Τόσο ανασφαλείς όσο και η λογοκρισία τους...

Η λογοκρισία είναι διαχρονικά το αγαπημένο παιδί των διεφθαρμένων, αυταρχικών κι ανασφαλών εξουσιών. Γι' αυτό και δεν με εκπλήσσει το ότι έπεσε ο λογαριασμός τού Χριστόφορου Ζαραλίκου στο twitter...

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και οι χορηγοί του αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική τους ηγεμονία δεν είναι και τόσο στέρεη όσο την καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, συνεπώς αισθάνονται την υποχρέωση να φιμώνουν αντιπολιτευόμενες φωνές με απήχηση στην κοινωνία. Το είπε εύγλωττα, άλλωστε, κι ο Λάκης Λαζόπουλος πως το σύστημα θέλει Πορτοσάλτε κι όχι σάτιρα...

Εν αρχή ην ο κομπλεξισμός κι αυτό δεν ισχύει μόνο για όσους μας κυβερνούν, απλώς πάνω τους φαίνεται περισσότερο. Αν τα είχαμε καλά με τον εαυτό μας, με το ποιοι είμαστε και ποιοι μπορεί να γίνουμε δεν θα νιώθαμε την ανάγκη να παραμορφώνουμε την εικόνα μας για να αρέσει στους άλλους αυτό που δεν αρέσει σε εμάς τους ίδιους πάνω μας. Υπό αυτή την έννοια κατανοώ τους μητσοτάκηδες αυτού του κόσμου που αναζητούν παντού και πάντοτε το λιβάνισμα και ποτέ τον ψόγο, ακόμα κι όταν είναι καλοπροαίρετος. Είναι βαθιά ανθρώπινο και θνητό...

Κι αν ο Χριστόφορος Ζαραλίκος είναι "απλώς" μια προβεβλημένη περίπτωση, η λογοκρισία αλλά και η αυτολογοκρισία δηλητηριάζουν τη σοσιαλμιντιακή δημοκρατία μας από τη βάση έως τα πιο υψηλά πατώματα. Συχνά η αξιοπρέπεια κι ο αυτοσεβασμός δεν είναι παρά συνώνυμα μιας μασκαρεμένης χαμηλής αυτοεκτίμησης που αναζητά σωσίβια κοινωνικής σωτηρίας... 

Κι αν σε ορισμένες περιπτώσεις η καλοδουλεμένη έπαρση που δεν βασίζεται πουθενά μπορεί να είναι και γραφική, στις περισσότερες αποτελεί τροχοπέδη τής προόδου, σύμπτωμα αβελτηρίας. Το διαπιστώσαμε, άλλωστε, και προσφάτως με τα εκκλησιαστικά σχόλια για την ανάρτηση Μόσιαλου πόσο λίγο απέχουν η αλαζονεία τής αυθεντικότητας από την επίκληση του ιερού κι όσιου...  

 

 

Ε ναι, δολοφόνοι...

Μια από τις δυστυχίες αυτού του τόπου είναι πως πρέπει να ασχολείσαι με ακροδεξιά σκουπίδια όπως ο Αδ. Γεωργιάδης γιατί είναι υπουργοί κι αντιπρόεδροι του κυβερνώντος κόμματος. Κι ακόμα μεγαλύτερη πως μπορούν κυριολεκτικώς να υποστηρίζουν τη μία ημέρα το ένα και την επόμενη το ακριβώς αντίθετο. Ο εθνικός μας μπουμπούκος, για παράδειγμα, τη μία έψεγε τον Ηλία Μόσιαλο γιατί με την ανάρτησή του δεν μπορεί να πείσει τους χριστιανούς να εμβολιαστούν αφού έχασε τη φερεγγυότητά του και την επομένη μας είπε πως ο πρωθυπουργός έλεγε ψέματα το καλοκαίρι για το τελευταίο μίλι για να φέρει τουρίστες και πρέπει εμείς σήμερα να τον θεωρούμε το απαύγασμα της αξιοπιστίας...

