Ο Βαγγέλης μετριοπαθής, ο Κυριάκος κεντρώος κι ο Κουασιμόδος ένα κράμα Μπραντ Πιτ και Τζορτζ Κλούνι...

Ολο αυτό το ατέλειωτο χρονικό διάστημα που η ΝΔ πασχίζει να εκλέξει πρόεδρο έχουν ακουστεί πολλά ανέκδοτα. Θα μοιραστώ μαζί σας τα καλύτερα: ο Β. Μεϊμαράκης, ο οποίος έδερνε Αριστερούς στα νιάτα του, είναι μετριοπαθής. Το γεράκι τού νεοφιλελευθερισμού Κ. Μητσοτάκης είναι κεντρώος, ο βασιλικός Απ. Τζιτζικώστας κομίζει το νέο στην πολιτική κι ο ακροδεξιός εθνικός μας καραγκιοζάκος είναι φιλελεύθερος. Είναι, βεβαίως, δικαίωμα του καθενός να αυτοπροσδιορίζεται όπως γουστάρει. Καλό είναι, ωστόσο, και οι επιμέρους θέσεις του να συμβαδίζουν με το γενικό προφίλ που θέλει να καλλιεργήσει. Σε διαφορετική περίπτωση τί άλλο από έμμεση παραδοχή του λαθεμένου των ιδεοληψιών τους είναι η τάση των υποψηφίων προέδρων τής Νουδούλας να παρουσιάζονται στο πόπολο διαφορετικοί από ό,τι είναι στην πραγματικότητα;...

Το θετικό από την εκλογική διαδικασία τής Κυριακής, πέρα από το ότι δόθηκε στους μισούς συνταξιούχους σε σχέση με το 2009 η δυνατότητα να κάνουν κάτι διαφορετικό από μια βόλτα στο ΚΑΠΗ ή στο καφενείο, ήταν πως απομονώθηκαν τα ακροδεξιά στοιχεία που ήθελαν να ποδηγετήσουν τη ΝΔ. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους Τζιτζικώστα-Γεωργιάδη, αλλά και στον Αντ. Σαχλαμαρά, ο οποίος και είχε επενδύσει πάνω τους την έμμεση επιστροφή του στο προσκήνιο. Ο Απ. Τζιτζικώστας οργάνωσε μια προεκλογική εκστρατεία των ευκολομάσητων τσιτάτων, θέλοντας να πείσει πως είναι μεταρρυθμιστής κάνοντας παρέα με τους σκοταδιστές μητροπολίτες Ανθιμο και Σεραφείμ. Το μεγαλύτερο κάζο, πάντως, υπέστη ο Αδ. Γεωργιάδης, ο οποίος ήταν εκείνος ανάμεσα στους υποψηφίους που επιχείρησε περισσότερο από τους άλλους να αναμοχλεύσει εμφυλιοπολεμικά μίση, δαιμονοποιώντας την Αριστερά. Ευτυχώς οι νεοδημοκράτες απόδειξαν με την ψήφο τους πως είναι άλλο πράγμα να είσαι γελωτοποιός και διαφορετικό να θέλεις να γίνεις πρωθυπουργός...

Χαμένη βγήκε και η διαπλοκή, η οποία είχε στηρίξει πολλά στον Απ. Τζιτζικώστα και τώρα παίζει τα ρέστα της προμοτάροντας τον Κ. Μητσοτάκη. Γι' άλλη μια φορά ο ελληνικός λαός απόδειξε ότι η MEGAλη προπαγάνδα των καναλιών φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκουν οι ινστρούχτορές τους. Τις προηγούμενες ημέρες, για παράδειγμα, παρακολουθούσαμε το ένα ρεπορτάζ μετά από το άλλο για την τηλεφωνική επικοινωνία Τσίπρα-Καραμανλή λίγες ώρες πριν τη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου, την οποία τα μιντιακά παπαγαλάκια παρουσίαζαν σχεδόν ως πολιτική εκτροπή! Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε ένα τηλεφώνημα από έναν πρώην πρωθυπουργό στον νυν να θεωρηθεί παρέκκλιση από τη συνταγματική κανονικότητα. Φυσικά, αν παρόμοια κλήση έκαναν ο Γ. Μπόμπολας ή ο Στ. Ψυχάρης όλα θα ήταν όμορφα κι ωραία...

Οπως κι αν έχει, η ΝΔ είναι παγιδευμένη ανάμεσα σε έναν μη εκλέξιμο πρωθυπουργό, όπως άλλωστε αποδείχθηκε το Σεπτέμβριο, δηλαδή τον Β. Μεϊμαράκη, κι έναν ακραιφνή νεοφιλελεύθερο, τον Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος όταν ήταν υπουργός απόλυσε μόνο εκείνους που βρίσκονταν στον πιο αδύναμο κρίκο τής τροφικής αλυσίδας και τους οποίους δεν είχε διορίσει ο ίδιος και η οικογένειά του. Θα θεωρήσω, πάντως, μεγάλη έκπληξη τη μη εκλογή Μεϊμαράκη, αν ληφθεί υπόψη πως η ΝΔ παραμένει το μαγαζάκι των Καραμανλήδων, οι οποίοι επιθυμούν ένα μεταβατικό πρόεδρο μέχρι να αναλάβει την ηγεσία ο νεαρότερος εκπρόσωπος της δυναστείας, ο βουλευτής Σερρών Κ. Καραμανλής, και με την προϋπόθεση πως ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει φθαρεί σε τέτοιο βαθμό ώστε οι επόμενες εκλογές να είναι τουλάχιστον ντέρμπι. Η "γενναία" ιστορία των Καραμανλήδων, άλλωστε, έχει αποδείξει ότι σιχαίνονται να δίνουν αμφίρροπες μάχες...   

   

Η Μακεδονία ανήκει στα ψάρια της...

Δείγμα τού πολύ χαμηλού επιπέδου στο οποίο διεξάγεται η προεκλογική εκστρατεία στη ΝΔ αποτελεί και η επικέντρωση στο θέμα (;) του μακεδονικού, με αφορμή αυτονόητη (από τη στιγμή που οι προηγούμενες συμφωνίες έχουν κλείσει τον κύκλο τους) πρόσκληση του υπουργού Εξωτερικών, Ν. Κοτζιά προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης να καταθέσουν τις προτάσεις τους γύρω από την επίλυσή του. Και οι τέσσερις υποψήφιοι διαγκωνίζονται για το ποιός είναι ο καλύτερος μακεδονομάχος, απόδειξη ότι η δεξιά στην Ελλάδα είναι περισσότερο συντηρητική παρά φιλελεύθερη...

Αυτό είχε φανεί, άλλωστε, και κατά την πραγματική προεκλογική περίοδο, όταν ο Μπροστάντζας Μεϊμαράκης είχε κατηγορήσει τον Αλέξη Τσίπρα περίπου για εθνική μειοδοσία μόνο και μόνο γιατί ο τελευταίος είπε το αυτονόητο, πως στα θαλάσσια σύνορα δηλαδή δεν μπορείς να βάζεις μπάρες για να απαγορεύεις την ελεύθερη διέλευσή τους. Είναι προφανές ότι οι νεοδημοκράτες υποψήφιοι πρόεδροι δεν έχουν εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης να καταθέσουν, όπως για παράδειγμα ισοδύναμα για να αποφευχθεί η νέα φορολεηλασία σε βάρος των μικρομεσαίων, γι' αυτό και καταφεύγουν στη δοκιμασμένη συνταγή τής ανακίνησης των εθνικιστικών αντανακλαστικών των εν δυνάμει ψηφοφόρων τους, φέρνοντας τη συζήτηση εκεί ακριβώς που την επιθυμούν και οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα...

Ημουνα νιος και γέρασα κι ακόμα συζητάμε για το αν η Δημοκρατία (;) της Μακεδονίας πρέπει να λέγεται Σκόπια, ΠΓΔΜ, Μακεδονία του Βαρδάρη, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Κατερίνα ή Μαρία. Από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω από διεθνές δίκαιο, κανένα κράτος, περιφέρεια ή δήμος δεν διαθέτει την πνευματική ιδιοκτησία επί ενός ονόματος και καθένα έχει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού του. Σε διαφορετική περίπτωση, για παράδειγμα, θα είχε αλλάξει εδώ και πολύ καιρό όνομα η πόλη Αθήνα στην αμερικανική πολιτεία τής Τζόρτζια. Προφανώς στην περίπτωση της γειτονικής μας Μακεδονίας η κιτς διαστρέβλωση της ιστορίας και η επιλογή τού συγκεκριμένου ονόματος κρύβει αρχοντοχωριάτικες επεκτατικές βλέψεις από ένα κρατίδιο που είναι στην ουσία διασπασμένο ανάμεσα σε σλάβους κι αλβανούς. Κι όμως, πριν 20 χρόνια είχε καλλιεργηθεί η εντύπωση σε πολλούς έλληνες πως οι " πανίσχυροι και με ξένες πλάτες γυφτοσκοπιανοί" θα εισέβαλλαν στη χώρα μας με τελικό σκοπό να καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη...

Μέχρι στιγμής, πάντως, το ανάποδο συνέβη αφού ελληνικές επιχειρήσεις επεκτάθηκαν στα Βαλκάνια-τουλάχιστον προ κρίσης- και συμπατριώτες μας είναι εκείνοι που περνούν τα σύνορα κάθε τρεις και λίγο για να κάνουν τα ψώνια τους, ακόμα και για να επισκεφτούν γιατρούς, στην πιο φτηνή γείτονα. Αλήθεια, οι έλληνες μακεδόνες που εξανίστανται κάθε φορά που ακούνε τους σκοπιανούς να αυτοποκαλούνται μακεδόνες (έτσι κι αλλιώς και οι δύο κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή τής αρχαίας Μακεδονίας) γιατί δεν δείχνουν τον πατριωτισμό τους στηρίζοντας τους έλληνες εμπόρους αντί να καταφεύγουν στους "ιμπεριαλιστές" σλάβους κι αλβανούς;...

