Το Brexit μας λέει όλα όσα θα έπρεπε να ξέρουμε για το Grexit...

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Τουλάχιστον όχι υπό τις ίδιες ακριβώς περιστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, το καλοκαίρι τού 2015 δεν μπορεί να επιστρέψει ούτε να φτάσουμε στο Grexit με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για να διαπιστώσουμε αν είχε δίκιο ο Αλ. Τσίπρας ή ο Γ. Βαρουφάκης ή ο Π. Λαφαζάνης. Μπορούμε, όμως, να δούμε τι συνέβη στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο επέλεξε οικειοθελώς μάλιστα το Brexit και το οποίο είναι ισχυρότερο σε όλα τα επίπεδα από την Ελλάδα. Κι όμως, αλλάζει από το 2016, όταν κι αποχώρησε από την ΕΕ, σχεδόν έναν πρωθυπουργό κάθε χρόνο...

Φυσικά μια πολιτική κρίση διαρκείας δεν είναι δυνατό να οφείλεται σε έναν και μόνο παράγοντα. Το ότι, όμως, οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιούνται στη Μεγάλη Βρετανία δείχνουν επτά στους δέκα μετανιωμένους για το Brexit όλο και κάτι πρέπει να μας λέει: η οικονομία δεν άνθησε, το μεταναστευτικό- προσφυγικό δεν περιορίστηκε και οι Βρετανοί δεν έγιναν πιο χαρούμενοι. Αντιθέτως, αναζητούν τρόπους αξιοπρεπούς επιστροφής στην ΕΕ...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως οι Βρυξέλλες και το Στρασβούργο είναι ένας παράδεισος που δεν πρέπει να χάσουμε. Ούτε ότι η Ενωμένη Ευρώπη θα συγκροτηθεί από τη μία στιγμή στην άλλη. Ούτε καν πως κάτι τέτοιο θα ήταν ευκταίο. 

Ο απομονωτισμός, ωστόσο, όπως φαίνεται και στις τραμπικές ΗΠΑ, δεν συνιστά λογική επιλογή ακόμα και για τις υπερδυνάμεις, πόσω μάλλον για μια χώρα όπως η δική μας. Ο λαϊκισμός, εξάλλου, της καταστροφής όταν υπηρετείται από οικονομικά χορτάτους μοιάζει πιο πολύ με εθνική προδοσία...

Λαφαζάνης- Βαρουφάκης κάνουν χώρο στους πολιτικούς τους τάφους...

Το καλοκαίρι τού 2015 ο άνεμος ήταν πολύ πιο ευνοϊκός για φιλόδοξους διασπαστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ ηγεμόνευε, εκείνοι είχαν αυτοανακηρυχθεί σε νόμιμους ιδιοκτήτες τού "όχι" και είχαν μαζί τους το πιο δυναμικό κομμάτι τού κόμματος, τη νεολαία. Η κατάληξη όλου αυτού του ιδανικού σκηνικού για τους μουλάδες τής αριστεράς ήταν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπως κι ένας ακόμα νόμιμος ιδιοκτήτης τού "όχι", ο Γ. Βαρουφάκης, μερικά χρόνια αργότερα...

Προφανώς δεν μπορώ να προδικάσω το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του Ιουνίου. Καταλαβαίνω, ωστόσο, πως δεν είναι και πολύ έντιμο την ίδια ώρα που έχεις έτοιμο ένα άλλο κόμμα να θες και να ρίξεις με πραξικοπηματικό τρόπο τον πρόεδρο ενός άλλου. Κι έτσι για την αλητεία σας λέω πως οι όψιμοι διασπαστές ρίχνουν τον Κασσελάκη και κάνουν το κόμμα δικό τους, με πρόεδρο Τσακαλώτο, αντιπρόεδρο Φίλη και γραμματείς Βίτσα και Σκουρλέτη. Τις διασπάσεις πολλοί αγάπησαν, τους διασπαστές ουδείς. Ρωτήστε και τον Λαφαζάνη...

Η μεγάλη αποχή και στις αυτοδιοικητικές εκλογές οφείλεται και στο ότι οι πολίτες δεν θέλουν τον Μητσοτάκη, αλλά δεν θέλουν ούτε ένα σπαρασσόμενο ΣΥΡΙΖΑ κι ένα εκβιαζόμενο ΠΑΣΟΚ. Η υπομονή τους, ωστόσο, δεν είναι ανεξάντλητη. Κι αν στην Κουμουνδούρου- στη Χαριλάου Τρικούπη έτσι κι αλλιώς δεν θα πάψουν να είναι εκβιαζόμενοι με τον ίδιο πρόεδρο- δεν βρουν σύντομα το δρόμο τους τότε η λαϊκή οργή θα μετατοπίζεται όλο και δεξιότερα, είτε στο σταλινικό ΚΚΕ είτε, ακόμα χειρότερα, στα ορφανά τού Χίτλερ...

   

 

Σύντροφοι, δεν ξέρω αν γαμήσατε αλλά ξυπνήστε γιατί τώρα γαμιέστε...

Το "γαμήσαμε τη μεσαία τάξη" τού Π. Πολάκη δεν εμπεριέχει αυτοκριτική, αλλά εντάσσεται στον εσωκομματικό πόλεμο του ΣΥΡΙΖΑ και στην αντιπαράθεση του πρώην αναπληρωτή υπουργού Υγείας με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, αλλά και στις αποστάσεις που κρατά σήμερα από τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν τον θυμάμαι, άλλωστε, να είχε διατυπώσει κάτι παρόμοιο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην εξουσία προκειμένου να τον βοηθήσει να αλλάξει ρότα εν καιρώ. Οι μετά Χριστόν προφήτες δεν είναι προφήτες, αλλά συνήθως ανεύθυνοι που κρύβουν τις δικές τους ευθύνες πίσω από ένα ανούσιο στην παρούσα φάση "blame game" για περσινά ξινά σταφύλια...

Σε εκλογικό επίπεδο το αν ο ΣΥΡΙΖΑ γάμησε τη μεσαία τάξη κρίθηκε το 2019, με μια λαϊκή απάντηση που περιείχε στοιχεία πραγματικότητας, αλλά κι αδικίας γι' αυτούς που έβγαλαν τη χώρα από μνημόνια στα οποία άλλοι την έμπλεξαν από εκείνους που είναι φτωχότεροι από όσο πιστεύουν ότι είναι. Ακόμα, όμως, και να μην είχαμε τον τελευταίο ενάμισι χρόνο τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, στο προσφυγικό και, κυρίως, την πανδημία και πάλι η συζήτηση για την οικονομική πολιτική τής χρονικής περιόδου 2015- 2019 θα ήταν παρωχημένη. Όσοι συνεπώς την επαναφέρουν στην επικαιρότητα, είτε εντός είτε εκτός τού ΣΥΡΙΖΑ, το κάνουν από σκοπιμότητα κι όχι από γνήσια διάθεση αυτοκριτικής ή ιστορικής έγνοιας...

Όταν με ρωτάνε αν έχει δίκιο ο Τσίπρας ή ο Τσακαλώτος, ο Πολάκης ή ο Νίκος Φίλης, τους απαντώ πως έχουν δίκιο όλοι. Δεν το κάνω για διπλωματικούς λόγους, αλλά γιατί σε ένα αριστερό κόμμα εξουσίας- ελπίζω να συμφωνούν όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι τέτοιο και να μην ανταγωνίζονται ορισμένοι ακόμα τον Παναγιώτη Λαφαζάνη- είναι απαραίτητοι όλοι: οι μαρξιστές, οι ριζοσπάστες Αριστεροί, οι κεντροαριστεροί, ακόμα και οι λαϊκοί δεξιοί που απεχθάνονται το νεοφιλελευθερισμό... 

Ο μετασχηματισμός δεν πρέπει να σημαίνει εγκατάλειψη, αλλά συμπερίληψη, χωρίς δογματισμούς και ιδεοληψίες. Η απλή αναλογική και, κυρίως, το ότι απέναντι στα λαϊκά συμφέροντα βρίσκεται μια σκληρή εκδοχή τής δεξιάς καθιστά την παρατεταμένη εσωστρέφεια πολυτέλεια που θυμώνει τους προοδευτικούς πολίτες και τους αποξενώνει, κι όχι αδίκως...

 

Η Μέρκελ κάνει ό,τι μπορεί για να δικαιώσει τον Λαφαζάνη...

Η Βόρεια Ρηνανία- Βεστφαλία θεωρείται το πιο φτωχό γερμανικό κρατίδιο. Θα το άφηνε αβοήθητο το Βερολίνο στην περίπτωση που πέθαιναν σε αυτό εκατοντάδες άνθρωποι λόγω τού κοροναΐού, είχε επιβληθεί απόλυτη καραντίνα και η οικονομία του είχε υποστεί ανυπολόγιστες ζημιές; Μάλλον όχι, μάλλον δηλαδή η Ανγκ. Μέρκελ θα το βοηθούσε με όποιο τρόπο μπορούσε, ακόμα και με δανεικά κι αγύριστα λεφτά για να το διασώσει, ιδίως στην περίπτωση που έχουν βάση τα σενάρια για επιδίωξή της να είναι ξανά υποψήφια καγκελάριος. Θα έπραττε, δηλαδή, ό,τι αρνείται γι' άλλη μια φορά να κάνει για τα κράτη- μέλη τής ΕΕ που έχουν σήμερα ανάγκη...

Αν, όμως, οι πιο ισχυροί τής Ευρώπης, όπως αποδείχθηκε με την Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια, δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν κομμάτι τής ευημερίας τους για το κοινό καλό, για ποια ενωμένη Ευρώπη μπορούμε να μιλάμε; Η Γερμανία, η Ολλανδία, η Αυστρία και η Φινλανδία, που κλείνουν την πόρτα στην αλληλεγγύη, δικαιώνουν στην ουσία, όσο τρομακτικό κι αν διαβάζεται, το Brexit, την Μ. Λε Πεν, τον Π. Λαφαζάνη και κάθε άλλον ευρωσκεπτικιστή, όποιες κι αν είναι οι ενστάσεις του για το κοινό οικοδόμημα. Η ΕΕ είναι απαραίτητη και στη λιακάδα, αλλά από το πώς φέρεται στην καταιγίδα είναι που δικαιώνει τους ιδρυτές της ή τους αναγκάζει να τρίζουν τα κόκαλά τους...

Χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη και για να το επιτύχουμε πρέπει να έχουμε μια θέση στο τραπέζι. Αν η Γηραιά Ήπειρος δεν θέλει να μείνει παγκόσμιος ουραγός, οφείλει να σκέφτεται και να δρα ως ένα ενιαίο κράτος, το οποίο δεν αφήνει όμως κανέναν πίσω.

Σε διαφορετική περίπτωση, αν είναι δηλαδή να λειτουργεί μόνο ως ευνοϊκό πεδίο επέκτασης των γερμανικών εξαγωγών, δεν υπάρχει κανένας λόγος ύπαρξής της κι ας διαλυθεί μια ώρα αρχύτερα και τα φτωχότερα κράτη- μέλη να φτιάξουν μια δική τους ένωση. Η Ελλάδα ήταν μόνη της το 2015 όταν έλεγε το αυτονόητο, το οποίο βεβαίως δεν ασπάζονταν οι γερμανολάτρεις που τότε έπιναν νερό στο όνομα της Ανγκ. Μέρκελ και τώρα απορούν με τη στάση της. Σήμερα, όμως, έχει την ατυχία να κυβερνάται από έναν άνθρωπο που είναι κάθε λέξη των μνημονίων αυτής της χώρας κι ασμένως θα αποδεχθεί ένα νέο προκειμένου να κάνει καλύτερα τη δουλειά των ολιγαρχών κολλητών του...

Ούτε ενός ανδρός αρχή ούτε αρχή τής μειοψηφίας...

Η παρακαταθήκη ενός ηγέτη είναι αυτή που επιτρέπει στους ιστορικούς να κρίνουν, εν ευθέτω χρόνω, αν ήταν επιτυχημένος ή όχι. Το τι αφήνει, δηλαδή, πίσω του όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, που πάντα έρχεται, να εγκαταλείψει την εξουσία. Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα κι όσον αφορά το ΣΥΡΙΖΑ η υστεροφημία του θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα έχει κατορθώσει να σχηματίσει ένα συμπαγές κόμμα με βαθιές ρίζες στην κοινωνία, που θα αποτελεί ισχυρό πόλο και μετά από την απομάκρυνσή του από την ηγεσία του...

Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι επίσης να μην αφήσει πίσω του, όπως ο Ανδρ. Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ, ένα αρχηγικό κόμμα τού οποίου ο σύνδεσμος με τους πολίτες θα είναι η σχέση εξάρτησης. Πέραν του ότι αυτή η λογική εξεμέτρησε το βίο της, όπως φαίνεται κι από την εξαΰλωση του ΠΑΣΟΚ, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές και τις αξίες τής Αριστεράς στην οποία εξακολουθεί να τοποθετείται ο ΣΥΡΙΖΑ...

Το αν αυτή η Αριστερά θα αγκαλιάζει κι εκείνους με διαφορετικές κομματικές και πολιτικές αφετηρίες που αποδέχονται ωστόσο το πρόγραμμά της, το αν θα συμπεριλαμβάνει κι αυτούς που δεν επιθυμούν την ηγεμονία Μητσοτάκη δεν είναι το μείζον. Το σημαντικό είναι η εσωκομματική δημοκρατία να λειτουργεί, αλλά και να διευρύνεται χωρίς αποκλεισμούς ιδεολογικής καθαρότητας...

Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, ότι ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να υπολογίζει τα θεσμικά όργανα του κόμματος και πως τα θεσμικά όργανα οφείλουν να υπολογίζουν τη βούληση της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων τού κόμματος. Ούτε η ενός ανδρός αρχή ούτε η ιδεολογική περιχαράκωση θα επιτρέψουν η αναπόφευκτη, νωρίτερα ή αργότερα, νέα κυβερνητική θητεία τού ΣΥΡΙΖΑ να αποφύγει τα λάθη τής πρώτης και να μην τον μετατρέψει σε ένα κόμμα αποδεκτό από το ολιγαρχικό κατεστημένο...

Οι αρχηγοί έχουν υποχρέωση να ακούνε τον αντίλογο κι ο αντίλογος, όταν είναι μειοψηφικός, να δεσμεύεται ότι δεν θα αποτελεί εμπόδιο στην υλοποίηση δημοκρατικών αποφάσεων. Αλλιώς υπάρχει πάντοτε ανοιχτή η πόρτα τής εξόδου, αλλά, όπως διαπίστωσαν κι ο Π. Λαφαζάνης και η Ζ. Κωνσταντοπούλου, η κοινωνική πραγματικότητα μπορεί να μην στοιχίζεται πίσω από τους δογματισμούς επαναστατών τού δωματίου...

Ο Τσίπρας παραμένει η πιο αξιόπιστη επιλογή κι αυτό είναι κατάντια...

Αν μη τι άλλο, ο Αλ. Τσίπρας ξέρει να αναλαμβάνει ρίσκα προκειμένου να επιτυγχάνει την πολιτική του διάσωση. Το έπραξε το καλοκαίρι τού 2015 με το δημοψήφισμα και στη συνέχεια με τις πρόωρες εκλογές τού Σεπτεμβρίου, το κάνει και τώρα με την ψήφο εμπιστοσύνης...

Σε όλες, πάντως, αυτές τις περιπτώσεις το ρίσκο ήταν μετρημένο, αφού είχε βάλει από πριν κάτω τα κουκιά και είχε διαπιστώσει ότι του βγαίνουν. Ταυτίζεται, όμως, η πολιτική διάσωση Τσίπρα με το εθνικό και, κυρίως, με το λαϊκό συμφέρον;...

Η θετική απάντηση δεν έρχεται τόσο αβίαστα όσο το 2015, την εποχή δηλαδή που ο σημερινός πρωθυπουργός υποσχόταν ρήξη με τους δανειστές στην περίπτωση που επέμεναν στην άγρια και ταξική λιτότητα. Αυτήν τη στιγμή, ωστόσο, δεν βρίσκω κάποιον στο ελληνικό κομματικό σύστημα που θα μπορούσε να υπερασπιστεί καλύτερα τα λαϊκά συμφέροντα με προοπτικές επιτυχίας...

Συμπαθής, για παράδειγμα, ο Γιάνης Βαρουφάκης, συμπαθής κι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, αλλά για τα τηλεοπτικά παράθυρα και το πεζοδρόμιο κι όχι για να λαμβάνουν αποφάσεις ή για να διαπραγματεύονται με τους ισχυρούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αν κάτι, άλλωστε, αποδεικνύει ο "εκβιασμός" Τσίπρα σε Π. Καμμένο είναι ότι ο πρωθυπουργός ξέρει πώς παίζεται το παιχνίδι κι αυτό δεν είναι δίχως σημασία...

Όπως κι αν έχει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα έχουν απολέσει σημαντικό κομμάτι από το πολιτικό τους κεφάλαιο: το ηθικό τους πλεονέκτημα έχει σμικρυνθεί από συμπεριφορές που θυμίζουν αντίστοιχες του παλιού κατεστημένου, οι πολιτικές τους δεν είναι τόσο ριζοσπαστικές όσο θα έπρεπε, ο κομματισμός και το ρουσφέτι ανθίζουν, και η προστασία κι ενίσχυση των μικρομεσαίων έχει περιοριστεί κατά βάση στη χορήγηση επιδομάτων και δεν έχει επεκταθεί στην παραγωγή νέου πλούτου με ίσες ευκαιρίες και στη δίκαιη διανομή τού παραγόμενου. Με λίγα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιτύχει πολύ λιγότερα από όσα υποσχέθηκε και γι' αυτό το ότι παραμένει η πιο αξιόπιστη πολιτική δύναμη για τους πιο αδύναμους σηματοδοτεί και τη γενικότερη μετριότητα του πολιτικού μας προσωπικού...



  

Για παρτάκηδες ελληναράδες δεν τα πήγαμε καθόλου άσχημα...

Ίσως με έπιασε το πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά σήμερα λέω να είμαι καλός. Να μην ασχοληθώ, για παράδειγμα, με το μητσοτακέικο και τις οφσόρ του ή με τις απειλές Τραμπ σε βάρος ολόκληρου του πλανήτη...

Λίγες ημέρες πριν μπούμε στο 2018 και με τον ορυμαγδό επιδομάτων και λοιπών κυβερνητικών προσφορών για να μειωθεί η δημοσκοπική ψαλίδα με τη ΝΔ, σκέφτομαι πως αυτός ο λαός δεν τα πήγε και τόσο άσχημα τα οκτώ χρόνια μιας πρωτοφανούς για τα ευρωπαϊκά μεταπολεμικά δεδομένα οικονομικής και μεταναστευτικής- προσφυγικής κρίσης. Την ώρα που σε εύρωστα ευρωπαϊκά κράτη, τα οποία δέχθηκαν ελάχιστους πρόσφυγες και μετανάστες σε σχέση με την Ελλάδα, η ακροδεξιά είτε απειλεί να ανέλθει στην εξουσία είτε έχει ήδη ανέλθει, στη χώρα μας αυτή έχει μαζευτεί σε ποσοστό που δεν είναι αμελητέο, αλλά πάντως δείχνει να έχει πιάσει ταβάνι...

Η ελληνική κοινωνία κρατήθηκε ζωντανή και φιλοξένησε τους απελπισμένους της Γης πρώτα και κύρια γιατί παρέμεινε κοινωνία και δεν λειτούργησε με βάση το νόμο τής ζούγκλας. Οι παρτάκηδες ελληναράδες που μαζί τα έφαγαν και κοιτούσαν μόνο την προσωπική τους κονόμα την πρώτη δεκαετία τού 2000, όπως διαχρονικά τους παρουσιάζουν οι ευρωλιγούρηδες, επέδειξαν αξιοθαύμαστη αλληλεγγύη όχι μόνο σε υλικό, αλλά και σε ψυχικό επίπεδο...

Στις δύσκολες στιγμές από κάπου θέλει να κρατιέται ο καθένας κι ευτυχώς βρέθηκαν και θεσμοί και συλλογικότητες που πρόσφεραν το χέρι τους σε ανθρώπους που πνίγονταν. Σε αυτούς, για να είμαι δίκαιος, δεν εξαιρώ ακόμα και την εκκλησία, η οποία θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα αλλά κι αυτά που έκανε δεν είναι λίγα...

Αυτό το κίνημα πολιτών που άνθισε τα μνημονιακά χρόνια στοχοποιήθηκε από τους Θεσμούς και την κυβέρνηση με την αυτεπάγγελτη δίωξη όσων απειλούν συμβολαιογράφους, η οποία ευτυχώς αποσύρθηκε. Δεν αμφισβητώ πως γίνονται ακρότητες από τις οποίες κερδίζουν στρατηγικοί κακοπληρωτές. Αλίμονο, όμως, σε μια πολιτεία που θεσμοθετεί δρακόντειους νόμους και τον αυταρχισμό γιατί φοβάται να επιβάλει το νόμο και την τάξη με άλλους τρόπους. Κι αναρωτιέμαι, αν αύριο μεθαύριο η αστυνομία συνελάμβανε τον Π. Λαφαζάνη, τον Δ. Στρατούλη ή την Ζ. Κωνσταντοπούλου τι θα έπραττε η κυβέρνηση, η οποία όταν ήταν αντιπολίτευση στηλίτευε, και δικαίως, το κλίμα τρομοκρατίας και βίας;...

Υ.Γ. Καλά Χριστούγεννα σε όλους, ο vromostomos επιστρέφει την Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου!



   

Κότες στο δωμάτιο...

Είναι λογικό εκείνοι που δεν αγωνίστηκαν ποτέ ή υποχώρησαν μπροστά στην πρώτη δυσκολία να προσπαθούν ακόμα και δύο χρόνια μετά να αποδομήσουν την υπερήφανη διαπραγμάτευση του 2015. Ήταν, άλλωστε, από τότε ορατότατη η λύσσα τους να δουν να υποκύπτουν εκείνοι που αντιστέκονταν σε αυτό που τους ίδιους τους συνέθλιβε, όπως θα έγραφε κι ο Αλμπέρ Καμί...

Είναι, ωστόσο, τόσο κοντόφθαλμοι που κι εν έτει 2017 δεν εστιάζουν την κριτική τους απέναντι στον Αλ. Τσίπρα στο ότι δεν είχε ή δεν σκεφτόταν "plan B", αλλά στις προτάσεις Βαρουφάκη ή Λαφαζάνη, οι οποίες διακινδύνευαν τη συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη. Λες κι ο πρωθυπουργός δεν απέλυσε ποτέ τον Γιάνη ή δεν αποχώρησε ποτέ ο Παναγιώτης από το ΣΥΡΙΖΑ και στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου του 2015 έφτασε στη ρήξη, στο Grexit και στη δραχμή...

Το έγκλημα του Αλέξη δεν ήταν ότι έχρισε υπουργό Οικονομικών τον Γιάνη, ότι του είχε ζητήσει εναλλακτικά σχέδια ή ότι πολέμησε μέχρι τέλους για το σκίσιμο των μνημονίων και τη διάσωση της ελληνικής κοινωνίας με όρους δικαιοσύνης. Το έγκλημά του αποδεικνύεται, με βάση και τις νέες απαιτήσεις τού ΔΝΤ για επίσπευση εφαρμογής τού τέταρτου μνημονίου κι άλλα συμπληρωματικά μέτρα, ότι κατέβηκε να δώσει μια μάχη πιστεύοντας ότι ο αντίπαλος θα υποταχθεί στην αριστερή γοητεία του και στο ότι είχε έναν ολόκληρο λαό μαζί του...

Στο τέλος, μάλιστα, όπως αποκαλύπτεται σταδιακώς, δεν αγωνίστηκε για τη νίκη, αλλά για την καλύτερη επικοινωνιακή διαχείριση της ήττας του. Το τελευταίο το κατάφερε- επανεκλέχθηκε το Σεπτέμβριο του 2015- μόνο που απώλεσε την ευκαιρία η Ιστορία να μην τον καταγράψει ως έναν ακόμα από τους εκατοντάδες πρωθυπουργούς που πέρασαν από αυτήν τη χώρα, αλλά ως ηγέτη που έκανε ό,τι κάνουν οι ηγέτες και ξεχωρίζουν: αναλαμβάνουν ρίσκα τα οποία περιμένουν από το μέλλον να τα δικαιώσει αντί να αποκαλύπτονται ως κότες στο δωμάτιο, παραφράζοντας το βιβλίο Βαρουφάκη που τόση συζήτηση έχει προκαλέσει...

Φυσικά και δεν ήταν εύκολη η θέση τού Αλέξη Τσίπρα το καλοκαίρι τού 2015. Κι ο γράφων, άλλωστε, είχε στηρίξει την απόφασή του να μην τα τινάξει όλα στον αέρα, με την προϋπόθεση όμως πως επρόκειτο για μια τακτική αναδίπλωση κι όχι στρατηγική, όπως αποδείχθηκε στην πράξη. Αν ήξερα τότε αυτά που ξέρω σήμερα, θα προέκρινα το "γαία πυρί μιχθήτω". Κι αν τώρα πράγματι ο Γιάνης Βαρουφάκης θυμίζει λίγο κερατωμένο σύζυγο μπορώ να αντιληφθώ την πικρία και την απογοήτευση ενός ανθρώπου που πίστεψε ότι εκείνοι που τον κάλεσαν να συγκυβερνήσει μαζί τους θα ήταν στην πράξη διαφορετικοί από τους προηγούμενους, αλλά αποδείχθηκαν εν τέλει το ίδιο κότες...

Γι' αυτό και για πολλά ακόμα βρίσκω χυδαία την επίθεση που ασκείται στον Γιάνη όχι για το περιεχόμενο των όσων αποκαλύπτει στο βιβλίο του, αλλά για το ότι ηχογραφούσε τις συζητήσεις τους. Δεν τους πειράζει, δηλαδή, που τους εκθέτει στην ουσία ως ριψάσπιδες και καρεκλοκένταυρους, αλλά το ότι υπάρχουν πειστήρια γι' αυτό. Αν μη τι άλλο, (και) με αυτήν τη συμπεριφορά αποκαλύπτεται η ποιότητα των ανθρώπων που μας κυβερνούν...

Μνημονιακοί, αυτοί οι μεγάλοι δραχμιστές...

