Έχουμε χρέος και στους ζωντανούς...

Πολλοί είναι οι λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση αποπληρώνει νωρίτερα δημόσιο χρέος 13 δισ. ευρώ αλλά κανένας τους δεν έχει σχέση με τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί και τα οποία είναι πράγματι λογικά. Στην  πραγματικότητα, ωστόσο, η δημοσιονομική πειθαρχία και η συνταγματοποίηση των μηδενικών ελλειμμάτων- παράνοια που οφείλουμε στον μακαρίτη Σόιμπλε- είναι μια ακόμα όψη τού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος ψάχνει παντού για δικαιολογίες ώστε να μπαίνει ανάχωμα στην κοινωνική δικαιοσύνη: "πολύ θα θέλαμε να σας δώσουμε φράγκα πλεμπαίοι αλλά τι να κάνουμε, δεν βγαίνει ο λογαριασμός"...

Αυτή η συζήτηση είχε γίνει πολύ έντονα στην εποχή των μνημονίων αλλά έχει μεγάλο ενδιαφέρον και τώρα. Προφανώς και δεν είναι ωφέλιμο για μια χώρα να κινείται στο όριο της χρεοκοπίας. Αν μη τι άλλο, την καθιστά ευάλωτη σε διεθνείς πιέσεις κι αφαιρεί πόρους από τις επόμενες γενιές... 

Το δημόσιο χρέος, όμως, από μόνο του δεν είναι κακό αν οι δαπάνες που σχετίζονται με αυτό αφορούν τομείς όπως οι επενδύσεις, οι υποδομές και, φυσικά, η υγεία και η παιδεία. Καταστροφικό γίνεται όταν κατευθύνεται στη δημιουργία κομματικού κράτους, στον πελατειασμό και στην ολιγαρχία...

Η χώρα είχε καθαρό διάδρομο 15ετίας για την εξυπηρέτηση του χρέους χάρη στη συμφωνία εξόδου από τα μνημόνια Τσίπρα- Τσακαλώτου. Είχε, επίσης, μερικές δεκάδες δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης κι άλλους ευρωπαϊκούς πόρους, καθώς κι απαλλαγή από τον αυστηρό κορσέ τού Συμφώνου Σταθερότητας εξαιτίας τού covid. 

Κι όμως, σήμερα βρισκόμαστε στον πάτο τής Ευρώπης σε αγοραστική δύναμη πληρώνοντας για βασικά αγαθά στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις σαν να ζούσαμε στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο. Καλό είναι, συνεπώς, να σκεφτόμαστε τις επόμενες γενιές αλλά και να μην θυσιάζουμε τις σημερινές και, μάλιστα, για υποκριτικούς κι άκρως μικροκομματικούς λόγους...  

  

Μπορεί ένας ερημίτης να είναι διεφθαρμένος;...

Μπορεί ένας ερημίτης να είναι διεφθαρμένος; Μόνο αν η σκόνη τής ερήμου ή μια όαση νερού είναι σε θέση να διαφθείρουν. Είναι δυνατό ο ίδιος ερημίτης να βάλει το δάχτυλο στο ανοιχτό βάζο με το μέλι αν αυτό βρεθεί μπροστά του; 

Πολύ πιο πιθανό κι αυτό δεν εξαρτάται από την εντιμότητα του ερημίτη αλλά από τη δυνατότητα που του δίνεται να διαφθαρεί. Λέγεται ανθρώπινη φύση, δεν είναι δα και κάτι τόσο παράξενο, γι' αυτό και τον θαυμασμό μας αξίζουν κυρίως εκείνοι που μπορούσαν να βουτήξουν στη λάσπη αλλά προτίμησαν να διατηρήσουν την καθαρότητά τους...  

Η κυβέρνηση Τσίπρα ήταν πράγματι η πιο καθαρή τής μεταπολίτευσης. Τι να κλέψει όμως; Τα άδεια ταμεία που παρέλαβε τον Ιανουάριο του 2015; Κι αν ακόμα έβρισκε χρήματα πώς να το κάνει όταν η τρόικα έβαζε το μικροσκόπιό της ακόμα και στο φωτοτυπικό χαρτί; Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ χρεοκόπησαν τη χώρα όταν δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα κι όταν οι κουτόφραγκοι έκαναν πως δεν έβλεπαν...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η μόνη που παρέδωσε γεμάτα ταμεία. Πώς συνέβη, ωστόσο, αυτό; Με το ξεζούμισμα της μεσαίας τάξης- ο Ευκλ. Τσακαλώτος ακόμα πανηγυρίζει γι' αυτή την επιλογή-, με το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου που έχει μείνει αξέχαστο σε ασφαλισμένους και συνταξιούχους, με χρέη στους προμηθευτές τού Δημοσίου και στις επόμενες γενιές... 

Αφήστε που το μισό περίπου από το δημοσιονομικό μαξιλάρι των 37 δισ. ευρώ ήταν η τελευταία μνημονιακή δανειακή δόση. Βλέπετε, όταν ο Αλέξης κυβερνούσε ή ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είχε σκεφτεί τον πατριωτικό φόρο για τους πλούσιους. 

Τον εμπνεύστηκε πολύ βολικά στην αγρανάπαυση της τελευταίας τριετίας κι ακόμα βολικότερα θα τον λησμονήσει αν βρεθεί ξανά στα πράγματα. Λίγοι, άλλωστε, δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει και σίγουρα όχι οι πολιτικοί απατεώνες... 

 

Όποιος αφήνει κενό δεν μπορεί να το καλύψει...

"Ο λαός μάς θέλει ενωμένους. Αν ενωθούμε θα νικήσουμε". Αυτό είναι το μότο όσων πιστεύουν ή όσων θέλουν να μας πείσουν ότι πιστεύουν στις ψευδαισθήσεις. Αν ίσχυε, όμως, κάτι τέτοιο γιατί δεν κέρδισαν το 2023, όταν ήταν ενωμένοι; 

Να θυμίσω πως ακόμα κι αν είχαν κατεβεί τότε μαζί ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ πάλι αυτοδύναμος θα έβγαινε ο Κ. Μητσοτάκης. Αλλού, επομένως, εντοπίζεται το πρόβλημα και το ότι η λύση του θα έρθει από τους Μανωλιούς που απλώς έβαλαν αλλιώς τα ρούχα τους, έχουν αλλάξει κι ωριμάσει μάλλον είναι επιχείρημα που απευθύνεται σε λωτοφάγους...