Κάθε αλλοδαπός με στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις ξέρει ότι ο Αλέξανδρος ο Γ', ο επονομαζόμενος και Μέγας ακόμα κι από εκείνους που χαρακτηρίζουν σήμερα τον Μπ. Ομπάμα ή τον Βλ. Πούτιν ιμπεριαλιστές, ήταν έλληνας μακεδόνας. Μόνο, ωστόσο, ένας λαός με μεγάλο έλλειμμα εθνικής αυτοπεποίθησης καταφεύγει στον εθνικισμό που αποδεικνύει κομπλεξισμό προκειμένου να αποφεύγει την πραγματικότητα. Αν η ΠΓΔΜ αναγνωριστεί ως Δημοκρατία της Μακεδονίας με σημαία της τον ήλιο τής Βεργίνας ούτε ο Φίλιππος ούτε ο Αλέξανδρος θα μετατραπούν σε σκοπιανούς ούτε θα κινδυνεύσει με κατάληψη η Θεσσαλονίκη...

Επιτέλους, έχουμε σοβαρότερα ζητήματα να αντιμετωπίσουμε στην εξωτερική μας πολιτική, όπως το κυπριακό και η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων μας μέσα κι από την ανακήρυξη ΑΟΖ, αντί να μαλώνουμε περί όνου σκιάς και, μάλιστα, να παίζονται και μικροκομματικά παιχνίδια γύρω από αυτή. Η ελληνική Μακεδονία δεν κινδυνεύει από τον πρωθυπουργό τής ΠΓΔΜ, Ν. Γκρούεφσκι αλλά, όπως και κάθε άλλη περιοχή τής χώρας εξάλλου, από τη διαιώνιση πολιτικών που κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. Από τίποτα άλλο... 

Εκτός αν μείνει για πάντα 37 χρόνων, ο Τζιτζικώστας πρέπει να πει και κάτι περισσότερο αν θέλει να κυβερνήσει...

Με την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού στην κορύφωσή του το να είσαι νέος μοιάζει με το υπέρτατο προσόν. Ενα, άλλωστε, από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του Αλέξη Τσίπρα είναι πως γεννήθηκε στη μεταπολίτευση και δεν πολιτεύτηκε κατά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από το 1974 μέχρι σήμερα. Προφανώς, ωστόσο, δεν αρκεί να μην έχεις πάνω σου το αίμα των παθογενειών και των σκανδάλων τής τελευταίας σαραντακονταετίας για να μπορείς να ισχυρίζεσαι με ειλικρίνεια πως εκπροσωπείς το αύριο. Απαιτείται και να διαθέτεις ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, με σαφείς στόχους κι οριοθετημένες δράσεις και πλάνο για το πώς θα το πετύχεις. Ρήματα όπως τα "μπορούμε", "αλλάζουμε", "δημιουργούμε" κ.λπ. ακούγονται πολύ ευχάριστα, αλλά αν δεν γίνουν πιο λιανά μοιάζουν απλώς με σαπουνόφουσκες με πολύ σύντομη ημερομηνία λήξης...

Ομολογώ ότι η υποψηφιότητα Τζιτζικώστα μού είναι η πιο συμπαθής από τις υπόλοιπες τρεις για την προεδρία τής ΝΔ. Βεβαίως, ο ανταγωνισμός δεν είναι και ιδιαιτέρως υψηλός όταν αυτές περιλαμβάνουν "ιερά τέρατα" του νεοφιλελευθερισμού-νεοφασισμού όπως ο Κούλης Μητσοτάκης κι ο εθνικός μας καραγκιόζης ή τον Μπροστάντζα Μεϊμαράκη. Αν μη τί άλλο, πάντως, η δυναμική Τζιτζικώστα εκκινεί από το λαό, όπως φάνηκε από τη σαρωτική εκλογή του στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας μολονότι δεν διέθετε το χρίσμα τού κόμματός του, κι όχι από τον κομματικό σωλήνα και τους βαρόνους του. Εχουμε δρόμο ακόμα μέχρι την ψηφοφορία κι ευελπιστώ μέχρι τότε να ακούσω από εκείνον έναν πραγματικά δομημένο λόγο για το πώς επιθυμεί την κεντροδεξιά τής επόμενης ημέρας. Κι αυτό γιατί μέχρι σήμερα απλώς ανακυκλώνει επιτυχημένες προεκλογικές καμπάνιες τού πρόσφατου παρελθόντος, εστιάζοντας στο νεαρό τής ηλικίας του λες και θα παραμείνει για πάντα 37 χρόνων...

Θα αναρωτηθείτε "και τί σε ενδιαφέρει εσένα, έναν Αριστερό, ποιός θα ηγηθεί της κεντροδεξιάς"; Ο ρόλος τής αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι, ωστόσο, κομβικός για τη λειτουργία τού πολιτεύματος. Οπως στο ποδόσφαιρο ο Λίο Μέσι δεν θα βελτιωνόταν συνεχώς αν δεν είχε απέναντί του τον Κριστιάνο Ρονάλντο και το αντίστροφο έτσι και η κυβέρνηση δεν θα είναι αποτελεσματικότερη αν ξέρει ότι παίζει χωρίς αντίπαλο. Γι' αυτό κι έχει βαρύνουσα αξία ο επόμενος πρόεδρος της ΝΔ να την απαλλάξει από τη σημερινή αμηχανία τού "ψήφισα το τρίτο μνημόνιο αλλά δεν ψηφίζω τα προαπαιτούμενά του", να της δώσει ένα σαφές ιδεολογικό στίγμα κι ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας το οποίο έστω να αντέχει στη λογική. Αν δεν συμβούν όλα αυτά σύντομα, η πολιτική ηγεμονία Τσίπρα θα παραταθεί στο διηνεκές, είτε αυτό είναι καλό για τη χώρα είτε όχι από τη στιγμή που καμιά απόλυτη εξουσία δεν μπόρεσε να κρατηθεί για πάντα μακριά από τη σχεδόν αναπόφευκτη αλαζονεία.. 

ΝΔ, μια πασαρέλα νεοφιλελεύθερων νεοφασιστών...

Η οριστικοποίηση της υποψηφιότητας του Αδ. Γεωργιάδη έχει ενθουσιάσει όχι μόνο τους υποστηρικτές του αλλά κι εκείνους που θέλουν να τρολάρουν τις εκλογές τής ΝΔ ψηφίζοντας τον εθνικό μας καραγκιόζη. Δεν σας κρύβω πως γαργάλησε και τον γράφοντα η ιδέα να εμφανιστεί στη Συγγρού με ένα δίευρω σε κέρματα του ενός λεπτού για να ρίξει "δαγκωτό" Αδωνι. Μόνο που τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά για να τα παίρνουμε στο χαβαλέ...

Ο εναγκαλισμός νεοφιλελευθερισμού-νεοφασισμού (και δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτόν της φωτό ανάμεσα σε Κούλη Μητσοτάκη και Ηλ. Κασιδιάρη, ο οποίος μπορεί να ήταν κι ένα "στιγμιαίο λάθος") γίνεται όλο και πιο σφιχτός: 42 βουλευτές άλλων κομμάτων ψήφισαν για πέμπτο αντιπρόεδρο τον εκλεκτό των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, βιβλίο τής Γ' Λυκείου κάνει λόγο για "εγκληματίες λαθρομετανάστες" και την ίδια ώρα το νεκροταφείο τού Αιγαίου ξέβρασε την Κυριακή τα πτώματα ενός βρέφους κι ενός παιδιού. Κι αυτά είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα νεοφασιστικής σήψης από την οποία ταλαιπωρείται η μνημονιοφαγωμένη Ψωροκώσταινα...

Μετά από όλα αυτά, επομένως, είναι προτιμότερο να συγκρατήσουμε το πλακατζίδικο πνεύμα μας σε αιχμηρά σχόλια στο διαδίκτυο από το να συμβάλουμε στην ανάδειξη ως αρχηγού τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κάποιου νεοφιλελεύθερου νεοφασίστα. Κανένας δημοκρατικός πολίτης δεν αξίζει να βάψει τα χέρια του με αυτό το "αίμα". Ας αποφασίσουν οι νεοδημοκράτες ποιόν επιθυμούν γι' αρχηγό κι αν η επιλογή τους είναι τελικώς ο εθνικός μας καραγκιόζης τότε στο Μαξίμου πρέπει να ανοίξουν ακριβότερες σαμπάνιες από αυτές που θα ανοίξει ο Μπουμπούκος με την Ευγενία, αφού ο υποτίθεται σοβαρότερος αντίπαλός τους θα έχει επιλέξει την πολιτική αυτοκτονία. Ποτέ, ωστόσο, δεν είναι ωφέλιμη για τη δημοκρατία μια κούρσα στην οποία τρέχει ένα μόνο άλογο, όσο όμορφο και γρήγορο κι αν είναι αυτό...

Στις προγραμματικές του δηλώσεις ο Αλέξης Τσίπρας θα επιμείνει στην όσο το δυνατό γρηγορότερη υλοποίηση του μνημονίου με την παράλληλη εφαρμογή ενός εναλλακτικού προγράμματος κοινωνικής δικαιοσύνης. Το έχω γράψει επανειλημμένως πως το εγχείρημα αυτό είναι πολύ δύσκολο και θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο όσο έχει απέναντί του μια αξιωματική αντιπολίτευση η οποία είναι σχεδόν ο μόνος παράγοντας στον κόσμο που θεωρεί το ελληνικό δημόσιο χρέος βιώσιμο. Ναι μεν η αναδιάρθρωσή του με ευνοϊκούς όρους δεν σημαίνει επιστροφή τής χώρας στην πραγματική ανάπτυξη, ωστόσο για να μην πάει χαμένη η όποια σπορά πρέπει πρώτα το έδαφος να είναι γόνιμο. Καμία μεταρρύθμιση στη δημόσια διοίκηση ή στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων δεν θα αποδειχθεί αποτελεσματική αν η χώρα εξακολουθεί να δίνει προτεραιότητα στην αποπληρωμή δανείων που δεν μπορεί σήμερα να σηκώσει στις πλάτες της...

