο ότι φοβόμαστε το καινούριο περισσότερο κι από όσο ο διάβολος το λιβάνι. Προτιμούμε να συνεχίζουμε την κατάπτωση σε όλα τα επίπεδα, γιατί αυτόν τον δρόμο έχουμε ακολουθήσει και στο παρελθόν, παρά να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Κι αυτήν μας την προσκόλληση τη βαφτίζουμε συνέπεια ώστε να της προσδίδουμε ανύπαρκτα χαρίσματα...

Σας έχω και παραδείγματα. Κατηγόρησαν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου γιατί έγειρε ζητήματα εγκυρότητας των νόμων που πέρασαν από το Κοινοβούλιο χωρίς να δοθεί το δικαίωμα ψήφου στους χρυσαυγίτες βουλευτές. Αυτό θεωρήθηκε, μάλιστα, κι αβάντα στο νεναζιστικό μόρφωμα, κυρίως από ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα νομικό βιβλίο στη ζωή τους. Το ζήτημα ασφαλώς και είναι περίπλοκο και δεν απαντιέται με ένα απλό "ναι" ή ένα "όχι", ο κακεντρεχής αρνητισμός ωστόσο στις επισημάνσεις τής προέδρου τής Βουλής μαρτυρά ένα θεμελιώδες σφάλμα στην αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής. Ο γράφων την θεωρεί εγκληματική οργάνωση, ευθυνόμενη για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου για τα οποία οι αρχηγοί κι αρκετά από τα μέλη της θα πρέπει να λογοδοτήσουν. Και φυσικά οι ιδεοληψίες της μόνο αποκρουστικές μού είναι. Από όσο γνωρίζω, ωστόσο, δεν έχει καταδικαστεί ακόμα από κανένα δικαστήριο, ούτε καν πρωτοδίκως, ενώ στις πρόσφατες εκλογές ήρθε τρίτο κόμμα με τις ψήφους τού ελληνικού λαού...

Από τη στιγμή, επομένως, που η δικαστική εξουσία δεν έχει βγάλει την ετυμηγορία της και η δημοκρατία τής έχει δώσει κοινοβουλευτική παρουσία είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχόμαστε ότι οι βουλευτές της έχουν το δικαίωμα να υπερψηφίζουν ή να καταψηφίζουν νομοσχέδια ή να έχουν παρουσία στα μίντια. Αυτό ήταν και το σκεπτικό, άλλωστε, και του Μανώλη Γλέζου, τον οποίο δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος φασίστα, όταν καταψήφισε την απαγόρευση χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής από το δημόσιο ταμείο. Σε διαφορετική περίπτωση χρησιμοποιούμε απολυταρχικές μεθόδους για να νικήσουμε τον απολυταρχισμό, εφαρμόζουμε μια δημοκρατία α λα καρτ για να χτυπήσουμε το φασισμό. Με λίγα λόγια, εξελισσόμαστε στο ίδιο τέρας που θέλουμε να σκοτώσουμε...

Κι έρχομαι στην αξιοποίηση πολιτών για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, μέτρο που ενδεχομένως να αποδειχθεί αποτελεσματικό, ενδεχομένως όχι αλλά αξίζει τουλάχιστον να το δοκιμάσουμε γιατί δεν έχουμε και πολλά να χάσουμε. Ακόμα κι άνθρωποι που εκτιμώ το δημόσιο λόγο τους μίλησαν για χαφιεδισμό και νοοτροπία τού "μαζί τα φάγαμε". Να τους υπενθυμίσω, όμως, πως ήδη έχουν "παγώσει" καταθέσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ ανθρώπων τού κατεστημένου, πως ερευνώνται εξονυχιστικώς όλες οι λίστες και πως το νεοσυσταθέν αρμόδιο υπουργείο υπό τον Παναγιώτη Νικολούδη μαζί με το ΣΔΟΕ και τους υπόλοιπους ελεγκτικούς μηχανισμούς έχουν εξαπολύσει ένα σαφάρι που όμοιό του δεν έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες, κατά δήλωση και στελεχών τής αντιπολίτευσης. Το ξεβράκωμα Χαρδούβελη είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση, αρκεί βεβαίως να συνοδευτεί από τον εξοντωτικό έλεγχο κι άλλων προσώπων, όπως της Νάντιας Βαλαβάνη, του Γιώργου Σταθάκη ή του Λ. Λαζόπουλου. Αυτό σημαίνει ότι οι μεγαλοκαρχαρίες βρίσκονται στο στόχαστρο...