Αν το πρόβλημα, για παράδειγμα, του Αλ. Τσίπρα ήταν ο Ευκλ. Τσακαλώτος και οι άλλες τάσεις τότε γιατί τους έκανε όλα τα χατίρια; Και γιατί να πιστέψουμε ότι ένας ακραίος ισορροπιστής όπως ο ίδιος, που κράτησε μάλιστα δίπλα του τους περισσότερους από όσους τον χαντάκωσαν, έχει καταλάβει τα λάθη του κι αυτά θα αποφευχθούν μόνο και μόνο γιατί δεν θα κάνει κόμμα λενινιστικού τύπου αλλά ψηφοδέλτιο με 450 υποψήφιους κι ένα πρόγραμμα το οποίο θα έχουν εγκρίνει όλοι οι χορηγοί του; Ο χαρακτήρας είναι μοίρα κι εν προκειμένω τραγική...

Η μεγαλύτερη ευθύνη για το ότι η προοδευτική παράταξη πηγαίνει με το κεφάλι σκυφτό για καρπαζιά και στις επόμενες εκλογές ανήκει στον Τσίπρα. Την ανάγκασε να απολογείται ακόμα και για αντιδημοκρατικές συμπεριφορές στο βαθύ κράτος τής δεξιάς που από τον χαφιέ τής γειτονιάς πέρασε στο Predator με την ίδια ευκολία που ο Αλέξης πέταξε το αμπέχονο για να βάλει το tailor made κοστουμάκι... 

Αλίμονο, όμως, ουδείς από όσους συναποτελούν σήμερα την προοδευτική παράταξη δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το κατάντημά της, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Γι' αυτό και κανείς τους δεν είναι κατάλληλος για να ηγηθεί. Η φύση, πάντως, απεχθάνεται τα κενά κι αυτά κάποια στιγμή θα καλυφθούν. Όχι, πάντως, από εκείνους που έχουν ήδη αποτύχει να τα καλύψουν... 

  

 

Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί; Το ΚΚΕ Εσωτερικού είναι η λύση...

Κανείς, ενδεχομένως ούτε οι συγγραφείς τού κειμένου τής πολιτικής απόφασης, δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς αποφάσισε το συνέδριο της Νέας Αριστεράς: Λαϊκό Μέτωπο αλλά χωρίς τον Αλ. Τσίπρα ή επιστροφή στο ΚΚΕ Εσωτερικού μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ; Στην ουσία ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός- λαός, έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει από κάτω ούτε και τον θέλουν- συμφώνησε να μην διασπαστεί άμεσα και να πετάξει το τενεκεδάκι λίγο μακρύτερα ελπίζοντας πως ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει το καθεστώς του ένα βήμα παραπέρα, δεν θα προκηρύξει εκλογές και θα συνεχίσει να κυβερνά επ' άπειρον με την ίδια Βουλή η οποία αντιπροσωπεύει σήμερα τις κοινωνικές διεργασίες όσο κι ο Ντ. Τραμπ το διεθνές δίκαιο...

Δεν έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στην πολιτική ευφυΐα τής νομενκλατούρας τής ΝΕΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ ή του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία- δεν μου έχουν δώσει και τα καλύτερα δείγματα γραφής- αλλά μάλλον ούτε οι ίδιοι πιστεύουν ότι αυτό που αποτρέπει το καθεστώς Μητσοτάκη από την κατάρρευση είναι το ότι δεν έχει συγκροτηθεί ακόμα ένα κοινό δικό τους ψηφοδέλτιο. Το 2023, άλλωστε, και με την εξαίρεση του ΠΑΣΟΚ είχαν κατεβεί όλοι μαζί αλλά το κοντέρ σταμάτησε στο "συγκλονιστικό" 17,85% . Αδυνατώ, εξάλλου, να κατανοήσω γιατί το ΠΑΣΟΚ, του οποίου τα μισά στελέχη και ψηφοφόροι είναι κεντροδεξιοί, ανήκει στο προοδευτικό μέτωπο αλλά όχι κόμματα όπως το Κίνημα Δημοκρατίας, η Πλεύση Ελευθερίας ή το ΜέΡΑ 25 μόνο και μόνο γιατί θεωρούν τον Τσίπρα τον μεγαλύτερο Έλληνα πολιτικό απατεώνα τού 21ου αιώνα...

Φυσικά και το μέλλον τής ΝΕΑΡ, η οποία εφάρμοσε με ΥΠΟΙΚ τον "εμβληματικό" Ευκλ, Τσακαλώτο ένα καραμπινάτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο ωστόσο τώρα όλα της φαίνονται δεξιά εκτός από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, απασχολεί στο σύνολο των 10.000.000 Ελλήνων τους 1.500 συνέδρους που βρέθηκαν στο ΣΕΦ τις προηγούμενες ημέρες για να κάνουν δωρεάν ψυχοθεραπεία. Όσα ακούστηκαν, όμως, από την Πέμπτη μέχρι και την Κυριακή μαρτυρούν πολλά για τους λόγους για τους οποίους η Αριστερά σήμερα ακούγεται σαν βρισιά στα αφτιά τής κοινωνικής πλειοψηφίας: απόλυτη αυτοαναφορικότητα, καμία γείωση με των κοινωνία, ξύλινος λόγος, δογματισμοί και μνησικακίες είναι όλα τόσο προοδευτικά όσο και οι όρκοι ιδεολογικής καθαρότητας εν έτει 2025 κι από ανθρώπους, μάλιστα, που όταν είχαν υπουργεία είχαν ρίξει πολύ νερό στο κρασί τους. Για όλα αυτά, επομένως, και για πολλά ακόμα οι επόμενες εκλογές θα είναι βάλσαμο γιατί οι κοινωνικοί αναχωρητές θα γίνουν και πολιτικοί αναχωρητές...   

Κανένα σύστημα δεν φοβήθηκε το διεφθαρμένο και το φθαρμένο...

Στο ερώτημα αν θέλουμε ειρήνη με την Τουρκία οι περισσότεροι μάλλον θα απαντούσαμε καταφατικώς. Αν, ωστόσο, προστίθετο κι ένα "με την παραχώρηση του Καστελόριζου" εκεί πιθανότατα οι απαντήσεις θα διαφοροποιούνταν περισσότερο. 

Παρομοίως, αν η ερώτηση είναι "θέλετε ενιαίο προοδευτικό μέτωπο απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη" οι περισσότεροι προοδευτικοί πολίτες θα απαντούσαν "ναι". Αν, όμως, γινόταν μια υπενθύμιση πως, για παράδειγμα, στο ΠΑΣΟΚ ανήκει και η Αν. Διαμαντοπούλου ή πως στο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ένα πραξικόπημα του μπουζουξίδικου φαντάζομαι θα βλέπαμε και σε αυτή την περίπτωση διαφοροποιήσεις...

