Η Μακεδονία ανήκει στα ψάρια της...

Δείγμα τού πολύ χαμηλού επιπέδου στο οποίο διεξάγεται η προεκλογική εκστρατεία στη ΝΔ αποτελεί και η επικέντρωση στο θέμα (;) του μακεδονικού, με αφορμή αυτονόητη (από τη στιγμή που οι προηγούμενες συμφωνίες έχουν κλείσει τον κύκλο τους) πρόσκληση του υπουργού Εξωτερικών, Ν. Κοτζιά προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης να καταθέσουν τις προτάσεις τους γύρω από την επίλυσή του. Και οι τέσσερις υποψήφιοι διαγκωνίζονται για το ποιός είναι ο καλύτερος μακεδονομάχος, απόδειξη ότι η δεξιά στην Ελλάδα είναι περισσότερο συντηρητική παρά φιλελεύθερη...

Αυτό είχε φανεί, άλλωστε, και κατά την πραγματική προεκλογική περίοδο, όταν ο Μπροστάντζας Μεϊμαράκης είχε κατηγορήσει τον Αλέξη Τσίπρα περίπου για εθνική μειοδοσία μόνο και μόνο γιατί ο τελευταίος είπε το αυτονόητο, πως στα θαλάσσια σύνορα δηλαδή δεν μπορείς να βάζεις μπάρες για να απαγορεύεις την ελεύθερη διέλευσή τους. Είναι προφανές ότι οι νεοδημοκράτες υποψήφιοι πρόεδροι δεν έχουν εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης να καταθέσουν, όπως για παράδειγμα ισοδύναμα για να αποφευχθεί η νέα φορολεηλασία σε βάρος των μικρομεσαίων, γι' αυτό και καταφεύγουν στη δοκιμασμένη συνταγή τής ανακίνησης των εθνικιστικών αντανακλαστικών των εν δυνάμει ψηφοφόρων τους, φέρνοντας τη συζήτηση εκεί ακριβώς που την επιθυμούν και οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα...

Ημουνα νιος και γέρασα κι ακόμα συζητάμε για το αν η Δημοκρατία (;) της Μακεδονίας πρέπει να λέγεται Σκόπια, ΠΓΔΜ, Μακεδονία του Βαρδάρη, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Κατερίνα ή Μαρία. Από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω από διεθνές δίκαιο, κανένα κράτος, περιφέρεια ή δήμος δεν διαθέτει την πνευματική ιδιοκτησία επί ενός ονόματος και καθένα έχει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού του. Σε διαφορετική περίπτωση, για παράδειγμα, θα είχε αλλάξει εδώ και πολύ καιρό όνομα η πόλη Αθήνα στην αμερικανική πολιτεία τής Τζόρτζια. Προφανώς στην περίπτωση της γειτονικής μας Μακεδονίας η κιτς διαστρέβλωση της ιστορίας και η επιλογή τού συγκεκριμένου ονόματος κρύβει αρχοντοχωριάτικες επεκτατικές βλέψεις από ένα κρατίδιο που είναι στην ουσία διασπασμένο ανάμεσα σε σλάβους κι αλβανούς. Κι όμως, πριν 20 χρόνια είχε καλλιεργηθεί η εντύπωση σε πολλούς έλληνες πως οι " πανίσχυροι και με ξένες πλάτες γυφτοσκοπιανοί" θα εισέβαλλαν στη χώρα μας με τελικό σκοπό να καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη...

Μέχρι στιγμής, πάντως, το ανάποδο συνέβη αφού ελληνικές επιχειρήσεις επεκτάθηκαν στα Βαλκάνια-τουλάχιστον προ κρίσης- και συμπατριώτες μας είναι εκείνοι που περνούν τα σύνορα κάθε τρεις και λίγο για να κάνουν τα ψώνια τους, ακόμα και για να επισκεφτούν γιατρούς, στην πιο φτηνή γείτονα. Αλήθεια, οι έλληνες μακεδόνες που εξανίστανται κάθε φορά που ακούνε τους σκοπιανούς να αυτοποκαλούνται μακεδόνες (έτσι κι αλλιώς και οι δύο κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή τής αρχαίας Μακεδονίας) γιατί δεν δείχνουν τον πατριωτισμό τους στηρίζοντας τους έλληνες εμπόρους αντί να καταφεύγουν στους "ιμπεριαλιστές" σλάβους κι αλβανούς;...