Οι μνημονιακοί δήθεν ευρωπαϊστές πέτυχαν το φαινομενικώς ακατόρθωτο: για πρώτη φορά σε δημοσκόπηση η πλειοψηφία χαρακτηρίζει λανθασμένη απόφαση την ένταξη της χώρας μας στο ευρώ, την ίδια ώρα που τα ποσοστά εκτίμησης είναι μοιρασμένα για το αν θα κατορθώσει η Ευρωζώνη να επιβιώσει. Μια ματιά σε αντίστοιχες δημοσκοπήσεις ακόμα κι ένα χρόνο πριν αρκεί για να γίνει κατανοητό ότι η ελληνική κοινή γνώμη καλώς ή κακώς γκρεμίζει θέσφατα κι ανατρέπει αντιλήψεις που μέχρι προσφάτως θεωρούνταν δεδομένα...

Ποιος φταίει κατά βάση για το ότι οι Έλληνες μεταλλάσσονται με ραγδαίο ρυθμό σε ευρωσκεπτικιστές και δραχμιστές; Μα, εκείνοι που λάνσαραν και υιοθέτησαν πολιτικές στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης οι οποίες, ωστόσο, στην ουσία δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ρίχνουν νερό στο μύλο τού ευρωσκεπτικισμού και των ακραίων αντιδράσεων απέναντι στην ΕΕ...

Η όλη ιστορία θυμίζει τον σύζυγο που παραμελεί ή και ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του, η οποία μέχρι πρότινος δεν ήθελε ούτε καν να κοιτάξει άλλον άνδρα, και ύστερα αναρωτιέται γιατί τον εγκατάλειψε. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον ελληνικό λαό για το ότι αισθάνεται φυλακισμένος εντός τής Ευρωζώνης, ακόμα κι αν του φέρνει στο κελί του από καιρού εις καιρόν κονδύλια για να μην λιμοκτονήσει; Δεν καταλαβαίνουν οι καθοδηγητές της πόσο ταπεινωτικό είναι να αισθάνονται οι πολίτες ενός κράτους- μέλους πως τελούν υπό συνεχή επιτροπεία και πως αν τολμήσουν να ξεστρατίσουν έστω και λιγάκι θα δεχθούν βουρδουλιά στην πλάτη;...

Θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο, πως εγκληματήσαμε και γι' αυτό φυλακιστήκαμε. Ποιος είναι, όμως, αναμάρτητος κι αλάνθαστος όταν η ζωή του εξετάζεται κάτω από ένα μικροσκόπιο; Είναι αναμάρτητη κι αλάνθαστη η Γερμανία των κομπραδόρικων εταιρειών και των αντίθετων με το Σύμφωνο Σταθερότητας υψηλών πλεονασμάτων; Και πώς είναι δυνατό εν έτει 2017 πλέον να ισχυριζόμαστε ακόμα πως οι αμαρτωλοί δικαιούνται μόνο τιμωρίας κι όχι σωφρονισμού;...

Με τη λογική "αμάρτησες,κολάζεσαι στην αιωνιότητα" στη Γερμανία θα έπρεπε να επιβληθούν οι πιο δυσβάσταχτες κυρώσεις μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και να μην της είχε χαριστεί ούτε ένα μάρκο χρέος. Στο κάτω κάτω της γραφής οι Έλληνες δανείζονταν πάνω από τις δυνάμεις τους για να αγοράζουν Πόρσε Καγιέν και για να πηγαίνουν διακοπές στις Μπαχάμες, δεν έστελναν Εβραίους, Τσιγγάνους κι ανάπηρους στα κρεματόρια...

Στην πραγματικότητα, επομένως, οι πιο ένθερμοι αντιευρωπαϊστές και δραχμιστές δεν είναι η Ζ. Κωνσταντοπούλου ή ο Π. Λαφαζάνης αλλά εκείνοι, όπως ο άθλιος Κούλης, που αυτοπαρουσιάζονται μνημονιακότεροι των μνημονίων, ζητώντας στην ουσία ακόμα και την κατάργηση της δημόσιας υγείας και παιδείας αρκεί να ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση. Αυτοί είναι που μας οδηγούν στο Νομισματοκοπείο κι όχι η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ή οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα...

Οι αριστεροί τής αυτολύπησης ουρλιάζουν, το καραβάνι προχωρά...

Οι δραχμιστές διαθέτουν ένα πολύ ισχυρό ατού στο οπλοστάσιό τους κι αυτό συνδέεται με το ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τα ιστορικά γεγονότα, ούτε καν ως υπόθεση εργασίας σε ένα πειραματικό εργαστήρι. Εν προκειμένω, δεν μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω στη Σύνοδο Κορυφής της 13ης Ιουλίου 2015 ώστε να αποφασίσει ο Αλέξης Τσίπρας την πλήρη ρήξη με τους Ευρωπαίους, τη χρεοκοπία, την εξαέρωση των τραπεζικών καταθέσεων, την πλήρη απαξίωση των χαρτονομισμάτων που είχαμε στα χέρια μας, την αυτόματη διακοπή τής μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων- οι οποίοι αν σήμερα πληρωθούν μία ημέρα αργότερα ξεσηκώνουν τον κόσμο- και των συνταξιούχων και τη σχεδόν αυτόματη των ιδιωτικών υπαλλήλων...

Όλα αυτά δεν έγιναν, οπότε εκ του ασφαλούς μπορούν να έρχονται σήμερα οι δραχμιστές και να ισχυρίζονται πως ο πρωθυπουργός είναι προδότης τού "όχι" τού δημοψηφίσματος και της Αριστεράς. Από τα θεωρεία τής Ιστορίας τούς δίνεται η δυνατότητα να αισθάνονται δικαιωμένοι για κάθε νεοφιλελεύθερο μέτρο που έχει επιβληθεί στη χώρα με το τρίτο μνημόνιο και να προσδοκούν πως ο ελληνικός λαός, ο οποίος δεν τους έβαλε καν στη Βουλή στις τελευταίες εκλογές, θα καταλάβει κάποια στιγμή- σε αυτήν τη ζωή ή την επόμενη δεν έχει διευκρινιστεί- το λάθος του και θα εμπιστευτεί τις τύχες του στα χέρια τους...

Ο ΣΥΡΙΖΑ φθείρεται και για το ότι έχει στις τάξεις του αρκετούς ανίκανους να διοικήσουν έστω καφενείο ή ακόμα και φαύλους, αλλά δεν διαπιστώνω κάποια ιδιαίτερη δυναμική τής Ζωής, της Ραχήλ, του Παναγιώτη ή του Γιάνη. Το Σεπτέμβριο έλεγαν πως ο λαός δεν έχει καταλάβει τι ψηφίστηκε τον Αύγουστο. Ύστερα από την ολοκλήρωση της ψήφισης όλων των επώδυνων μέτρων η ρητορική τους δεν έχει αλλάξει: "περιμένετε να αυξηθεί τρία ολόκληρα λεπτά ο καφές στην καφετέρια και θα διαπιστώσετε ότι εμείς είμαστε οι γνήσιοι απόγονοι του Άρη Βελουχιώτη και του Τσε Γκεβάρα"...

Τα ημερολόγιά τους είναι ακόμα κολλημένα στον περασμένο Ιούλιο, αδυνατούν και τώρα να κατανοήσουν ότι δεν κατεβήκαμε στο γήπεδο να παίξουμε χωρίς αντίπαλο ή ότι ο συμβιβασμός είναι πολύ λιγότερο επώδυνος από μια νέα μικρασιατική καταστροφή. Γιατί αυτό, ακριβώς, αποτράπηκε αν δεν το έχετε πάρει ακόμα χαμπάρι κυρίες και κύριοι της εξωπραγματικής Αριστεράς, που ευτυχώς δεν σας εισάκουσε ο Αλέξης Τσίπρας. Γι' αυτό και σε μερικούς μήνες από σήμερα η Ελλάδα θα είναι μια πολύ διαφορετική χώρα, προς το καλύτερο, από αυτή που παρέλαβε η κυβέρνηση της Αριστεράς τον Ιανουάριο του 2015. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, χάνεται μόνο όταν κλαίγεσαι πάνω από το χυμένο γάλα συντασσόμενος με την Αριστερά της αυτολύπησης...

Δεν διεκδικώ δάφνες αριστεροσύνης: δεν πολέμησα στον εμφύλιο απέναντι στους δοσίλογους, δεν φυλακίστηκα, δεν εξορίστηκα, δεν εκτελέστηκα, δεν είμαι καν ενεργός στα κοινωνικά κινήματα αλληλεγγύης όσο θα έπρεπε να είμαι. Από όσο ξέρω, ωστόσο, το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς από εκείνους που διατείνονται πως αυτοί είναι οι καθαροί, οι αγνοί, οι έντιμοι κληρονόμοι τού Μαρξ και του Ένγκελς, του Λένιν ή του Τρότσκι κι όλοι οι υπόλοιποι ρεβιζιονιστές κι οπορτουνιστές...

Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πέτυχε με μια μπαταριά να σκοτώσει όλους τους λύκους ή γιατί επέλεξε στη δεύτερη φάση τής προσπάθειας για κοινωνική δικαιοσύνη να χρησιμοποιήσει Δούρειους Ίππους αντί να πετροβολά το κάστρο σε μια άσκηση επαναστατικής γυμναστικής που τόσο αρέσει στους λαφαζάνηδες, αυτό συνιστά εσχάτη προδοσία εκείνων που κυβερνούν ή όσων βλέπουν στον Αλέξη Τσίπρα έναν ηγέτη μακράς πνοής...

Δεν αισθάνομαι λιγότερο έντιμος από τη Β. Κατριβάνου, τον Στ. Παναγούλη κι από τους υπόλοιπους που κατέβηκαν από το πλοίο δίχως να περιμένουν να κρίνουν την ημέρα όταν θα έχει φτάσει το ηλιοβασίλεμά της. Πόσω μάλλον όταν η δεξιά κατηγορεί και σήμερα τον Αλέξη Τσίπρα γι' αυτό ακριβώς στην ουσία για το οποίο οι αριστεριστές ισχυρίζονται πως πρόδωσε: για το ότι παλεύει για το σοσιαλισμό- εξ ου και οι ειρωνείες για τη Βενεζουέλα όταν ο νεοφιλελευθερισμός στην Ευρώπη φέρνει την ακροδεξιά στα πρόθυρα της εξουσίας- περισσότερο από όσο το αντέχει η ελίτ αυτού του τόπου...



  

Το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι Τσίπρας ή Κουτσούμπας…

Βρισκόμαστε, πλέον, πολύ κοντά στο τέλος τού δράματος, είτε αυτό είναι για καλό είτε για κακό. Τον περασμένο Αύγουστο ΣΥΡΙΖΑ,ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο γιατί η εναλλακτική ήταν η δραχμή. Σήμερα δεν έχει αλλάξει ουσιαστικώς τίποτα, απλώς βρισκόμαστε στη φάση εφαρμογής όσων αποφασίστηκαν το καλοκαίρι κι ας παριστάνει η αντιπολίτευση πως αντιδρά σε αυτά που και η ίδια είχε συμφωνήσει. Το ασφαλιστικό και το αγροτικό που έχει προτείνει η κυβέρνηση είναι πολύ μαλακότερα από αυτά που θα πρότειναν οι νεοφιλελεύθεροι Κούλης και Σταύρος και σαφώς ηπιότερα από αυτά που επιθυμούν οι δανειστές. Μπορούμε, επομένως, να κοροϊδευόμαστε για πολύ καιρό ακόμα αλλά η μοναδική πραγματική αντιπολίτευση αυτήν τη στιγμή στη χώρα είναι το ΚΚΕ, η Χρυσή Αυγή και τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, με προεξάρχουσα τη ΛΑΕ…

Οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας είναι δύο: είτε παίρνουμε μια βαθιά αναπνοή, εφαρμόζουμε τις μνημονιακές δεσμεύσεις, όσο σκληρές κι αν είναι, με την ελπίδα πως σε μερικούς μήνες θα ξεκινήσει η συζήτηση για τη διευθέτηση του χρέους και την ανάπτυξη, είτε επιλέγουμε το δρόμο της ρήξης, ο οποίος σημαίνει έξοδο από την Ευρωζώνη και πλεύση σε άγνωστα ύδατα. Μόνο αν διέθετα το κληρονομικό χάρισμα θα ήμουν σίγουρος για το ποιά είναι η ορθή επιλογή. Μόνο την εκτίμηση μπορώ να κάνω πως είναι προτιμότερο η Ευρώπη να διαλυθεί, αν διαλυθεί, για άλλο λόγο κι όχι για την Ελλάδα. Σε έναν πλανήτη που διολισθαίνει, όσο εσχατολογικό κι αν διαβάζεται, σε μια παγκόσμια σύγκρουση, μόνο συνετό δεν είναι να το παίξουμε μοναχικοί λύκοι. Πόσω μάλλον όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να αλλάξουν οι πολιτικές ισορροπίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μακριά από τη λιτότητα κι εγγύτερα στην κοινωνική δικαιοσύνη…

Όσες, λοιπόν, αντιπολιτευτικές κορόνες κι αν βγάζουν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ένωση Κεντρώων και Ποτάμι, οι μόνοι που διαθέτουν τα δικά τους επιχειρήματα απέναντι στην κυβέρνηση είναι ο Δ. Κουτσούμπας, ο Ν. Μιχαλολιάκος, ο Π. Λαφαζάνης, η Ζ. Κωνσταντοπούλου, ο Γιάνης Βαρουφάκης, το Μ-Λ ΚΚΕ και τα λοιπά και τα λοιπά. Οι υπόλοιποι δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να εξακολουθούν να αποτελούν εντός του Κοινοβουλίου τη φωνή της διαπλοκής που καταρρέει. Αν κάποτε, επομένως, το ερώτημα ήταν «Καραμανλής ή τανκ», τώρα στην ουσία είναι Τσίπρας ή Κουτσούμπας ή, έστω, Λαφαζάνης. Κι ό,τι προκύψει…    

Ζωή και Γιάνη, δεν είναι ο Αλέξης ο εχθρός αλλά εκείνοι που εκμεταλλεύονται τον έρωτά σας γι' αυτόν...