Αυτό φαίνεται πως γίνεται κατανοητό από τους περισσότερους, όχι όμως κι από τους "γερμανούς φίλους μας", τους οποίους τόσο λατρεύουν πολιτικοί μας όπως η "ευγενική χορηγία τής Siemens" Μητσοτάκης, ο εθνικός μας καραγκιόζης ή ο Μπροστάντζας Μεϊμαράκης, ο οποίος προεκλογικώς μιλούσε για εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης δίχως ωστόσο να είναι ακόμα ξεκαθαρισμένο τί χρώμα φανέλα θα φορούν οι δικοί του παίκτες στο γήπεδο. Γι' αυτό και στη διαπραγμάτευση για το χρέος, αν η ΝΔ δεν έχει κάτι ωφέλιμο για τη χώρα να προσθέσει καλύτερα να επιλέξει τη σιωπή...  

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η άλλη όψη τού νεοφασισμού κι αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε τον Κούλη και τον Μάκη...

Οποιονδήποτε αρχηγό κι αν εκλέξει η ΝΔ, αν ο Αλέξης Τσίπρας καταφέρει κατά τη διάρκεια της νέας του πρωθυπουργικής του θητείας να βελτιώσει έστω και λίγο την ποιότητα ζωής των πολιτών και να επιφέρει ένα άξιο αναφοράς χτύπημα στη διαπλοκή και στη διαφθορά, θα είναι λίγες οι πιθανότητές της να δει σύντομα εξουσία. Η μπάλα βρίσκεται, πλέον, για τα καλά στην κατοχή τού πρωθυπουργού, με τους αντιπάλους του να προσδοκούν σε δικά του λάθη μήπως και καταφέρουν να την επανακτήσουν. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν έχει νόημα το πρόσωπο που θα εκλεγεί πρόεδρος της ΝΔ ή ότι η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να σηκώσει τα χέρια ψηλά και να βγάλει όποιον κι όποιον. Οσο, εξάλλου, κι αν θεωρώ πως στη Συγγρού και πέριξ αυτής δεν κυκλοφορούν σπουδαίες προσωπικότητες, αλίμονο αν η κεντροδεξιά παράταξη καταλήξει στα νεοφιλελεύθερα χέρια των μητσοτάκηδων ή στα ακροδεξιά των βορίδηδων. Αν, βεβαίως, αυτοί οι δύο ακραίοι πυλώνες δεν συμπτυχθούν στο τέλος σε μία ενιαία σάρκα, επιβεβαιώνοντας όλους όσοι γράφουμε πως τα άκρα που τέμνονται στην πολιτική ζωή τού τόπου είναι ο νεοφιλελευθερισμός με το νεοφασισμό...

Η κορυφαία προϋπόθεση, ωστόσο, για τη ΝΔ προκειμένου να αποτελέσει έναν ισχυρό αντίπαλο για τον Αλέξη Τσίπρα είναι η εκλογή στην αρχηγία της ενός νέου, άφθαρτου προσώπου που να μπορεί να προσελκύει ψηφοφόρους κι από άλλους χώρους. Αυτός δεν είναι, σίγουρα, ούτε ο Μπροστάντζας Μεϊμαράκης ούτε ο Κούλης Μητσοτάκης. Ο πρώτος αποδείχθηκε αυτό που περιμέναμε: ένας πολύ καλός κομματάρχης, ικανός να συσπειρώνει τους δεξιούς αλλά πολύ λίγος για να μαζεύει στην κάλπη κι ανθρώπους που προέρχονται από άλλα μαγαζιά. Ηταν και είναι ένας χρήσιμος κομπάρσος πολυτελείας για το κόμμα του, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Γι' αυτό και οι βαρόνοι-ο τουρίστας τής Ραφήνας και η Ντ. Μπακογιάννη- φαίνεται πως τον στηρίζουν μέχρι νεωτέρας κι εφόσον δεν κατέλθει στην κούρσα η νεώτερη γενιά καραμανλήδων και μητσοτάκηδων (ο, επίσης, Κ. Καραμανλής κι ο Κ. Μπακογιάννης): γιατί μπορούν να τον κάνουν ό,τι θέλουν...

Από την άλλη, ο Κούλης Μητσοτάκης έχει αρκετούς σκελετούς στη ντουλάπα του...made in Germany, είναι ταυτισμένος με νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες και με μια οικογένεια η οποία δεν είναι και η πλέον δημοφιλής στη χώρα, ενώ κατά την κυβερνητική του θητεία αυτός ο, στα λόγια, αντικρατιστής απόλυσε ελάχιστους και μόνο όσους δεν είχαν ισχυρά κομματικά βύσματα και δεν συνδεονται με κουμπαριές με τη φαμίλια του. Οσο για τον Μ. Βορίδη, η απίθανη (θέλω να νομίζω πως η πλειονότητα των φιλελεύθερων συμπολιτών μου είναι δημοκρατικών αντιλήψεων) περίπτωση εκλογής ενός πρώην προέδρου τής νεολαίας τής ΕΠΕΝ στην ηγεσία τής αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτομάτως την καθιστά "unelectable" ("μη εκλόγιμη") που λένε και οι φίλοι μας οι αγγλοσάξονες. Για τον Αδ. Γεωργιάδη ή τον Π. Ψωμιάδη θεωρώ χάσιμο χρόνου να εξηγώ γιατί οι ακροδεξιοί καραγκιοζηδες είναι ανεπιθύμητοι ακόμα κι από το Θέατρο Σκιών...

Ολοι οι δρόμοι, επομένως, οδηγούν σε έναν σαραντάρη, άφθαρτο από την εποχή των μνημονίων, ο οποίος, όπως έχει αποδειχθεί επανειλημμένως στην πολιτική, δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω από ένα βαρύ όνομα ή επικοινωνιακά χαρίσματα. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να λέγεται Καραμανλής, Μπακογιάννης, Κεφαλογιάννη ή Τζιτζικώστας, κάποιος, τέλος πάντων, που όταν θα στέκεται δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα δεν θα λένε ο "παππούς και το τζόβενο", όπως συνέβαινε στη σύγκριση με Μεϊμαράκη. Το ευκταίο, βεβαίως, θα ήταν ο νέος ηγέτης τής κεντροδεξιάς να προερχόταν από την κοινωνία κι όχι από τον κομματικό σωλήνα και να είχε πίσω του μια επιτυχημένη επαγγελματική διαδρομή και στοιχειώδεις πολιτικές ικανότητες, αλλά όλα αυτά θεωρούνται πολυτέλεια στην Ελλάδα. Αν μου ζητούσατε, πάντως, να στοιχηματίσω σε κάποιον συγκεκριμένα ως επόμενο πρόεδρο της ΝΔ, θα έβαζα τα λεφτά μου σε κάποιον που λέγεται Καραμανλής. Το μαγαζί, άλλωστε, δεν έπαψε ποτέ να ανήκει στην οικογένεια...

Το...Φλάμπουρο της ηθικής απαιτεί καθαρά χέρια να το υψώνουν, αλλιώς καταντά πατσαβούρα

Ο Αλ. Φλαμπουράρης δεν είναι το αγαπημένο μου είδος πολιτικού, ανεξαρτήτως αν έγιναν όλα νόμιμα και ηθικά με το δημόσιο έργο στην Πελοπόννησο ή για το πώς βρέθηκε δίπλα στον Δ. Μελισσανίδη στο ΟΑΚΑ. Το στιλ καφενείου, ο υποτυπώδης πολιτικός λόγος και η αποδεδειγμένη πια αδυναμία του να βοηθήσει στο συντονισμό τού κυβερνητικού έργου με την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ δεν τον καθιστούν "asset" για την επόμενη ημέρα αλλά μάλλον βαρίδι. Κι ο Αλ. Φλαμπουράρης δεν είναι ο μοναδικός από το περιβάλλον Τσίπρα που θα ήταν προτιμότερο να απομακρυνθεί μετά από τις 20 Σεπτεμβρίου. Υπάρχουν και νεώτεροί του οι οποίοι θα έπρεπε να παίξουν το ρόλο αβαρίας. Αν οι κάθε λογής τσανακογλείφτες δεν είναι τουλάχιστον άξιοι να επιτελούν τα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθεί, τότε είναι καλύτερα να απομακρύνονται πριν καταλήξουν νάρκες...

Διαχρονικά, άλλωστε, και δικαίως οι εκάστοτε πρωθυπουργοί δεν κρίθηκαν μόνο από τη δική τους αποτελεσματικότητα, αλλά κι από τους ανθρώπους που τους πλαισίωναν. Δικαιολογημένα, επομένως, αναρωτιέται ο λαός τί το καινούριο μπορεί να κομίζει στην πολιτική ένας συνταξιούχος που πίνει φραπέδες σε τηλεοπτικά στούντιο, αναλαμβάνει δημόσια έργα και συναγελάζεται ολιγάρχες. Το έργο το έχουμε ξαναδεί και μόνο θλίψη είναι δυνατό να προκαλεί η επαναπροβολή του από την Αριστερά...

Η τελευταία εβδομάδα πριν τις εκλογές (πόσω μάλλον όταν αυτές παρουσιάζονται αμφίρροπες, αν και θα αποδειχθεί ψευδαίσθηση) δεν είναι η καλύτερη περίοδος για να διερευνηθεί δικαστικώς τόσο η υπόθεση Φλαμπουράρη όσο και η λίστα Λαγκάρντ. Προφανώς η αναμόχλευσή τους μόνο κομματικές σκοπιμότητες εξυπηρετεί αυτήν τη στιγμή. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, όλοι μας θα είμαστε ζωντανοί τη Δευτέρα για να μπορέσουμε με πιο ψύχραιμο μάτι να εξετάσουμε πόσο φαύλος είναι ο Αλ. Φλαμπουράρης ή ποιά πολιτικά-επιχειρηματικά πρόσωπα κρύβονται πίσω από τον Στ. Παπασταύρου κι άλλους στην περιβόητη λίστα φοροαποφυγής-φοροδιαφυγής. Αξίζει, πάντως, να υπενθυμίσω πως αυτός που έβαλε την υπογραφή του, και μάλιστα πριν τις εκλογές τού Ιανουαρίου, στη σύμβαση Φλαμπουράρη δεν ήταν κανένας συριζαίος αλλά ο Π. Τατούλης, συνεπικουρούμενος από τον αντιπεριφερειάρχη Κορινθίας, Πελ. Καλλίρη-άνθρωπο τού Μπροστάντζα Μεϊμαράκη. Κι ο Δ. Μελισσανίδης δεν είναι κολλητός τού Αλ. Τσίπρα αλλά του Αντ. Σαχλαμαρά, ο οποίος του έδωσε τον ΟΠΑΠ μπιρ παρά...

