Αντί να τους χέσουμε δεν είναι προτιμότερο να τους νικήσουμε;...

Αν κάτι έπρεπε να διδάξουν τους προοδευτικούς πολίτες οι εκλογές- βουλευτικές κι αυτοδιοικητικές- του 2023 ήταν πως τον  Κ. Μητσοτάκη, τον Αχ. Μπέο, τον Αδ. Γεωργιάδη, τον Αρ. Πορτοσάλτε και κάθε μητσοτάκη, μπέο, γεωργιάδη και πορτοσάλτε δεν θα τους νικήσουμε αν τους γαμήσουμε, τους χέσουμε ή τους βάλουμε σε ένα σάκο. Δεν είναι, άλλωστε, τα πρόσωπα που είναι αντίπαλοι αλλά οι ιδεοληψίες και οι πρακτικές που κουβαλούν μαζί τους. Δεν θα τους νικήσουμε αν πέσουμε κι εμείς στη λάσπη ή, για να το θέσω καλύτερα, δεν θα έχει κανένα νόημα να τους νικήσουμε πέφτοντας στη λάσπη τους...

Δεν είναι ζήτημα σεμνοτυφίας, πολιτικού ορθολογισμού ή καθωσπρεπισμού ο δημόσιος λόγος σου να μην είναι καφενειακός. Όταν απευθύνεσαι άμεσα ή έμμεσα στην κοινωνία δεν ξεπλένεις τα πιο χυδαία της αντανακλαστικά υιοθετώντας ρητορική Δελφινάριου, ακόμα κι αν στόχος σου είναι πρόσωπα που δεν αξίζουν κανένα σεβασμό. Ιδίως, μάλιστα, όταν στοχεύεις τέτοια πρόσωπα έχεις ευθύνη να μην αντιγράφεις τα γηπεδικά τους χαρακτηριστικά...

Ο Στέφανος Κασσελάκης δεν είναι ακόμα πολιτικός. Αυτό είναι και καλό γιατί δεν είναι ξύλινος, είναι όμως και κακό σε ένα ορμπανικό, προπαγανδιστικό περιβάλλον. Η απειρία του, εξάλλου, γίνεται μεγαλύτερο εμπόδιο όταν κάποιοι γύρω του είναι επίσης άπειροι κι ακόμα μεγαλύτερο όταν είναι και μέτριοι. Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία ημέρα, αλλά στις επόμενες 100 πρέπει να χτιστεί αλλιώς sic transit gloria mundis ή πιο λαϊκά αντίο πολιτική ζωή...  

 
 

Όταν ο θυμός του λαού γίνεται οργή, τότε τρώει εκατό Πορτοσάλτε στην καθισιά του...

Ποιο είναι το επιχείρημα με το οποίο, τρόπον τινά, απάντησε η κυβέρνηση στη σκληρή κριτική για την ελευθεροτυπία στην Ελλάδα που της άσκησαν έξι διεθνείς οργανώσεις; Πως ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε για πρώτη φορά διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες 25 χρόνια μετά την πρώτη λειτουργία ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών! Βεβαίως, η κυβέρνηση  χαρακτήρισε το διαγωνισμό, χάρη στα αποτελέσματα του οποίου λειτουργούν και σήμερα τα κανάλια, παράνομο αλλά όταν δεν έχεις κάτι να πεις το πιθανότερο είναι να πεις ό,τι να 'ναι...

Φυσικά, το έτι προκλητικότερο είναι η δεξιά, και μάλιστα η δεξιά τού Μητσοτάκη, να καταγγέλλει το ΣΥΡΙΖΑ πως επιχειρεί να ελέγξει τους αρμούς τής εξουσίας. Επί δεκαετίες έχει οικοδομήσει ένα παρακράτος- μπετόν που ελέγχει τη δημόσια διοίκηση, τη δικαστική, αστυνομική, μιντιακή και κάθε άλλου είδους εξουσία, πέρα από τη νομοθετική κι εκτελεστική όταν κυβερνά. Αυτό το κράτος- παρακράτος δεν γκρεμίζεται από τη μία ημέρα στην άλλη και δεν θα είχε γκρεμιστεί ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έδειχνε όταν κυβερνούσε λιγότερη νωθρότητα στο να το ξεθεμελιώσει...