Πριν ένα χρόνο το "Πρώτο Θέμα" δημοσίευε σεξιστικά σχόλια, ακόμα και πρωτοσέλιδα, για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Την περασμένη Κυριακή η τέως πρόεδρος της Βουλής επέλεξε να δώσει συνέντευξη και σε αυτήν τη ρυπαροφυλλάδα προκειμένου να μην μείνει κανένας στον κόσμο που να μην μάθει τον καημό της για τον Αλέξη. Την ίδια ώρα, ο Γιάνης Βαρουφάκης μίλησε πάλι για συνθηκολόγηση της κυβέρνησης τον Ιούλιο σε ένα πρόγραμμα που κανείς δεν πιστεύει. Κι έχει δίκιο, μόνο που για μια ακόμα φορά λησμόνησε να αναφερθεί στη δική του ευθύνη για την αποτυχία τής διαπραγμάτευσης και, κυρίως, να δώσει μια πειστική εξήγηση για το πώς θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα τα πράγματα στις 13 Ιουλίου αν ο πρωθυπουργός επέλεγε τη ρήξη...

Οσο για τον Π. Λαφαζάνη και τη ΛΑΕ του, επιμένουν σε μία ρητορική η οποία ανήκει στο παρελθόν γιατί απλούστατα έχει ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Ναι, οι δανειστές είναι αρπακτικά που θέλουν να επιβάλουν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο και στην Ελλάδα και να αρπάξουν την περιουσία της μπιρ παρά. Από πού κι ως πού, ωστόσο, είναι καλύτεροι ή λιγότερο ιμπεριαλιστές οι ρώσοι, στο άρμα των οποίων θα ήθελε να μας εντάξει ο Παναγιώτης; Και πώς μπορεί να προκύψει ο σοσιαλισμός σε μια χώρα που δίχως διεθνή χρηματοδότηση αυτήν τη στιγμή δεν θα μπορούσε να πληρώνει ούτε καν αυτούς τους πετσοκομμένους μισθούς και συντάξεις;...

Ο κόσμος τα καταλαβαίνει όλα αυτά γι' αυτό κι όλοι οι υπέρμαχοι της αριστερής καθαρότητας σε έναν δυστοπικό πλανήτη δεν έχουν κατορθώσει να συγκινήσουν εκείνους που είναι δυσαρεστημένοι με την πορεία τής κυβέρνησης και στρέφονται σε άλλες λύσεις. Τα χαμηλά ποσοστά τής εξωπραγματικής Αριστεράς αποδεικνύουν ότι το δίλημμα πλέον δεν είναι μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Κι αυτό όχι γιατί οι πολίτες θεωρούν το μνημόνιο σωτηρία για τον τόπο, αλλά γιατί αποδείχθηκε στην πράξη, όσο κι αν οι αποστάτες τού ΣΥΡΙΖΑ ρητορεύουν περί του αντιθέτου, ότι από μόνη της η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει παγιωμένες θατσερικές αντιλήψεις στην Ευρώπη. Να υπενθυμίσω, άλλωστε, πως στις 20 Φεβρουαρίου 2015 ο Γιάνης Βαρουφάκης είχε υπογράψει την παράταση του δεύτερου μνημονίου, το οποίο επίσης κανείς δεν πίστευε ότι είναι υλοποιήσιμο, και τη συναίνεσή τους είχαν δώσει τόσο η Ζωή Κωνσταντοπούλου όσο κι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Με το δικό τους τρόπο σκέψης κι εκείνοι είχαν προδώσει την Αριστερά εκείνες τις ημέρες...

Δεν είμαι ο Φρόιντ, αλλά αν μου επιτρέπετε μια επιφανειακή ψυχολογική προσέγγιση θα σας έγραφα πως η Ζωή κι ο Γιάνης είναι ακόμα ερωτευμένοι με τον Αλέξη. Μου θυμίζουν τις εγκαταλειμμένες ερωμένες, οι οποίες γυρίζουν δεξιά κι αριστερά για να περιγράφουν πόσο παλιάνθρωπος είναι ο πρώην εραστής τους αλλά αν εκείνος ξανάνοιγε την αγκαλιά του γι' αυτές, εκείνες θα επέστρεφαν με μεγάλη χαρά. Καταλαβαίνω πως αισθάνονται πληγωμένοι για την επιλογή που έκανε ο πρωθυπουργός το καλοκαίρι. Από τη στιγμή που δεν μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω για να μάθουμε τί θα συνέβαινε αν ο Αλέξης Τσίπρας διάλεγε το "γαία πυρί μιχθήτω" ο καθένας μπορεί να κάνει τις ιστορικές υποθέσεις που βολεύουν τον τρόπο σκέψης του. Αδικούν, ωστόσο, τον Αλέξη και, κυρίως, αδικούν τον εαυτό τους όσοι βγαίνουν δημοσίως και ισχυρίζονται πως η σκληρή διαπραγμάτευση του 2015 ήταν μια απάτη, πως όλα ήταν προσυμφωνημένα και το ζητούμενο ήταν πώς θα πλασάρει ο Ιούδας Ισκαριώτης Τσίπρας το τρίτο μνημόνιο στο πόπολο...

Το ομολόγησε, άλλωστε, κι ο Γιάνης Βαρουφάκης στο Βερολίνο: "χάσαμε και συνθηκολογήσαμε", το οποίο σημαίνει πως προηγήθηκε μάχη. Αντί, επομένως, να τρώμε οι Αριστεροί ο ένας τις σάρκες τού άλλου είναι προτιμότερο άνθρωποι όπως ο Γιάνης και η Ζωή, με ήθος κι αξία, να συμπαραταχθούν με τον Αλέξη και στις μάχες που ανοίγονται μπροστά μας αντί να διηγούνται τις αναμνήσεις τους στη μία συνέντευξη μετά από την άλλη σαν να βρίσκονται στο τέλος τής ζωής τους, δίνοντας άθελά τους άλλοθι στη σαπισμένη μεταπολίτευση. Δεν είναι ο Αλέξης ο εχθρός σύντροφοι, αλλά ο νεοφιλελευθερισμός, τον οποίο μπορείς να πολεμήσεις με πιο έξυπνες τακτικές από το "αέρα πατέρα"... 

Ενας λαός ερωτευμένος με τον ηγέτη του...

Αρχές δεκαετίας τού 1970 είχε επισκεφθεί τη χώρα μας αμερικανός μεγαλοστέλεχος δισκογραφικής εταιρείας και είχε ζητήσει να ακούσει τον δημοφιλέστερο τραγουδιστή εκείνη την εποχή στην Ελλάδα. Οταν οι δικοί μας έβαλαν στο πικάπ ένα δίσκο τού Τόλη Βοσκόπουλου, το αμερικανάκι έπεσε από τα σύννεφα κι αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατό να είναι τόσο λαοφιλής κάποιος που τραγουδά με τη μύτη του. Αυτόν τον τύπο μου θυμίζουν όλοι εκείνοι οι ξένοι που αναρωτιούνται πώς μπορεί να παίρνει πάνω κάτω το ίδιο εκλογικό ποσοστό τού Ιανουαρίου ο πολιτικός ο οποίος είχε υποσχεθεί να σκίσει τα μνημόνια κι έφερε νέο, ο άνθρωπος επί των ημερών τού οποίου επιβλήθηκαν capital control στις τράπεζες και το κόμμα του διασπάστηκε πριν από λιγότερο από ένα μήνα. Αδυνατούν όλοι αυτοί να αντιληφθούν ότι ανάμεσα σε όλα τα ελαττώματα της φυλής μας, υπάρχουν και κάποια προτερήματα, όπως το να αναγνωρίζεται το πάθος όταν το συναντάμε...

Η νίκη δεν ανήκει στο ΣΥΡΙΖΑ. Με οποιονδήποτε άλλο ηγέτη θα είχε χάσει τις εκλογές. Ο ελληνικός λαός δεν είναι ερωτευμένος με τους φλαμπουράρηδες, τους τσακαλώτους ή τους βούτσηδες, αλλά με τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν ψήφισε υπέρ των μνημονίων ούτε για να μην κλείσει η αριστερή παρένθεση, αλλά γιατί πιστεύει ότι αν κάποιος μπορεί να σώσει τη χώρα αυτός δεν είναι άλλος από τον σαραντάρη που το πρόσωπό του αποτυπώνει κάθε στιγμή τα πραγματικά του συναισθήματα, από τον πρωθυπουργό που, όπως είπε ο Πάμπλο Ιγκλέσιας των Podemos, πολέμησε σαν λιοντάρι απέναντι στα θηρία κι όταν έχασε έπραξε αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο για κάθε ηγέτη, αλλά που κανένας δεν το έκανε πριν από εκείνον: απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό για να ανανεώσει την εντολή προς το πρόσωπό του από τη στιγμή που οι συνθήκες δεν του επιτρέπουν, τουλάχιστον όχι άμεσα, να εφαρμόσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης...

Την Κυριακή, εξάλλου, γκρεμίστηκε πανηγυρικώς ο μύθος που ήθελε τον Αλέξη Τσίπρα να έχει προδώσει το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Το ΚΚΕ πήρε το ίδιο ποσοστό με τον Ιανουάριο και η Λαϊκή Διάσπαση με τα υπερπροβεβλημένα στελέχη, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα της εξωπραγματικής Αριστεράς έμειναν εκτός Βουλής. Ο αγώνας που έδωσε μέσα στο 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ για να ξεφύγει η χώρα από τη μέγγενη των μνημονίων και η ήττα που τον ακολούθησε απόδειξε ότι αν υπάρχει ένας τρόπος για να ανασάνουμε αυτός περνά μέσα από την όσο το δυνατό πιο άμεση τήρηση όλων των συμβατικών μας δεσμεύσεων, ώστε οι ξένοι να μην έχουν καμία δικαιολογία να επιμείνουν σε ένα μη βιώσιμο πρόγραμμα, και κυρίως την πάλη για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη, η οποία είναι το σπίτι μας...

Η νίκη Τσίπρα αποτελεί ένα πολύ καλό όπλο για την Αριστερά στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, η οποία έχει μπροστά της εκλογές μέσα στο φθινόπωρο, αλλά και για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, η οποία δείχνει τα πρώτα σημάδια αφύπνισης κι αρχίζει να συγκροτεί ένα μέτωπο αντιλιτότητας κόντρα στην Ανγκ. Μέρκελ. Ο Π. Λαφαζάνης έμεινε στα αυτοσαρκαστικά σποτάκια χωρίς να μας πει ποτέ τί περιλαμβάνει ο άλλος δρόμος του. Το ΚΚΕ, ο γενικός γραμματέας τού οποίου φορά Ρόλεξ (το ότι μπορεί να είναι ψεύτικο κάνει ακόμα γελοιωδέστερη την ταπείνωσή του στον καπιταλιστικό καταναλωτισμό), είναι αδύνατο να συγκινήσει ένα ευρύτερο ακροατήριο με επιχειρήματα του τύπου "να περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες για τον σταλινισμό" (πόσο πιο ώριμες μπορεί να γίνουν από τώρα που είμαστε χρεοκοπημένοι;) και "να βγούμε από το ευρώ και την Ε.Ε. αλλά και να μην επιστρέψουμε στη δραχμή"! Οσο στον Περισσό είναι τόσο ξεκάθαροι όπως ο πρόεδρος του Εδεσσαϊκού στο περίφημο βιντεάκι ας μην περιμένουν να τους αγαπήσουν περισσότεροι από έναν κλειστό πυρήνα σταλινοταλιμπάν...

Ο Αλέξης Τσίπρας, μαζί με τον "Χαϊλάντερ" Π. Καμμένο, καλείται από εδώ και πέρα να κάνει ένα μικρό θαύμα: πέρα από το να πετύχει καλές συμφωνίες για ανοιχτά ζητήματα, όπως του χρέους, του ασφαλιστικού και των εργασιακών σχέσεων, και παραλλήλως με την εφαρμογή ενός δύσκολου προγράμματος να προχωρήσει και πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης οι οποίες θα συνδυάζουν αναπτυξιακές λογικές. Αν πρωθυπουργός, για παράδειγμα, στην Ισπανία είναι σε μερικούς μήνες ο Πάμπλο Ιγκλέσιας το εγχείρημα θα μοιάζει πιο υλοποιήσιμο. Αν όχι, τότε ο πρωθυπουργός οφείλει απέναντι στο λαό που τον εμπιστεύτηκε ξανά να αγωνιστεί μέχρι τέλους, όπως έκανε και την προηγούμενη περίοδο, με τη συνδρομή ωστόσο αυτήν τη φορά πιο συγκροτημένων προσωπικοτήτων σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν και με την αναγκαιότητα να προχωρήσει σε ριζικές μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση, στην παιδεία, στην υγεία, στη διαπλοκή, στη διαφθορά και σε άλλους κρίσιμους τομείς όπου δεν απαιτούνται απαραιτήτως χρήματα αλλά βούληση για να αλλάξουν χρόνιες παθογένειες. Η διακυβέρνηση Τσίπρα στην ουσία ξεκινά τώρα. Πρέπει, όμως, να γνωρίζει ότι οι έρωτες (και) του εκλογικού σώματος δεν κρατούν για πολύ κι αν δεν ωριμάσουν σε βαθιά αγάπη τότε κινδυνεύουν να καταλήξουν μίσος. Κι αν δεν με πιστεύει, ας ρωτήσει όλους εκείνους που ο ίδιος εξαφάνισε από τον πολιτικό χάρτη...    