Ακόμα, εξάλλου, και να είναι ένοχος ο πρώην υπουργός Επικρατείας, πώς είναι δυνατό αυτό να εξισώνεται με τα σκάνδαλα μιας σαραντακονταετίας για τα οποία πλήρωσε μόνο ο Ακ. Τσοχατζόπουλος (όχι, βεβαίως, ότι δεν έπρεπε να τιμωρηθεί κι ο ίδιος); Και πώς είναι δυνατό να επιτρέπεται ακόμα να κουνά το δάχτυλο στους άλλους για διαφθορά ο εκδότης με τα αδήλωτα 5.000.000 ευρώ, ο οποίος δεν μπήκε φυλακή μόνο και μόνο γιατί αποδέχθηκε να πληρώσει τα σχετικά πρόστιμα χωρίς όμως να μας πει ποτέ πόθεν προέκυψαν αυτά τα χρήματα; Να ένα...Πρώτο Θέμα με το οποίο ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί.

Τη Δευτέρα ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι ξανά πρωθυπουργός τής χώρας. Αν η πρόθεσή του να χτυπήσει τη διαπλοκή στη ρίζα της είναι ειλικρινής, οφείλει να γνωρίζει ότι αυτός ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης: δεν αφορά μόνο όσους έχουν αποχωρήσει από την εξουσία αλλά κι εκείνους που την έχουν ήδη προσεταιριστεί ή που ως σύγχρονοι αυλοκόλακες επιχειρούν να την προσεταιριστούν. Αριστερό ήθος, για παράδειγμα, δεν είναι τα πρωτοσέλιδα της φυλλάδας που λέγεται "Kontra news" και η οποία έχει νεκραναστήσει τον αυριανισμό. Ούτε η Ζ. Κωνσταντοπούλου κι ο Π. Λαφαζάνης είναι αποστάτες ούτε ο Αλέξης Τσίπρας το δώρο τού θεού στην ανθρωπότητα. Είναι όλοι τους θνητοί, με τα σωστά, τα λάθη και τις παραλείψεις τους, που ενδεχομένως να υποκρύπτουν προσωπικές φιλοδοξίες κι άστοχες πολιτικές επιλογές αλλά που δεν εκκινούν από δόλο εξυπηρέτησης της ολιγαρχίας. Αλίμονο αν στο όνομα του κυβερνητισμού διαλυθούν φιλίες δεκαετιών από εμπρηστές που προχθές στήριζαν ΠΑΣΟΚ, χθες ΝΔ και σήμερα ΣΥΡΙΖΑ, αναλόγως του πού φυσά ο άνεμος. Αλίμονο αν χρειάστηκαν μόλις επτά μήνες για να χάσουμε την ψυχή μας. Αυτό θα σήμαινε, στην ουσία, πως την είχαμε χαμένη εξαρχής...   

   

Βαγγέλη είσαι ψηλός και μπράβο σου αλλά για πρωθυπουργό ψάχνουμε την Κυριακή, όχι για σέντερ...

Οσο πλησιάζουμε στις εκλογές τόσο περισσότερο ξεφλουδίζεται το κεντρώο προσωπείο τού Μπροστάντζα Μεϊμαράκη. Γνωρίζοντας ότι οι πολίτες, πέρα από όλα τα άλλα, είχαν εξοργιστεί με τον Αντ. Σαχλαμαρά και για τη μετατόπιση της ΝΔ από την κεντροδεξιά στην ακροδεξιά, ο προσωρινός πρόεδρός της θέλησε να παρουσιάσει ένα διαφορετικό προφίλ, το οποίο παραπέμπει στον καραμανλικό μεσαίο χώρο. Μόνο που ο τουρίστας τής Ραφήνας ήταν πράγματι κεντροδεξιός. Πόσο κεντρώος είναι, ωστόσο, ο μια φορά κι έναν καιρό "κένταυρος" που με περίσσιο κουτσαβακισμό πλακωνόταν στο ξύλο στα πανεπιστήμια με αντίπαλες νεολαίες; Πόσο κεντρώος είναι ένας αρχηγός κόμματος που αντιτίθεται στους γάμους ομοφυλοφίλων χρησιμοποιώντας καφενειακή επιχειρηματολογία ή προβάλλει το μπόι του λες και στις εκλογές αναζητούμε τον αντί-Μπουρούση; Πόσο κεντρώος είναι, επίσης, κάποιος που αντιγράφει τη ρητορική των χιμπαντζήδων με τα μαύρα για το προσφυγικό-μεταναστευτικό κι αποκαλεί "κυρά Τασία" την πρώην υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, όπως οι απανταχού κασιδιάρηδες αυτού του τόπου;...

Για σκεφτείτε το, και δεν το γράφω για να ξεπλύνω την πρωθυπουργική θητεία τού τουρίστα τής Ραφήνας. Ωστόσο, ο Κ. Καραμανλής δεν θα αποκαλούσε ποτέ "κυρά Τασία" μια πολιτική του αντίπαλο. Δυστυχώς, όμως, κάποιοι στη Συγγρού πιστεύουν ότι γίνονται κεντρώοι μόνο και μόνο γιατί άφησαν προεκλογικώς στον πάγκο γεωργιάδηδες και βορίδηδες για να τους αφήσουν να αλωνίσουν μετεκλογικώς...

Αναζητώ τον πολιτικό λόγο τού Μπροστάντζα και δεν βρίσκω τίποτα άλλο παρά ψελλίσματα Τρούμπας για τους πολιτικούς του αντιπάλους κι ανυπαρξία ενός παράλληλου με το μνημόνιο προγράμματος κοινωνικής δικαιοσύνης. Κι αν το πρώτο είναι ζήτημα αισθητικής-αρκετοί, άλλωστε, βρίσκουν σέξι το ψευτομαγκιόρικο στιλάκι- το δεύτερο έχει ουσία. Είναι αλήθεια ότι όποιος κι αν κερδίσει τις εκλογές θα κληθεί να εφαρμόσει μνημόνιο, το οποίο περιέχει πολλές άδικες ρυθμίσεις για τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι τα περιθώρια εφαρμογής εναλλακτικών πολιτικών δικαιότερης κατανομής των βαρών και του παραγόμενου πλούτου δεν είναι μεγάλα.

Από τη μία, ωστόσο, έχεις τον Αλέξη Τσίπρα που ναι μεν υπόσχεται πως θα το υλοποιήσει όσο το δυνατό ταχύτερα αλλά δεν δηλώνει ιδιοκτήτης τού μνημονίου και δεσμεύεται να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα (όπως συνέβη και με τη διαπραγμάτευση) για λιγότερη λιτότητα κι από την άλλη έχουμε τον Μπροστάντζα να δηλώνει πως το μνημόνιο περιέχει κυρίως χρήσιμες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Δεν αντιλέγω πως συμπεριλαμβάνονται στη νέα συμφωνία και μέτρα που θα έπρεπε να είχαμε υιοθετήσει και μόνοι μας εδώ και χρόνια, αλλά αν βάλουμε στην ίδια ζυγαριά τα υφεσιακά κι άκρως ταξικά όλοι μας γνωρίζουμε προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα. Με λίγα λόγια, η ΝΔ δεν θα επιχειρήσει καν να λειάνει τις γωνίες γιατί τις θεωρεί επιθυμητές...

Σε αυτήν την προεκλογική περίοδο έγινε προσπάθεια από το παλιό πολιτικό προσωπικό να μας πείσει ότι η χώρα καταστράφηκε στους επτά μήνες διακυβέρνησης της χώρας από την Αριστερά. Δεν αρνούμαι πως έγιναν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ λάθη και καταγράφηκαν παραλείψεις και καθυστερήσεις που έδωσαν πάτημα στους φαύλους να βγουν από τις τρύπες τους. Αλίμονο, όμως, αν δεχθώ πως είμαι χρυσόψαρο και λησμονήσω ποιοί όχι μόνο οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία αλλά και την πότισαν δηλητήριο στη συνέχεια για να γίνει καλά. Πώς, άραγε, μπορούν να ταυτιστούν οι νέοι, οι οποίοι και θα κρίνουν το εκλογικό αποτέλεσμα, με τον εξηντάρη Μπροστάντζα ο οποίος ήταν παρών σε κάθε μαύρη σελίδα τής Μεταπολίτευσης;...

Γι' αυτό και είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι ξανά πρωθυπουργός τής χώρας τη Δευτέρα: γιατί δικαιούται την ευκαιρία να κριθεί σε επίπεδο διακυβέρνησης από τη στιγμή που το προηγούμενο επτάμηνο, ακόμα κι αν το θεωρήσουμε μεγάλο χρονικό διάστημα, αναλώθηκε κυρίως στη διαπραγμάτευση. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το αριστερό κόμμα των ονείρων μου ούτε ο αρχηγός του θείο δώρο. Αν ανάμενα, ωστόσο, τον πρίγκιπα πάνω στο λευκό άλογο για να πάω να ψηφίσω θα γερνούσα περιμένοντας στη στάση όταν αυτή η χώρα, μέχρι τουλάχιστον να εγκατασταθεί ο κουτσούμπειος, δραχμικός ή αναρχικός σοσιαλιστικός παράδεισος, πρέπει από κάποιον να κυβερνηθεί...

Τρέμη-Καμμένος κλείδωσαν τη νίκη Τσίπρα σε βάρος τού Μπροστάντζα...