Κάθε αλλοδαπός με στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις ξέρει ότι ο Αλέξανδρος ο Γ', ο επονομαζόμενος και Μέγας ακόμα κι από εκείνους που χαρακτηρίζουν σήμερα τον Μπ. Ομπάμα ή τον Βλ. Πούτιν ιμπεριαλιστές, ήταν έλληνας μακεδόνας. Μόνο, ωστόσο, ένας λαός με μεγάλο έλλειμμα εθνικής αυτοπεποίθησης καταφεύγει στον εθνικισμό που αποδεικνύει κομπλεξισμό προκειμένου να αποφεύγει την πραγματικότητα. Αν η ΠΓΔΜ αναγνωριστεί ως Δημοκρατία της Μακεδονίας με σημαία της τον ήλιο τής Βεργίνας ούτε ο Φίλιππος ούτε ο Αλέξανδρος θα μετατραπούν σε σκοπιανούς ούτε θα κινδυνεύσει με κατάληψη η Θεσσαλονίκη...

Επιτέλους, έχουμε σοβαρότερα ζητήματα να αντιμετωπίσουμε στην εξωτερική μας πολιτική, όπως το κυπριακό και η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων μας μέσα κι από την ανακήρυξη ΑΟΖ, αντί να μαλώνουμε περί όνου σκιάς και, μάλιστα, να παίζονται και μικροκομματικά παιχνίδια γύρω από αυτή. Η ελληνική Μακεδονία δεν κινδυνεύει από τον πρωθυπουργό τής ΠΓΔΜ, Ν. Γκρούεφσκι αλλά, όπως και κάθε άλλη περιοχή τής χώρας εξάλλου, από τη διαιώνιση πολιτικών που κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. Από τίποτα άλλο... 

Τρέμη-Καμμένος κλείδωσαν τη νίκη Τσίπρα σε βάρος τού Μπροστάντζα...

Δεν θα πρωτοτυπήσω γράφοντας πως η χθεσινή τηλεμαχία ήταν άνευρη και δεν πρόσθεσε τίποτα ιδιαίτερο σε όσα ήδη ξέραμε, κοινώς δηλαδή πως ήταν "σούπα". Τσίπρας-Μεϊμαράκης κλείστηκαν στην άμυνα για να αποφύγουν τη γκάφα, ο αναιμικός Π. Λαφαζάνης απόδειξε γιατί η Ζ. Κωνσταντοπούλου θα έπρεπε να είναι πρόεδρος του κόμματός του, ο Δ. Κουτσούμπας έπαιξε για εκατομμυριοστή φορά την κασέτα ΚΚΕ, η Φ. Γεννηματά έτσι κι αλλιώς επενδύει σε αυτά που της δόθηκαν (φύλο-καταγωγή) κι όχι στα σχεδόν ανύπαρκτα πολιτικά της χαρίσματα, με Στ. Θεοδωράκη και Π. Καμμένο λόγω πίεσης να βρίσκονται στην επόμενη Βουλή να επιχειρούν, κάποιες φορές επιτυχημένα με όρους επικοινωνίας, να δώσουν το κάτι παραπάνω. Οσο για τους δημοσιογράφους, αν η Διακομματική τοποθετούσε επτά τουρίστες που δεν είχαν ιδέα για την ελληνική πραγματικότητα θα έκαναν πολύ πιο εύστοχες και δύσκολες ερωτήσεις στους πολιτικούς αρχηγούς. Φαίνεται, ωστόσο, για μια ακόμα φορά πως κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει...

Ο κερδισμένος, πάντως, ήταν ο Αλέξης Τσίπρας, μολονότι κι εκείνος γύριζε κατά βάση τη μπάλα στο χώρο άμυνας. Τις δύο φορές, ωστόσο, που πέρασε στην επίθεση βγήκε κερδισμένος. Η πρώτη αφορά το προσφυγικό, το οποίο η αντιπολίτευση θεωρεί πρόσφορο έδαφος για να κερδίσει ψηφαλάκια χρησιμοποιώντας αστεία επιχειρήματα πάνω στις πλάτες κατατρεγμένων. Λες και είχε άδικο η Τασία Χριστοδουλοπούλου όταν έλεγε, για παράδειγμα, πως οι πρόσφυγες-μετανάστες εξαφανίζονται (αφού σπεύδουν και στους έλληνες διακινητές για να τους μεταφέρουν στην υπόλοιπη Ευρώπη αντί να κάνουν τα χαρτιά τους για παροχή ασύλου) ή στο ότι αρκετοί ελληναράδες εκμεταλλεύονται τον ξεριζωμό συνανθρώπων τους για να αισχροκερδούν. Τους συμπατριώτες μας οι οποίοι, για παράδειγμα, πετούν μολότοφ στους ξεριζωμένους ή τους χρεώνουν πέντε ευρώ το μπουκαλάκι τού νερού και τη φόρτιση του κινητού τους τηλεφώνου είναι ντροπή να τους υπερασπίζονται όχι μόνο οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα, αλλά και τα αυτοαποκαλούμενα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου. Κι αλίμονο αν παριστάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο είναι να φυλαχθούν θαλάσσια σύνορα όταν τα περνούν δεκάδες χιλιάδες εβδομαδιαίως...

