Η κομματική πειθαρχία είναι για τις φεουδαρχίες...

Το επιτελικό κράτος ήταν προβληματικό πολύ πριν ανακαλύψουν τις αδυναμίες του και οι βουλευτές τής ΝΔ. Όχι φυσικά γιατί είναι προτιμητέα μια γραφειοκρατική κι αναξιοκρατική πολιτεία αλλά γιατί βασική στόχευσή του ήταν η υπερσυγκέντρωση εξουσιών στην εκτελεστική εξουσία σε βάρος των υπόλοιπων. 

Κι αν αυτό είναι από μόνο του ελαττωματικό, ει μη κι αντισυνταγματικό, όταν συνοδεύεται κι από την άρνηση ανάληψης της ανάλογης ευθύνης τότε γίνεται κι ανέντιμο. Όταν, για παράδειγμα, το Μέγαρο Μαξίμου ανέλαβε από την αρχή την εποπτεία τής ΕΥΠ ή όταν ο πρωθυπουργός έχει δίπλα του εδώ κι έξι χρόνια ως σύμβουλο έναν πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ και στενό του φίλο ένα πράγμα είναι σίγουρο: αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην ξέρει τίποτα...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι ιδίως οι κυβερνητικοί βουλευτές αντιμετωπίζονται διαχρονικά ως επικυρωτές των αποφάσεων του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου. Δεν είναι εφεύρημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη η υποτίμηση του ρόλου τού βουλευτή. Για το ότι, όμως, οι εθνοπατέρες μας δεν τυγχάνουν της αυτοτέλειας που απαιτεί το λειτούργημά τους- είναι, άλλωστε, αντιπρόσωποι κι όχι εκπρόσωποι του λαού, δεν είναι υποχρεωμένοι δηλαδή να υπακούν στις εντολές των εκλογέων τους- έχουν κι εκείνοι τη δική τους πολύ μεγάλη ευθύνη. Δεν γίνεσαι ραγιάς αν δεν το ανέχεσαι...

Όπως κι αν έχει, η βουλευτική ανεξαρτησία δεν είναι δυνατό να στηρίζεται στην πολιτική γενναιότητα ενός εκάστου μέλους τής Εθνικής μας Αντιπροσωπείας. Απαιτούνται και θεσμικές εγγυήσεις και μία από αυτές θα μπορούσε να είναι η απαγόρευση διαγραφής βουλευτή για την ψήφο που έδωσε κατά συνείδηση. 

Η έννοια της κομματικής πειθαρχίας είναι ασυμβίβαστη με ελεύθερους ανθρώπους, ιδίως εν έτει 2026, όπως και το θεώρημα των ανέλεγκτων και παντοδύναμων ηγεσιών. Σε διαφορετική περίπτωση ας συνεχίσουμε να "χαιρόμαστε" τη φεουδαρχική μας δημοκρατία...

  

    

Το Predator δεν ήταν ζήτημα φθοράς, ήταν αρχικό σχέδιο...

Ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που αναγκάστηκε σε παραίτηση ήταν ο Ρ. Νίξον, το 1974, κι ο λόγος ήταν οι παρακολουθήσεις πολιτικών του αντιπάλων κι όχι μόνο. Γι' αυτό κι όταν μάθαμε για πρώτη φορά για το Predator, το 2022, πολλοί είχαμε υποθέσει πως αυτό θα οδηγούσε και στην παραίτηση Μητσοτάκη αφού ήταν από τότε φανερό ότι το κέντρο του είχε στηθεί στο Μαξίμου. 

Διαψευστήκαμε, όμως, οικτρά από τη στιγμή που το κατηγορητήριο δεν έφτασε ποτέ ως τον πρωθυπουργό. Η αλήθεια, όμως, βρίσκει πάντα, έστω και καθυστερημένα, το δρόμο της κι όταν τον βρίσκει οι συνέπειες για τους απατεώνες είναι βαρύτερες των αρχικών συνθηκών...

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται επτά χρόνια στην εξουσία και καλοβλέπει και μια τρίτη θητεία θα ήταν παράταιρο να μην μαστίζεται κι από ζητήματα διαφθοράς. Εν προκειμένω, ωστόσο, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στη φυσική φθορά των ηθικών αντανακλαστικών από την πολύχρονη διακυβέρνηση αλλά είναι συστημικό. Ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε από την πρώτη στιγμή να ελέγξει τα πάντα μέσω του επιτελικού κράτους, διάλεξε δηλαδή επί της ουσίας να κινηθεί ακόμα και στο μεταίχμιο ανάμεσα στη νομιμότητα και στην κατάχρηση εξουσίας προκειμένου να μην κυβερνήσει μόνο τριάμισι χρόνια, όπως συνέβη με τον πατέρα του. Αν μη τι άλλο, επέδειξε διορατικότητα...