Δεν θα πρωτοτυπήσω γράφοντας πως η χθεσινή τηλεμαχία ήταν άνευρη και δεν πρόσθεσε τίποτα ιδιαίτερο σε όσα ήδη ξέραμε, κοινώς δηλαδή πως ήταν "σούπα". Τσίπρας-Μεϊμαράκης κλείστηκαν στην άμυνα για να αποφύγουν τη γκάφα, ο αναιμικός Π. Λαφαζάνης απόδειξε γιατί η Ζ. Κωνσταντοπούλου θα έπρεπε να είναι πρόεδρος του κόμματός του, ο Δ. Κουτσούμπας έπαιξε για εκατομμυριοστή φορά την κασέτα ΚΚΕ, η Φ. Γεννηματά έτσι κι αλλιώς επενδύει σε αυτά που της δόθηκαν (φύλο-καταγωγή) κι όχι στα σχεδόν ανύπαρκτα πολιτικά της χαρίσματα, με Στ. Θεοδωράκη και Π. Καμμένο λόγω πίεσης να βρίσκονται στην επόμενη Βουλή να επιχειρούν, κάποιες φορές επιτυχημένα με όρους επικοινωνίας, να δώσουν το κάτι παραπάνω. Οσο για τους δημοσιογράφους, αν η Διακομματική τοποθετούσε επτά τουρίστες που δεν είχαν ιδέα για την ελληνική πραγματικότητα θα έκαναν πολύ πιο εύστοχες και δύσκολες ερωτήσεις στους πολιτικούς αρχηγούς. Φαίνεται, ωστόσο, για μια ακόμα φορά πως κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει...

Ο κερδισμένος, πάντως, ήταν ο Αλέξης Τσίπρας, μολονότι κι εκείνος γύριζε κατά βάση τη μπάλα στο χώρο άμυνας. Τις δύο φορές, ωστόσο, που πέρασε στην επίθεση βγήκε κερδισμένος. Η πρώτη αφορά το προσφυγικό, το οποίο η αντιπολίτευση θεωρεί πρόσφορο έδαφος για να κερδίσει ψηφαλάκια χρησιμοποιώντας αστεία επιχειρήματα πάνω στις πλάτες κατατρεγμένων. Λες και είχε άδικο η Τασία Χριστοδουλοπούλου όταν έλεγε, για παράδειγμα, πως οι πρόσφυγες-μετανάστες εξαφανίζονται (αφού σπεύδουν και στους έλληνες διακινητές για να τους μεταφέρουν στην υπόλοιπη Ευρώπη αντί να κάνουν τα χαρτιά τους για παροχή ασύλου) ή στο ότι αρκετοί ελληναράδες εκμεταλλεύονται τον ξεριζωμό συνανθρώπων τους για να αισχροκερδούν. Τους συμπατριώτες μας οι οποίοι, για παράδειγμα, πετούν μολότοφ στους ξεριζωμένους ή τους χρεώνουν πέντε ευρώ το μπουκαλάκι τού νερού και τη φόρτιση του κινητού τους τηλεφώνου είναι ντροπή να τους υπερασπίζονται όχι μόνο οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα, αλλά και τα αυτοαποκαλούμενα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου. Κι αλίμονο αν παριστάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο είναι να φυλαχθούν θαλάσσια σύνορα όταν τα περνούν δεκάδες χιλιάδες εβδομαδιαίως...

Η κόντρα, εξάλλου, Καμμένου-Μεϊμαράκη για τα εξοπλιστικά λειτούργησε ως επιβεβαίωση των όσων ισχυρίζεται ο Αλέξης Τσίπρας για διαπλοκή-διαφθορά τού παλιού πολιτικού προσωπικού. Υπενθυμίζω πως το χαρακτηρισμό "μπροστάντζα" (με την έννοια πως ζητούσε μπροστά τις μίζες για τα εξοπλιστικά όταν ήταν υπουργός Αμυνας) πρωτοχρησιμοποίησε για τον Β. Μεϊμαράκη ο Αδ. Γεωργιάδης, ο οποίος σήμερα βεβαίως τον αποκαλεί θαύμα τής φύσης. Είναι ή όχι υπόδικος ο προσωρινός πρόεδρος της ΝΔ για τα υποβρύχια; Εδωσε 105.000.000 ευρώ στους γερμανούς αντί να κινήσει ποινικές διαδικασίες σε βάρος τους; Βοήθησε στο "ξέπλυμα" Τσοχατζόπουλου, Παπαντωνίου; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν άμεσα γιατί αν η γυναίκα τού Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι αλλά και να φαίνεται τίμια, ο υποψήφιος Καίσαρας οφείλει πρωτίστως να είναι αν θέλει (επαναλαμβάνω, αν θέλει) να κυβερνήσει τη χώρα...

Το καλύτερο δώρο, ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας το πήρε από εκεί από όπου δεν το περίμενε, από την Ολ. Τρέμη δηλαδή. Το MEGAλο παπαγαλάκι μυγιάστηκε όταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να μιλά για τις τηλεοπτικές άδειες, τα τέλη διαφήμισης και τις λοιπές υποχρεώσεις τους που οι καναλάρχες, οι ίδιοι που παραγγέλνουν πεντάλεπτα ρεπορτάζ αν κάποιος τυροπιτάς δεν κόψει απόδειξη, έχουν "αμελήσει" να εκπληρώσουν. Με την παρέμβασή της επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα να δοθεί στο εσωτερικό η μάχη κατά των διαπλεκόμενων ολιγαρχών, οι οποίοι νέμονται ασύδοτα το δημόσιο πλούτο και οι οποίοι δεν έχουν συνεισφέρει στο κρατικό ταμείο όσα τους αναλογούν ούτε κατά τη διάρκεια της κρίσης. Οχι πως με στενοχωρεί ιδιαιτέρως αυτό, αλλά μάλλον η νεανίζουσα Ολγα θα τα άκουσε ένα χεράκι από τους ψυχάρηδες, τους βαρδινογιάννηδες και τους μπόμπολες για την προσπάθειά της να φανεί βασιλικότερη του βασιλέως, προσθέτοντας πόντους στον "μιαρό" Αριστερό...

Οπως κι αν έχει, θα πρέπει κάποτε σε αυτήν τη χώρα να διοργανωθεί και μια τηλεμαχία στην οποία οι πολιτικοί αρχηγοί δεν θα στέκονται σαν τηλεγραφόξυλα, θα μπορούν να συζητούν μεταξύ τους και, ανάμεσα σε άλλα, να απαντούν και σε ερωτήσεις τού κοινού. Αν όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί από τη σημερινή βαρετή διαδικασία εκείνοι που επωφελούνται περισσότερο είναι όσοι δεν συμμετέχουν, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Ν. Μιχαλολιάκος κι ο Β. Λεβέντης. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να ανακαλύψουμε την Αμερική, αρκεί να αντιγράψουμε το πετυχημένο μοντέλο ντιμπέιτ που ακολουθείται στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού, όπου, αν μη τί άλλο, ξέρουν να κάνουν τηλεόραση. Θα με ρωτήσετε αν μεγαλύτερη σημασία έχει το θέαμα όταν πολιτικοί αρχηγοί διατυπώνουν τις θέσεις τους. Οχι βεβαίως, αλλά δεν είναι ντροπή να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε η πολιτική να γίνει πιο ελκυστική στις πλατιές μάζες από ό,τι είναι τα πληκτικά, ατέλειωτα πλάνα τού Θόδωρου Αγγελόπουλου... 



 

 

ΝΔ-ΠΑΣΟΚ λίγο πριν τα ψυχοφάρμακα: "Ψηφίστε μας γιατί σας γαμήσαμε λιγότερο από τον ψευτράκο με τον οποίο θέλουμε να συγκυβερνήσουμε"...

Ποιός καταφεύγει συνήθως στην αρνητική προεκλογική διαφήμιση; Είτε αυτός που βρίσκεται πίσω στις δημοσκοπήσεις είτε εκείνος που δεν θέλει να κυβερνήσει. Και τα δύο συμβαίνουν τώρα με τη ΝΔ, η οποία με τα τηλεοπτικά της σποτ θέλει να μας πείσει πως η Λίνα, ο Απόστολος, ο Γιάννης (παππούς κι εγγονός) μέχρι και τις 25 Ιανουαρίου είχαν μια καλή δουλειά, έμεναν σε ένα άνετο σπίτι, οδηγούσαν ένα καλό αυτοκίνητο, διατηρούσαν μια επιτυχημένη επιχείρηση, έπαιρναν έναν αξιοπρεπή μισθό ή σύνταξη και οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί ήταν γεμάτοι. Κι όλα αυτά διαλύθηκαν με το που ανέβηκε στην εξουσία η "επάρατος" κυβέρνηση της Αριστεράς...

Με λίγα λόγια, το προεκλογικό αφήγημα της ΝΔ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ, είναι πως η χώρα καταστράφηκε τους τελευταίους επτά μήνες κι όχι τα προηγούμενα 41 χρόνια. Ακόμα, ωστόσο, κι αν δεχθώ, για χάρη τής συζήτησης, πως η ζημιά από τη σκληρή διαπραγμάτευση είναι μεγαλύτερη από τα κέρδη (κάτι που δεν αποδεικνύεται από το τρίτο μνημόνιο που είναι ελαφρύτερο από τα δύο προηγούμενα ή από το ότι, για παράδειγμα, ξεκινά η συζήτηση για την ουσιαστική απομείωση του δημόσιου χρέους), τα εκλογικά οφέλη δεν είναι δυνατό να τα καρπωθούν εκείνοι οι οποίοι στην ουσία λένε στον ελληνικό λαό "ψηφίστε μας ξανά γιατί σας γαμήσαμε λιγότερο"...

Οι αντιφάσεις, εξάλλου, του πάλαι ποτέ δικομματισμού δεν σταματούν εδώ. Κατ' εντολή της εγχώριας και της διεθνούς ελίτ προσπαθεί να εξαναγκάσει το ΣΥΡΙΖΑ να τον δεχθεί σε μια μετεκλογική οικουμενική κυβέρνηση. Με ποιόν θέλει να συγκυβερνήσουν ο Β. Μεϊμαράκης και η Φ. Γεννηματά; Με τον ψευτράκο, τον πονηρούλη, τον ολετήρα τής γλυκιάς μας πατρίδας, όπως κατά καιρούς έχουν αποκαλέσει, με τα αυτά ή με παρόμοια λόγια, οι ίδιοι και οι ομόσταβλοί τους τον Αλέξη Τσίπρα;...