Τι θα αλλάξει στη χώρα αν συγκροτηθεί κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ν. Ανδρουλάκη, ΥΠΕΞ τον Σ. Φάμελλο και ΥΠΟΙΚ τον Ευκλ. Τσακαλώτο; Τίποτα απολύτως γιατί ο σκοπός δεν είναι να αντικαταστήσεις το διεφθαρμένο με το φθαρμένο αλλά να γκρεμίσεις το σύστημα διαπλοκής που αλλάζει πουκάμισα μόνο και μόνο για να διαιωνίζει την εξουσία του. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά ανακυκλώνουν πρόσωπα και πολιτικές που δεν έχουν άλλο αποτέλεσμα από τη διαχείριση των παθογενειών κι όχι το ξερίζωμά τους. Όλοι τους είναι μεγαλύτερα ή μικρότερα υποχείρια των εθνικών μας νταβατζήδων, τοποθετώντας την προσωπική τους πολιτική επιβίωση πάνω από τη λαϊκή κι εθνική ανάταση...

Το όλο και συρρικνούμενο εκλογικό σώμα των τελευταίων πέντε χρόνων δεν πρόκειται να εκλέξει κάποια καλύτερη κυβέρνηση από τη σημερινή. Το πολιτικό σύστημα, άλλωστε, και οι χορηγοί του δεν ενδιαφέρονται για τη διεύρυνση της δημοκρατίας αλλά για την περιθωριοποίησή της, τον ευτελισμό της σε κάτι δευτερεύον που δεν μας αφορά ώστε οι λίγοι που ελέγχονται καλύτερα να αποφασίζουν για τους πολλούς. Αυτό το σύστημα, συνεπώς, είτε θα γκρεμιστεί είτε θα μας αφανίσει. Η "σταθερότητά" του είναι η υποδούλωσή μας, η εξαΰλωσή του στο όνομα της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι η μόνη μας ελπίδα για το 2025 κι όχι μόνο...

Υ.Γ. Καλή χρονιά σε όλες κι όλους!

 

 

Αν αποτύχεις, εσύ θα φταις...

Είναι βέβαιο ότι ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, ΚΟΣΜΟΣ και κάποια άλλα υπολείμματα του τσιπρισμού θα ξαναγίνουν ένα, ενδεχομένως κάτω από τη φτερούγα τού ίδιου του Αλ. Τσίπρα. Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι το πώς- ενιαίο κόμμα ή συνασπισμός- και το πότε- άμεσα ή όταν θα πλησιάζουν οι εκλογές. Το αυτονόητο ερώτημα, ωστόσο, για τους προοδευτικούς πολίτες είναι "και τι έγινε" (αγγλιστί "so what"). Όλοι αυτοί ήταν μαζί το 2023, αλλά αυτό δεν απέτρεψε την εκλογική πανωλεθρία. Ενδεχομένως και να την προκάλεσε...

Αν ο προοδευτικός κόσμος πίστευε ότι η λύση είναι ο Αλ. Χαρίτσης, ο Ευκλ. Τσακαλώτος ή ο Π. Κόκκαλης θα τους είχε βάλει τουλάχιστον στην Ευρωβουλή. Δεν το έκανε όμως ακριβώς γιατί δεν πιστεύει ότι είναι. Ούτε πιστεύει ότι ένας συνασπισμός αποτυχημένων θα δώσει τέλος στην κυριαρχία Μητσοτάκη. Αν κρίνω, επίσης, από τη δημοσκοπική στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ, μάλλον δεν πιστεύει ούτε στον συναινετικό κι εκβιαζόμενο πρόεδρό του...

Δεν θα δοθεί, ωστόσο, τέλος στην κυριαρχία Μητσοτάκη ούτε αν με τις συχνές απουσίες σου σε κρίσιμες πολιτικά στιγμές δίνεις πατήματα σε αυτούς που ισχυρίζονται πως δεν έχεις έρθει για να μείνεις. Ιδίως όταν εν τη απουσία σου κάποιοι έχουν βρει την ευκαιρία να εμφανίζονται βασιλικότεροι του βασιλέως και να ανοιγοκλείνουν τις πόρτες αναλόγως του πόσο τους αρέσει αυτός που τις χτυπά. Ούτε αν δίπλα σου κρατάς ανθρώπους που έχουν αποδείξει επανειλημμένως την ανεπάρκειά τους. Σε τούτο, πάντως, έχεις απόλυτο δίκιο: αν αποτύχεις εσύ θα φταις... 

 

 

Θα τον είχε αφήσει στα χέρια της Αχτσιόγλου και θα είχε εξαϋλωθεί εδώ κι ένα χρόνο...

Αν ο Στέφανος Κασσελάκης ήταν πράκτορας του Μητσοτάκη, των Αμερικανών ή των Αρειανών κι επιθυμούσε την εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε κατεβεί πέρυσι υποψήφιος πρόεδρος. Θα είχε αφήσει το κόμμα στα χέρια τής Εφ. Αχτσιόγλου, του Ευκλ. Τσακαλώτου και των υπόλοιπων που κατάπιαν ένα ολόκληρο τρίτο μνημόνιο αλλά διύλισαν μισή ομιλία στο ΣΕΒ. 

Θα είχε καθίσει στα αβγά του και δεν θα γύριζε όλη τη χώρα για να περισώσει ένα κόμμα που είχε περάσει δύο διασπάσεις, χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια από εκείνους που τώρα έχουν το θράσος να θέτουν διλήμματα του τύπου "ΣΥΡΙΖΑ ή Κασσελάκης". Δεν θα είχε προτείνει, επίσης, μια σειρά καταστατικών αλλαγών ώστε ένας σταλινικός οργανισμός να μετατραπεί σε πραγματικό κόμμα τού 21ου αιώνα...

Αν η κριτική που είχε ασκηθεί στον Κασσελάκη μετά τις ευρωεκλογές ήταν καλόπιστη, μέσα στα όρια της λογικής και της ευπρέπειας ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα πάλευε πόντο με πόντο με τη ΝΔ στις δημοσκοπήσεις. Κι όπως κι αν έχει, αυτοί που ξεκίνησαν μια συζήτηση για συγκόλληση δυνάμεων, απορροφήσεις ή έστω συνεργασίες με κόμματα τα οποία έχουν ερμητικά κλειστές τις πόρτες τους είναι πιθανότερο να επιθυμούν την εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως κι εκείνοι στην Κουμουνδούρου που ονειρεύονταν αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ και μόλις τις προάλλες θριαμβολογούσαν για την 43η επέτειο της ανόδου τού Ανδρ. Παπανδρέου στην εξουσία...

