Η αγωνία με λαχτάρα τού Τόλη είναι έντιμη, του Νιόνιου για τα φράγκα...

Με διαφορά ολίγων ημερών δόθηκαν δύο συναυλίες από δύο εντελώς διαφορετικούς καλλιτέχνες, οι οποίοι πάντως σημάδεψαν τα τελευταία 50 και βάλε χρόνια τού ελληνικού τραγουδιού. Γι' αυτό, άλλωστε, και η λαϊκή συμμετοχή και στις δύο ήταν μεγάλη. Ο μεν Τόλης Βοσκόπουλος τραγούδησε τον έρωτα στην πιο αγνή του μορφή, την καψούρα. Ο δε Δ. Σαββόπουλος αφοσιώθηκε στην πολιτική και στην αγάπη, στις πιο σαλονάτες εκδοχές δηλαδή της ύπαρξής μας...

Δεν θα μπω στη διαδικασία να συγκρίνω ποιος είναι καλύτερος. Κάτι τέτοιο θα έμοιαζε με σύγκριση ανάμεσα σε ντομάτες και πατάτες. Και οι δύο είναι νόστιμες, αλλά για διαφορετική χρήση. Ούτε πρόκειται να κάνω τον ντετέκτιβ για να ανακαλύψω πόσα από τα τραγούδια τού "Νιόνιου" είναι πραγματικά δικά του και πόσα τα έχει κλέψει από Έλληνες και ξένους συναδέλφους του. Σε τούτο μονάχα θα εστιάσω: στο ότι να κατέχεις μια τέχνη και να την προοδεύεις είναι ζήτημα ταλέντου κι εργατικότητας, παράμετροι που είναι αξιοζήλευτες σε κάθε άνθρωπο. Η τέχνη, ωστόσο, οφείλει να ποιεί και ήθος και για να το ποιήσεις πρέπει να έχεις πρώτα εσύ ο ίδιος. Κι ο Δ. Σαββόπουλος δεν το έχει...

Η ποιότητα μιας δημόσιας περσόνας φαίνεται κυρίως όταν δεν την καταγράφει μια κάμερα. Όσοι έχουν γνωρίσει τον Τόλη Βοσκόπουλο έχουν να διηγούνται μυριάδες ιστορίες για τη γενναιοδωρία του όταν δεν βρισκόταν κανένας δημοσιογράφος ως αυτόπτης μάρτυρας για να την καταγράψει. Ο ίδιος, αν και δεδηλωμένος δεξιός, αναδιένειμε τον πλούτο του πολύ περισσότερο από πολλούς δήθεν φονταμενταλιστές αριστερούς, όπως δήλωνε κάποτε κι ο Δ. Σαββόπουλος, ο οποίος δεν μοιράζει τα λεφτά του ούτε καν για να πληρώσει τους λογαριασμούς του. Όσοι είναι από το Πήλιο ξέρουν πολύ καλά τι εννοώ. Κι αν το παραπάνω σχόλιο ενδεχομένως να θεωρηθεί από κάποιους κατινίστικο, δεν μπορώ να βρω θερμά λόγια όχι μόνο για τον ιδιωτικό, αλλά ούτε για τον δημόσιο Σαββόπουλο, ο οποίος ιδίως από τη στιγμή που διασταυρώθηκε με την αποδοχή τής ελίτ και τη νεο-ορθοδοξία ήταν σαν να έφτυσε κατάμουτρα τον "Νιόνιο" τής νιότης του, που κορόιδευε τους πολιτευτές που αποπλανούσαν φοιτητριούλες ή τις εξουσίες που μας παραδόθηκαν και κατέληξαν τραγωδίες...

Θα μου πείτε, "τι σημασία έχει η εντιμότητα σε έναν καλλιτέχνη όταν η αξία τού έργου του μπορεί να διαγράφει τα ελαττώματα του χαρακτήρα του"; "Πώς είναι δυνατό να προτιμάς εκείνον που τραγούδησε απλοϊκούς στίχους από αυτόν που έγραψε ποιήματα και τα μελοποίησε;" θα αναρωτηθείτε, προσθέτοντας πως ο καλλιτέχνης δεν χρειάζεται να είναι άγιος ούτε να πιστεύει σήμερα σε όσα πίστευε πριν 50 χρόνια. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως το έργο τού Δ. Σαββόπουλου ανήκει στον ίδιο κι όχι στον Μπομπ Ντίλαν, για παράδειγμα, πάσχει από ένα πολύ σημαντικό μειονέκτημα: ο δημιουργός του έχει πάψει προ πολλού να είναι ο πιο αυθεντικός φορέας του...