Στη δίκη για τις υποκλοπές δεν παρέστησαν τα περισσότερα από τα θύματα, τα οποία κατείχαν ή και κατέχουν ακόμα δημόσια αξιώματα. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο. Το έκαναν για να μην εκθέσουν τον Μητσοτάκη; Εκβιάζονται; Το θεωρούν ήσσονος σημασίας γιατί πιστεύουν ότι είναι καθαρά κι άρα δεν φοβούνται τις αστραπές; 

Ό,τι κι αν συμβαίνει- σε συνδυασμό με την παραδοχή των στημένων ερωτήσεων από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην εξεταστική αλλά και τα ζητήματα κατασκοπείας- είναι προφανές ότι υπάρχει θέμα διαφάνειας στην καρδιά τής δημοκρατίας μας αλλά και λογοδοσίας των υπευθύνων, των πραγματικά υπευθύνων. Ίσως, λοιπόν, οι επόμενες εκλογές να είναι και μια καλή ευκαιρία για κάθαρση, η οποία ωστόσο μπορεί να προχωρήσει μόνο από εκείνους που δεν έχουν τα χέρια τους λερωμένα...

 

Υπερήφανοι που γεννήσαμε τη δημοκρατία και που ψηφίζουμε με την τσέπη μας δεν γίνεται μαζί...

Τα όνειρα είναι για τους ανθρώπους. Καλά κάνει, συνεπώς, κι ο Κ. Μητσοτάκης κι ονειρεύεται αυτοδυναμία. Κάθε ημέρα, ωστόσο, που περνά και δεν προκηρύσσει εκλογές απομακρύνεται όχι μόνο από την αυτοδυναμία- αυτή δεν την πιστεύει ούτε ο ίδιος-, αλλά κι από την πρώτη θέση. Κι αν είναι δεύτερος μάλλον δεν θα είναι ούτε πρόεδρος της ΝΔ την επόμενη ημέρα. Πιθανότερη είναι η φυλακή...

Ο Έλληνας είναι πιο εθισμένος στα σκάνδαλα από τον μέσο ευρωπαίο. Αν δεν ήταν, ο Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε να είχε μείνει στην θέση του όχι τώρα που είναι φως φανάρι η ευθύνη του για τις παρακολουθήσεις, αλλά από την ημέρα που κατάθεσε τη μήνυση ο Ν. Ανδρουλάκης. Ο Σ. Κουρτς στην Αυστρία παραιτήθηκε για μια στημένη δημοσκόπηση, στην Ελλάδα πρέπει να πιαστεί ο πρωθυπουργός να πυροβολεί κάποιον στο δρόμο για να αναρωτηθούμε, ούτε καν να απαιτήσουμε, αν μπορεί να διατηρεί το πόστο του. Σε αυτόν, ακριβώς, το μιθριδατισμό μας έχει βασίσει, άλλωστε, η μητσοτάκειος εξουσία τις ελπίδες διαιώνισής της...

Όποιος ψηφίζει με βάση την τσέπη του και μόνο, ούτε καν την τσέπη των άλλων, δεν συγκαταλέγεται στη χορεία των πολιτών. Ακόμα, όμως, κι όποιος ψηφίζει με βάση το γενικό οικονομικό κλίμα αδιαφορώντας για τους θεσμούς είναι συνυπεύθυνος της παρακμής, έστω κι αν δεν είναι στο ίδιο επίπεδο η ευθύνη του με αυτή του Μεγάρου Μαξίμου. Δεν είναι δυνατό να υπερηφανευόμαστε πως είμαστε η γενέτειρα της δημοκρατίας την ίδια ώρα που αδιαφορούμε γι' αυτή... 

 

 

Ενδεχόμενος δόλος Μητσοτάκη για τη βιολογική και οικονομική θανάτωση των Ελλήνων...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν ευθύνεται για την πανδημία ή για το ότι κι άλλα κράτη μπαίνουν ξανά σε καθεστώς ολικής καραντίνας. Για όλα τα υπόλοιπα, όμως, ο πρωθυπουργός έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της πολιτικής ευθύνης, με τη σημαντικότερη μομφή να σχετίζεται με την εξαπάτηση του ελληνικού λαού, κοινώς τα ψέματα με τα οποία τον στόμωσε, κυρίως για την κατάσταση του ΕΣΥ και την (μη) ενίσχυσή του το τελευταίο οκτάμηνο. Ψέματα που εξαπλώθηκαν εν ριπή οφθαλμού χάρη στα καλοταϊσμένα ΜΜΕ και τώρα έρχονται να στοιχειώσουν αυτόν που τα εκστόμισε χωρίς αιδώ, επιβεβαιώνοντας ότι κανείς και ποτέ δεν έχει καταφέρει να εξαπατήσει τους πάντες για πάντα...