Εθελοτυφλούμε, ωστόσο, αν πιστεύουμε ότι για τη φοροδιαφυγή ή τη φοροαποφυγή ευθύνονται μόνο εκείνοι, ακόμα κι αν δέχομαι πως αν δεν πιαστούν στα δίχτυα πρώτα τα μεγάλα "ψάρια" είναι δύσκολο να γίνει το ίδιο και με τη "μαρίδα". Αυτός, ωστόσο, που δεν μου κόβει απόδειξη συνευθύνεται για το ότι αύριο μεθαύριο μπορεί να αυξηθούν οι φόροι που θα πληρώσω για να αναπληρώσω το δικό του κενό στην ενίσχυση του δημόσιου ταμείου. Επομένως, αυτός δεν είναι ένας μεροκαματιάρης που προσπαθεί απλώς να επιβιώσει- το ίδιο άλλωστε προσπαθώ κι εγώ αλλά του πληρώνω το λογαρισμό, τις υπηρεσίες ή τις αγορές που κάνω από αυτόν-, αλλά ένας κλέφτης τής δικής μου τσέπης. Κι όταν τον καταγγέλλω αρμοδίως δεν γίνομαι ρουφιάνος, με βάση τη διαστρεβλωτική λογική τού "μεταξύ κατεργαραίων ειλικρίνεια", αλλά αποδίδω δικαιοσύνη την ίδια ώρα που καλλιεργείται στην πράξη ένα κλίμα φορολογικής συνείδησης...

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κι ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ανορθόδοξοι. Η πρώτη είναι μια πρόεδρος της Βουλής που δεν θα εκμεταλλευτεί τον θεσμικό της ρόλο, παριστάνοντας τη γλάστρα, για να μην πει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη κι ο δεύτερος δεν θα φορέσει κοστούμι και γραβάτα ούτε θα εκφέρει ξύλινα τίποτα προκειμένου να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του. Δεν συμφωνώ με όλα όσα λένε κι όλα όσα κάνουν. Ισως να προτιμούσα να μιλούσαν λιγότερο ώστε να αποφεύγονται κι αχρείαστες παρεξηγήσεις. Από την άλλη, ωστόσο, αντιλαμβάνομαι την ανάγκη μιας κυβέρνησης να τοποθετείται δημοσίως όσο γίνεται περισσότερο σε ένα εχθρικό για την ίδια μιντιακό σκηνικό, το οποίο βεβαίως έχει στηθεί από την ελίτ. Στο τέλος έτσι κι αλλιώς όλοι θα κριθούν από το αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Αν, για παράδειγμα, η Βουλή εξελιχθεί κι αυτήν την κοινοβουλευτική περίοδο σε πλυντήριο σκανδάλων και στο τέλος Ιουνίου η κυβέρνηση βάλει την υπογραφή της σε ένα τρίτο μνημόνιο με τους ίδιους επαχθείς όρους με τα προηγούμενα τότε θα χαρακτηρίσω αποτυχημένους τόσο τη Ζωή Κωνσταντοπούλου όσο και τον Γιάνη Βαρουφάκη. Δεν θα το κάνω, όμως, στον πρώτο μήνα ανάληψης καθηκόντων πρωτόγνωρων για τους ίδιους ούτε με το σκεπτικό πως δεν μου αρέσουν τα ρούχα τους, η προφορά ή ο ναρκισσισμός τους. Σε μια χώρα, άλλωστε, που τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της βγάζουν τουλάχιστον μια "σέλφι" την ημέρα, ακόμα κι αν η καλλονή τους δεν ταυτίζεται με αυτή μιας Μόνικα Μπελούτσι ή ενός Τζορτζ Κλούνι, είναι αστείο να κατακρίνουμε μόνο την ωραιοπάθεια των άλλων...  

  

  

Το απερίγραπτο "κάλλος" τής σαμαρικής δεξιάς: επιτίθεται στη σάτιρα πριν ακόμα στεγνώσει το αίμα τού "Charlie"...