Κοντολογίς, ακόμα κι αν η επιδίωξη Κασσελάκη είναι η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ, που μάλλον το αντίθετο έχει δείξει μέχρι τώρα, δεν είναι απαραίτητος για να συμβεί κάτι τέτοιο. Την ίδια στιγμή που θα ανακοινώσει πως δεν τον ενδιαφέρει ένα κόμμα ξεπεσμένων γραφειοκρατών ο ΣΥΡΙΖΑ θα επανέλθει στην εποχή Τσίπρα προ μνημονίων και φτωχοποίησης της συντριπτικής πλειονότητας του λαού. Στο 4%, δηλαδή, και με το ζόρι. Τότε ίσως και να μιλήσει ο Βούδας τού Σουνίου, αν και με τη σιωπή του μπροστά στον εξευτελισμό τής Αριστεράς και της δημοκρατίας τα έχει ήδη πει όλα...

 

   

Οι 87 δεν ζητούν νέες εκλογές γιατί πιστεύουν ότι θα τις κερδίσουν...

Οι "87" δεν ζητούν νέες εκλογές γιατί πιστεύουν ότι θα τις κερδίσουν, τουλάχιστον όχι οι σοβαρότεροι ανάμεσά τους. Ο Στέφανος Κασσελάκης θα επανεκλεγόταν ακόμα κι αν είχε απέναντί του τον Π. Πολάκη, που πλέον δεν τον έχει. Το ερώτημα είναι μόνο αν θα κερδίσει με 60%, με 70% ή με 80%. Οι "87" ζητούν νέες εκλογές γιατί η στρατηγική τους επιλογή είναι η ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ μέσω της συνεχούς φθοράς τού αρχηγού του...

Οι τελευταίοι τακτικισμοί Κασσελάκη είναι συνέπειες αυτής της στρατηγικής επιλογής των αντιπάλων του κι όχι η πηγή τής εσωστρέφειας που εξακολουθεί να ταλανίζει την Κουμουνδούρου. Όταν αποκαλείται, για παράδειγμα, φραξιονισμός η βούληση του αρχηγού να γίνει βουλευτής τηρώντας τις συνταγματικές προβλέψεις γίνεται φανερό ότι κάποιοι αποδίδουν σε άλλους χαρακτηρισμούς που τους ανήκουν αποκλειστικώς. Κι όταν ημέρα με την ημέρα ανακαλύπτονται νέα επιχειρήματα δήθεν θεσμικής ευπρέπειας από εκείνους που την επικαλούνται μόλις χάνουν τα δοτά τους οφίτσια η απαξίωση μετατρέπεται σε πράξη πολιτικής αυτοκτονίας. Της δικής τους και μόνο...

Η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να τελειώσει την ίδια στιγμή που ο "Κομφούκιος της Τήλου" θα διέρρεε πως το κόμμα έχει αρχηγό, που έχει εκλεγεί μάλιστα λιγότερο από ένα χρόνο νωρίτερα και δεν έχει ακόμα δοκιμαστεί σε βουλευτικές εκλογές. Δεν θα το κάνει όμως. Αν παρέμβει το πιθανότερο είναι πως θα γίνει προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Όπως δεν παρενέβη πέρυσι, αφήνοντας να υπονοηθεί πως ο Κασσελάκης ήταν φυτευτός του. 

Η πολιτική γενναιότητα είναι ένα ακόμα προσόν που του λείπει. Το '15 έφταιγε μόνο ο Βαρουφάκης. Το '23 μόνο ο Τσακαλώτος. Στην πραγματικότητα για ό,τι συμβαίνει και τον τελευταίο χρόνο στο ΣΥΡΙΖΑ η κύρια ευθύνη βαραίνει τον ίδιο. Μόνο που έχει αφεθεί και πάλι στην κολακεία μιας αυλής μετριοτήτων που δεν κατανοεί πως το είδωλό τους έχει μόνο παρελθόν και κανένα μέλλον στην προοδευτική παράταξη. Ανεξαρτήτως αν αυτή θα περιλαμβάνει τον Κασσελάκη ή όχι... 

   

Δεν καταλάβατε σωστά, αριστεροί είναι, όχι αποστάτες...

Σκέφτομαι μόλις ολοκληρώσω αυτό το πόνημα να κάνω αρμένικη βίζιτα ή και να εγκατασταθώ στο σπίτι τού Αλ. Χαρίτση και της Εφ. Αχτσιόγλου ή, ακόμα καλύτερα, στα σπίτια τού Ευκλ. Τσακαλώτου. Αν οι έδρες τού ΣΥΡΙΖΑ ανήκουν στην Αριστερά, όπως υποστήριξε ο επικεφαλής των αποστατών, φαντάζομαι πως στην Αριστερά ανήκουν και οι ατομικές τους ιδιοκτησίες. Εκτός αν είναι τόσο αριβίστες που τα δικά μας είναι δικά τους και τα δικά τους δικά τους...

Έχω πολλές φορές στηλιτεύσει το ΚΚΕ για την ιδιοκτησιακή λογική που έχει απέναντι στην Αριστερά. Το απόδειξε, άλλωστε, και με τον Μπελογιάννη που αφού η τότε ηγεσία του τον έστειλε σε αποστολή αυτοκτονίας στην Ελλάδα, τώρα πρέπει να πάρεις την άδεια του Περισσού για να επισκεφτείς το μουσείο του που έφτιαξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ, ωστόσο, έχει ιστορία ενός αιώνα και για τον κομμουνισμό έχυσαν το αίμα τους χιλιάδες αγνοί αγωνιστές. Ο Χαρίτσης κι ο Τσακαλώτος το πολύ πολύ να έχυσαν λίγο ουίσκι στο "Low Profile" για την Αριστερά...

Ο λαός δεν είναι σοφός. Κάνει λάθη, κάνει και μεγάλα λάθη, όπως με την ηγεμονία που έδωσε πέρυσι τέτοια εποχή στον πιο φαύλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Η ψήφος του, ωστόσο, έχει πάντα μία λογική κι αυτό συνέβη και το 2023, εικάζω πως θα συμβεί και την Κυριακή. Γι' αυτό και το βράδυ εκείνης της ημέρας ο ελιτισμός θα πάει στον αγύριστο και κάποιοι θα πρέπει να επιστρέψουν 11 κλεμμένες έδρες αντί να αρχίσουν νέες καμαρίλες με τα απομεινάρια τού πράσινου ήλιου...

 

 
 

Το σύστημα τρελάθηκε: πυροβολεί τον αχυράνθρωπό του κι αποθεώνει τους αντιπάλους του...

Αν ο Στέφανος Κασσελάκης είναι αχυράνθρωπος του συστήματος γιατί το σύστημα τον πυροβολεί τόσο πολύ; Κι αν οι αποστάτες είναι τόσο αντισυστημικοί γιατί έχουν πρώτο τραπέζι πίστα στα πάνελ και τα συστημικά ΜΜΕ τους αποθεώνουν όταν μέχρι πρότινος τους πυροβολούσαν επίσης; Tι έκαναν η Π. Πέρκα, ο Ευκλ. Τσακαλώτος ή ο Αλ. Χαρίτσης και η Εφ. Αχτσιόγλου κι από παρίες τού πολιτικού συστήματος μετατράπηκαν σε ελπίδα τού τόπου;...