Με συγχωρείτε, αλλά αν πίστευα ότι κάποιος φέρει τους χαρακτηρισμούς που έχει προσάψει ο προσωρινός πρόεδρος της ΝΔ στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν θα τον καλούσα να συγκατοικήσουμε αλλά θα φώναζα την αστυνομία για να τον συλλάβει. Για πρώτη φορά, άλλωστε, στα χρονικά ένα κόμμα καλεί τους ψηφοφόρους να το ψηφίσουν όχι για να κυβερνήσει αλλά για να συγκυβερνήσει με αυτό που θεωρεί πως θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση και που όταν ήταν κυβέρνηση τους εξαθλίωσε! Ας με διαψεύσουν οι επαγγελματίες τής πολιτικής επικοινωνίας, αλλά η στρατηγική που ακολουθεί η ΝΔ πέρα από υποκριτική είναι ήττας κι όχι νίκης...

Μπορώ να κατανοήσω τους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου που αισθάνονται απογοήτευση και θα ψηφίσουν ΚΚΕ, Λαϊκή Διάσπαση ή άλλα κόμματα της εξωπραγματικής Αριστεράς. Από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας στην επιλογή 50-50 διάλεξε ευρώ με μνημόνιο από δραχμή με μνημόνιο κανένας μας δεν μπορεί να είναι 100% σίγουρος ότι η πρώτη επιλογή ήταν η καλύτερη αφού που δεν έχουμε δοκιμάσει τη δεύτερη. Μόνο εκτιμήσεις, άλλωστε, είναι σε θέση να κάνει κι ο γράφων όταν ισχυρίζεται πως η δραχμή με μνημόνιο θα ισοδυναμούσε με την απόλυτη καταστροφή για τους μικρομεσαίους. Δεν αποκλείω, εξάλλου, να ξανατεθεί σύντομα ένα τέτοιο δίλημμα εφόσον η Γερμανία δεν βάλει μυαλό και το παράλληλο του μνημονίου πρόγραμμα αποδειχθεί, απλώς, μπάλωμα. Και τότε ίσως και η δική μου απάντηση στο δίλημμα να είναι διαφορετική...

Δεν μπορώ, ωστόσο, να δικαιολογήσω καθόλου τους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου που θα επιλέξουν τον πάλαι ποτέ δικομματισμό, το νεοφιλελεύθερο Ποτάμι, τον γραφικό Λεβέντη ή τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα για να εκδικηθούν τον Αλέξη Τσίπρα για το τρίτο μνημόνιο. Αν θεωρείς κάποιον απατεώνα δεν τον αντικαθιστάς με κάποιον τον οποίο στις προηγούμενες εκλογές (βουλευτικές και δημοψήφισμα) αποδοκίμασες γιατί είχες πειστεί ύστερα από τόσες ευκαιρίες που του είχες δώσει στο παρελθόν ότι είναι πράγματι λαμόγιο, μαριονέτα ή καραγκιόζης. Ο Αλέξης Τσίπρας δικαιούται μια πρώτη ευκαιρία να κυβερνήσει σε βάθος τετραετίας και δίχως την τροχοπέδη τής διαπραγμάτευσης και της από λεπτό σε λεπτό χρεοκοπίας. Πολύ περισσότερο από εκείνους που κυβέρνησαν τις εποχές των παχιών αγελάδων και τις κατάντησαν ξερακιανές ζητιάνες...   


 

Οταν η ΝΔ θα έχει για μόνιμο πρόεδρο έναν άφθαρτο σαραντάρη τότε ο Τσίπρας μπορεί να βγει δεύτερος...

Αν βρισκόμουν στο ίδιο δωμάτιο με τον Πινόκιο, τον βαρόνο Μινχάουζεν και κάποιο δημοσκόπο και μου λέγατε πως ένας από τους τρεις δεν λέει την αλήθεια, δεν θα αργούσα για να σας δώσω την εκτίμησή μου. Καλώς ή κακώς ο καθένας κρίνεται κι από το παρελθόν του κι αυτό είναι πολύ βεβαρημένο για τις ελληνικές εταιρείες δημοσκοπήσεων, για τις οποίες είναι θαύμα ακόμα κι όταν πετυχαίνουν τον νικητή, πόσω μάλλον την τελική διαφορά. Δεν θα προσθέσω με τη σειρά μου ένα ακόμα λιθαράκι στον τοίχο τής αμφισβήτησης των καλών προθέσεων των γκαλοπάκηδων. Και σε ένα δημοτικό σχολείο να ρωτήσετε, τα παιδιά θα σας απαντήσουν πως οι δημοσκόποι είναι σαν τις πουτάνες: κάνουν τα κέφια τού καθενός αρκεί να τους πληρώνει...

Αντιθέτως, θα τους δώσω ένα ισχυρό ελαφρυντικό για το ότι τα αποτελέσματα που δίνουν σήμερα δεν θα έχουν σχεδόν καμία σχέση με αυτά της κάλπης τής 20ής Σεπτεμβρίου. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί μια σημαντική μερίδα των ψηφοφόρων τού ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου αισθάνεται προδομένη, σαν απατημένη σύζυγος, γιατί κατά τη γνώμη της έπιασε τον Αλέξη Τσίπρα να διατηρεί παράνομη σχέση με την Ανγκ. Μέρκελ. Τον αγαπά ακόμα, αλλά δεν είναι διατεθειμένη να του το συγχωρήσει τόσο νωρίς στην προεκλογική περίοδο...

Είναι λογικό, επομένως, οι δημοσκοπήσεις να αποτυπώνουν τη δεδομένη χρονική στιγμή το μούδιασμα και την απογοήτευση του κόσμου και για τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και για τα μαχαιρώματα μεταξύ πρώην συντρόφων που αύριο μεθαύριο είναι πιθανό να ξαναβρεθούν κάτω από την ίδια στέγη. Οταν, όμως, ολοκληρωθούν και οι δύο τηλεμαχίες το πραγματικό δίλημμα αυτών των εκλογών, δηλαδή το να δοθεί η ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα να κυβερνήσει δίχως τη μέγγενη της διαπραγμάτευσης ή η παλινόρθωση της σάπιας μεταπολίτευσης, θα είναι πλέον ξεκάθαρο και τότε η επιλογή τού εκλογικού σώματος θα είναι σχεδόν αυτονόητη: θα συγχωρήσουμε την όποια "κουτσουκέλα" τού Αλέξη γιατί τον εκτιμούμε πολύ περισσότερο από τους δυνάστες τού πρόσφατου παρελθόντος, οι οποίοι έχουν αναθαρρήσει και νομίζουν πως η Πηνελόπη θα εγκαταλείψει τον Οδυσσέα για πάρτη τους. Ο σαραντάρης που πάλεψε, έχασε, αλλά στέκεται ξανά στα πόδια του είναι πολύ πιο επιθυμητή λύση από τον προσωρινώς στην θέση τού προέδρου εξηντάρη, στο πρόσωπο του οποίου αντανακλάται η σήψη ενός ολόκληρου συστήματος...

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτος στις εκλογές και με μια σχετική διαφορά από τη ΝΔ, η οποία πάντως δύσκολα θα του εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Η προσπάθεια του Β. Μεϊμαράκη να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους τού κόμματός του και να προσελκύσει νέους είναι αξιέπαινη, αλλά ο ίδιος είναι λίγος για πρωθυπουργός. Αν ήταν ηθοποιός θα ήταν ένας καλός καρατερίστας σε "b movies", αλλά πρωταγωνιστικούς ρόλους δεν θα έπαιρνε. Αν, άλλωστε, ήταν πλασμένος για πρωθυπουργίες δεν θα πατούσε πρώτα τα 60 για να γίνει προσωρινός πρόεδρος μιας ημιδιαλυμένης παράταξης, έτσι δεν είναι;..

Την ίδια ώρα, η συσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ θα αυξηθεί κι ο Αλέξης Τσίπρας θα προβάλει ως η καταλληλότερη, για να μην μιλήσω για τη μοναδική αυτήν τη στιγμή ρεαλιστική επιλογή για την πρωθυπουργία. Με δεδομένες τις συνθήκες, ένα ΠΑΣΟΚ το οποίο θα προτείνει για υπουργούς νέα κι άφθαρτα στελέχη του και θα προτάξει τη στροφή προς τα Αριστερά, καθώς και μια Ένωση Κεντρώων για "μαξιλάρι" κρίνονται οι μη ιδανικές αλλά αναγκαίες λύσεις για την επόμενη ημέρα. Πολύ περισσότερο από το νεοφιλελευθερίζων επικινδύνως Ποτάμι, το οποίο άλλωστε έτσι όπως κατρακυλά θα δώσει μάχη για να μπει στη Βουλή, και φυσικά τη δεξιά σε όλες τις εκδοχές της...    

Αν το ΠΑΣΟΚ ασπαστεί την 3η του Σεπτέμβρη, θα έχει μέλλον και στις 21 του μηνός...

Οταν το ΠΑΣΟΚ άρχισε να καταρρέει ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσαν κατά κόρον οι ηγεσίες του ήταν πως επιτέλους απαλλάχθηκαν από τα συνδικαλιστικά και λοιπά βαρίδια που δεν πάλευαν για το σοσιαλισμό, όπως ο Γ. Παπαντωνίου, αλλά για την πάρτη τους. Αποκήρυξαν, δηλαδή, εν μια νυκτί το σοβαρότερο παράγοντα για τον οποίο το κόμμα τους παρέμεινε στην εξουσία επί δεκαετίες: το ότι είχε γίνει κράτος εν κράτει, εισρέοντας σε κάθε δημόσιο φορέα και κατευνάζοντας μέσω των διορισμών και των λοιπών δώρων την όποια λαϊκή αντίδραση στην κοινωνική αδικία. Το ΠΑΣΟΚ, με λίγα λόγια, δεν ήταν κόμμα αλλά ένα αρκετά προσοδοφόρο επάγγελμα, αρκεί να ήσουν διατεθειμένος να θυσιάσεις κι αυτήν ακόμα την ψήφο σου στο βωμό της ατομικής-οικογενειακής ευδαιμονίας. Τα οράματα της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974, ακόμα κι αν τα πίστεψε έστω και λίγο ο Ανδρ. Παπανδρέου, από ένα σημείο και μετά, αρκετά νωρίς στην ιστορία τού Κινήματος, δεν ήταν τίποτα άλλο από το ιδεολογικό άλλοθι σε εγκληματικές πολιτικές...

