Κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο καλύτερος φίλος των αντιεμβολιαστών...

Στο ζήτημα του εμβολιασμού η κυβέρνηση- όποια κι αν ήταν αυτή- είχε εξαρχής ένα σοβαρό μειονέκτημα σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κι αυτό αφορούσε το μεγάλο ποσοστό απαξίωσης του κομματικού μας συστήματος. Ύστερα από τη χρεοκοπία τής χώρας και τα μνημόνια που έφερε ο πάλαι ποτέ δικομματισμός ακολούθησε και η αποτυχία τής πρώτης φοράς Αριστεράς να τα σκίσει με ένα νόμο κι ένα άρθρο, με συνέπεια οι πολίτες από την οργή και τον ενθουσιασμό να μετακυλήσουν στην αμηχανία και στην έντονη δυσπιστία για τα πάντα. Μπορώ να κατανοήσω, συνεπώς, γιατί ο Έλληνας είναι πιο διστακτικός από τον Πορτογάλο, τον Ισπανό ή τον Ιταλό, με τους οποίους είμαστε εγγύτερα σε νοοτροπία, στο να πειστεί ότι όσα του λέει η κυβέρνησή του ακολουθούν τον ορθό λόγο...

Κι αν αυτό το σκηνικό θα ήταν πρόβλημα και για μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το πρόβλημα διογκώνεται από το ότι έχουμε μια κυβέρνηση η στρατηγική τής οποίας βασίστηκε στην ατομική ευθύνη, τη μηδενική δική της, στα πρόστιμα και στις απειλές κι όχι στην πειθώ και στη συλλογική κινητοποίηση κι ενίσχυση του ΕΣΥ. Αντί, για παράδειγμα, να δοθούν μπόνους, ακόμα και οικονομικά, στους άνω των 60 για να εμβολιαστούν ή να πάνε κινητές μονάδες πόρτα πόρτα, να ενεργοποιηθεί η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, να επιταχθούν οι ιδιωτικές κλινικές, να γίνει μια δωρεάν διαφημιστική καμπάνια, να αποσυμφορηθούν τα ΜΜΜ ή να επεκταθεί η τηλεργασία επιβάλλονται πρόστιμα και ξεπλένονται λίστες Πέτσα. Αυτές είναι κάποιες από τις συνέπειες του να σε κυβερνούν νεοφιλελεύθεροι ακροδεξιοί που πιστεύουν ότι τα προβλήματα λύνονται πάντα με τη ράβδο και υπέρ μιας κλειστής ελίτ, ποτέ με το λόγο και το έργο...

Αν θεωρούσα πως έχουν εξαντληθεί όλες οι δυνατότητες για να μην θρηνήσουμε μερικές ακόμα χιλιάδες νεκρούς ηλικιωμένους μέχρι το τέλος τού έτους, θα έδειχνα περισσότερο ενδιαφέρον για το διοικητικό πρόστιμο των 100 ευρώ. Πέρα, όμως, από τα μέτρα που ανάφερα παραπάνω και τα οποία δεν έχουν ληφθεί, πώς είναι δυνατό να βγάζουμε το μαστίγιο στους ανεμβολίαστους άνω των 60 την ίδια ώρα που οι σχολικές τάξεις εξακολουθούν να λειτουργούν ακόμα κι όταν έχουν νοσήσει οι μισοί μαθητές; 

Μέσω των σχολείων γίνεται αυτήν τη στιγμή πάρτι διασποράς αλλά η απίθανη υπουργός Παιδείας περνά νέα νομοσχέδια  υπέρ των κολεγιαρχών. Με αυτά που κάνουν και δεν κάνουν, έχουν μετατραπεί στους καλύτερους διαφημιστές τού αντιεμβολιαστικού κινήματος...