Φυσικά κι όλα αυτά τα ερωτήματα είναι ρητορικά. Αυτό που μεσολάβησε ήταν η αποστασία τους, μετατρέποντας τους εαυτούς τους σε χρήσιμους ηλίθιους, στην καλύτερη περίπτωση, ή σε συνειδητά συστημικά εξαπτέρυγα στη χειρότερη. Όπως κι αν έχει, όμως, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δεν ενίσχυσαν τη ριζοσπαστική Αριστερά- δεν έχει, άλλωστε, αποστεί από αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ αφού δεν έχει αλλάξει το καταστατικό του-, αντιθέτως την τεμάχισαν και την έκαναν αντικείμενο περίγελου από την πιο ακραία δεξιά. Αυτή που υποτίθεται πως θα πολεμήσουν τώρα με νύχια και με δόντια όταν επί τόσους μήνες και χρόνια οι περισσότεροι από αυτούς πολεμούσαν τις διαδοχικές ηγεσίες τού ΣΥΡΙΖΑ, φανερά και υπόγεια... 

Όλα αυτά, ωστόσο, δεν σημαίνουν πως ο Στέφανος Κασσελάκης πρέπει να κλειστεί στο οχυρό τής θυματοποίησης, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, και να μην βγει μπροστά δυναμικά και, κυρίως, με προτάσεις. Κανείς δεν περιμένει να παρουσιάσει άμεσα ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, ωστόσο οφείλει να επεξεργαστεί και να παρουσιάσει μερικές προτάσεις που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών- για την υγεία, την παιδεία, την ακρίβεια, τη στεγαστική πολιτική, τις φυσικές καταστροφές. 

Το επικοινωνιακό του χάρισμα ενδεχομένως να αρκούσε αν τον λιβάνιζαν από το πρωί μέχρι το βράδυ τα μίντια. Από τη στιγμή, όμως, που συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο καλείται άμεσα να μιλήσει προγραμματικά. Όλα τότε θα γίνουν πολύ πιο εύκολα από όσο είναι σήμερα...  

 

Αριστεροί εκ του περισσού...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν επιθυμεί μόνο τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ και την αντικατάστασή τους από ένα κεντροαριστερό εξαπτέρυγο εύκολα διαχειρίσιμο. Το ΚΚΕ, πάλι, όπως τόσες φορές έκανε στην ιστορία του, αποδέχεται το ρόλο τού χρήσιμου ηλίθιου της δεξιάς. Γιατί τι άλλο από αυτό είναι να υπάρχει πρόσφατο πόρισμα της ευρωπαϊκής εισαγγελίας για τα τρένα- φρέσκα κουλούρια δηλαδή- που αναφέρεται και σε ποινικά αδικήματα, αλλά εσύ να επιλέγεις να συνταχθείς με τη ΝΔ για μια απλή εξεταστική που θα καλύπτει ένα εύρος από το 1997 μέχρι σήμερα; Και γιατί όχι από το 1996, το 1896 ή τον Χαρίλαο Τρικούπη;...

Οι ευρωεκλογές θα γίνουν σε κάτι λιγότερο από επτά μήνες από σήμερα. Αυτός ο χρόνος στην πολιτική μοιάζει με αιώνας ακριβώς γιατί οι πολιτικοί κρίνονται ημέρα με την ημέρα. Όποιος, συνεπώς, προεξοφλεί καταστροφές ή θριάμβους μάλλον λογαριάζει χωρίς τα γεγονότα. Κι όποιος πιστεύει ότι η Αριστερά πέθανε γιατί ο ίδιος είναι ένα πολιτικό πτώμα μπερδεύει το άτομο με το σύνολο, την αφεντιά του με ιδέες που είναι πολύ πιο στιβαρές από τους εκάστοτε νταβατζήδες τους...

Στην πολιτική, επίσης, δεν ισχύει η αριθμητική τού δημοτικού. Ένα συν ένα, για παράδειγμα, δεν θα κάνει δύο για την Εφ. Αχτσιόγλου αλλά μηδέν αν επιλέξει τον Ευκλ. Τσακαλώτο από την αποδοχή τής ήττας. Κι επίσης στην πολιτική είναι άλλο να φαίνεται πως φεύγεις κι άλλο πως σε διώχνουν, όπως πέτυχε να φανεί ο Στέφανος Κασσελάκης με τους ομπρελίτες. Κι αν πιστεύεις ότι Αριστερά δεν είναι η άμεση δημοκρατία, αλλά οι Κεντρικές Επιτροπές, η Πολιτική Γραμματεία, οι απαράτσικ και η νομενκλατούρα τότε βρίσκεσαι εγγύτερα του Περισσού από όσο πιστεύεις κι ακόμα εγγύτερα της πολιτικής ανυποληψίας...  

   
 

Μόνο υπερηφάνεια για την ακίνητη, μουσειακή, ιδιοκτησιακή και συμπλεγματική αριστερά...

Όταν δεν είναι η εθνική ενότητα αυτοσκοπός δεν μπορεί να είναι η κομματική. Αν, για παράδειγμα, μια κυβέρνηση παραβιάζει συστηματικώς το κράτος δικαίου και νομοθετεί υπέρ τής ελίτ δεν είναι δυνατό τα υπόλοιπα κόμματα να της δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στο όνομα της εθνικής ομοψυχίας. Παρομοίως, όταν κάποιοι δεν σέβονται ένα εκλογικό αποτέλεσμα, ένα πρόσωπο που τους έχει απλώσει το χέρι και, κυρίως, τις δεκάδες χιλιάδες μέλη που το ψήφισαν πόσο θράσος έχουν για να μιλούν για τοξικό κλίμα που άλλοι δήθεν δημιουργούν; Κι όλα αυτά στο όνομα της Αριστεράς που την επικαλούνται με την ίδια ευκολία που οι απατεώνες χρησιμοποιούν τον πατριωτισμό...

Όχι πως έχει μεγάλη σημασία και για τους Αριστερούς αφού ανάμεσά τους δεν έλαβε ούτε 9%, αλλά ο Ευκλ. Τσακαλώτος δεν αισθάνεται υπερηφάνεια για την Αριστερά. Αν, βεβαίως, εκλεγόταν πρόεδρος ή, έστω η Έφ. Αχτσιόγλου ή ο Στ. Τζουμάκας, τα συναισθήματά του θα ήταν διαφορετικά. 