   



 

Προς εξωπραγματική Αριστερά: Δημοκρατία δεν είναι να θέλει ο λαός αυτό που εμείς θέλουμε να θέλει...

Ως ένα βαθμό κατανοώ η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης κι ο Γιάνης Βαρουφάκης να αισθάνονται απογοήτευση από τον Αλέξη Τσίπρα γιατί χάλασε ο "γάμος" τους. Ολοι μας έχουμε ερωτευτεί κι έχουμε αισθανθεί εγκατάλειψη κάποια στιγμή στη ζωή μας από ανθρώπους που αγαπήσαμε, είτε έχουμε δίκιο είτε άδικο να αισθανόμαστε έτσι, είτε, τέλος πάντων, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ωστόσο, όλοι μας πρέπει να καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει κι ένα όριο στην κριτική σε εκείνον με τον οποίο μέχρι πρόσφατα, και για πολλά χρόνια, ζούσαμε κάτω από την ίδια στέγη. Μπορώ, για παράδειγμα, να δεχθώ, για χάρη τής συζήτησης, το χαρακτηρισμό "προδότης" για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ γιατί έλεγε πως θα σκίσει τα μνημόνια κι έφερε δικό του, μολονότι έκανε τα αδύνατα δυνατά για να μην φτάσουμε σε αυτήν την κατάληξη. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι να τον κατηγορούν πρώην σύντροφοί του ούτε λίγο ούτε πολύ πως συμπεριφέρεται σαν τον δικτάτορα Παπαδόπουλο δεν αποτελεί προσβολή μόνο για τον ίδιο, αλλά και για όλους εκείνους που θα τον εκλέξουν (με την ελεύθερη ψήφο τους κι όχι με τα τανκ) ξανά πρωθυπουργό την Κυριακή...

Δεν ξέρω, παραδείγματος χάρη, όχι μόνο τύραννο αλλά ούτε καν δημοκρατικώς εκλεγμένο πρωθυπουργό που να προκηρύσσει εκλογές γιατί το πρόγραμμα με το οποίο κέρδισε τις προηγούμενες δεν είναι πλέον υλοποιήσιμο και γι' αυτό να θεωρεί ηθικό κι έντιμο να ζητά την ανανέωση της λαϊκής εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι, άλλωστε, χρησιμοποιούν σε βάρος του το επιχείρημα πως καταφεύγει συχνότερα από όσο θα έπρεπε στην ετυμηγορία τού ελληνικού λαού. Κυριακή κοντή γιορτή, εξάλλου, και τότε θα διαπιστώσουμε όλοι μας ποιές πολιτικές δυνάμεις εκφράζουν αυθεντικώς το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος και ποιές το καπηλεύονται χυδαία για να εξάγουν τα δικά τους δραχμικά συμπεράσματα...

Αν η Χρυσή Αυγή, η Λαϊκή Διάσπαση, το ΚΚΕ και τα υπόλοιπα κόμματα της εξωπραγματικής Αριστεράς λάβουν συνολικώς υψηλότερο ποσοστό από το ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ, τους ΑΝΕΛΛ και την Ενωση Κεντρώων μαζί, τότε θα παραδεχθώ ότι ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος κι αντί να μας πάει στη δραχμή προτίμησε το ευρώ. Αν, ωστόσο, όπως είναι και το πιθανότερο, το αποτέλεσμα δεν είναι ακριβώς όπως το ονειρεύονται εκείνοι που ετοιμάζουν έφοδο στο Νομισματοκοπείο καλό είναι να πάψουν από το ίδιο βράδυ να μας ζαλίζουν τον έρωτα για τον προδότη και δικτάτορα Τσίπρα. Αν κάποιος ή κάποια, άλλωστε, εκμεταλλεύτηκε το αξίωμά του/της και δικτατορικώς τους τελευταίους επτά μήνες, κάνοντας για παράδειγμα συνεδριάσεις δίχως απαρτία ή χρησιμοποιώντας το Κανάλι της Βουλής για να μεταδώσει συνέντευξη Τύπου που αφορούσε τον ίδιο/ίδια και μόνο, αυτός δεν ήταν ο τότε πρωθυπουργός. Νισάφι πια με όλους εκείνους εξ αριστερών που κατηγορούν τον Αλέξη Τσίπρα γιατί ενώ πάλεψε κι έχασε από τη Μπάγερν Μονάχου στο 90ό λεπτό με γκολ οφσάιντ δεν τα έκανε όλα γης μαδιάμ στο γήπεδο ώστε σήμερα να παίζουμε κεκλεισμένων των θυρών, με αφαίρεση βαθμών και ίσως σε άλλη κατηγορία...

Κάποιοι διαβλέπουν ενοχή στην άρνηση Τσίπρα να απαντήσει με το ίδιο καταγγελτικό ύφος στη Ζωή, στον Παναγιώτη και στον Γιάνη. "Τον κρατούν στο χέρι", ισχυρίζονται, "γι' αυτό ο μικρός δεν λέει κουβέντα". Αν είναι έτσι, πότε αλήθεια περιμένουν καταλληλότερη στιγμή οι δραχμιστές για να αποκαλύψουν τα φοβερά και τρομερά ντοκουμέντα που έχουν σε βάρος τού δοσίλογου Τσίπρα από την τελευταία εβδομάδα τού προεκλογικού αγώνα; Μήπως, επομένως, αν δεν έχουν κάτι σοβαρότερο να κατηγορήσουν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ από το ότι στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικά νηπιαγωγεία (όχι πως δεν με ενοχλεί η συγκεκριμένη πρακτική ενός Αριστερού, αλλά δεν ξέρω πολλούς πολιτικούς κι άλλων αριστερών κομμάτων που να στέλνουν τα βλαστάρια τους σε δημόσια σχολεία), καλό θα είναι οι πρώην σύντροφοι να μην εξευτελίζονται αλλο στην πολιτική αρένα σαν πληγωμένοι εραστές. Μήπως, αναρωτιέμαι μήπως, το ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν απαντά σε ανάλογο ύφος στους πρώην συντρόφους του οφείλεται ακριβώς σε αυτό, στο αίσθημα δηλαδή της διαχρονικής συντροφικότητας που τον συνδέει με συγκεκριμένα πρόσωπα, τα οποία μάλιστα περισσότερο τα ευεργέτησε παρά τον ευεργέτησαν;...

Ποιός είναι, άραγε, ο τελικός σκοπός τής Λαϊκής Διάσπασης; Να δοθεί ένα τέλος στη χουντική αριστερή παρένθεση για να επανέλθουν οι δημοκράτες τής δεξιάς; Πόση αφέλεια πια μπορεί να συγχωρηθεί στο όνομα μιας ιδεολογικής καθαρότητας η οποία έτσι κι αλλιώς δεν ορίζεται από το νόμισμα επιλογής τού καθενός; Σύντροφοι, όλοι μαζί αγωνιστήκαμε κι όλοι μαζί χάσαμε. Η διαφορά είναι πως κάποιοι αποδέχθηκαν την ήττα και τα λάθη τους και θα προσπαθήσουν να τα αποφύγουν στις επόμενες μάχες, όπως αυτή για το χρέος, που είναι άμεσα μπροστά μας και κάποιοι άλλοι επιμένουν στην επανάληψη ενός ματς που το θεωρούν στημένο (και πολύ πιθανόν να ήταν) από την πλευρά των νικητών. Μόνο που, μας αρέσει δεν μας αρέσει, ο διαιτητής έχει σφυρίξει τη λήξη, εδώ και καιρό πλέον, του πρώτου ημιχρόνου και το να στυλώνουμε τα πόδια και να μένουμε στον αγωνιστικό χώρο για διαμαρτυρία δεν μας βοηθά στο να προετοιμαστούμε καταλλήλως για να πάρουμε την ιστορική ρεβάνς. Εκτός αν το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να εμπορευόμαστε επαναστατίλα κι όχι η τελική νίκη...  





 

Τρέμη-Καμμένος κλείδωσαν τη νίκη Τσίπρα σε βάρος τού Μπροστάντζα...

Δεν θα πρωτοτυπήσω γράφοντας πως η χθεσινή τηλεμαχία ήταν άνευρη και δεν πρόσθεσε τίποτα ιδιαίτερο σε όσα ήδη ξέραμε, κοινώς δηλαδή πως ήταν "σούπα". Τσίπρας-Μεϊμαράκης κλείστηκαν στην άμυνα για να αποφύγουν τη γκάφα, ο αναιμικός Π. Λαφαζάνης απόδειξε γιατί η Ζ. Κωνσταντοπούλου θα έπρεπε να είναι πρόεδρος του κόμματός του, ο Δ. Κουτσούμπας έπαιξε για εκατομμυριοστή φορά την κασέτα ΚΚΕ, η Φ. Γεννηματά έτσι κι αλλιώς επενδύει σε αυτά που της δόθηκαν (φύλο-καταγωγή) κι όχι στα σχεδόν ανύπαρκτα πολιτικά της χαρίσματα, με Στ. Θεοδωράκη και Π. Καμμένο λόγω πίεσης να βρίσκονται στην επόμενη Βουλή να επιχειρούν, κάποιες φορές επιτυχημένα με όρους επικοινωνίας, να δώσουν το κάτι παραπάνω. Οσο για τους δημοσιογράφους, αν η Διακομματική τοποθετούσε επτά τουρίστες που δεν είχαν ιδέα για την ελληνική πραγματικότητα θα έκαναν πολύ πιο εύστοχες και δύσκολες ερωτήσεις στους πολιτικούς αρχηγούς. Φαίνεται, ωστόσο, για μια ακόμα φορά πως κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει...

Ο κερδισμένος, πάντως, ήταν ο Αλέξης Τσίπρας, μολονότι κι εκείνος γύριζε κατά βάση τη μπάλα στο χώρο άμυνας. Τις δύο φορές, ωστόσο, που πέρασε στην επίθεση βγήκε κερδισμένος. Η πρώτη αφορά το προσφυγικό, το οποίο η αντιπολίτευση θεωρεί πρόσφορο έδαφος για να κερδίσει ψηφαλάκια χρησιμοποιώντας αστεία επιχειρήματα πάνω στις πλάτες κατατρεγμένων. Λες και είχε άδικο η Τασία Χριστοδουλοπούλου όταν έλεγε, για παράδειγμα, πως οι πρόσφυγες-μετανάστες εξαφανίζονται (αφού σπεύδουν και στους έλληνες διακινητές για να τους μεταφέρουν στην υπόλοιπη Ευρώπη αντί να κάνουν τα χαρτιά τους για παροχή ασύλου) ή στο ότι αρκετοί ελληναράδες εκμεταλλεύονται τον ξεριζωμό συνανθρώπων τους για να αισχροκερδούν. Τους συμπατριώτες μας οι οποίοι, για παράδειγμα, πετούν μολότοφ στους ξεριζωμένους ή τους χρεώνουν πέντε ευρώ το μπουκαλάκι τού νερού και τη φόρτιση του κινητού τους τηλεφώνου είναι ντροπή να τους υπερασπίζονται όχι μόνο οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα, αλλά και τα αυτοαποκαλούμενα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου. Κι αλίμονο αν παριστάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο είναι να φυλαχθούν θαλάσσια σύνορα όταν τα περνούν δεκάδες χιλιάδες εβδομαδιαίως...

Η κόντρα, εξάλλου, Καμμένου-Μεϊμαράκη για τα εξοπλιστικά λειτούργησε ως επιβεβαίωση των όσων ισχυρίζεται ο Αλέξης Τσίπρας για διαπλοκή-διαφθορά τού παλιού πολιτικού προσωπικού. Υπενθυμίζω πως το χαρακτηρισμό "μπροστάντζα" (με την έννοια πως ζητούσε μπροστά τις μίζες για τα εξοπλιστικά όταν ήταν υπουργός Αμυνας) πρωτοχρησιμοποίησε για τον Β. Μεϊμαράκη ο Αδ. Γεωργιάδης, ο οποίος σήμερα βεβαίως τον αποκαλεί θαύμα τής φύσης. Είναι ή όχι υπόδικος ο προσωρινός πρόεδρος της ΝΔ για τα υποβρύχια; Εδωσε 105.000.000 ευρώ στους γερμανούς αντί να κινήσει ποινικές διαδικασίες σε βάρος τους; Βοήθησε στο "ξέπλυμα" Τσοχατζόπουλου, Παπαντωνίου; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν άμεσα γιατί αν η γυναίκα τού Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι αλλά και να φαίνεται τίμια, ο υποψήφιος Καίσαρας οφείλει πρωτίστως να είναι αν θέλει (επαναλαμβάνω, αν θέλει) να κυβερνήσει τη χώρα...