  

 
 

Ενδεχόμενος δόλος Μητσοτάκη για τη βιολογική και οικονομική θανάτωση των Ελλήνων...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν ευθύνεται για την πανδημία ή για το ότι κι άλλα κράτη μπαίνουν ξανά σε καθεστώς ολικής καραντίνας. Για όλα τα υπόλοιπα, όμως, ο πρωθυπουργός έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της πολιτικής ευθύνης, με τη σημαντικότερη μομφή να σχετίζεται με την εξαπάτηση του ελληνικού λαού, κοινώς τα ψέματα με τα οποία τον στόμωσε, κυρίως για την κατάσταση του ΕΣΥ και την (μη) ενίσχυσή του το τελευταίο οκτάμηνο. Ψέματα που εξαπλώθηκαν εν ριπή οφθαλμού χάρη στα καλοταϊσμένα ΜΜΕ και τώρα έρχονται να στοιχειώσουν αυτόν που τα εκστόμισε χωρίς αιδώ, επιβεβαιώνοντας ότι κανείς και ποτέ δεν έχει καταφέρει να εξαπατήσει τους πάντες για πάντα...

Αναλογιστείτε πόσες παραπάνω ΜΕΘ- τουλάχιστον 800- θα είχαμε αν δεν ξοδεύονταν συνολικώς δεκάδες ή κι εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στα σκόιλ ελικίκου, στις λίστες Πέτσα, στα δώρα στους τραπεζίτες και στους κλινικάρχες, στις προσλήψεις μπάτσων και καραβανάδων αντί για γιατρούς, νοσηλευτές, καθηγητές κι οδηγούς λεωφορείων. Σκεφτείτε πόσοι συμπολίτες μας θα είχαν ακόμα την εργασία τους ή δεν θα έχαναν σημαντικό μέρος τής αμοιβής τους και πόσες επιχειρήσεις δεν θα είχαν βάλει λουκέτο αν η κυβέρνηση αξιοποιούσε μέρος των 37 δισ. ευρώ τού "μαξιλαριού", που είναι λεφτά τού ελληνικού λαού. Αν τώρα δεν είναι η ώρα ανάγκης για την οποία φτιάχτηκε αυτό το απόθεμα, ποια θα είναι; Επί ένα οκτάμηνο, ωστόσο, ο πρωθυπουργός αυτοθαυμαζόταν στον παραμορφωτικό καθρέφτη- ευγενική μιντιακή χορηγία...

Θέλει ο Κ. Μητσοτάκης την θανάτωση, βιολογική ή οικονομική, των Ελλήνων; Στη νομική επιστήμη δεν υπάρχουν μόνο ο δόλος και η αμέλεια, αλλά κι ο ενδεχόμενος δόλος, όταν δηλαδή ο δράστης προβλέπει το ενδεχόμενο αποτέλεσμα της πράξης του, δεν το επιδιώκει αλλά το αποδέχεται ή ελπίζει απλώς πως δεν θα συμβεί. Στην περίπτωση Μητσοτάκη δεν αποδίδω δόλο, στην ευνοϊκότερη για τον ίδιο περίσταση θα έβλεπα αμέλεια, αλλά εκτιμώ πως ευθύνεται για ενδεχόμενο δόλο... 

Ο πρωθυπουργός έχει ως προτεραιότητα την προστασία τού μεγάλου κεφαλαίου στο οποίο ανήκει και το οποίο τον χρηματοδοτεί. Αν στην προσπάθειά του να το προστατεύει πέφτει θύμα η κοινωνική πλειοψηφία αυτό είναι ένα ρίσκο που ο Μητσοτάκης παρουσιάζεται διατεθειμένος να το αναλαμβάνει. 

Κι αυτό συμβαίνει και τώρα: δεν στηρίζει τη δημόσια Υγεία και Παιδεία γιατί προτεραιότητά του είναι οι κλινικάρχες και οι σχολάρχες. Συνεπώς, οι συγγενείς εκείνων που θα χάσουν τη ζωή τους γιατί δεν υπάρχουν ΜΕΘ και τα οικονομικά θύματα των πολιτικών του ξέρουν πολύ καλά τη διεύθυνση εργασίας τού ενόχου τής καταστροφής τους: Ηρώδου Αττικού 19, Μέγαρο Μαξίμου...