Αναλογιστείτε πόσες παραπάνω ΜΕΘ- τουλάχιστον 800- θα είχαμε αν δεν ξοδεύονταν συνολικώς δεκάδες ή κι εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στα σκόιλ ελικίκου, στις λίστες Πέτσα, στα δώρα στους τραπεζίτες και στους κλινικάρχες, στις προσλήψεις μπάτσων και καραβανάδων αντί για γιατρούς, νοσηλευτές, καθηγητές κι οδηγούς λεωφορείων. Σκεφτείτε πόσοι συμπολίτες μας θα είχαν ακόμα την εργασία τους ή δεν θα έχαναν σημαντικό μέρος τής αμοιβής τους και πόσες επιχειρήσεις δεν θα είχαν βάλει λουκέτο αν η κυβέρνηση αξιοποιούσε μέρος των 37 δισ. ευρώ τού "μαξιλαριού", που είναι λεφτά τού ελληνικού λαού. Αν τώρα δεν είναι η ώρα ανάγκης για την οποία φτιάχτηκε αυτό το απόθεμα, ποια θα είναι; Επί ένα οκτάμηνο, ωστόσο, ο πρωθυπουργός αυτοθαυμαζόταν στον παραμορφωτικό καθρέφτη- ευγενική μιντιακή χορηγία...

Θέλει ο Κ. Μητσοτάκης την θανάτωση, βιολογική ή οικονομική, των Ελλήνων; Στη νομική επιστήμη δεν υπάρχουν μόνο ο δόλος και η αμέλεια, αλλά κι ο ενδεχόμενος δόλος, όταν δηλαδή ο δράστης προβλέπει το ενδεχόμενο αποτέλεσμα της πράξης του, δεν το επιδιώκει αλλά το αποδέχεται ή ελπίζει απλώς πως δεν θα συμβεί. Στην περίπτωση Μητσοτάκη δεν αποδίδω δόλο, στην ευνοϊκότερη για τον ίδιο περίσταση θα έβλεπα αμέλεια, αλλά εκτιμώ πως ευθύνεται για ενδεχόμενο δόλο... 

Ο πρωθυπουργός έχει ως προτεραιότητα την προστασία τού μεγάλου κεφαλαίου στο οποίο ανήκει και το οποίο τον χρηματοδοτεί. Αν στην προσπάθειά του να το προστατεύει πέφτει θύμα η κοινωνική πλειοψηφία αυτό είναι ένα ρίσκο που ο Μητσοτάκης παρουσιάζεται διατεθειμένος να το αναλαμβάνει. 

Κι αυτό συμβαίνει και τώρα: δεν στηρίζει τη δημόσια Υγεία και Παιδεία γιατί προτεραιότητά του είναι οι κλινικάρχες και οι σχολάρχες. Συνεπώς, οι συγγενείς εκείνων που θα χάσουν τη ζωή τους γιατί δεν υπάρχουν ΜΕΘ και τα οικονομικά θύματα των πολιτικών του ξέρουν πολύ καλά τη διεύθυνση εργασίας τού ενόχου τής καταστροφής τους: Ηρώδου Αττικού 19, Μέγαρο Μαξίμου...

 
 

Οι γίγαντες συνομιλούν με τους αιώνες, οι νάνοι για να μείνουν στην εξουσία μέχρι το 2019...

Είναι, τρόπον τινά, εύκολο να πεθαίνεις νέος και να γίνεσαι μύθος. Τα όποια λάθη σου υποσκελίζονται από τα πρόωρα επιτεύγματά σου που δεν σου έμελλε να ολοκληρώσεις ή να τα δεις να καταρρέουν. Είναι, ωστόσο, πολύ δύσκολο να έχεις κάνει μια γεμάτη ζωή και στα βαθιά σου γεράματα ο λαός, τον οποίο τόσο πολύ μισούν οι νεοφιλελεύθεροι, να εξακολουθεί να σε θεωρεί κολοσσό...