Πάντα, βεβαίως, για το καλό τής Αριστεράς που για την ΑΟΡΑ είναι όπως για τον Κ. Μητσοτάκη τα 33 του ακίνητα. Κι αυτή ακριβώς την Αριστερά θέλουν όσοι βαυκαλίζονται πως είναι ανανεωτές και ριζοσπάστες, την ακίνητη Αριστερά, ένα μουσείο ιδεών που να περιφέρεται χωρίς σκοπό στην πολιτική κονίστρα...

Την ίδια ώρα που οι μουλάδες τής Αριστεράς ξεκατινιάζονταν επί τέσσερις ώρες γι' άλλη μια φορά δημοσίως κάποιοι τιμούσαν τον αρχιερέα της διαπλοκής που άνοιξε το δρόμο για τη χρεοκοπία. Για τους μουτζαχεντίν, ωστόσο, του Τριανόν κατάρα της χώρας ήταν ο Αλέξης Τσίπρας και είναι τώρα ο Στέφανος Κασσελάκης. 

Τους πείραξε ο αρχηγισμός Τσίπρα που έφαγε το κεφάλι του γιατί αναζητούσε συναινέσεις με αυτούς που τον υπονόμευαν κι ο κυβερνητισμός του, η επιδίωξη δηλαδή η Αριστερά να βρίσκεται μέσα στο τερέν κι όχι στην εξέδρα. Πολύ κλάμα, πολύς φατριασμός, πολύς κουτσαβακισμός, πολύ λίγοι και ποσοτικά και ποιοτικά για τον 21ο αιώνα... 

   

 
 

Λαφαζάνης- Βαρουφάκης κάνουν χώρο στους πολιτικούς τους τάφους...

Το καλοκαίρι τού 2015 ο άνεμος ήταν πολύ πιο ευνοϊκός για φιλόδοξους διασπαστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ ηγεμόνευε, εκείνοι είχαν αυτοανακηρυχθεί σε νόμιμους ιδιοκτήτες τού "όχι" και είχαν μαζί τους το πιο δυναμικό κομμάτι τού κόμματος, τη νεολαία. Η κατάληξη όλου αυτού του ιδανικού σκηνικού για τους μουλάδες τής αριστεράς ήταν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπως κι ένας ακόμα νόμιμος ιδιοκτήτης τού "όχι", ο Γ. Βαρουφάκης, μερικά χρόνια αργότερα...

Προφανώς δεν μπορώ να προδικάσω το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του Ιουνίου. Καταλαβαίνω, ωστόσο, πως δεν είναι και πολύ έντιμο την ίδια ώρα που έχεις έτοιμο ένα άλλο κόμμα να θες και να ρίξεις με πραξικοπηματικό τρόπο τον πρόεδρο ενός άλλου. Κι έτσι για την αλητεία σας λέω πως οι όψιμοι διασπαστές ρίχνουν τον Κασσελάκη και κάνουν το κόμμα δικό τους, με πρόεδρο Τσακαλώτο, αντιπρόεδρο Φίλη και γραμματείς Βίτσα και Σκουρλέτη. Τις διασπάσεις πολλοί αγάπησαν, τους διασπαστές ουδείς. Ρωτήστε και τον Λαφαζάνη...

Η μεγάλη αποχή και στις αυτοδιοικητικές εκλογές οφείλεται και στο ότι οι πολίτες δεν θέλουν τον Μητσοτάκη, αλλά δεν θέλουν ούτε ένα σπαρασσόμενο ΣΥΡΙΖΑ κι ένα εκβιαζόμενο ΠΑΣΟΚ. Η υπομονή τους, ωστόσο, δεν είναι ανεξάντλητη. Κι αν στην Κουμουνδούρου- στη Χαριλάου Τρικούπη έτσι κι αλλιώς δεν θα πάψουν να είναι εκβιαζόμενοι με τον ίδιο πρόεδρο- δεν βρουν σύντομα το δρόμο τους τότε η λαϊκή οργή θα μετατοπίζεται όλο και δεξιότερα, είτε στο σταλινικό ΚΚΕ είτε, ακόμα χειρότερα, στα ορφανά τού Χίτλερ...

   

 

Την εκλογική συντριβή διάλεξαν, την εκλογική συντριβή θα λάβουν...

Όσοι είστε από 30 χρόνων και πάνω θυμάστε τον Φίλιπο Ιντσάγκι, έναν ποδοσφαιριστή ο οποίος δεν ήταν τεχνίτης περιωπής αλλά είχε άμεση επαφή με τα δίχτυα. Οι ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε είχαν πιο φαντεζί παίκτες από εκείνον, δεν ξέρω όμως αν θα είχαν κατακτήσει τους τίτλους που κατάκτησαν χωρίς τον Πίπο. Στο τέλος τής ημέρας, άλλωστε, τους νικητές θυμόμαστε, όχι αυτούς που έπαιξαν καταπληκτική μπάλα αλλά αγωνίστηκαν στον μικρό τελικό...

Ο Στέφανος Κασσελάκης δεν είναι κι ούτε πρόκειται μάλλον να γίνει Καρλ Μαρξ. Ούτε διαθέτει την επιστημονική επάρκεια ενός Τσακαλώτου στο μαρξισμό ή ενός Φίλη στο πώς δομείται ένα κλασικό λενινιστικό κόμμα. Σε αντίθεση, όμως, με τους αριστεραμύντορες που θεωρητικολογούν για το νεοφιλελευθερισμό, την κλιματική κρίση ή την τεχνητή νοημοσύνη απαντά σε ένα ερώτημα που καίει πολύ πιο άμεσα τους προοδευτικούς πολίτες, στο πώς θα πέσει δηλαδή το καθεστώς Μητσοτάκη. Γι' αυτό, άλλωστε, και σάρωσε στον πρώτο γύρο και θα σαρώσει πολύ πιο εκκωφαντικά- ώστε να το ακούσουν και οι εμμονικοί των ψευδαισθήσεων- στο δεύτερο...

Ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται την ενότητα μόνο ως υποτελή στον ίδιο. Γι' αυτό και η Έφη Αχτσιόγλου μίλησε για σοβαρότητα και συζήτηση με πολιτικούς όρους όταν είχε εξαφανιστεί πριν την εμφάνιση Κασσελάκη και περίμενε να εκλεγεί ως η αυτονόητη επιλογή διάσωσης του ΣΥΡΙΖΑ προβάλλοντας τα ίδια χαρακτηριστικά που όταν τα επικαλούνται άλλοι η ίδια μιλά για τοξική αρρενωπότητα. Η Έφη, βεβαίως, που δεν καταδίκασε ποτέ τη σωματική βία όταν ασκείται από κομματικό σύντροφο σε άλλον κομματικό σύντροφο, για ευνόητους λόγους. 