Η Φ. Γεννηματά είναι σαφώς πιο συμπαθής φιγούρα από τον Β. Βενιζέλο, ο οποίος στην αγωνιώδη του προσπάθεια να παραμείνει στον πολιτικό αφρό και να μην ασχολούμαστε αποκλειστικώς με τα πάμπολλα σκάνδαλα στα οποία είναι μπλεγμένος έχει αυτοπροσδιοριστεί ως Νέστορας της πολιτικής ζωής. Φτάνει, ωστόσο, αυτό για να χαρακτηριστεί και χρήσιμη; Ασφαλώς κι όχι, πόσω μάλλον από τη στιγμή που αν δεν ήταν κόρη τού Γιώργου Γεννηματά δεν θα την εμπιστευόμασταν ούτε για θυρωρό στην πολυκατοικία μας κι όταν αποτελεί κομμάτι ενός σάπιου πολιτικού συστήματος που ό,τι ήταν να προσφέρει το έχει προσφέρει (για να μην είμαι άδικος εν συνόλω με τη μεταπολίτευση που έχει τελευτήσει τον ιστορικό της κύκλο) κι εδώ και πολύ καιρό αποτελεί βαρίδι για το μέλλον. Αν, για παράδειγμα, ισχύουν τα δημοσιεύματα (δεν μπορώ ούτε να τα επιβεβαιώσω ούτε, ωστόσο, να τα διαψεύσω όταν δεν έχω ακούσει πειστικές εξηγήσεις) σύμφωνα με τα οποία ο οδοντίατρος σύζυγος Γεννηματά πληρωνόταν κανονικώς από το "Ερρίκος Ντυνάν" μολονότι είχε να πατήσει χρόνια στην εργασία του, τότε έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι η παλιά "καλή ΠΑΣΟΚάρα" του μηδενικού μόχθου και των υπέρογκων απολαβών είναι εδώ, ενωμένη, δυνατή...

Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις να "τσιμπά" δυσαρεστημένους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι είχαν αλλάξει στρατόπεδο πιστεύοντας στην παλινόρθωση της κομματικής αναξιοκρατίας. Αυτούς θα τους δεχθεί πίσω η Φ. Γεννηματά ή θα τους κλείσει την πόρτα αποκαλώντας τους ξανά βαρίδια; Προφανώς και θα ισχύσει το πρώτο γιατί σε μια εκλογική αναμέτρηση, όπως είναι θεμιτό, μαζεύεις κι ας είναι και ρώγες. Πέρα, όμως, από το ότι είναι αμφίβολο το κατά πόσο θα αυξήσει το ποσοστό του το ΠΑΣΟΚ, με δεδομένο ότι τις επόμενες εβδομάδες και, κυρίως, ύστερα από το ντιμπέιτ Τσίπρα-Μεϊμαράκη η πόλωση θα αυξηθεί, είναι απαραίτητο να αναρωτηθούμε ξανά γιατί αυτή η περίφημη αναγέννηση της σοσιαλδημοκρατίας δεν φτουρά. Η απάντηση που θα δώσω και τώρα δεν διαφέρει από τις προηγούμενες: γιατί δεν αφορά σχεδόν κανένα σε μια κοινωνία που οι οικονομικές συνθήκες την έχουν ριζοσπαστικοποιήσει, άλλοτε για καλό (κυβέρνηση της Αριστεράς) κι άλλοτε για κακό σε μια λούμπεν κατεύθυνση (χιμπαντζήδες με τα μαύρα, Β. Λεβέντης)...

Οταν στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία δεν αντιμετωπίζει τον ίδιο βαθμό οικονομικών προβλημάτων με την Ψωροκώσταινα, φαβορί για την ηγεσία τού Εργατικού Κόμματος, που επί Τ. Μπλερ έφτασε δεξιότερα της Θάτσερ, είναι ένας σχεδόν κομμουνιστής όπως ο Τζέρεμι Κόρμπιν καταλαβαίνετε ότι η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη έχει κάνει κι ένα καλό: έχει αφυπνίσει ναρκωμένες εδώ και δεκαετίες από την ψεύτικη καπιταλιστική ευμάρεια ταξικές συνειδήσεις κι αυτές απαντούν στα μέχρι σήμερα θέσφατα με ανατρεπτικές επιλογές. Σε ένα τέτοιο ελληνικό κι ευρωπαϊκό περιβάλλον το ΠΑΣΟΚ θα έχει μέλλον μόνο αν αποφασίσει να μην γιορτάζει τυπικώς τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη αλλά ουσιαστικώς. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, δεν θα είχα αντίρρηση να το δω ως αναπόφευκτο αλλά χρήσιμο εταίρο σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς...

  

Ο Τσίπρας δεν είναι μεσσίας, αλλά οι άλλοι δεν είναι καν ηγέτες...

Προφανώς και οι εκλογές βολεύουν τον Αλέξη Τσίπρα. Τώρα είναι η χρυσή του ευκαιρία να συγκροτήσει μια συμπαγή κοινοβουλευτική ομάδα και μια αυτοδύναμη κυβέρνηση. Από την άλλη, ωστόσο, δεν καταλαβαίνω όλους εκείνους που ισχυρίζονται πως οι κάλπες δεν ήταν απαραίτητες και, μάλιστα, φέρεται να σχεδιάζουν και να είναι διατεθειμένοι να συμμετάσχουν σε σχήματα-εκτρώματα τα οποία θα συμπεριλαμβάνουν το παλιό πολιτικό σύστημα, τους δραχμιστές και τους νεοναζί. Ποτέ ξανά πρωθυπουργός στη μεταπολίτευση δεν είχε τόσο βάσιμη επιχειρηματολογία για να ζητήσει την ανανέωση της λαϊκής εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του. Ο Αλέξης Τσίπρας εκλέχθηκε στις 25 Ιανουαρίου για να δώσει τέλος στην εποχή των μνημονίων. Δεν τα κατάφερε, όχι γιατί έλεγε ψέματα ή γιατί δεν το προσπάθησε, εξαντλώντας τα όπλα που είχε στη διάθεσή του, αλλά γιατί ο αντίπαλος αποδείχθηκε και στην πράξη ισχυρότερος. Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός απώλεσε τη δεδηλωμένη στο Κοινοβούλιο εξαιτίας της εξωπραγματικής Αριστεράς. Ολα αυτά θα έπρεπε, που λέει ο λόγος, να αναφέρονται στο Σύνταγμα ως χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πότε μια κυβέρνηση δικαιούται να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές...

Αρνούμαι να πιστέψω ότι έχουν την παραμικρή βάση αληθείας σενάρια που θέλουν τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και τους υπόλοιπους αντιφρονούντες βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ διατεθειμένους να συμμετάσχουν σε κυβέρνηση μειοψηφίας η οποία θα συγκροτείται από το παλιό πολιτικό σύστημα μόνο του ή και μαζί με τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Σε μια τέτοια περίπτωση η ιδεολογική καθαρότητα θα καταντήσει πλήρες ανέκδοτο και θα μιλάμε για ένα νέο 1965. Παίρνω, επομένως, το επικρατέστερο σενάριο των εκλογών στα τέλη Σεπτεμβρίου ή αρχές Οκτωβρίου. Για πρώτη φορά στα ιστορικά χρονικά τής χώρας η Αριστερά θα δώσει μάχη επικράτησης απέναντι στην Αριστερά. Οσοι έχουν απογοητευτεί από το ότι ο πρωθυπουργός δεν μπόρεσε να σκίσει τα μνημόνια δεν πρόκειται να καταφύγουν σε εκείνους που τον πίεζαν να ψηφίσει όσο το δυνατό νωρίτερα το τρίτο μνημόνιο και οι οποίοι κουβαλούν στις πλάτες τους τις αμαρτίες τής μεταπολίτευσης, αλλά σε αυτούς που τους λένε πως η απόλυτη φτωτοχοποίηση της χώρας μέσω μιας άτακτης χρεοκοπίας και της επιστροφής στην ανυπόληπτη δραχμή με μνημόνιο είναι η λύση για τα προβλήματά τους...

Το τρίτο μνημόνιο φυσικά και δεν είναι ευλογία. Είναι υφεσιακό και χτυπά, κυρίως, τα μικρομεσαία εισοδήματα. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν είναι χειρότερο από τα προηγούμενα. Ανάμεσα σε άλλα, το χρηματικό ύψος των μέτρων είναι μικρότερο, η απαίτηση για πρωτογενή πλεονάσματα λογικότερη, δεν επιστρέφουν αντιλαϊκά μέτρα όπως το πεντάευρω στα νοσοκομεία κι ανοίγει τη συζήτηση για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και για την ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους. Ετσι κι αλλιώς είναι ένα μνημόνιο που έχει ψηφίσει και η αξιωματική αντιπολίτευση και, επομένως, δεν μπορεί ο Βαγγέλας (που και χθες με τη νέα πεζοδρομιακή ρητορική του απόδειξε γιατί έχει ξεμείνει στα χρόνια τού ξύλου στα αμφιθέατρα και των "γαλάζιων" και "πράσινων" καφενείων) να αποτελεί εναλλακτική για τους ψηφοφόρους που πιστεύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το λαϊκό κίνημα ή, τέλος πάντων, θα μπορούσε να διαπραγματευτεί κι άλλο. Από την άλλη, ωστόσο, ο Βαγγέλας, η Φώφη κι ο Σταύρακας δεν μπορούν, για παράδειγμα, να ολοκληρώσουν το διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, να παρατείνουν το κλείσιμο των Σκουριών ή να στείλουν στη δικαιοσύνη σκάνδαλα όπως τα θαλασσοδάνεια της ΑΤΕ. Δεν είναι σε θέση να το κάνουν γιατί είναι σκυλιά που δεν δαγκώνουν τα αφεντικά που τα ταΐζουν, που εξαρτώνται από αυτά όπως σε καμιά περίπτωση δεν συμβαίνει με τον Αλέξη Τσίπρα...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι μεσσίας. Κανένας δεν είναι. Εχει κάνει αρκετά λάθη κατά το επτάμηνο της διακυβέρνησής του, τα οποία έχει παραδεχθεί κι ο ίδιος και, μάλιστα, δίνοντας παραδείγματα κι όχι γενικώς κι αορίστως. Εχει πετύχει ωστόσο, μεταξύ άλλων, να ανοίξει τη συζήτηση σε όλη την Ευρώπη κατά της λιτότητας. Κι αν από αυτό δεν έχουν προκύψει άμεσα θετικά αποτελέσματα, θα τα δούμε μπροστά μας στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα. Ενδεχομένως να είμαι αφελής ή φαύλος γι' αυτό και να το γράφω, αλλά τουλάχιστον από το σημερινό πολιτικό σκηνικό δεν διακρίνω κάποιον καταλληλότερο για την θέση τού πρωθυπουργού. Είναι αλήθεια ότι απότυχε να τελειώσει με την εποχή των μνημονίων, αλλά είναι έντιμο από την πλευρά του να ζητά από το λαό να αξιολογήσει την προσπάθειά του...