Η οργή τού λαού από τις συνεχόμενες διακοπές Μητσοτάκη ή από τα πάρτι τού ανιψιού με τον Σ. Ρούβα δεν είναι προϊόν μιζέριας και κακομοιριάς. Αν ο πρωθυπουργός είχε κάνει το ανθρωπίνως δυνατό για την καταπολέμηση της πανδημίας και της ακρίβειας ή αν ο δήμαρχος είχε αρχίσει να δημιουργεί μια όμορφη πρωτεύουσα θα ήταν πραγματικά μικρόψυχο να τους κατηγορούμε γιατί ως άνθρωποι κι αυτοί θέλουν να ξεδίνουν πού και πού. Η οργή πηγάζει από το ότι είτε δεν κάνουν ό,τι πρέπει είτε πολύ καθυστερημένα κι αφού στο μεταξύ έχει στηθεί ένα φαγοπότι συγγενών και φίλων...

Ο Π. Κουρουμπλής είναι βουλευτής και ιδίως από το βήμα τής Βουλής οφείλει να είναι δέκα φορές προσεκτικός για το τι λέει. Πόσο απέχουν, ωστόσο, από το χαρακτηρισμό "δολοφόνοι" αυτοί που γνωρίζουν ότι, π.χ., δεν είναι το ίδιο να νοσηλεύεσαι εντός κι εκτός ΜΕΘ ή ότι έρχεται σαρωτικό κύμα κρουσμάτων αλλά πετάνε χαρταετό όταν δεν πηγαίνουν τριήμερα;... 

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν επιθυμεί τη φυσική εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού. Την έχει αποδεχθεί, ωστόσο, προκειμένου να μην ενισχύσει οτιδήποτε δημόσιο από μία εμμονή που δεν είναι μόνο ιδεοληπτική, αλλά και κομπιναδόρικη. Δεν χρειάζεται να είσαι νομικός για να αποδώσεις τουλάχιστον την πολιτική ευθύνη σε έναν τέτοιο άνθρωπο. Ούτε απαιτείται ιδιαίτερη ευαισθησία για να χαρακτηρίσεις τον αμοραλισμό του...

 

Ηλί ηλί λαμά σαβαχθανί...

Πριν μερικές ημέρες, ημέρες Χριστουγέννων μάλιστα, έχασαν τη ζωή τους στο Αιγαίο 27 μετανάστες σε δύο διαφορετικά ναυάγια, αλλά η Διαρκής Ιερά Σύνοδος δεν έγραψε ούτε μια αράδα. Τα τελευταία δύο χρόνια, εξάλλου, έχουν πάρει πολλούς στο λαιμό τους διάφοροι παπάδες και πνευματικοί- αρνητές τού κοροναϊού. Ούτε, όμως, γι' αυτούς βρήκε χρόνο να ασχοληθεί η ΔΙΣ. Αντιθέτως, βρήκε για μια σατιρική ανάρτηση του Ηλία Μόσιαλου, ο οποίος κάνει χίλιες προσπάθειες από την πλευρά του για να σώσει με την πειθώ αρνητές τού ορθού λόγου...

Δεν είχα διαβάσει, επίσης, καμία πύρινη ανακοίνωση της ΔΙΣ υπέρ τού σεβασμού τής πίστης όταν διοργανώνονταν μπάρμπεκιου έξω από στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων. Μόνο μπόλικη υποκρισία και φαρισαϊσμό έχουμε χορτάσει από τους αυτόκλητους εκπροσώπους τού θεού επί γης. Φυσικά και δεν είναι όλοι οι ιερωμένοι το ίδιο, μόνο που η επίσημη εκπροσώπησή τους διαχρονικά αποδεικνύει την απόστασή της από το λόγο και το έργο τού Ιησού...

Σε σχεδόν καθημερινή βάση γίνονται γνωστές ιστορίες ανθρώπων νεαρής ηλικίας που έχασαν τη ζωή τους γιατί είχαν πειστεί από παπάδες και πνευματικούς πως η πανδημία είναι πλαστή ή πως τα εμβόλια είναι του διαβόλου. Αναρωτιέμαι τι περιμένει η επίσημη εκκλησία για να ξεκινήσει μια καμπάνια σοβαρής ενημέρωσης για τον ιό και τον εμβολιασμό αντί να πιέζει για μη μέτρα στους ναούς. 

Ή πότε θα αρχίσει να "ξυρίζει" ιερωμένους που έχουν ανθρώπινο αίμα στα χέρια τους, αλλά όταν έρχεται η σειρά τους να αναμετρηθούν με τον θάνατο πετάνε άλλους από τις ΜΕΘ. Δεν είναι, απλώς, σκοταδιστές, είναι συνεργοί εγκλήματος όταν δεν είναι ηθικοί αυτουργοί...