Όταν, σύμφωνα με το ΕΣΡ, το 70% της προβαλλόμενης ενημέρωσης από τα συστημικά μέσα αφορά την κυβέρνηση και τη ΝΔ είναι λογικό η αντιπολίτευση να μοιάζει σαν να κοιμάται το βαθύ ύπνο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, άλλωστε, ακόμα θεωρούνται μέσα χαβαλέ, συνεπώς ό,τι παρουσιάζεται σε αυτά δεν έχει το ίδιο κύρος στη συνείδηση των πολιτών σε σχέση με όσα διαβάζει στις εφημερίδες ή βλέπει στους τηλεοπτικούς του δέκτες. 

Έρχονται, όμως, γεγονότα όπως η συναυλία ειρήνης για να αναθαρρήσει ο δημοκρατικός, προοδευτικός κόσμος που δεν βολεύεται ούτε με πολέμους ούτε με προπαγάνδα ούτε με τα κλεφτόδεντρα. Κι όταν ο θυμός τού λαού γίνεται οργή, τότε τρώει εκατό Πορτοσάλτε στην καθισιά του... 

  

 

Προκεχωρημένο φυλάκιο της αυτοκαταστροφής...

Η ελληνική δεξιά έχει παράδοση στη δημιουργία εσωτερικού εχθρού προκειμένου να καλύπτει τις αμαρτίες της. Για χρόνια αυτός ήταν ο "κομμουνιστικός κίνδυνος", στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚ τού Ανδρ. Παπανδρέου και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Μόνο τα ονόματα και οι ιστορικές αφορμές αλλάζουν, η φιλοσοφία παραμένει ίδια...

Το τελευταίο επεισόδιο θέλει την Αριστερά- ίσως λόγω κάποιας νοσταλγίας για τα σοβιέτ- να υποστηρίζει τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Μόνο που κι αυτό το παραμύθι δεν έχει δράκο παρά μόνο έναν απομονωμένο πρωθυπουργό, όπως φάνηκε και στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής όπου τον Κ. Μητσοτάκη, σε αντίθεση με τον Τ. Ερντογάν, δεν τον έπαιζε κανείς. Η Ελλάδα αποδεικνύεται, για μια ακόμα φορά, προκεχωρημένο φυλάκιο της αυτοκαταστροφής ποντάροντας τα πάντα σε ένα άλογο που μας σνομπάρει κι από πάνω...

Πόσο χαρακτηριστικώς δεξιό είναι να μην συμμαχείς με Ισπανία και Πορτογαλία για να μειωθούν τα τιμολόγια ρεύματος και χάσουν τα υπερκέρδη τους οι χορηγοί σου και την ίδια ώρα να κατηγορείς τους αντιπάλους σου για πουτινισμό. Δεν είμαστε η Αλβανία τού Χότζα για να μην ξέρουμε τι συμβαίνει γύρω μας κι αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για τον πρωθυπουργό μας, που πολύ θα τον βόλευε να ενημερωνόμασταν μόνο από τον Αρ. Πορτοσάλτε ή τον Γ. Αφτιά. Γι' αυτό κι όσο καθυστερεί την απόφαση για εκλογές καρφώνει ένα ακόμα καρφί στο πολιτικό του φέρετρο. Σιγά μην κλάψω...

 

Τόσο ανασφαλείς όσο και η λογοκρισία τους...

Η λογοκρισία είναι διαχρονικά το αγαπημένο παιδί των διεφθαρμένων, αυταρχικών κι ανασφαλών εξουσιών. Γι' αυτό και δεν με εκπλήσσει το ότι έπεσε ο λογαριασμός τού Χριστόφορου Ζαραλίκου στο twitter...