Εγιναν σφάλματα στη διαπραγμάτευση, αλλά δεν πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός είχε αποφασίσει να υπογράψει μνημόνιο από τις 26 Ιανουαρίου, είχε ενημερώσει γι' αυτό την Ανγκ. Μέρκελ κι επί επτά μήνες παρίστανε πως διαπραγματευόταν για να φέρει πιο μαλακά στο πόπολο τη νέα συμφωνία. Και ούτε πιστεύω ότι είναι αντιαποικιοκράτες εκείνοι που σκύβουν μέχρι το πάτωμα όταν βλέπουν μπροστά τους ρώσο αξιωματούχο ή αποκαλούν "σύντροφο" τον Βλ. Πούτιν. Το ζητούμενο δεν είναι να αλλάξει η χώρα νταβατζή αλλά να σταθεί ξανά στα πόδια της και δεν φρονώ πως αυτό μπορεί να γίνει με την επιστροφή στην εξουσία εκείνων που δεν διαπραγματεύτηκαν ποτέ ή με εκείνους που ενώ γνωρίζουν από πρώτο χέρι πόσες προσπάθειες έκανε ο Αλέξης Τσίπρας να βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης έρχονται σήμερα και τον κατηγορούν για προδοσία. Δεν θεωρώ τον Αλέξη Τσίπρα λιγότερο Αριστερό από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη ή τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Διατηρεί, ωστόσο, απέναντί τους ένα σημαντικό πλεονέκτημα και γι' αυτό είναι πολιτικός ηγέτης μακράς πνοής: αγωνίζεται για να την αλλάξει, αλλά αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα... 


  

Αφήστε όλα τα παπαγαλάκια να κελαηδήσουν, όλους μας κρίνει ο χρόνος κι ο κόσμος...

Είναι ενδεικτική η άγνοια της Ευρώπης για το τί πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα όταν αποδοκιμάζει τον Αλέξη Τσίπρα στο Ευρωκοινοβούλιο την ώρα που μιλούσε για το ρόλο των ΜΜΕ στη χώρα μας. Κι ο γράφων αν μάθαινε ότι ξεκινούσε εισαγγελική έρευνα στο Τζιμπουτί για τυχόν ποινικές ευθύνες δημοσιογράφων και μίντια κατά την προεκλογική περίοδο πιθανόν να εξοργιζόταν. Ελα, όμως, που γνωρίζω και γνωρίζουμε πολύ καλά τί συμβαίνει στην Ψωροκώσταινα για να κρυβόμαστε πίσω από τυπικότητες. Είναι θεμιτό κάθε μέσο ενημέρωσης να έχει τη δική του πολιτική γραμμή. Αλίμονο αν σεβαστό ήταν μόνο να επαναλαμβάνεις σαν παπαγαλάκι τη ρητορική τής εκάστοτε κυβέρνησης. Αν θέλετε, ως ένα σημείο και με μια διασταλτική ερμηνεία τής δεοντολογίας είναι λογικό και να δίνεις περισσότερο χρόνο σε όσους εκφράζουν τη δική σου οπτική των πραγμάτων.

Οταν, όμως, παραποιείς την πραγματικότητα με χίλιους δυο τρόπους προκειμένου να εξαπατήσεις τους πολίτες κι αυτό το κάνεις σκοπίμως τότε το τελευταίο που δικαιούσαι είναι να παριστάνεις τον αγωνιστή τής ελευθεροτυπίας. Πόσω μάλλον όταν αυτή η χώρα είναι πολύ μικρή για να μην ξέρουμε, τουλάχιστον όσοι βρισκόμαστε στο χώρο, πως η λύσσα με την οποία, για παράδειγμα, ο ΣΚΑΪ, το MEGA, ο ΑΝΤ1, ο Αlpha, το Star, το "Πρώτο Θέμα", τα "ΝΕΑ", το "Εθνος", το "ΒΗΜΑ" ή το iefimerida αγωνίστηκαν για το "ναι" δεν πήγαζε από μια έντιμη αγωνία για το μέλλον τού τόπου αλλά από μια απέλπιδα προσπάθεια του κατεστημένου να μην καταρρεύσει...

Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστώ την επέμβαση εισαγγελέων και πειθαρχικών συμβουλίων στον τρόπο άσκησης της δημοσιογραφίας. Η ελευθερία έκφρασης, όσο υποβολιμαία κι αν είναι, δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση γιατί τότε ανοίγουμε την κερκόπορτα για τη λογοκρισία να επιβληθεί επί δικαίους κι αδίκους. Ας μην λησμονούμε, άλλωστε, πως γράφτηκαν κι ακούστηκαν ακρότητες κι από τη μεριά τού ΟΧΙ, όπως η αναφορά Δελαστίκ σε γερμανοτσολιάδες για όλους ανεξαιρέτως τους ψηφοφόρους τού "ναι σε όλα". Αν θέλουμε, επομένως, να χτυπήσουμε τη μιντιακή διαπλοκή υπάρχουν μέθοδοι οι οποίοι θα την πλήξουν στη ρίζα της και οι οποίες έχουν καθυστερήσει να υλοποιηθούν κι από τη σημερινή κυβέρνηση...

Αντί να μελετούμε βίντεο για το πόση ώρα καλύφτηκαν οι εκδηλώσεις υπέρ τού ΟΧΙ και οι αντίστοιχες του "ναι σε όλα" ή να μετράμε πόσους καλεσμένους από κάθε πλευρά φιλοξενούσαν οι διάφοροι τηλεαστέρες στα πάνελ τους είναι προτιμότερο να προχωρήσει εδώ και τώρα ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες, καθώς και η νομοθέτηση περιορισμών στην ιδιοκτησία ΜΜΕ από όσους συναλλάσσονται επιχειρηματικώς με το Δημόσιο, στο πρότυπο του "βασικού μετόχου" Παυλόπουλου, αλλά περισσότερο επεξεργασμένου. Σε αυτό το πλαίσιο είναι μεγάλη η ευθύνη τού Νίκου Παππά, ο οποίος για μερικά λεπτά προσωπικής αυτοπροβολής παραπάνω στα μίντια της διαπλοκής έχει θυσιάσει, τουλάχιστον προς το παρόν, παρεμβάσεις-τομές οι οποίες αν είχαν πραγματοποιηθεί νωρίτερα θα είχαμε γλιτώσει το όργιο προπαγάνδας τής προηγούμενης εβδομάδας...

Θα με ρωτήσετε: "καλά, να μην επέμβει ο εισαγγελέας, αλλά οι δημοσιογραφικές ενώσεις δεν οφείλουν να προβούν σε αυτοκάθαρση για την προστασία εκείνων των δημοσιογράφων που ασκούν το επάγγελμά τους λογοδοτώντας κυρίως στη συνείδησή τους"; Δεν θα διαφωνούσα στην περίπτωση που όσοι τις διοικούν ήταν κάτι καλύτερο από κομματόσκυλα που έχουν χρόνια να δουλέψουν στη ζωή τους και τρέφονται παριστάνοντας τους εργατοπατέρες. Λυπάμαι, αλλά εκείνοι που έχουν δεκαετίες να κάνουν ρεπορτάζ ή που δεν έχουν κάνει ποτέ στη ζωή τους γιατί πάντοτε τρέφονταν από γραφεία τύπου υπουργών, βουλευτών, ΔΕΚΟ ή ιδιωτικών επιχειρήσεων δεν διαθέτουν το ηθικό ανάστημα να μιλούν για δεοντολογία σε όσους όντως την παραβιάζουν...

Δεν έχω καμιά διάθεση, για παράδειγμα, να υπερασπιστώ τον Στ. Μαλέλη, ο οποίος έχει διαχρονικές ευθύνες για το κατάντημα της ελληνικής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας, αλλά έχει κι αυτός ένα δίκιο όταν επιτίθεται στους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας τής ΕΣΗΕΑ, οι οποίοι δεν μπορούν να γράψουν τρεις προτάσεις στη σειρά χωρίς βαρβαρισμούς και σολοικισμούς αλλά κρατούν τη χατζάρα για να πετσοκόβουν όχι όσους είναι απαραιτήτως κακοί στη δουλειά τους αλλά εκείνους που δεν ανήκουν στο ίδιο κόμμα. Την πραγματική κάθαρση, άλλωστε, την πραγματώνουν ο χρόνος κι ο κόσμος, οι οποίοι αργά ή γρήγορα πετούν τους αλεξιπτωτιστές τού χώρου και διατηρούν όσους έχουν κάποια αξία και δεν τα παρατούν...

Υ.Γ.: Ο Βαγγέλας Μεϊμαράκης αποκάλεσε τον Αλέξη Τσίπρα, κατά την ομιλία του στην Κ.Ο. της Ν.Δ., τουλάχιστον δύο φορές "ο άλλος" κι "ο χαρούμενος". Νόμιζα πως ο καταποντισμός τής ακραίας ρητορικής τής δεξιάς από τον ελληνικό λαό δις μέσα στο 2015 θα της είχε βάλει λίγο μυαλό. Πού να το βρει, ωστόσο, όταν αρχηγοί της γίνονται οι πάλαι ποτέ τραμπούκοι των αμφιθεάτρων κι αιώνιοι κουτσαβάκηδες;...