Το καλύτερο δώρο, ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας το πήρε από εκεί από όπου δεν το περίμενε, από την Ολ. Τρέμη δηλαδή. Το MEGAλο παπαγαλάκι μυγιάστηκε όταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να μιλά για τις τηλεοπτικές άδειες, τα τέλη διαφήμισης και τις λοιπές υποχρεώσεις τους που οι καναλάρχες, οι ίδιοι που παραγγέλνουν πεντάλεπτα ρεπορτάζ αν κάποιος τυροπιτάς δεν κόψει απόδειξη, έχουν "αμελήσει" να εκπληρώσουν. Με την παρέμβασή της επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα να δοθεί στο εσωτερικό η μάχη κατά των διαπλεκόμενων ολιγαρχών, οι οποίοι νέμονται ασύδοτα το δημόσιο πλούτο και οι οποίοι δεν έχουν συνεισφέρει στο κρατικό ταμείο όσα τους αναλογούν ούτε κατά τη διάρκεια της κρίσης. Οχι πως με στενοχωρεί ιδιαιτέρως αυτό, αλλά μάλλον η νεανίζουσα Ολγα θα τα άκουσε ένα χεράκι από τους ψυχάρηδες, τους βαρδινογιάννηδες και τους μπόμπολες για την προσπάθειά της να φανεί βασιλικότερη του βασιλέως, προσθέτοντας πόντους στον "μιαρό" Αριστερό...

Οπως κι αν έχει, θα πρέπει κάποτε σε αυτήν τη χώρα να διοργανωθεί και μια τηλεμαχία στην οποία οι πολιτικοί αρχηγοί δεν θα στέκονται σαν τηλεγραφόξυλα, θα μπορούν να συζητούν μεταξύ τους και, ανάμεσα σε άλλα, να απαντούν και σε ερωτήσεις τού κοινού. Αν όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί από τη σημερινή βαρετή διαδικασία εκείνοι που επωφελούνται περισσότερο είναι όσοι δεν συμμετέχουν, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Ν. Μιχαλολιάκος κι ο Β. Λεβέντης. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να ανακαλύψουμε την Αμερική, αρκεί να αντιγράψουμε το πετυχημένο μοντέλο ντιμπέιτ που ακολουθείται στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού, όπου, αν μη τί άλλο, ξέρουν να κάνουν τηλεόραση. Θα με ρωτήσετε αν μεγαλύτερη σημασία έχει το θέαμα όταν πολιτικοί αρχηγοί διατυπώνουν τις θέσεις τους. Οχι βεβαίως, αλλά δεν είναι ντροπή να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε η πολιτική να γίνει πιο ελκυστική στις πλατιές μάζες από ό,τι είναι τα πληκτικά, ατέλειωτα πλάνα τού Θόδωρου Αγγελόπουλου... 



 

 

Δεν το βλέπεις Ζωή πως δεν σ' ερωτεύτηκαν ξαφνικά οι προικοθήρες;...

Χωρίς το ήθος, την εντιμότητα, την επαγγελματική ευσυνειδησία και τη γενναιότητα του ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη ενδεχομένως να θεωρούσαμε ακόμα και σήμερα τη δολοφονία τού Γρηγόρη Λαμπράκη ένα τροχαίο δυστύχημα χωρίς ηθικούς αυτουργούς. Θεωρητικώς αυτά τα προσόντα Σαρτζετάκη θα ήταν ικανά να τον καταστήσουν κι έναν επιτυχημένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας όταν ο μακιαβελικός Ανδρ. Παπανδρέου θέλησε να "σουτάρει" τον Κων. Καραμανλή. Στην πράξη, ωστόσο, αποδείχθηκε πόσο διαφορετική είναι η πολιτική από τα ανακριτικά γραφεία και τις αίθουσες των δικαστηρίων...

Η τυπολατρία, όσο χρήσιμη κι αν είναι σε μια χώρα όπου συνήθως οι νόμοι έχουν διακοσμητική ισχύ, όταν χρησιμοποιείται ως αυτοσκοπός στον πολιτικό στίβο καταντά καρικατούρα το φορέα της. Πόσω μάλλον όταν αυτός  ή αυτή που την επικαλούνται λησμονούν πως είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης και πως όταν απαιτείς από τους άλλους να μην ξεφεύγουν ούτε λέξη από το Σύνταγμα, τον Κανονισμό της Βουλής και τους νόμους τού κράτους, οφείλεις να είσαι εσύ ο πρώτος διδάξας ή διδάξασα...

Αξιολογώ θετικώς τη σύντομη θητεία τής Ζωής Κωνσταντοπούλου στην προεδρία τής Βουλής. Και μόνο το ότι συνέβαλε μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος εμφανίστηκε σε αυτό το τελευταίο επτάμηνο πολύ περισσότερες φορές από όσες ο Αντ. Σαχλαμαράς σε δυόμισι χρόνια,  στο να γίνει το Κοινοβούλιο πρωταγωνιστής από κομπάρσος των εξελίξεων είναι αρκετό για να της απονεμηθούν εύσημα. Η ίδια, εξάλλου, δημιούργησε ή συνέβαλε τα μέγιστα στο σχηματισμό και στην ουσιαστική λειτουργία επιτροπών όπως για τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις, το δημόσιο χρέος και το σκάνδαλο της Siemens που πολλοί θα ήθελαν να ξεχαστούν...

Με τη μαχητικότητά της συνέδραμε στη σκληρή διαπραγμάτευση και στη μάχη κατά τής διαπλοκής τού πολιτικού κόσμου με τη διεφθαρμένη επιχειρηματική-τραπεζική-εφοπλιστική ελίτ. Η Ζωή άντεξε, επίσης, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση με το σκασμένο λάστιχο στην Εύβοια, τα τσισάκια τού μπάτσου και τα μαχαιρώματα αριστεροδεξιών όπως ο Γ. Πανούσης, τα οποία απόδειξαν ότι ορισμένοι τη φοβούνται πολύ. Και καλά κάνουν...

Η Ζωή, όμως, κούρασε κι από ένα σημείο και μετά δεν πείθει πως όλες τις οι πράξεις κινούνται από το σεβασμό της στη νομιμότητα και στη λαϊκή κυριαρχία. Αν αυτό ίσχυε στο 100% θα είχε ήδη απαντήσει, για παράδειγμα, σε ερωτήσεις που κατατέθηκαν πριν μήνες για το τί συμβαίνει στο Κανάλι της Βουλής, το οποίο μετάτρεψε σε Κανάλι της Ζωής. Δεν θα είχε, επίσης, επιτρέψει να διεξάγονται συζητήσεις κοινοβουλευτικών επιτροπών χωρίς απαρτία μόνο και μόνο για να εκφωνεί μονολόγους ούτε θα άδραττε κάθε κοινοβουλευτικής ευκαιρίας για να παρουσιάζει στο πανελλήνιο τις προσωπικές της απόψεις...

Ούτε, επίσης, κάποιος που κατά τα άλλα ορκίζεται στην πιστή τήρηση του Κανονισμού της Βουλής θα είχε ανεβεί στο έδρανο του προέδρου αφού πρώτα είχε μιλήσει ως απλός βουλευτής. Δεν ασπάζομαι το χαρακτηρισμό "δικτάτορας" που της απόδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά και η Ζωή σε σχεδόν καθημερινή βάση πρόσφερε επιχειρήματα σε όσους χρησιμοποιούσαν το συγκεντρωτισμό της για να την αποδομήσουν και να περάσουν αβρόχοις ποσί τον κάβο ακόμα και των ποινικών τους ευθυνών για ενέργειές τους όσο βρίσκονταν στην εξουσία...

Η παρουσία τής Ζωής είναι απαραίτητη και στο νέο Κοινοβούλιο. Οσο κι αν θεωρώ υπερβολική κι άδικη την κριτική που ασκεί σήμερα στον Αλέξη Τσίπρα (αν διαφωνεί, για παράδειγμα, με τη συμφωνία τής 20ής Φεβρουαρίου γιατί περίμενε τόσους μήνες για να μας το πει;) η Βουλή έχει ανάγκη από έντιμους και ικανούς ανθρώπους οι οποίοι δεν αποδέχονται την αυθεντία τού "ενός βιβλίου". Από εκεί και πέρα, ωστόσο, κι αφού καταλαγιάσει η βουή τού προεκλογικού αγώνα καλό είναι τόσο εκείνη όσο και οι υπόλοιποι σύντροφοι που επέλεξαν το δρόμο τής διάσπασης να συλλογιστούν αν είναι προτιμότερο για τον τόπο ο Αλέξης Τσίπρας να συγκυβερνήσει με το παλιό πολιτικό σύστημα από το να διαθέτει μια ισχυρή κι αυτοδύναμη κυβερνητική πλειοψηφία την οποία να στηρίζουν και οι δραχμιστές, έχοντας έτσι κι αλλιώς δημοσιοποιήσει την άποψή τους πως υπήρχε βιώσιμη εναλλακτική στο μνημόνιο το πρωινό τής 13ης Ιουλίου...

Αλήθεια, δεν ψυλλιάζονται η Ζωή κι ο Παναγιώτης πως ο "ξαφνικός έρωτας" της ποταμίσιας πασοκονεοδημοκρατίας και των μίντια της διαπλοκής για τους ίδιους δεν έχει προκύψει από αγνά κίνητρα αλλά από άκρως δολερά; Δεν βλέπουν τη λαχτάρα των φαύλων για το σχηματισμό κυβέρνησης "εθνικής ενότητας" ή του "μεγάλου συνασπισμού" ώστε να έχουν αλυσοδεμένο τον Αλέξη Τσίπρα; Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης του 2015 δεν είναι ο Κων. Μητσοτάκης του 1965. Οι πρώτοι δεν εμφορούνται ούτε από φιλαργυρία ούτε από αρχομανία. Ολοι, όμως, κρινόμαστε από τις συνέπειες των πράξεών μας και φοβάμαι πως 50 χρόνια αργότερα η ιστορία τής αποστασίας επαναλαμβάνεται ως πικρή φάρσα...   



 

  

Παναγιώτη, δραχμή λέγεται η λέξη, γιατί φοβάσαι να την εκστομίζεις;...

Εχω πολλές απορίες γι' αυτά που συμβαίνουν, αλλά είναι μία που θέλω πιο έντονα να μοιραστώ μαζί σας μήπως και με βοηθήσετε να τη λύσω. Τα δύο κόμματα που κατ' εξοχήν θα διεκδικήσουν σε αυτές τις εκλογές την αντιμνημονιακή ψήφο, το ΚΚΕ και η Λαϊκή Διάσπαση, τάσσονται κατά της Ευρωζώνης και, συνεπακόλουθα, του ευρώ. Δεν ακούω, ωστόσο, στον προεκλογικό τους λόγο ούτε κουβέντα για τη "βρόμικη" λέξη δραχμή, πολύ πιθανόν γιατί ούτε ο λαός θέλει να την ακούει.  Εχω ακούσει, για παράδειγμα, ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε εναλλακτική τη 13η Ιουλίου, έστω κι αν ο ίδιος ο Γιάνης Βαρουφάκης του είχε πει κι έχει δηλώσει δημοσίως πως οι πιθανότητες του καταστροφικού σεναρίου ήταν 50%...

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναρωτηθώ ποιός ανάμεσά σας, αν είχε την ευθύνη για 10.000.000 ψυχές, θα επέλεγε να πάρει το ρίσκο τής απόλυτης ρήξης όταν το στοίχημα ήταν τόσο οριακό. Δεν θέλω να σας βάλω στη δύσκολη διαδικασία να αντιληφθείτε ότι ηρωισμός είναι ναι μεν να δίνεις μια μάχη μέχρι τέλους, αλλά όταν το τέλος έχει φτάσει είναι προτιμότερο να συνθηκολογήσεις από το να επιτρέψεις στον εχθρό να εκτελέσει τις γυναίκες και τα παιδιά σου. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, πώς είναι δυνατό να επιλέγεις την απόλυτη ρήξη και την ίδια ώρα ούτε να χρεοκοπείς ούτε να επιστρέφεις στην δραχμή, όπως υποστηρίζουν πως γίνεται οι φωστήρες τού Περισσού κι ο μάγος Χουντίνι Παναγιώτης Λαφαζάνης...

Είναι ψεύτης, απατεώνας, λαοπλάνος ο Αλέξης Τσίπρας; Για χάρη τής συζήτησης δέχομαι ότι είναι κι ο διάβολος αυτοπροσώπως. Γιατί, όμως, οι φιλαλήθεις, ειλικρινείς και τίμιοι Δ. Κουτσούμπας και Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν λένε φόρα παρτίδα στο πόπολο πως το δικό τους εναλλακτικό σχέδιο είναι σχεδόν βέβαιο ότι περιλαμβάνει και τη δραχμή; Με ποιά αλχημεία θα φύγουμε από την Ε.Ε., την Ευρωζώνη και το ευρώ δίχως να επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα; Γιατί δεν μας εξηγούν πώς θα είναι δυνατό οι έλληνες την επόμενη ημέρα να έχουν τραπεζικές καταθέσεις όταν η ΕΚΤ θα πάψει προφανώς να παρέχει ρευστότητα στο τραπεζικό σύστημα ενός κράτους που δεν ανήκει στην Ευρωζώνη; Ποιός άλλος θα μας δανείσει όταν ο Αλέξης Τσίπρας ήδη ζήτησε βοήθεια κι από εκείνους τους οποίους προσκυνούν Κουτσούμπας-Λαφαζάνης, αλλά του είπαν...νιετ;

Με ποιά αγροτική-βιομηχανική παραγωγή εξασφαλίζεται ότι στην Ελλάδα δεν θα ζήσουμε συνθήκες Συρίας και Λιβύης; Ποιό χρονικό διάστημα είναι "αναγκαίο, αλλά απαραίτητο" να περάσει η χώρα μας σε συνθήκες πρωτόγονης εμφύλιας σύγκρουσης μέχρι να αρχίσει να ανακάμπτει, όπως πιστεύουν οι δραχμιστές; Και, κυρίως, ως πότε θα αρνούνται την πραγματικότητα όταν ακόμα κι όσοι δεν ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης, παραδέχονται ότι η δραχμή θα μας γύριζε στη λίθινη εποχή;...