Η κόντρα, εξάλλου, Καμμένου-Μεϊμαράκη για τα εξοπλιστικά λειτούργησε ως επιβεβαίωση των όσων ισχυρίζεται ο Αλέξης Τσίπρας για διαπλοκή-διαφθορά τού παλιού πολιτικού προσωπικού. Υπενθυμίζω πως το χαρακτηρισμό "μπροστάντζα" (με την έννοια πως ζητούσε μπροστά τις μίζες για τα εξοπλιστικά όταν ήταν υπουργός Αμυνας) πρωτοχρησιμοποίησε για τον Β. Μεϊμαράκη ο Αδ. Γεωργιάδης, ο οποίος σήμερα βεβαίως τον αποκαλεί θαύμα τής φύσης. Είναι ή όχι υπόδικος ο προσωρινός πρόεδρος της ΝΔ για τα υποβρύχια; Εδωσε 105.000.000 ευρώ στους γερμανούς αντί να κινήσει ποινικές διαδικασίες σε βάρος τους; Βοήθησε στο "ξέπλυμα" Τσοχατζόπουλου, Παπαντωνίου; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν άμεσα γιατί αν η γυναίκα τού Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι αλλά και να φαίνεται τίμια, ο υποψήφιος Καίσαρας οφείλει πρωτίστως να είναι αν θέλει (επαναλαμβάνω, αν θέλει) να κυβερνήσει τη χώρα...

Το καλύτερο δώρο, ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας το πήρε από εκεί από όπου δεν το περίμενε, από την Ολ. Τρέμη δηλαδή. Το MEGAλο παπαγαλάκι μυγιάστηκε όταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να μιλά για τις τηλεοπτικές άδειες, τα τέλη διαφήμισης και τις λοιπές υποχρεώσεις τους που οι καναλάρχες, οι ίδιοι που παραγγέλνουν πεντάλεπτα ρεπορτάζ αν κάποιος τυροπιτάς δεν κόψει απόδειξη, έχουν "αμελήσει" να εκπληρώσουν. Με την παρέμβασή της επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα να δοθεί στο εσωτερικό η μάχη κατά των διαπλεκόμενων ολιγαρχών, οι οποίοι νέμονται ασύδοτα το δημόσιο πλούτο και οι οποίοι δεν έχουν συνεισφέρει στο κρατικό ταμείο όσα τους αναλογούν ούτε κατά τη διάρκεια της κρίσης. Οχι πως με στενοχωρεί ιδιαιτέρως αυτό, αλλά μάλλον η νεανίζουσα Ολγα θα τα άκουσε ένα χεράκι από τους ψυχάρηδες, τους βαρδινογιάννηδες και τους μπόμπολες για την προσπάθειά της να φανεί βασιλικότερη του βασιλέως, προσθέτοντας πόντους στον "μιαρό" Αριστερό...

Οπως κι αν έχει, θα πρέπει κάποτε σε αυτήν τη χώρα να διοργανωθεί και μια τηλεμαχία στην οποία οι πολιτικοί αρχηγοί δεν θα στέκονται σαν τηλεγραφόξυλα, θα μπορούν να συζητούν μεταξύ τους και, ανάμεσα σε άλλα, να απαντούν και σε ερωτήσεις τού κοινού. Αν όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί από τη σημερινή βαρετή διαδικασία εκείνοι που επωφελούνται περισσότερο είναι όσοι δεν συμμετέχουν, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Ν. Μιχαλολιάκος κι ο Β. Λεβέντης. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να ανακαλύψουμε την Αμερική, αρκεί να αντιγράψουμε το πετυχημένο μοντέλο ντιμπέιτ που ακολουθείται στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού, όπου, αν μη τί άλλο, ξέρουν να κάνουν τηλεόραση. Θα με ρωτήσετε αν μεγαλύτερη σημασία έχει το θέαμα όταν πολιτικοί αρχηγοί διατυπώνουν τις θέσεις τους. Οχι βεβαίως, αλλά δεν είναι ντροπή να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε η πολιτική να γίνει πιο ελκυστική στις πλατιές μάζες από ό,τι είναι τα πληκτικά, ατέλειωτα πλάνα τού Θόδωρου Αγγελόπουλου...