Ο σημερινός "Νιόνιος", ο οποίος καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται, δεν μπορεί να τραγουδήσει το "είμαι 16άρης, σας γαμώ τα λύκεια" δίχως να κάνει αισθητή την υποκρισία του. Αντιθέτως, ο Τόλης Βοσκόπουλος τραγουδά κι εν έτει 2017 "αγωνία με λαχτάρα" κι αισθάνεσαι πως αυτά τα δύο συναισθήματα και πολλά άλλα της καψούρας δονούν ακόμα κάθε κύτταρό του. Ο Τόλης, άλλωστε, ποτέ δεν υποστήριξε πως η αγάπη δουλεύει για το σοσιαλισμό για να ευθύνεται για το ότι ο σοσιαλισμός προδόθηκε πρώτα από τους σοσιαλιστές και ύστερα νικήθηκε από την αναγούλα που προκαλεί ό,τι βγαίνει από το μπλέντερ τής ακροδεξιάς, της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού. Από το κοκτέιλ, δηλαδή, που μας σερβίρει τα τελευταία 30 χρόνια ο Διονύσης, ο οποίος παράτησε το "Φορτηγό" και "τους εκδρομείς τού '60" για τα ακριβά αμάξια και τις βίλες που μπορούν να του προσφέρουν οι αγγελόπουλοι και οι αλαφούζοι αυτού του κόσμου, πουλώντας τους σε αντάλλαγμα επαναστατικό- πνευματικό άλλοθι...  

Ενας λαός ερωτευμένος με τον ηγέτη του...

Αρχές δεκαετίας τού 1970 είχε επισκεφθεί τη χώρα μας αμερικανός μεγαλοστέλεχος δισκογραφικής εταιρείας και είχε ζητήσει να ακούσει τον δημοφιλέστερο τραγουδιστή εκείνη την εποχή στην Ελλάδα. Οταν οι δικοί μας έβαλαν στο πικάπ ένα δίσκο τού Τόλη Βοσκόπουλου, το αμερικανάκι έπεσε από τα σύννεφα κι αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατό να είναι τόσο λαοφιλής κάποιος που τραγουδά με τη μύτη του. Αυτόν τον τύπο μου θυμίζουν όλοι εκείνοι οι ξένοι που αναρωτιούνται πώς μπορεί να παίρνει πάνω κάτω το ίδιο εκλογικό ποσοστό τού Ιανουαρίου ο πολιτικός ο οποίος είχε υποσχεθεί να σκίσει τα μνημόνια κι έφερε νέο, ο άνθρωπος επί των ημερών τού οποίου επιβλήθηκαν capital control στις τράπεζες και το κόμμα του διασπάστηκε πριν από λιγότερο από ένα μήνα. Αδυνατούν όλοι αυτοί να αντιληφθούν ότι ανάμεσα σε όλα τα ελαττώματα της φυλής μας, υπάρχουν και κάποια προτερήματα, όπως το να αναγνωρίζεται το πάθος όταν το συναντάμε...

Η νίκη δεν ανήκει στο ΣΥΡΙΖΑ. Με οποιονδήποτε άλλο ηγέτη θα είχε χάσει τις εκλογές. Ο ελληνικός λαός δεν είναι ερωτευμένος με τους φλαμπουράρηδες, τους τσακαλώτους ή τους βούτσηδες, αλλά με τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν ψήφισε υπέρ των μνημονίων ούτε για να μην κλείσει η αριστερή παρένθεση, αλλά γιατί πιστεύει ότι αν κάποιος μπορεί να σώσει τη χώρα αυτός δεν είναι άλλος από τον σαραντάρη που το πρόσωπό του αποτυπώνει κάθε στιγμή τα πραγματικά του συναισθήματα, από τον πρωθυπουργό που, όπως είπε ο Πάμπλο Ιγκλέσιας των Podemos, πολέμησε σαν λιοντάρι απέναντι στα θηρία κι όταν έχασε έπραξε αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο για κάθε ηγέτη, αλλά που κανένας δεν το έκανε πριν από εκείνον: απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό για να ανανεώσει την εντολή προς το πρόσωπό του από τη στιγμή που οι συνθήκες δεν του επιτρέπουν, τουλάχιστον όχι άμεσα, να εφαρμόσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης...