Τόσο ο Μίκης Θεοδωράκης όσο κι ο Μανώλης Γλέζος δεν πρόκειται να ολοκληρώσουν το δημόσιο βίο τους από εκεί που τον ξεκίνησαν κομματικά. Και οι δυο τους άλλαξαν αρκετές παρατάξεις και πολιτικές συμπάθειες κατά τη διάρκεια του πλούσιου από συγκινήσεις βίου τους. Ανεξαρτήτως, όμως, του αν κάποιος διαφωνεί με κάποιες από τις επιλογές τους- ανάμεσά τους κι ο γράφων- οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί αυτά τα δύο ιερά τέρατα της τέχνης, της πολιτικής και των αγώνων για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη αποθεώνονται από τους πολίτες σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους σαν να μην έκαναν ούτε ένα λάθος στη ζωή τους, την ίδια ώρα που άλλους τους θεωρεί, και δικαίως πολλές φορές, τυχοδιώκτες...

Στις σπουδαίες προσωπικότητες ο λαός διαθέτει το ένστικτο να συγχωρεί ακόμα και τα μεγάλα τους σφάλματα. Ποιου ανθρώπου, άλλωστε, η ζωή είναι παντελώς αψεγάδιαστη; Εκείνο που ενώνει τους Θεοδωράκη- Γλέζο στην κοινή- παράλληλη πορεία τους στην Ελλάδα των τελευταίων 70 και βάλε χρόνων και τους καθαγιάζει δεν είναι η κομματική, αλλά η ιδεολογική τους συνέπεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα πιστεύουν ακόμα και στις ψευδαισθήσεις τής νιότης τους, ορισμένες από τις οποίες γκρεμίστηκαν παταγωδώς, αλλά ότι δεν έχουν μετακινηθεί από τον πυρήνα των ιδεών τους, οι οποίες πρότασσαν το συμφέρον των πολλών έναντι των ολίγων...

Γι' αυτό κι αυτοί οι άνδρες που πέρασαν μέσα από τη φωτιά και το σίδερο αδυνατούν να συγχωρήσουν τους σύγχρονους ηγέτες τής κυβερνώσας Αριστεράς, που μετέτρεψαν μια τακτική ήττα σε στρατηγική γιατί φοβήθηκαν το ίδιο το δίκιο τους. Εκείνοι που έφαγαν ξύλο, φυλακίστηκαν κι εξορίστηκαν γιατί αρνήθηκαν να ξεπλύνουν μια βρόμικη εξουσία με συγχωροχάρτια είναι αδύνατο να συναινέσουν σε "Αριστερούς" η βασική έγνοια των οποίων είναι πλέον να μην χάσουν τις καρέκλες τους, τουλάχιστον όχι μέχρι το φθινόπωρο του 2019, γι' αυτό και κάνουν τώρα ανοίγματα συνεργασίας σε αυτούς τους οποίους στις εκλογές τού Σεπτεμβρίου 2015 ταύτιζαν με το χθες και καλούσαν το λαό να τους τελειώσει...

Ο λαός γνωρίζει όλα τα παραπάνω, γι' αυτό και τους καταχειροκρότησε την προηγούμενη εβδομάδα στο Καλλιμάρμαρο. Η νιότη τού πνεύματος, εξάλλου, δεν συνδέεται με το τι γράφει η ληξιαρχική πράξη γέννησης. Όταν βλέπεις κάποιον με σοβαρά προβλήματα υγείας και στα 92 του χρόνια να διευθύνει έστω και για λίγο μια χορωδία με το πάθος τής πρώτης φοράς κι έναν 95χρονο να μην χαρίζει κάστανα σε εκείνους τους οποίους στήριξε αλλά αισθάνθηκε πως τον πρόδωσαν, καταλαβαίνεις τι ξεχωρίζει τους αετούς από τα φίδια...

Ακόμα κι όταν ο πολιτικός τους λόγος γίνεται παραληρηματικός ή στείρος καταγγελτικός νιώθεις πως αυτός δεν πηγάζει από μια προσπάθεια ταύτισης με τις τάσεις τής εποχής, αλλά πορεύεται από πολύ πιο μακριά. Προέρχεται από την πεποίθηση ανθρώπων τού διαμετρήματος ενός Θεοδωράκη ή ενός Γλέζου ότι πρώτα και κύρια δεν συνδιαλέγονται με τους συγχρόνους τους, αλλά με την Ιστορία αυτού του τόπου, τους διαχρονικούς αγώνες των λαών και το απώτερο μέλλον το οποίο δεν θα δουν, ωστόσο έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να είναι δικαιότερο από το παρελθόν. Κι αν σήμερα εξουσιάζουν οι νάνοι είναι γιατί οι γίγαντες δεν χωρούσαν ποτέ σε Μέγαρα Μαξίμου και λοιπά μέγαρα που προκαλούν την αυταπάτη σε όσους κατοικούν σε αυτά προσωρινώς πως αποτελούν τη μόνιμη κατοικία τους...