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και οι χορηγοί του αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική τους ηγεμονία δεν είναι και τόσο στέρεη όσο την καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, συνεπώς αισθάνονται την υποχρέωση να φιμώνουν αντιπολιτευόμενες φωνές με απήχηση στην κοινωνία. Το είπε εύγλωττα, άλλωστε, κι ο Λάκης Λαζόπουλος πως το σύστημα θέλει Πορτοσάλτε κι όχι σάτιρα...

Εν αρχή ην ο κομπλεξισμός κι αυτό δεν ισχύει μόνο για όσους μας κυβερνούν, απλώς πάνω τους φαίνεται περισσότερο. Αν τα είχαμε καλά με τον εαυτό μας, με το ποιοι είμαστε και ποιοι μπορεί να γίνουμε δεν θα νιώθαμε την ανάγκη να παραμορφώνουμε την εικόνα μας για να αρέσει στους άλλους αυτό που δεν αρέσει σε εμάς τους ίδιους πάνω μας. Υπό αυτή την έννοια κατανοώ τους μητσοτάκηδες αυτού του κόσμου που αναζητούν παντού και πάντοτε το λιβάνισμα και ποτέ τον ψόγο, ακόμα κι όταν είναι καλοπροαίρετος. Είναι βαθιά ανθρώπινο και θνητό...

Κι αν ο Χριστόφορος Ζαραλίκος είναι "απλώς" μια προβεβλημένη περίπτωση, η λογοκρισία αλλά και η αυτολογοκρισία δηλητηριάζουν τη σοσιαλμιντιακή δημοκρατία μας από τη βάση έως τα πιο υψηλά πατώματα. Συχνά η αξιοπρέπεια κι ο αυτοσεβασμός δεν είναι παρά συνώνυμα μιας μασκαρεμένης χαμηλής αυτοεκτίμησης που αναζητά σωσίβια κοινωνικής σωτηρίας... 

Κι αν σε ορισμένες περιπτώσεις η καλοδουλεμένη έπαρση που δεν βασίζεται πουθενά μπορεί να είναι και γραφική, στις περισσότερες αποτελεί τροχοπέδη τής προόδου, σύμπτωμα αβελτηρίας. Το διαπιστώσαμε, άλλωστε, και προσφάτως με τα εκκλησιαστικά σχόλια για την ανάρτηση Μόσιαλου πόσο λίγο απέχουν η αλαζονεία τής αυθεντικότητας από την επίκληση του ιερού κι όσιου...  

 

 

Έχουμε διαβεί το Ρουβίκωνα αν αθωώνουμε την ψυχολογική βία...

Η άσκηση βίας δεν είναι μόνο σωματική, αλλά και ψυχολογική. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, η τελευταία έχει μεγαλύτερες συνέπειες στον αποδέκτη της. Αν σου δώσει κάποιος ένας χαστούκι, για παράδειγμα, μπορεί να ξεχαστεί την επόμενη ημέρα αν σου ζητήσει συγγνώμη. Αν σε βρίζει, ωστόσο, από το πρωί μέχρι το βράδυ επί χρόνια μάλλον δεν θα ξεχαστεί ποτέ...

Ο Ρουβικώνας δεν είναι 17Ν, δεν σκοτώνει και δεν βάζει βόμβες στους πολιτικούς του αντιπάλους. Επομένως, είναι άδικο να εξομοιώνεται μαζί της στην κριτική που του ασκείται. Το να πετάς τρικάκια, όμως, πολλώ δε μάλλον να μπουκάρεις σε γραφεία και να βρίζεις όσους είναι εκεί ή να γράφεις εμπρηστικά συνθήματα στα σπίτια άλλων, όπως συνέβη προσφάτως με τον Αρ. Πορτοσάλτε, δεν είναι ακτιβιστικές ενέργειες και οι δημοκράτες, προοδευτικοί πολίτες δεν μπορούμε να είμαστε ανεκτικοί απέναντι και σε αυτή τη μορφή βίας...