Θεωρώ σχεδόν αναπόφευκτο τον εξαναγκασμό τής πατρίδας μας σε έξοδο από την Ευρωζώνη και πιο μακροπρόθεσμα τη διάλυση της ίδιας της Ευρωζώνης, η οποία έχει στηριχθεί σε σαθρά θεμέλια. Τί κάνεις, ωστόσο, όταν κάποιος θέλει να σε δολοφονήσει; Αυτοκτονείς για να έχεις την πρωτοβουλία των κινήσεων; Μάλλον όχι, αν διαθέτεις ακόμα λίγο μυαλό στο κεφάλι σου. Αυτό που επιχειρείς δεν είναι τίποτα άλλο από το να κερδίσεις χρόνο, όπως για παράδειγμα υπογράφοντας ένα τρίτο μνημόνιο, αξιοποιώντας παραλλήλως κάθε παραθυράκι κοινωνικής δικαιοσύνης που σου προσφέρεται και περιμένοντας ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χάρτη που θα ωφελήσουν την ευόδωση των δίκαιων αιτημάτων σου...

Κακά τα ψέματα, αν ο γερμανικός λαός για παράδειγμα δεν στραφεί στην πλειονότητά του υπέρ τής Ελλάδας και κατά τής λιτότητας είναι ουτοπικό να περιμένουμε πως θα το πράξει από μόνη της η Ανγκ. Μέρκελ. Με λίγα λόγια, αν η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη δεν αλλάξει ρότα, είναι πολύ δύσκολο για τον οποιοδήποτε πρωθυπουργό, ακόμα κι αν έχει τις καλύτερες προθέσεις, να βγάλει τη χώρα από τη μέγγενη. Σε αντίθεση, ωστόσο, με τους Κουτσούμπα-Λαφαζάνη ο Αλέξης Τσίπρας το έχει πλέον αντιληφθεί, χωρίς ταυτοχρόνως να γίνεται ιδιοκτήτης τού προγράμματος όπως τα κόμματα της διαπλοκής. Βρίσκεται, δηλαδή, ένα μεγάλο βήμα μπροστά από τους υπόλοιπους πολιτικούς αντιπάλους του. Κι αυτό είναι το οποίο στο τέλος τής προεκλογικής περιόδου θα αναγνωρίσει ο ελληνικός λαός και θα του δώσει την αυτοδυναμία ώστε να μην χρειάζεται να κυβερνήσει με τους γερμανοτσολιάδες λακέδες τής κάθε ελίτ ή την εξωπραγματική Αριστερά...





 

Αν το τέλος τού εμφυλίου βρει τον Τσίπρα "νεκρό", ποιός αλήθεια θα έχει κερδίσει Παναγιώτη;...

Συνήθως σε έναν πόλεμο, πόσω μάλλον όταν αυτός είναι εμφύλιος, κερδίζουν όσοι δεν συμμετέχουν σε αυτόν, εκείνοι που αφήνουν δηλαδή τους άλλους να αλληλοφαγωθούν και ύστερα καρπώνονται τα οφέλη τής αλληλοεξουδετέρωσης των αντιπάλων τους. Με αυτό ως βάση είναι φανερό ποιοί ωφελούνται από τη σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ-Λαϊκής Διάσπασης: εκείνοι που θα έπρεπε σήμερα να απολογούνται σε ειδικά δικαστήρια για τα εγκλήματα μιας σαραντακονταετίας αυτοπαρουσιάζονται ως εγγυητές σταθερότητας και η ελπίδα τού λαού. Ο ιστορικός τού μέλλοντος, και δη της Αριστεράς, θα έχει πολλή δουλειά όταν κληθεί να εξηγήσει τί συνέβη στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία.

Δεν νομίζω, πάντως, πως θα χαριστεί στους δραχμιστές που διέσπασαν την Αριστερά γιατί αδυνατούσαν να αντιληφθούν ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόδωσε το λαϊκό κίνημα αλλά το κράτησε ζωντανό για να μπορέσει να δώσει και νέες μάχες. Κι ακόμα περισσότερο, θα δυσκολευτεί να κατανοήσει το μίσος με το οποίο κάποιοι επιτίθενται στον πρωθυπουργό, ειδικώς ορισμένοι για τους οποίους ο ίδιος έδωσε μάχη για να συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ όταν όσοι τους έχουν "ερωτευτεί" τώρα τελευταία τους αποκαλούσαν εθνικιστές ή πρασινοφρουρούς. Ετσι δεν είναι, για παράδειγμα, Ραχήλ Μακρή και Νίκο Φωτόπουλε;...

Δεν τρέφω αυταπάτες. Σε αυτές τις 20 με 25 ημέρες που μεσολαβούν μέχρι τις εκλογές η Αριστερά θα φάει τα σαρκία της σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Δυστυχώς, κι όπως προέβλεπαν αρκετοί, η ωρίμανσή της θα είναι βίαιη και τραυματική. Ηταν και είναι, ωστόσο, αναπόφευκτο να γίνει όταν στο ίδιο κόμμα συστεγάζονταν άνθρωποι με πολύ διαφορετικές μεταξύ τους αναλύσεις για την πραγματικότητα που τους περιβάλλει ανελέητη όταν εκείνοι αμπελοφιλοσοφούν. Η επόμενη ημέρα τής κάλπης, όμως, οφείλει να είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ κατακτήσει την αυτοδυναμία είτε, πολύ περισσότερο, αν δεν τα καταφέρει...

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μπορεί να διαφωνεί όσο θέλει με το τρίτο μνημόνιο, όλοι οι Αριστεροί διαφωνούμε αλλωστε. Δεν πρέπει, ωστόσο, να εξαναγκάσει τον Αλέξη Τσίπρα να σχηματίσει κυβέρνηση με το μπομπολικό κομματίδιο, με τον γραφικό Β. Λεβέντη ή, αλίμονο, με την κουτσαβάκικη μεϊμαρακική δεξιά. Δεν καταλαβαίνω με ποιά επιχειρήματα θα μπορέσει η Λαϊκή Διάσπαση να αρνηθεί να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στο παράλληλο του μνημονίου πρόγραμμα που θα παρουσιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ και το οποίο αποτελεί διαχρονικό πρόταγμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το "όχι σε όλα", το οποίο παραπέμπει πιο πολύ σε αντιλήψεις ΚΚΕ, δεν θα βοηθήσει να μπει ένα τέλος στη διαπλοκή και να οικοδομηθούν πολιτικές προς όφελος των μικρομεσαίων...

Το ξαναγράφω προς εμπέδωση: ο Αλέξης Τσίπρας μετά από τις εκλογές θα κληθεί να υλοποιήσει ένα θαύμα, να συνδυάσει δηλαδή την έξωθεν επιβαλλόμενη άγρια λιτότητα των μνημονίων, η οποία υπέχει θέση οικονομικού Συντάγματος, με μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης υπέρ τού λαού και σε βάρος τής ελίτ. Αν κάποιος από το σημερινό πολιτικό προσωπικό είναι σε θέση να φέρει σε πέρας αυτό το εγχείρημα αυτός είναι ο πρωθυπουργός. Αυτό είναι, άλλωστε, και το "πυρηνικό όπλο" με το οποίο ζητά ξανά την ψήφο τού εκλογικού σώματος. Ακριβώς, όμως, επειδή η απόπειρα είναι πολύ δύσκολο να πετύχει θα χρειαστεί τη συμπαράσταση ανθρώπων με εγνωσμένη πολιτική εντιμότητα και με ιδέες που αν απομονωθούν οι ακραίες εκφάνσεις τους είναι δυνατό να δώσουν λύσεις...

Για να σπάσει το απόστημα της φαυλοκρατίας δεν περισσεύουν ούτε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ούτε η Ζωή Κωνσταντοπούλου ούτε ο Γιάνης Βαρουφάκης. Γιατί, επομένως, να μην υπάρχουν ρόλοι και γι' αυτούς στη νέα κυβέρνηση της Αριστεράς, με διατυπωμένες, έστω, τις ενστάσεις τους (τις οποίες, άλλωστε, συμμερίζεται κι ο Αλέξης Τσίπρας) για το μνημόνιο; Ας πολεμήσει, λοιπόν, τώρα η Λαϊκή Διάσπαση για ένα όσο το δυνατό καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα για την ίδια. Αν, ωστόσο, ο λαός δεν της επιφυλάξει ποσοστό που να δικαιολογεί την θεμελιώδη θέση της πως αυτή εκπροσωπεί γνησίως το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, τότε την επόμενη ημέρα των εκλογών είναι χρέος της να προσφέρει χείρα βοηθείας, αν όχι να επιστρέψει, στο ΣΥΡΙΖΑ κι όλοι μαζί να αποδείξουμε ότι αν υπάρχει μια παράταξη που μπορεί να κάνει τα όνειρα πραγματικότητα αυτή είναι η Αριστερά...   

 

Πόσα ΚΚΕ μπορούμε να καταναλώσουμε;...

Εχουν περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά αν ρωτήσετε στον Περισσό ποιός φταίει θα αποδώσουν ευθύνες στους πάντες εκτός από τα ίδια τα καθεστώτα. Η οποιαδήποτε αυτοκριτική θεωρείται οπορτουνιστική γι' αυτό και το ΚΚΕ μοιάζει καταδικασμένο να επαναλαμβάνει στην αιωνιότητα τα ιστορικά του λάθη με το "ατράνταχτο" επιχείρημα πως αν καεί μια φορά το φαγητό δεν σημαίνει πως θα ξανακαεί στο μέλλον ακόμα κι αν παρασκευαστεί με τον ίδιο αποτυχημένο τρόπο. Αυτός ο τόπος, επομένως, χρειάζεται πολλά πράγματα. Από αυτό που δεν έχει ανάγκη είναι από ένα δεύτερο ΚΚΕ, το οποίο θα αρνείται στο διηνεκές πως η θεώρηση της παγκόσμιας κατάστασης την οποία έκανε αποδείχθηκε λανθασμένη και γι' αυτό θα χαρακτηρίζει προδοτική οποιαδήποτε αναθεώρηση της τακτικής του, εμμένοντας σε μια ιδεολογική καθαρότητα η οποία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει πέρα από τους τοίχους των κομματικών γραφείων. Δεν είναι δείγμα ευφυΐας να μην αλλάζεις άποψη για τη στρατηγική σου όταν έχουν αλλάξει οι συνθήκες. Γι' αυτό και η Λαϊκή Ενότητα Λαφαζάνη και οι συνοδοιπόροι της μπορούν να βαυκαλίζονται τους συνεπείς όσο θέλουν. Μόνο που η Ιστορία έχει αλλάξει σελίδα κι εκείνοι έχουν μείνει στην προηγούμενη...

Η κυβερνητική διαπραγματευτική τακτική, την οποία χάραξαν από κοινού Τσίπρας-Βαρουφάκης και στην οποία δεν έφεραν αντιρρήσεις ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στηρίχθηκε στο ότι η το Grexit θα είχε τόσο βαριές συνέπειες για τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη ώστε θα καθίστατο απαγορευτική οποιαδήποτε σκέψη υλοποίησης του και, συνεπώς, η θεωρητικώς αδύναμη Ελλάδα είχε πολλές πιθανότητες να πετύχει την έξοδο από τα μνημόνια και την άγρια λιτότητα χρησιμοποιώντας ως όπλο της την θεωρία των παιγνίων. Δυστυχώς τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Αποδείχθηκε ότι ναι μεν η Γερμανία θα είχε απώλειες στην περίπτωση που η χώρα μας επέστρεφε στη δραχμή, αλλά αυτές θα ήταν διαχειρίσιμες για την ίδια ενώ για εμάς θα οδηγούσαν στην απόλυτη καταστροφή. Φτάσαμε σε capital controls, στάση πληρωμών και δημοψήφισμα, αλλά η ΕΚΤ έχει τόσο χρήμα διαθέσιμο ώστε τα χρηματιστήρια δεν ταρακουνήθηκαν. Το 61% του ΟΧΙ δεν στάθηκε ικανό να πείσει την Ανγκ. Μέρκελ πως αυτός ο λαός δεν αντέχει άλλη εξαθλίωση. Αντιθέτως, οδήγησε την καγκελάριο να ασπαστεί τη στάση Σόιμπλε και να αποδεχθεί την εβδομάδα που μεσολάβησε της 5ης και της 12ης Ιουλίου το Σχέδιο Β' του Grexit. Για να μην το κουράζω, η κυβέρνηση της Αριστεράς είχε κι έχει απόλυτο δίκιο όταν μέμφεται τα μνημόνια, ωστόσο η διαπραγμάτευσή της απέτυχε...