Την Κυριακή, εξάλλου, γκρεμίστηκε πανηγυρικώς ο μύθος που ήθελε τον Αλέξη Τσίπρα να έχει προδώσει το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Το ΚΚΕ πήρε το ίδιο ποσοστό με τον Ιανουάριο και η Λαϊκή Διάσπαση με τα υπερπροβεβλημένα στελέχη, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα της εξωπραγματικής Αριστεράς έμειναν εκτός Βουλής. Ο αγώνας που έδωσε μέσα στο 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ για να ξεφύγει η χώρα από τη μέγγενη των μνημονίων και η ήττα που τον ακολούθησε απόδειξε ότι αν υπάρχει ένας τρόπος για να ανασάνουμε αυτός περνά μέσα από την όσο το δυνατό πιο άμεση τήρηση όλων των συμβατικών μας δεσμεύσεων, ώστε οι ξένοι να μην έχουν καμία δικαιολογία να επιμείνουν σε ένα μη βιώσιμο πρόγραμμα, και κυρίως την πάλη για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη, η οποία είναι το σπίτι μας...

Η νίκη Τσίπρα αποτελεί ένα πολύ καλό όπλο για την Αριστερά στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, η οποία έχει μπροστά της εκλογές μέσα στο φθινόπωρο, αλλά και για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, η οποία δείχνει τα πρώτα σημάδια αφύπνισης κι αρχίζει να συγκροτεί ένα μέτωπο αντιλιτότητας κόντρα στην Ανγκ. Μέρκελ. Ο Π. Λαφαζάνης έμεινε στα αυτοσαρκαστικά σποτάκια χωρίς να μας πει ποτέ τί περιλαμβάνει ο άλλος δρόμος του. Το ΚΚΕ, ο γενικός γραμματέας τού οποίου φορά Ρόλεξ (το ότι μπορεί να είναι ψεύτικο κάνει ακόμα γελοιωδέστερη την ταπείνωσή του στον καπιταλιστικό καταναλωτισμό), είναι αδύνατο να συγκινήσει ένα ευρύτερο ακροατήριο με επιχειρήματα του τύπου "να περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες για τον σταλινισμό" (πόσο πιο ώριμες μπορεί να γίνουν από τώρα που είμαστε χρεοκοπημένοι;) και "να βγούμε από το ευρώ και την Ε.Ε. αλλά και να μην επιστρέψουμε στη δραχμή"! Οσο στον Περισσό είναι τόσο ξεκάθαροι όπως ο πρόεδρος του Εδεσσαϊκού στο περίφημο βιντεάκι ας μην περιμένουν να τους αγαπήσουν περισσότεροι από έναν κλειστό πυρήνα σταλινοταλιμπάν...

Ο Αλέξης Τσίπρας, μαζί με τον "Χαϊλάντερ" Π. Καμμένο, καλείται από εδώ και πέρα να κάνει ένα μικρό θαύμα: πέρα από το να πετύχει καλές συμφωνίες για ανοιχτά ζητήματα, όπως του χρέους, του ασφαλιστικού και των εργασιακών σχέσεων, και παραλλήλως με την εφαρμογή ενός δύσκολου προγράμματος να προχωρήσει και πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης οι οποίες θα συνδυάζουν αναπτυξιακές λογικές. Αν πρωθυπουργός, για παράδειγμα, στην Ισπανία είναι σε μερικούς μήνες ο Πάμπλο Ιγκλέσιας το εγχείρημα θα μοιάζει πιο υλοποιήσιμο. Αν όχι, τότε ο πρωθυπουργός οφείλει απέναντι στο λαό που τον εμπιστεύτηκε ξανά να αγωνιστεί μέχρι τέλους, όπως έκανε και την προηγούμενη περίοδο, με τη συνδρομή ωστόσο αυτήν τη φορά πιο συγκροτημένων προσωπικοτήτων σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν και με την αναγκαιότητα να προχωρήσει σε ριζικές μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση, στην παιδεία, στην υγεία, στη διαπλοκή, στη διαφθορά και σε άλλους κρίσιμους τομείς όπου δεν απαιτούνται απαραιτήτως χρήματα αλλά βούληση για να αλλάξουν χρόνιες παθογένειες. Η διακυβέρνηση Τσίπρα στην ουσία ξεκινά τώρα. Πρέπει, όμως, να γνωρίζει ότι οι έρωτες (και) του εκλογικού σώματος δεν κρατούν για πολύ κι αν δεν ωριμάσουν σε βαθιά αγάπη τότε κινδυνεύουν να καταλήξουν μίσος. Κι αν δεν με πιστεύει, ας ρωτήσει όλους εκείνους που ο ίδιος εξαφάνισε από τον πολιτικό χάρτη...