Χθες συμπληρώθηκε μία εβδομάδα από την ημέρα που δύο φανατικοί δολοφόνησαν εν ψυχρώ 12 εργαζόμενους της σατιρικής εφημερίδας "Charlie Hebdo". Αυτήν την ημέρα, όμως, διάλεξε η Μ. Σπυράκη για να επιτεθεί στη σάτιρα, αυτήν τη φορά του Λ. Λαζόπουλου, την οποία υποτίθεται πως είχε υπερασπιστεί ως έννοια κι ο Αντ. Σαχλαμαράς συμμετέχοντας στην κυριακάτικη "Σιωπηλή Πορεία" του Παρισιού. Οχι ότι χρειαζόμασταν κι άλλες αποδείξεις για την υποκρισία τής σαμαρικής δεξιάς, αλλά πρόσθεσε το κερασάκι σε μια δύσοσμη τούρτα ο τρόπος που επιτέθηκε στον Λ. Λαζόπουλο η πρώην δημοσιογράφος, η οποία έχει ομολογήσει ότι απόκρυψε την αλήθεια από τον ελληνικό λαό για τις αερομεταφορές χρημάτων, επιλέγοντας η ίδια πόσες δόσεις της θα πρέπει να χορηγούνται στην κοινή γνώμη. Κι αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά η δυσανεξία τής όποιας εξουσίας απέναντι στη σάτιρα. Κι αυτό γιατί γνωρίζει πολύ καλά πως ένα επιτυχημένο αστείο μπορεί να γκρεμίσει σαν πύργο από τραπουλόχαρτα ακόμα και τον καλύτερα στημένο προπαγανδιστικό μηχανισμό...

Το στιλ τού Λ. Λαζόπουλου, τουλάχιστον αυτό των τελευταίων χρόνων, δεν με συγκινεί ιδιαιτέρως. Ο συνδυασμός απλοϊκού χιούμορ για τις μάζες με λαϊκίστικες κορώνες υποτιμά το καλύτερο παρελθόν τού κωμικού μας, αποδεικνύοντας ότι κάποια στιγμή όλοι οι δημιουργοί, σπουδαίοι ή ασήμαντοι, στερεύουν και καταφεύγουν σε ευκολίες και σε αναμασήματα παλαιότερων επιτυχιών τους προκειμένου να επιβιώσουν. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως πρέπει να βάλουμε φίμωτρο στο στόμα τού Λ. Λαζόπουλου και να το αφήνουμε ανοιχτό μόνο όταν είναι να πει κάτι που θα παινεύει το σπίτι μας. Κι αν ακόμα προσωπικώς τον θεωρώ υπερτιμημένο, τουλάχιστον γνωρίζω από πού έχει κάνει την περιουσία του, σε αντίθεση με πολλούς πολιτικούς μας, η άνετη ζωή των οποίων δεν εξηγείται μόνο από τη βουλευτική τους αποζημίωση...

Είναι υποκριτικό, επιπλέον, η Μ. Σπυράκη να καταγγέλλει μόνο τον Λ. Λαζόπουλο για το ότι έβγαλε τα λεφτά του στο εξωτερικό, το οποίο είναι βεβαίως νόμιμο αν δεν πρόκειται για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος αλλά ελάχιστα ηθικό αν σκεφτούμε όχι βεβαίως την ανάγκη διάσωσης των ελλήνων τραπεζιτών αλλά τους φόρους που χάνει το ελληνικό Δημόσιο. Γιατί η εκπρόσωπος της Ν.Δ. δεν επιτίθεται και σε όλους τους υπόλοιπους εθνικούς μας νταβατζήδες που παριστάνουν τους φιλάνθρωπους και τους πατριώτες, αλλά από την ασφάλεια των φορολογικών παραδείσων όπου έχουν "παρκάρει" τα χρήματα που έχουν αποκομίσει ξεζουμίζοντας το δημόσιο πλούτο κι εκμεταλλευόμενοι τους εργαζόμενούς τους, κρατώντας για τους ίδιους τα πολλά και μοιράζοντάς τους το περίσσευμα; Σου θυμίζω, για παράδειγμα, Μαρία πως κι ο Θ. Αναστασιάδης έχει 5.000.000 ευρώ στο εξωτερικό, την προέλευση των οποίων δεν δικαιολόγησε ποτέ. Δεν σε άκουσα, όμως, να λες κάτι εναντίον τού ιδιοκτήτη τής ρυπαροφυλλάδας που ονομάζεται "Πρώτο Θέμα" και η οποία κάθε Κυριακή προσφέρει κι από ένα καινούριο τρομολαγνικό σενάριο σε όσους την αγοράζουν για τα κουπόνια της κι όχι για τη δημοσιογραφική της ποιότητα...