Η Έφη που δεν παραιτήθηκε από το β' γύρο γιατί ακόμα ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταλάβει ότι δεν βρέχει αλλά τον φτύνουν και κατασκευάζει ονειρώξεις όπως το ότι αυτοί που τους σιχάθηκαν και δεν πήγαν την Κυριακή να ψηφίσουν θα το κάνουν την επόμενη για να τους διασώσουν. Και κάπως έτσι θα έχουν μετατρέψει μια αξιοπρεπή ήττα σε εκλογική συντριβή...  

 
 

Η 10η Σεπτεμβρίου είναι δύο μήνες μακριά...

Η ιδεολογική πλατφόρμα τού Ευκλ. Τσακαλώτου είναι πράγματι συγκροτημένη. Μόνο που το μαρξιστικό της πλαίσιο- τα πάντα θα τα κάνει το κράτος- και η άποψη πως δεν πρέπει να συναντηθεί το κόμμα με τους πολίτες αλλά οι πολίτες με το κόμμα οδηγούν απευθείας στο 3%. Από την άλλη, η Έφη Αχτσιόγλου έχει επιλέξει τη δημιουργική ασάφεια τού "είμαστε με τους πολλούς". Ναι, με τους πολλούς είμαστε, αλλά πώς είναι το ζητούμενο...

Ο μόνος που έχει μια συγκροτημένη στρατηγική για το ΣΥΡΙΖΑ η οποία να έχει κυβερνητική προοπτική είναι ο Νίκος Παππάς. Μόνο ένα κόμμα που θα εκφράζει τις αγωνίες και των Αριστερών και των προοδευτικών κεντρώων μπορεί να ξανακυβερνήσει σε συνθήκες σχετικής ομαλότητας. Από τη στιγμή που εκεί έξω δεν υπάρχει διάθεση για εισβολή στα χειμερινά ανάκτορα ο λόγος σου πρέπει να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα κι όχι η πραγματικότητα στο λόγο σου...

Μόνο που ο Νίκος- αδίκως, γιατί η καταδίκη του από το καθεστώς Μητσοτάκη και τους καναλάρχες χορηγούς του ήταν εξόχως πολιτική- κουβαλά το 13- 0 του ειδικού δικαστηρίου και ιδίως το μίσος των ολιγαρχών. Αυτά είναι προς τιμή του, αλλά δεν βοηθούν στην κυβερνητική επαναφορά τού ΣΥΡΙΖΑ που όσο περνά ο καιρός τόσο πιο αναγκαία θα μοιάζει και για την κοινωνική πλειοψηφία. Συνεπώς, ποιος; Συνεπώς, είναι ακόμα νωρίς μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου... 

 

 

Αν χάσεις Αλέξη, δεν θα φταίει ο διαιτητής...

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει φωτογραφηθεί με χιλιάδες πολίτες, όπως άλλωστε οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι πολιτικοί μας. Είναι κι αυτό κομμάτι τής δουλειάς άλλωστε. Πριν φωτογραφηθεί μαζί τους, τους ρωτά αν έχουν καθαρό ποινικό μητρώο ή τι έχουν κάνει για το σοσιαλισμό στη χώρα μας; Όχι βεβαίως. Τότε γιατί στο ΣΥΡΙΖΑ σηκώνουν τόσο ψηλά το θέμα τού παιδοβιαστή; Μπορεί να θεωρηθεί αντιπολιτευτική στρατηγική ο προσεταιρισμός τής εύλογης αγανάκτησης της κοινής γνώμης;...

Ναι, να διερευνηθούν όλες οι συμβάσεις τού παιδοβιαστή με το ευρύτερο ελληνικό Δημόσιο και το τι ήξεραν η σύζυγος ή άλλοι νεοδημοκράτες. Πριν, όμως, ζητήσουν στο ΣΥΡΙΖΑ τη διαγραφή τού παιδοβιαστή κι όχι απλώς την αναστολή τής ιδιότητας του μέλους τής ΝΔ μήπως είναι χρήσιμο να θυμηθούν, ως αριστερό κόμμα μάλιστα, πως υπάρχει και το τεκμήριο της αθωότητας; Και πως, τέλος πάντων, θα τον δικάσουν τα δικαστήρια κι όχι τα τηλεπαράθυρα;...

Αν ο Αλέξης Τσίπρας χάσει τις επόμενες εκλογές, η μεγαλύτερη ευθύνη θα βαραίνει τον ίδιο. Πράγματι, αν είχε τη συνδρομή των συμβατικών ΜΜΕ θα τις κέρδιζε με περίπατο, αλλά δεν θα του φταίει η "διαιτησία" αν χάσει ξανά από τον Κ. Μητσοτάκη. Θα φταίει κυρίως που καθυστερεί απελπιστικά να παρουσιάσει ένα φρέσκο υπουργικό συμβούλιο τώρα κι όχι 20 ημέρες πριν τις εκλογές αντί να συνεχίζει να δίνει μάχες χαρακωμάτων με τον Ευκλ. Τσακαλώτο, τον Π. Σκουρλέτη ή τον Ν. Φίλη. Η Ομπρέλα θα κάνει τα πάντα για να φαίνεται απαραίτητη κι όταν έχει λιακάδα. Ο αρχηγός είναι αυτός που οφείλει να της κόψει το βήχα. Αν θέλει να λέγεται αρχηγός... 

 

 

Μαμά, μαμά, ο Αλέξης δεν με παίζει...

Αν δεν διαφωνούσαν για τον τρόπο εγγραφής των μελών θα διαφωνούσαν για το πόσο πρέπει να κοστίζει ο καφές στο κυλικείο τής Κουμουνδούρου. Κι αν δεν διαφωνούσαν για τον καφέ θα διαφωνούσαν για τον ο ΠΑΟΚ ή ο ΠΑΟ είναι καλύτερη ομάδα. 

Δεν ξέρω, πάντως, ποιες είναι οι ιδεολογικές διαφορές τού Ευκλ. Τσακαλώτου και του Π. Σκουρλέτη με τον Αλέξη Τσίπρα. Νομίζω πως ούτε και οι ίδιοι τις γνωρίζουν... 

Η αντιπαράθεση, συνεπώς, της Ομπρέλας με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ιδεολογική, έχει χαρακτηριστικά προσωπικής βεντέτας και γι' αυτό αφορά μερικές χιλιάδες μέλη τού κόμματος, αλλά όχι την κοινωνία. Φυσικά σε ένα δημοκρατικό κόμμα, και δη της Αριστεράς, η ενός ανδρός αρχή ή, πολύ περισσότερο, η προσωπολατρία ή η αυθεντία τής προεδρικής άποψης πρέπει να θεωρούνται ανεπίτρεπτες. Από του σημείου, όμως, αυτού έως την απαίτηση συνδιοίκησης από μια αντιπολίτευση που με το ζόρι μετρά ένα 25% στο εσωκοκομματικό τοπίο και είναι πολύ πιο μειοψηφική ανάμεσα στο σύνολο των ψηφοφόρων τού ΣΥΡΙΖΑ η απόσταση είναι χαοτική...