Και κάπως έτσι ένας τακτικός ελιγμός μετατρέπεται σε στρατηγική ήττα...

Αυτό που συμβαίνει με τη ΔΕΗ εδώ και πολλά χρόνια είναι εθνικό έγκλημα. Είναι άλλο πράγμα να απελευθερώνεις την αγορά ενέργειας, που είναι θεμιτό, και είναι άλλο να υποχρεώνεις μια εθνική επιχείρηση- κολοσσό να έχει σώνει και καλά λιγότερα κέρδη και να πουλά στους ανταγωνιστές της φτηνό ρεύμα και να αγοράζει από αυτούς ακριβά μόνο και μόνο για να μπουν κι άλλοι στο κόλπο...

Όποιος θέλει να ανταγωνιστεί τη ΔΕΗ πρέπει να είναι ελεύθερος να το κάνει, αρκεί βεβαίως να μην είναι απατεώνας τύπου Energa. Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να απαιτεί να παράγει μέσα από τις μονάδες τής Επιχείρησης, καθώς και την ιδιωτικοποίησή τους μπιρ παρά στο όνομα της ελεύθερης αγοράς. Επιχειρηματικότητα σημαίνει ανάληψη ρίσκου, όχι πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία. Σε διαφορετική περίπτωση η Ελλάδα τού 2017 θα θυμίζει όλο και περισσότερο τη μετασοβιετική Ρωσία τού Μπ. Γέλτσιν, όπου οι ολιγάρχες έκαναν πάρτι με ξένα κόλλυβα...

Με τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι δεν υποτιμώ το ζήτημα της ΔΕΗ, δίχως όμως να συμπαρατάσσομαι με τα προνόμια που απολαμβάνουν ακόμα οι συνδικαλιστές και οι εργαζόμενοι σε αυτή- δεν αναφέρομαι σε εκείνους που εκτελούν βαριά κι ανθυγιεινή εργασία στα λιγνιτωρυχεία. Για να δώσω ένα ελάχιστο παράδειγμα, είναι αδιανόητο κάποιοι να λαμβάνουν επίδομα ηλεκτρονικού υπολογιστή όταν δεν ξέρουν καν πώς ανοίγει...

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας η μείωση του αφορολόγητου στα 5.900 ευρώ, στο οποίο φαίνεται πως έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση, είναι σημαντικότερη υπόθεση από το μέλλον τής ΔΕΗ, κι ας έχει μετατραπεί το τελευταίο σε μεγάλο αγκάθι για την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά και υπάρχει εκτεταμένη φοροδιαφυγή, αν και μαζεύεται με τη χρήση τού πλαστικού χρήματος, αλλά μια τόσο μεγάλη μείωση του αφορολόγητου χτυπά δίκαιους κι άδικους κι απέχει πολύ περισσότερο από την κοινωνική δικαιοσύνη σε σύγκριση με το αν θα εξακολουθούν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι οι συνδικαλιστές τής ΓΕΝΟΠ...

Θα ήταν, επομένως, πολύ πιο έντιμο για την κυβέρνηση να είχε συμφωνήσει σε όλα με τους δανειστές από το περασμένο φθινόπωρο από τη στιγμή που δεν είχε και δεν έχει την πυγμή για να φτάσει σε ρήξη. Πώς περίμεναν, αλήθεια, στο Μέγαρο Μαξίμου και στα υπουργεία να υποχωρήσουν οι θεσμοί όταν οι τελευταίοι γνωρίζουν ότι ο αντίπαλός τους δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα πιο ακραία των διαπραγματευτικών του όπλων; Φτάνουμε έτσι στο σημείο όχι μόνο να συμφωνηθεί ένα νέο επώδυνο πακέτο μέτρων, αλλά αυτό να συνοδεύεται κι από μια πολύμηνη καθυστέρηση η οποία έχει ανακόψει οποιαδήποτε ψευτοεπιστροφή στην ανάπτυξη...

Αν μη τι άλλο, αν η κυβέρνηση είχε συμφωνήσει από τον Οκτώβριο του 2016 σε αυτά στα οποία έτσι κι αλλιώς θα συμφωνήσει τον Απρίλιο του 2017, σήμερα θα μπορούσε να πανηγυρίζει τουλάχιστον για τους αριθμούς και να ελπίζει βασίμως σε αναστροφή τού επενδυτικού κλίματος. Τώρα μοιάζει όλο και πιο πολύ με κερατά και δαρμένο στην προσπάθειά της να εξηγήσει πώς ένας τακτικός ελιγμός μετατρέπεται σε στρατηγική ήττα...