Η υπόληψη που έχω στον Αρ. Πορτοσάλτε, ένα από τα πολλά δημοσιογραφικά βαποράκια επιχειρηματικών και πολιτικών εμπόρων, είναι μηδενική. Αναλογιστείτε, όμως, αν ερχόταν κάποιος στην πολυκατοικία σας κι έγραφε με σπρέι κάτι υβριστικό σε βάρος σας αν θα νιώθατε απειλούμενος ή αν θα το περνούσατε για ελευθερία έκφρασης. Ο νόμος δεν υποχρεώνει κανέναν μας να βλέπει, να ακούει ή να διαβάζει τους πορτοσάλτες και πολύ περισσότερο να πιστεύει την προπαγάνδα τους. Συνεπώς η βούλησή μας να γίνουμε επιτέλους πολίτες και να πάψουμε να είμαστε πελάτες μπορεί να μας προστατεύσει πολύ καλύτερα σε σχέση με την όποια μορφή άσκησης βίας σε βάρος των φερέφωνων κάθε εξουσίας...

Καψώχας και Πορτοσάλτε όψεις τού ίδιου νομίσματος...

Έχει το δικαίωμα ένας δημοσιογράφος να ισχυρίζεται, ακόμα κι αν εργάζεται για τη δημόσια τηλεόραση, πως το πρόγραμμα ενός κόμματος βασίζεται σε φασιστικά ιδεώδη; Σε ένα κράτος με στοιχειώδη σεβασμό στην ελευθεροτυπία και στην ελευθερία έκφρασης φυσικά και το έχει. Το πρόβλημα, όμως, βρίσκεται στο ότι σε ένα κράτος με στοιχειώδη σεβασμό στην ελευθεροτυπία και στην ελευθερία έκφρασης οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στην κρατική του τηλεόραση είναι και λειτουργούν ως δημοσιογράφοι κι όχι ως κυβερνητικοί και κομματικοί εντεταλμένοι με σκοπό την προπαγάνδιση των κυβερνητικών θέσεων...

Η δημοσιογραφική δεοντολογία, βεβαίως, ισχύει για όλους, είτε εργάζονται για το δημόσιο είτε για τον ιδιωτικό τομέα. Το ότι, επομένως, ο ΣΚΑΙ ανήκει σε ιδιώτη κι όχι στο κράτος και δεν τον πληρώνουν, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που αυτό συμβαίνει με την ΕΡΤ, οι πολίτες δεν σημαίνει πως μπορεί να παράγει fake news με τη σέσουλα και οι δημοσιογράφοι του να λειτουργούν ως γραφεία Τύπου της ΝΔ. Όσο καταδικαστέος είναι ο Σ. Καψώχας ή η Κατ. Ακριβοπούλου άλλο τόσο είναι ο Αρ. Πορτοσάλτε ή ο Δ. Οικονόμου γιατί η δουλειά τους είναι να κρίνουν την εξουσία κι όχι να την υπηρετούν με το αζημίωτο...

Την ίδια ώρα, χτυπά κόκκινο και η υποκρισία των πολιτικών, οι οποίοι σπαταλούν το μισό τους χρόνο πουλώντας εκδούλευση στους δημοσιογράφους και τον υπόλοιπο παραπονιούνται όταν και οι δημοσιογράφοι πωλούν εκδούλευση σε άλλους πολιτικούς. Ζούμε σε μια χώρα όπου αρκετοί, για να μην πω οι περισσότεροι, από όσους κάνουν πολιτικό ρεπορτάζ στα μέσα ενημέρωσης έχουν τοποθετηθεί στα πόστα τους κατόπιν σχετικής υπόδειξης από τα κυβερνητικά και κομματικά γραφεία. Προς τι, επομένως, το μποϊκοτάζ τού ΣΥΡΙΖΑ στο ΣΚΑΙ και της ΝΔ στην ΕΡΤ όταν τα ίδια τα κόμματα και τα στελέχη τους θεωρούν καλή δημοσιογραφία μόνο αυτή που τους υποστηρίζει ακρίτως και χωρίς να κάνει ερωτήσεις;...

Από τότε που οι πρετεντέρηδες έγιναν μαχητές τής ελευθερίας τού Τύπου χάθηκε το φιλότιμο...