Εύχομαι να μην χρειαστεί να ζήσουμε ως χώρα αυτό που έζησε η Γαλλία την προηγούμενη εβδομάδα και το οποίο πολύ βολικά περιορίσαμε με το χαρακτηρισμό "μουσουλμανική τρομοκρατία". Φοβάμαι, όμως, πως ελλοχεύουν και στην Ελλάδα τόσο οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες όσο και οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα τα οποία οδήγησαν στο μακελειό τού Παρισιού. Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, πολλούς από αυτούς που σήμερα υψώνουν πανό "Je suis Charlie", να είχαν κάνει το ίδιο πέρυσι και για τον Φίλιππο Λοίζο, ο οποίος καταδικάστηκε για τον "γέροντα Παστίτσιο". Φαίνεται πως η ενόχλησή τους για το σαρκασμό ιερών συμβόλων και προσώπων περιορίζεται μόνο σε αυτά της χριστιανικής θρησκείας. Ο Μωάμεθ μπορεί να γίνεται αντικείμενο σάτιρας, ο Ιησούς όχι κι από αυτήν την θρησκοληψία πηγάζει ο χείμαρρος του φαρισαϊσμού μας, τον οποίο παπαγαλάκια τύπου Σπυράκη εκμεταλλεύονται στο έπακρο προκειμένου η Ν.Δ. να γλιτώσει τον καταποντισμό (η ήττα είναι πλέον βέβαιη) στις 25 Ιανουαρίου...



 



 

Δέκα συστημικοί γάιδαροι μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα...

Γιατί οι περισσότεροι, αν όχι όλοι μας, ντρεπόμαστε γι' αυτό που είμαστε κι αναζητούμε συνεχώς να πλασάρουμε μια άλλη εικόνα τού εαυτού μας από την πραγματική; Είναι γιατί είμαστε τόσο πολυσχιδείς προσωπικότητες ή γιατί αισθανόμαστε την ανάγκη να ανήκουμε σε ευρύτερες ομάδες από αίσθημα κατωτερότητας, από κομπλεξισμό, από συμφέρον ή από αυτογνωσία; Ενδεχομένως να μην είναι τίποτα από όλα αυτά ή κι όλα αυτά μαζί που κάνουν, για παράδειγμα, τον Ν. Μιχαλολιάκο και τον Μ. Βορίδη να αισχύνονται να παραδεχθούν ότι είναι ακροδεξιοί ή και νεοναζί τραμπούκοι, τη Γ. Αγγελοπούλου να ομολογήσει ότι πριν ασπαστεί την Αριστερά η ίδια και η οικογένειά της είχαν ασπαστεί τα δισεκατομμύρια των Ολυμπιακών Αγώνων κι όχι μόνο ή τους Λ. Λαζόπουλο και Στ. Θεοδωράκη να αποδεχθούν ότι πριν μεταλλαχθούν σε αντισυστημικούς κήρυκες ή κι αυτήν τη στιγμή ακόμα δεν είναι κάτι παραπάνω από υπηρέτες αφεντάδων, διαφορετικών ο καθένας τους...

Δεν έχουν μόνο οι φτωχοί το δικαίωμα να είναι Αριστεροί. Αλλωστε θεμελιωτές τού σοσιαλισμού όπως ο Μαρξ κι ο Λένιν υπήρξαν ταξικοί αποστάτες, μεγάλωσαν δηλαδή στα πλούτη αλλά όχι μόνο δεν υπερασπίστηκαν την τάξη στην οποία γεννήθηκαν αλλά την πολέμησαν κιόλας. Και ούτε απαγορεύεται κάποιος να μυηθεί στα κομμουνιστικά ιδεώδη στα 60 του χρόνια. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, αρκεί όμως να το εννοεί στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια και να μην αποτελεί ο όρκος στην κοινωνική δικαιοσύνη σημαία ευκαιρίας τώρα που "πέφτουν οι θρόνοι και τραντάζει η γης". Αν η Γ. Αγγελοπούλου, για παράδειγμα, αποφάσισε όντως να δει αυτόν τον κόσμο με άλλα μάτια την παρακινώ να μοιράσει τα περισσότερα ιμάτιά της στο λαουτζίκο, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο το καλό παράδειγμα στους κοσμικούς φίλους της προς την κατεύθυνση της δίκαιης αναδιανομής τού πλούτου. Σε διαφορετική περίπτωση θα μιμηθώ τον Ηλ. Ψινάκη και θα της πω "παράτα μας κουκλίτσα μου"...

Υπό μία έννοια, εξάλλου, εκτιμώ περισσότερο τον Μάρκο Σεφερλή από τον Λ. Λαζόπουλο κι όχι μόνο γιατί ο τελευταίος είναι λαρισαίος κι ο γράφων βολιώτης! Θεωρώ πολύ πιο έντιμο το χιούμορ τού πρώτου, ακόμα και με τις χοντροκοπιές, τις υπερβολές, τα ρατσιστικά ή σεξιστικά σχόλιά του, γιατί τουλάχιστον αποσκοπεί αποκλειστικώς στο να κάνει τον κόσμο να γελά, δίχως να το μπλέκει με επαναστατικές φιοριτούρες, πολιτικές κατηχήσεις και ηθικοπλαστικά ιεροκηρύγματα. Ούτε και η σάτιρα του Λ. Λαζόπουλου, εδώ που τα λέμε, διακρίνεται για το λεπτό, σαρκαστικό, βρετανικό της χιούμορ, αλλά από βωμολοχίες και παρωχημένα εφηβικά αστεία με τα οποία δυσκολεύομαι να γελώ στα 36 μου. Κι όταν ο Λ. Λαζόπουλος, κάπου ανάμεσα στα ανέκδοτα για χοντρές, κλανιές και χήρες, πει και κάτι σωστό που έχει πολιτικές προεκτάσεις, με ένα ύφος πάντοτε σοφού που κατέβηκε στη γη για να συνετίσει τους αμαρτωλούς, τότε η υποκρισία τού ανοίγει την αγκαλιά της για να τον ευχαριστήσει που της απόδωσε και πάλι τιμές. Ο ομοτράπεζος και...ομοσκαφάτος τής φαύλης ελίτ δεν διαθέτει το ηθικό πλεονέκτημα για να κουνά το δάχτυλο στο σύστημα. Αυτός ο τόπος είναι, άλλωστε, πολύ μικρός για να μη γνωρίζουμε πώς συμπεριφέρεται ο ίδιος στο προλεταριάτο που έχει στη δούλεψή του ή πόσο καλή σχέση έχει με τις φορολογικές του υποχρεώσεις...

Κι εκεί, βεβαίως, που δεν μπορώ να συγκρατήσω πια τα γέλια μου είναι όταν ακούω τον Στ. Θεοδωράκη να ισχυρίζεται πως τον πολεμά το κατεστημένο. Ποιό σύστημα σε πολεμά καλό μου παιδί; Αυτό που σε έβαλε μπροστάρη στον αγώνα του για να μην κυβερνήσει η Αριστερά; Που σου χρηματοδότησε κόμμα και σε προωθεί περισσότερο κι από ό,τι ο Δ. Κοντομηνάς την Κ. Σπυροπούλου; Που φιλοξενεί δηλώσεις δικές σου και των στελεχών σου στα διαπλεκόμενα μίντια και τις παρουσιάζει σαν ό,τι πιο επαναστατικό έχει ακούσει αυτός ο τόπος από την εποχή που ο Καποδίστριας προσπάθησε να του φτιάξει οργανωμένη πολιτεία; Πού βρίσκεται το καινοτόμο σε προτάσεις όπως οι ποσοστώσεις μεταναστών σε κάθε γειτονιά; Τα ίδια έλεγε κι ο Χίτλερ, με λιγότερο τακτ βεβαίως γιατί ο Αδόλφος ονόμαζε παρόμοιες προτάσεις τελική λύση και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάνω λάθος, επομένως, αν γράψω πως δέκα συστημικοί γάιδαροι μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα;...