Ε ναι, δολοφόνοι...

Μια από τις δυστυχίες αυτού του τόπου είναι πως πρέπει να ασχολείσαι με ακροδεξιά σκουπίδια όπως ο Αδ. Γεωργιάδης γιατί είναι υπουργοί κι αντιπρόεδροι του κυβερνώντος κόμματος. Κι ακόμα μεγαλύτερη πως μπορούν κυριολεκτικώς να υποστηρίζουν τη μία ημέρα το ένα και την επόμενη το ακριβώς αντίθετο. Ο εθνικός μας μπουμπούκος, για παράδειγμα, τη μία έψεγε τον Ηλία Μόσιαλο γιατί με την ανάρτησή του δεν μπορεί να πείσει τους χριστιανούς να εμβολιαστούν αφού έχασε τη φερεγγυότητά του και την επομένη μας είπε πως ο πρωθυπουργός έλεγε ψέματα το καλοκαίρι για το τελευταίο μίλι για να φέρει τουρίστες και πρέπει εμείς σήμερα να τον θεωρούμε το απαύγασμα της αξιοπιστίας...

Η οργή τού λαού από τις συνεχόμενες διακοπές Μητσοτάκη ή από τα πάρτι τού ανιψιού με τον Σ. Ρούβα δεν είναι προϊόν μιζέριας και κακομοιριάς. Αν ο πρωθυπουργός είχε κάνει το ανθρωπίνως δυνατό για την καταπολέμηση της πανδημίας και της ακρίβειας ή αν ο δήμαρχος είχε αρχίσει να δημιουργεί μια όμορφη πρωτεύουσα θα ήταν πραγματικά μικρόψυχο να τους κατηγορούμε γιατί ως άνθρωποι κι αυτοί θέλουν να ξεδίνουν πού και πού. Η οργή πηγάζει από το ότι είτε δεν κάνουν ό,τι πρέπει είτε πολύ καθυστερημένα κι αφού στο μεταξύ έχει στηθεί ένα φαγοπότι συγγενών και φίλων...

Ο Π. Κουρουμπλής είναι βουλευτής και ιδίως από το βήμα τής Βουλής οφείλει να είναι δέκα φορές προσεκτικός για το τι λέει. Πόσο απέχουν, ωστόσο, από το χαρακτηρισμό "δολοφόνοι" αυτοί που γνωρίζουν ότι, π.χ., δεν είναι το ίδιο να νοσηλεύεσαι εντός κι εκτός ΜΕΘ ή ότι έρχεται σαρωτικό κύμα κρουσμάτων αλλά πετάνε χαρταετό όταν δεν πηγαίνουν τριήμερα;... 

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν επιθυμεί τη φυσική εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού. Την έχει αποδεχθεί, ωστόσο, προκειμένου να μην ενισχύσει οτιδήποτε δημόσιο από μία εμμονή που δεν είναι μόνο ιδεοληπτική, αλλά και κομπιναδόρικη. Δεν χρειάζεται να είσαι νομικός για να αποδώσεις τουλάχιστον την πολιτική ευθύνη σε έναν τέτοιο άνθρωπο. Ούτε απαιτείται ιδιαίτερη ευαισθησία για να χαρακτηρίσεις τον αμοραλισμό του...

 

Θα τους καμάρωνε κι ο Χίτλερ...

Δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου από την κατηγορία που εκτοξεύω για τους άλλους: έχω μπει κι εγώ πολλές φορές στον πειρασμό κι έχω υποκύψει σε αυτόν να κριτικάρω ή να σαρκάσω κάποιο φυσικό ή πνευματικό ελάττωμα κάποιου προκειμένου να υποτιμήσω ακόμα περισσότερο την επιχειρηματολογία του...

Είναι, όπως και να το κάνουμε, ευκολία να κατακρίνεις, για παράδειγμα, τον Θ. Πάγκαλο για το "μαζί τα φάγαμε" σχολιάζοντας τα κιλά του. Κι ας μην είναι αυτά που τον κάνουν αντιπαθή, αλλά η πολιτική του διαδρομή που σε αρκετά σημεία της ταυτίστηκε με τα άκρα...

Αφορμή γι' αυτήν τη δημόσια αυτοκριτική είναι οι ειρωνικές τοποθετήσεις- εξυπνακισμοί που εκτοξεύτηκαν πάλι από εκπροσώπους τού ακραίου κέντρου με βεβαρημένο παρελθόν- βλ. Ανδρ. Λοβέρδος κι οροθετικές ή Θ. Τζήμερος γενικώς- σε βάρος τού Π. Κουρουμπλή κι αφορούν το πρόβλημα όρασης που αντιμετωπίζει. Ο υπουργός Ναυτιλίας δεν αποτελεί το αγαπημένο μου είδος πολιτικού, αφού είναι περισσότερο κομματάρχης τού παλιού καιρού παρά κάποιος με όραμα και ικανότητες για να το υλοποιήσει...

Ακόμα, ωστόσο, κι αν υποθέσουμε πως έχει σοβαρές ευθύνες για την οικολογική καταστροφή στο Σαρωνικό- δεν υπάρχει την παρούσα στιγμή η απαραίτητη ψυχραιμία για να αποδοθούν αυτές, τουλάχιστον σε πολιτικό επίπεδο- από πού κι ως πού η τυφλότητά του πρέπει να μπει στο παιχνίδι τής πολιτικής αντιπαράθεσης; Οι αντίπαλοί του δεν καταλαβαίνουν έστω, αφού δεν διαθέτουν τον απαραίτητο πολιτισμό, πως τον κάνουν πιο συμπαθή στους ψηφοφόρους με τις εμετικές τους δηλώσεις, τις οποίες θα καμάρωνε ο Χίτλερ αν ζούσε ανάμεσά μας;...

Το κυβερνητικό αφήγημα μέχρι και σήμερα στηρίζεται στην ευημερία των αριθμών. Σε αυτούς καταφεύγει προκειμένου να θεμελιώσει το δικό του "success story" το Μαξίμου. Μόνο που αν συνεχιστεί η υποεκτέλεση του προϋπολογισμού και δεν πιάσουμε το στόχο στο πρωτογενές πλεόνασμα τότε όχι μόνο νέα μέτρα βρίσκονται προ των πυλών, αλλά και η εκπνοή τού βίου αυτής της κυβέρνησης...

Θα είναι πολύ δύσκολο ακόμα και για τον μάγο των τακτικισμών Αλέξη Σαμαρά να πείσει τον ελληνικό λαό ότι τα μαρτύριά του τελειώνουν το καλοκαίρι τού 2018 και με νέο γύρο λιτότητας ψηφισμένο από τον ίδιο. Γι' αυτό και είναι ακόμα θλιβερότερο ότι εκείνοι που πρόκειται να τον διαδεχθούν στην εξουσία είναι οι ίδιοι που προηγήθηκαν, με τα ίδια ακριβώς ρατσιστικά μυαλά και διεφθαρμένες συνειδήσεις...