Τιμώ και σέβομαι την εντιμότητα ανθρώπων όπως ο Μανώλης Γλέζος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Δημήτρης Στρατούλης κι ο Γιάνης Βαρουφάκης. Μοιάζουν, όμως, σαν να μην έχουν παρακολουθήσει τί έχει συμβεί στον πλανήτη μετά από το δημοψήφισμα. Απαξιώνουν τον Αλέξη Τσίπρα, έναν άνθρωπο με τον οποίο οι περισσότεροι έχουν συμπορευτεί σε κοινούς αγώνες για πολλά χρόνια, μόνο και μόνο γιατί δεν επέλεξε τη 13η Ιουλίου οι έλληνες να μην έχουν τραπεζικές καταθέσεις και να μην ακολουθήσουν τη σκληρή μοίρα των Σύριων προσφύγων.Δεν είμαι ευρωλιγούρης ούτε πιστεύω ότι αυτή η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη έχει πολλά ψωμιά ακόμα. Είναι, ωστόσο, καταστροφικό να επιλέξουμε την αυτοκτονία, η οποία ταυτίζεται με την οικειοθελή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα για μια χώρα που δεν έχει αυτήν τη στιγμή που μιλάμε ούτε τις υποδομές ούτε την παραγωγή για να το στηρίξει, από τη συνθηκολόγηση που σου δίνει τη δυνατότητα να δώσεις κι άλλες μάχες στο άμεσο μέλλον, έστω και λαβωμένος. Ναι, οφείλουμε να έχουμε πάντα καταστρωμένο ένα εναλλακτικό σχέδιο για την πιθανή περίπτωση που το Βερολίνο μας πετάξει από το τρένο, αλίμονο όμως αν αυτοσκοπός μας, έστω κι ασυνείδητα, είναι η υλοποίηση των σχεδιασμών Σόιμπλε...

Σε αυτό το πλαίσιο αποκαλώ μνημειώδη τη μέχρι τώρα αυτοσυγκράτηση Τσίπρα να μην απαντά με χτυπήματα κάτω από τη μέση στα αντίστοιχα που δέχεται από τους μέχρι χθες συντρόφους του. Δεν τιμά, για παράδειγμα, τον Γιάνη Βαρουφάκη να κατηγορεί τον πρωθυπουργό από τη βίλα του στην Αίγινα πως έχει πέσει θύμα τού εγώ του και να μην προχωρά ο ίδιος ούτε στη στοιχειώδη αυτοκριτική για τη διαπραγμάτευσή του, η οποία από ένα σημείο και μετά αποδείχθηκε τοξική, πόσω μάλλον όταν ο Αλέξης Τσίπρας τον έχει καλύψει πάμπολλες φορές, και καλά έκανε. Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ένας σπουδαίος οικονομολόγος, αλλά οφείλει να αναγνωρίσει κι ο ίδιος ότι αν ο πρωθυπουργός είχε ξεμείνει από άσους στο μανίκι στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής γι' αυτό μεγάλη ευθύνη έχει κι ο μέχρι πρότινος υπουργός Οικονομικών του. Ομοίως, η Ζωή Κωνσταντοπούλου πρέπει να παραδεχθεί ότι ο δρόμος τής τυπολατρίας είναι διπλής κατεύθυνσης. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, πως αν κάποιοι βουλευτές σού έχουν καταθέσει ερωτήσεις εδώ και μήνες για τη λειτουργία τού Καναλιού της Βουλής είσαι υποχρεωμένη να τις απαντήσεις. Για το ότι δεν το έχεις κάνει δεν σου φταίει κανένας διαπλεκόμενος δημοσιογράφος...

Δεν υπάρχει καταλληλότερος να απαντήσει από τον ελληνικό λαό για το αν ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Η Λαϊκή Ενότητα μπορεί να το ερμηνεύει ως εντολή για έξοδο από το ευρώ, αλλά αν στις προσεχείς εκλογές πάρει 5% κι ο ΣΥΡΙΖΑ 40% καλό θα είναι να βρει κάποιο άλλο αφήγημα για τη μετεκλογική περίοδο και να συνεργαστεί μαζί του αν το απαιτούν οι συνθήκες που θα έχουν διαμορφωθεί. Αν το πράξει, θα αποδείξει τόσο τον αριστερό της πατριωτισμό όσο και το ότι για όλους φτάνει η ώρα που αντιλαμβάνονται ότι οι αυθαίρετες ερμηνείες τής λαϊκής βούλησης έχουν ημερομηνία λήξης. Εκόντες άκοντες, άλλωστε, οι σύντροφοι της Λαϊκής Ενότητας (άλλο παράδοξο αυτό, να ονοματίζεις με αυτόν τον τρόπο ένα κόμμα που προέρχεται από διάσπαση ενός άλλου) δεν υπηρετούν το λαϊκό κίνημα αλλά εκείνους που οραματίζονται μετεκλογική συνεργασία τού ΣΥΡΙΖΑ με το παλιό πολιτικό σύστημα και τα παρακλάδια του. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ολοφύρεται σε βάρος τής διαπλοκής, αλλά θα είναι ένοχος απέναντι στο λαό αν αναγκάσει μετά από τις 20 Σεπτεμβρίου την κυβέρνηση της Αριστεράς να συνεργαστεί με το Ποτάμι. Η ριζοσπαστική Αριστερά της καφενειακής επανάστασης έχει τελειώσει. Είτε θα πέσει στη φωτιά, με τις όποιες συνέπειες έχει αυτό για την καθαρότητά της, είτε θα διαλέξει το ρόλο τού θεατή την ώρα τής σφαγής εκείνων που υποτίθεται πως υπηρετεί. Και τότε θα γίνει ολοφάνερο ποιοί, μέσα στην ασυλλόγιστη εγωπάθειά τους και στην αυτιστική αξιολόγηση των πολιτικών δεδομένων, έχουν διαπράξει ένα ολέθριο πολιτικό λάθος και ποιοί όχι...

Ο Τσίπρας δεν είναι μεσσίας, αλλά οι άλλοι δεν είναι καν ηγέτες...

Προφανώς και οι εκλογές βολεύουν τον Αλέξη Τσίπρα. Τώρα είναι η χρυσή του ευκαιρία να συγκροτήσει μια συμπαγή κοινοβουλευτική ομάδα και μια αυτοδύναμη κυβέρνηση. Από την άλλη, ωστόσο, δεν καταλαβαίνω όλους εκείνους που ισχυρίζονται πως οι κάλπες δεν ήταν απαραίτητες και, μάλιστα, φέρεται να σχεδιάζουν και να είναι διατεθειμένοι να συμμετάσχουν σε σχήματα-εκτρώματα τα οποία θα συμπεριλαμβάνουν το παλιό πολιτικό σύστημα, τους δραχμιστές και τους νεοναζί. Ποτέ ξανά πρωθυπουργός στη μεταπολίτευση δεν είχε τόσο βάσιμη επιχειρηματολογία για να ζητήσει την ανανέωση της λαϊκής εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του. Ο Αλέξης Τσίπρας εκλέχθηκε στις 25 Ιανουαρίου για να δώσει τέλος στην εποχή των μνημονίων. Δεν τα κατάφερε, όχι γιατί έλεγε ψέματα ή γιατί δεν το προσπάθησε, εξαντλώντας τα όπλα που είχε στη διάθεσή του, αλλά γιατί ο αντίπαλος αποδείχθηκε και στην πράξη ισχυρότερος. Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός απώλεσε τη δεδηλωμένη στο Κοινοβούλιο εξαιτίας της εξωπραγματικής Αριστεράς. Ολα αυτά θα έπρεπε, που λέει ο λόγος, να αναφέρονται στο Σύνταγμα ως χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πότε μια κυβέρνηση δικαιούται να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές...

Αρνούμαι να πιστέψω ότι έχουν την παραμικρή βάση αληθείας σενάρια που θέλουν τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και τους υπόλοιπους αντιφρονούντες βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ διατεθειμένους να συμμετάσχουν σε κυβέρνηση μειοψηφίας η οποία θα συγκροτείται από το παλιό πολιτικό σύστημα μόνο του ή και μαζί με τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Σε μια τέτοια περίπτωση η ιδεολογική καθαρότητα θα καταντήσει πλήρες ανέκδοτο και θα μιλάμε για ένα νέο 1965. Παίρνω, επομένως, το επικρατέστερο σενάριο των εκλογών στα τέλη Σεπτεμβρίου ή αρχές Οκτωβρίου. Για πρώτη φορά στα ιστορικά χρονικά τής χώρας η Αριστερά θα δώσει μάχη επικράτησης απέναντι στην Αριστερά. Οσοι έχουν απογοητευτεί από το ότι ο πρωθυπουργός δεν μπόρεσε να σκίσει τα μνημόνια δεν πρόκειται να καταφύγουν σε εκείνους που τον πίεζαν να ψηφίσει όσο το δυνατό νωρίτερα το τρίτο μνημόνιο και οι οποίοι κουβαλούν στις πλάτες τους τις αμαρτίες τής μεταπολίτευσης, αλλά σε αυτούς που τους λένε πως η απόλυτη φτωτοχοποίηση της χώρας μέσω μιας άτακτης χρεοκοπίας και της επιστροφής στην ανυπόληπτη δραχμή με μνημόνιο είναι η λύση για τα προβλήματά τους...

Το τρίτο μνημόνιο φυσικά και δεν είναι ευλογία. Είναι υφεσιακό και χτυπά, κυρίως, τα μικρομεσαία εισοδήματα. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν είναι χειρότερο από τα προηγούμενα. Ανάμεσα σε άλλα, το χρηματικό ύψος των μέτρων είναι μικρότερο, η απαίτηση για πρωτογενή πλεονάσματα λογικότερη, δεν επιστρέφουν αντιλαϊκά μέτρα όπως το πεντάευρω στα νοσοκομεία κι ανοίγει τη συζήτηση για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και για την ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους. Ετσι κι αλλιώς είναι ένα μνημόνιο που έχει ψηφίσει και η αξιωματική αντιπολίτευση και, επομένως, δεν μπορεί ο Βαγγέλας (που και χθες με τη νέα πεζοδρομιακή ρητορική του απόδειξε γιατί έχει ξεμείνει στα χρόνια τού ξύλου στα αμφιθέατρα και των "γαλάζιων" και "πράσινων" καφενείων) να αποτελεί εναλλακτική για τους ψηφοφόρους που πιστεύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το λαϊκό κίνημα ή, τέλος πάντων, θα μπορούσε να διαπραγματευτεί κι άλλο. Από την άλλη, ωστόσο, ο Βαγγέλας, η Φώφη κι ο Σταύρακας δεν μπορούν, για παράδειγμα, να ολοκληρώσουν το διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, να παρατείνουν το κλείσιμο των Σκουριών ή να στείλουν στη δικαιοσύνη σκάνδαλα όπως τα θαλασσοδάνεια της ΑΤΕ. Δεν είναι σε θέση να το κάνουν γιατί είναι σκυλιά που δεν δαγκώνουν τα αφεντικά που τα ταΐζουν, που εξαρτώνται από αυτά όπως σε καμιά περίπτωση δεν συμβαίνει με τον Αλέξη Τσίπρα...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι μεσσίας. Κανένας δεν είναι. Εχει κάνει αρκετά λάθη κατά το επτάμηνο της διακυβέρνησής του, τα οποία έχει παραδεχθεί κι ο ίδιος και, μάλιστα, δίνοντας παραδείγματα κι όχι γενικώς κι αορίστως. Εχει πετύχει ωστόσο, μεταξύ άλλων, να ανοίξει τη συζήτηση σε όλη την Ευρώπη κατά της λιτότητας. Κι αν από αυτό δεν έχουν προκύψει άμεσα θετικά αποτελέσματα, θα τα δούμε μπροστά μας στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα. Ενδεχομένως να είμαι αφελής ή φαύλος γι' αυτό και να το γράφω, αλλά τουλάχιστον από το σημερινό πολιτικό σκηνικό δεν διακρίνω κάποιον καταλληλότερο για την θέση τού πρωθυπουργού. Είναι αλήθεια ότι απότυχε να τελειώσει με την εποχή των μνημονίων, αλλά είναι έντιμο από την πλευρά του να ζητά από το λαό να αξιολογήσει την προσπάθειά του...

Εγιναν σφάλματα στη διαπραγμάτευση, αλλά δεν πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός είχε αποφασίσει να υπογράψει μνημόνιο από τις 26 Ιανουαρίου, είχε ενημερώσει γι' αυτό την Ανγκ. Μέρκελ κι επί επτά μήνες παρίστανε πως διαπραγματευόταν για να φέρει πιο μαλακά στο πόπολο τη νέα συμφωνία. Και ούτε πιστεύω ότι είναι αντιαποικιοκράτες εκείνοι που σκύβουν μέχρι το πάτωμα όταν βλέπουν μπροστά τους ρώσο αξιωματούχο ή αποκαλούν "σύντροφο" τον Βλ. Πούτιν. Το ζητούμενο δεν είναι να αλλάξει η χώρα νταβατζή αλλά να σταθεί ξανά στα πόδια της και δεν φρονώ πως αυτό μπορεί να γίνει με την επιστροφή στην εξουσία εκείνων που δεν διαπραγματεύτηκαν ποτέ ή με εκείνους που ενώ γνωρίζουν από πρώτο χέρι πόσες προσπάθειες έκανε ο Αλέξης Τσίπρας να βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης έρχονται σήμερα και τον κατηγορούν για προδοσία. Δεν θεωρώ τον Αλέξη Τσίπρα λιγότερο Αριστερό από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη ή τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Διατηρεί, ωστόσο, απέναντί τους ένα σημαντικό πλεονέκτημα και γι' αυτό είναι πολιτικός ηγέτης μακράς πνοής: αγωνίζεται για να την αλλάξει, αλλά αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα...