Αν δεν υπήρχε μνημόνιο, δεν θα υπήρχε η Marfin...

Από το Μάιο του 2010, όταν σκοτώθηκαν οι τρεις υπάλληλοι της Marfin, μέχρι και τον Ιανουάριο του 2015 κι από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι και σήμερα κυβέρνησαν και κυβερνούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ούτε, όμως, αυτό το εκτεταμένο χρονικό διάστημα έχουν βρεθεί οι δολοφόνοι. Όπως, άλλωστε, δεν έχει εξαρθρωθεί κι ο Ρουβικώνας- που δεν είναι, πάντως, δολοφονική οργάνωση-, όπως έλεγε η σημερινή κυβέρνηση προεκλογικώς πως θα έπραττε ούτε έχουν σταματήσει οι εμπρηστικές επιθέσεις στα Εξάρχεια. Αν ίσχυε, επομένως, η κατηγορία τού πάλαι ποτέ δικομματισμού για το ΣΥΡΙΖΑ πως χαϊδεύει ή και υποθάλπει ακραία στοιχεία, πόσο παραπάνω ισχύει αυτό για δύο κόμματα που έχουν κυβερνήσει τη χώρα πολύ περισσότερα χρόνια και οι τρομοκρατικές δράσεις επί ημερών τους είναι απειράριθμες;...

Υπενθυμίζω ότι οι υπάλληλοι της Marfin δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια συλλαλητηρίου- του μεγαλύτερου τα τελευταία δέκα χρόνια- που πραγματοποιήθηκε κατά του πρώτου μνημονίου. Αν, συνεπώς, οι τότε κυβερνώντες δεν είχαν νομοθετήσει την απότομη και σχεδόν ολική φτωχοποίηση του ελληνικού λαού ούτε οι Έλληνες θα έβγαιναν κατά χιλιάδες στους δρόμους ούτε θα έβρισκαν την ευκαιρία κάποιοι ελάχιστοι με μηδενικό σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή να εκδηλώσουν τα πιο χυδαία τους ένστικτα. Και ούτε, φυσικά, θα έβρισκε την ευκαιρία το τότε και σημερινό κατεστημένο να στιγματίσει ένα ολόκληρο κίνημα που ζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη και δεν συναινούσε στη δική του δολοφονία...

Όπως και τότε έτσι και σήμερα γίνεται προσπάθεια από τους κυβερνώντες να μας πείσουν πως πρέπει να ξεπεράσουμε το διχασμό και να στηρίξουμε την εθνική ενότητα. Με αυτό, βεβαίως, εννοούσαν κι εννοούν τη δική τους αντίληψη πραγμάτων στην οποία οι υπόλοιποι πρέπει να ομονοήσουμε γιατί αλλιώς είμαστε κοινωνικώς ανεύθυνοι.

Σήμερα, δηλαδή, πρέπει να βγάλουμε το σκασμό και να μην λέμε κουβέντα για τις απολύσεις, τη μισή δουλειά και το μισό μισθό, τα λουκέτα, τον εργασιακό μεσαίωνα, τα δώρα εκατομμυρίων ευρώ στους κολλλητούς, τα περιβαλλοντοκτόνα νομοσχέδια, την οικονομική ανοσία τής αγέλης ή την επιστροφή τής εκπαίδευσης σε ξεπερασμένες πρακτικές. Η κυβέρνηση αρνήθηκε να ενισχύσει εμπροσθοβαρώς πρόσωπα, οικογένειες κι επιχειρήσεις με το επιχείρημα πως θα χρειαστούμε λεφτά αργότερα και τώρα θα τα δώσει μόνο σε όσους καταφέρουν να σταθούν όρθιοι- άγνωστο πώς- με ίδια μέσα. Όπως και το 2010, όμως, έτσι και τώρα ο λαός θα ξεσηκωθεί. Και τώρα είμαστε πολύ πιο ψυλιασμένοι για τις προβοκάτσιες...

Έχουμε διαβεί το Ρουβίκωνα αν αθωώνουμε την ψυχολογική βία...

Η άσκηση βίας δεν είναι μόνο σωματική, αλλά και ψυχολογική. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, η τελευταία έχει μεγαλύτερες συνέπειες στον αποδέκτη της. Αν σου δώσει κάποιος ένας χαστούκι, για παράδειγμα, μπορεί να ξεχαστεί την επόμενη ημέρα αν σου ζητήσει συγγνώμη. Αν σε βρίζει, ωστόσο, από το πρωί μέχρι το βράδυ επί χρόνια μάλλον δεν θα ξεχαστεί ποτέ...

Ο Ρουβικώνας δεν είναι 17Ν, δεν σκοτώνει και δεν βάζει βόμβες στους πολιτικούς του αντιπάλους. Επομένως, είναι άδικο να εξομοιώνεται μαζί της στην κριτική που του ασκείται. Το να πετάς τρικάκια, όμως, πολλώ δε μάλλον να μπουκάρεις σε γραφεία και να βρίζεις όσους είναι εκεί ή να γράφεις εμπρηστικά συνθήματα στα σπίτια άλλων, όπως συνέβη προσφάτως με τον Αρ. Πορτοσάλτε, δεν είναι ακτιβιστικές ενέργειες και οι δημοκράτες, προοδευτικοί πολίτες δεν μπορούμε να είμαστε ανεκτικοί απέναντι και σε αυτή τη μορφή βίας...

Η υπόληψη που έχω στον Αρ. Πορτοσάλτε, ένα από τα πολλά δημοσιογραφικά βαποράκια επιχειρηματικών και πολιτικών εμπόρων, είναι μηδενική. Αναλογιστείτε, όμως, αν ερχόταν κάποιος στην πολυκατοικία σας κι έγραφε με σπρέι κάτι υβριστικό σε βάρος σας αν θα νιώθατε απειλούμενος ή αν θα το περνούσατε για ελευθερία έκφρασης. Ο νόμος δεν υποχρεώνει κανέναν μας να βλέπει, να ακούει ή να διαβάζει τους πορτοσάλτες και πολύ περισσότερο να πιστεύει την προπαγάνδα τους. Συνεπώς η βούλησή μας να γίνουμε επιτέλους πολίτες και να πάψουμε να είμαστε πελάτες μπορεί να μας προστατεύσει πολύ καλύτερα σε σχέση με την όποια μορφή άσκησης βίας σε βάρος των φερέφωνων κάθε εξουσίας...