Η έννοια της διαγραφής μού είναι απωθητική. Ένας άνθρωπος μπορεί να ηττηθεί, να λησμονηθεί, να χαθεί, να πεθάνει αλλά όχι και να διαγραφεί, εκτός αν βρισκόμαστε σε κάποιο απολυταρχικό καθεστώς. Γι' αυτό και δεν συμφωνώ και με τη διαγραφή δημοσιογράφων από το συνδικαλιστικό τους όργανο, ανεξαρτήτως λόγου. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι να αυτοπαρουσιάζονται οι ίδιοι και οι κολλητοί τους ως υπερασπιστές τής ελευθερίας τού Τύπου υπάρχει μεγάλη απόσταση. Πόσω μάλλον όταν την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα δεν είχαμε απλώς μια "παραβασούλα" τής δεοντολογίας αλλά μια ανελέητη προπαγανδιστική επίθεση για τις συνέπειες ενός Grexit, το οποίο είχε ταυτιστεί με το "ΟΧΙ". Και πόσω μάλλον όταν οι ίδιοι δημοσιογράφοι οι οποίοι ως επί το πλείστον δεν έχουν ιδέα τί σημαίνει ρεπορτάζ ειρωνεύονται εκείνους που ξέρουν και ταυτοχρόνως δεν διστάζουν να πάρουν το μέρος πολιτικών ή επιχειρηματιών στις διενέξεις τους με συναδέλφους τους. Εκεί προφανώς η ελευθερία τού Τύπου και η συναδελφική αλληλεγγύη πάνε περίπατο και παραχωρούν την θέση τους στην παροχή υπηρεσιών στους εθνικούς μας νταβατζήδες...

Από τη στιγμή που ο δημοσιογράφος είναι άνθρωπος είναι αδύνατο να είναι αντικειμενικός. Η απαίτηση που μπορεί να έχει η κοινή γνώμη από αυτόν είναι να φιλτράρει τις πληροφορίες που λαμβάνει και την προσωπική του σύλληψη γύρω από αυτές ώστε το τελικό αποτέλεσμα που παράγει να μην αποτελεί συνδυασμό άγνοιας και προκατάληψης. Γι' αυτό και είναι κατανοητό κάποιος δημοσιογράφος να πιστεύει πραγματικά ότι τα μνημόνια είναι σωτηρία γα τον τόπο και να αρθρογραφεί υπέρ αυτών. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η γνώμη του δεν είναι ακριβώς γνώμη του αλλά ανήκει σε κάποιον άλλο κι αυτός την ασπάζεται γιατί τα λεφτά είναι πολλά Άρη Πορτοσάλτε (λέμε τώρα) και γιατί έτσι πιστεύει ότι ωφελεί την καριέρα του. Με το να γίνεται δηλαδή παπαγαλάκι. Η ονοματολογία περισσεύει. Τους ξέρω και τους ξέρετε...

Ο δημοσιογράφος για να κάνει καλά τη δουλειά του είναι υποχρεωμένος να κινείται πέριξ της εξουσίας. Σε διαφορετική περίπτωση η ενημέρωσή του θα είναι τόσο έγκυρη όσο των παππούδων στα καφενεία που σχολιάζουν τον τάδε και τον δείνα δίχως να γνωρίζουν τι τους γίνεται. Από την άλλη, ωστόσο, υπάρχει μια απόσταση ασφαλείας από τη φωτιά που αν τη διαβείς τότε είναι πολύ εύκολο να καείς. Κι αυτό έχει συμβεί σε αρκετούς δημοσιογράφους για τους οποίους είναι πολύ δύσκολο πλέον να πεις αν είναι μόνο δημοσιογράφοι ή αυτή είναι απλώς η επίφαση για τις πραγματικές μπίζνες τους. Ο Χρήστος Πασαλάρης είχε πει κάποτε πως ο δημοσιογράφος δεν πρέπει να αγαπά το χρήμα κι οφείλει να μην φοβάται τον θάνατο. Δεν θα έπαιρνα όρκο πως αυτό ισχύει για πολλούς σήμερα...