Βρίσκουν, όμως, και τα κάνουν αφού ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με μια κομματική γενναιοδωρία που δείχνει, από την άλλη, ηγετική αδυναμία κι όχι συντροφική διάθεση. Οι ηγέτες ακούνε, συζητούν, αποφασίζουν και λογοδοτούν, πρωτίστως όμως στην κοινωνία που τους δίνει κρατικά αξιώματα κι όχι στους κομματικούς σφουγγοκωλάριους που περνούν τη ζωή τους με μπυρίτσες, σουβλάκια και πολιτική καβλάντα στις τοπικές οργανώσεις... 

Όσοι έχουν ιδέες και θέλουν να παράξουν πολιτική είναι απαραίτητοι σε ένα αριστερό κόμμα, ακόμα κι αν οι ιδέες τους είναι μειοψηφικές. Όσοι, ωστόσο, δίνουν μάχες οπισθοφυλακής για να διατηρήσουν τις ταμπέλες τους θα ήταν πολύ πιο έντιμο να αποχωρήσουν, όπως το έκανε η Αριστερή Πλατφόρμα το 2015 ή η Ανανεωτική Πτέρυγα το 2010. Αλλιώς δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να εξευτελίζουν την Αριστερά αυτοεξευτελιζόμενοι οι ίδιοι... 

 

Η Ομπρέλα δεν είναι μόνο για τη βροχή, είναι και για το φτύσιμο...

Η συντριβή τής εσωκομματικής στον Αλέξη Τσίπρα αντιπολίτευσης της Ομπρέλας στις εκλογές συνέδρων, η οποία μέχρι σήμερα υπερεκπροσωπείται στα κομματικά όργανα, αν μη τι άλλο αποδεικνύει την απόσταση που χωρίζει τον κομματικό από τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό, βεβαίως, θα αποδειχθεί και στο προσεχές συνέδριο, το οποίο θα δώσει κατά πάσα πιθανότητα στον πρόεδρό του λευκή επιταγή για το μετασχηματισμό του σε ένα κόμμα που θα εκπροσωπεί και τους ψηφοφόρους του κι όχι μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους τής Κουμουνδούρου. Δεν είναι δυνατό κάποιοι να θέλουν αξιώματα, αλλά να απαξιώνουν ταυτοχρόνως τους πολίτες που τους τα δίνουν...

Το ΚΚΕ έχει την πολυτέλεια να ισχυρίζεται πως θέλει να εκπροσωπεί αποκλειστικώς τους προλετάριους γιατί δεν επιθυμεί να κυβερνήσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως μάλιστα από τη στιγμή που έχει ήδη κυβερνήσει, δεν το έχει... 

Οφείλει να εκπροσωπεί, στηριζόμενος σε συγκεκριμένο πρόγραμμα και ιδεολογία, και τους προλετάριους και το πρεκαριάτο και τους μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες και γενικότερα την αποκαλούμενη "μεσαία τάξη". Συνεπώς, οι πολιτικές του δεν μπορεί να εστιάζουν- όπως κακώς εστίασε ο έχων αστική αυτοπεποίθηση Ευκλ. Τσακαλώτος ως υπουργός Οικονομικών και το πλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ- στις πιο ευπαθείς ομάδες, αλλά πρέπει να συμπεριλαμβάνουν την κοινωνική πλειοψηφία. Αλλιώς η κοινωνική δικαιοσύνη θα μένει ένα κέλυφος αδειανό...

Ο αρχηγοκεντρισμός δεν καταπολεμάται με την ενίσχυση των καρεκλοκένταυρων χωρίς λαϊκά ερείσματα. Και στο εσωτερικό ενός κόμματος πρέπει να υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα που θα περιορίζουν την ενός ανδρός αρχή να αποκόπτεται από την κοινωνία και να γίνεται ακόμα και τυραννική. Μόνο που όσοι στο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται πως υπερασπίζονται τις δημοκρατικές διαδικασίες στην ουσία δίνουν μάχες οπισθοφυλακής για να διατηρήσουν προνόμια που μόνοι τους στην ουσία απένειμαν στους εαυτούς τους και τώρα διαμαρτύρονται σαν παιδάκια τής πρώτης δημοτικού που τους τα παίρνουν πίσω... 

 
 

Το κρέας ψάρι, ο κομπλεξισμός αυτοπεποίθηση...

Η βασική κατηγορία τής εσωκομματικής αντιπολίτευσης προς τον Αλέξη Τσίπρα είναι πως στρέφει το κόμμα προς τα δεξιά. Κι όμως, ο βασικός κατήγορος του προέδρου του, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, υπερηφανεύεται για την αστική του αυτοπεποίθηση ως απόφοιτου της Οξφόρδης, κατηγορώντας τον αρχηγό του στην ουσία για "κομπλεξισμό τού απόφοιτου του Πολυκλαδικού". Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός τού δεξιού ελιτισμού και κάθε λέξη από την παραποίηση της αριστείας από τον Κ. Μητσοτάκη, τότε τι άλλο είναι;...

Κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ- στελέχη και μέλη- έχουν βάλει σκοπό τους να μην ξανακυβερνήσει ο Αλέξης Τσίπρας, αποδεικνύοντας μάλλον το δικό τους κομπλεξισμό κι όχι του προέδρου τους. Ορισμένοι άλλοι, βεβαίως, έχουν επιστρέψει στις ημέρες τής προσωπολατρίας, οι οποίες τόσο έχουν παιδέψει την Αριστερά, ανάγοντας τον Τσίπρα σε κάτι ανάμεσα σε θεό και ημίθεο, Ο Τσίπρας προφανώς δεν είναι ούτε θεός ούτε ημίθεος, εξακολουθεί όμως να αποτελεί την ισχυρότερη ελπίδα τού λαού για απαλλαγή από το φαύλο, νεοφιλελεύθερο, νεοσυντηρητικό κι εν τέλει οπισθοδρομικό καθεστώς Μητσοτάκη...

Δεν πιστεύω σε συνέδρια ξεκαθαρίσματος προσωπικών λογαριασμών ούτε, όμως, και σε συνέδρια αποκλειστικώς θεωρητικών αναζητήσεων, ιδιαιτέρως όταν ο πολιτικός αντίπαλος αποτελεί μεγάλο κίνδυνο έστω γι' αυτή την κολοβή κοινοβουλευτική δημοκρατία. Όπως κι αν έχει, οι αποφάσεις τού συνεδρίου τού ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν την επόμενη ημέρα να γίνουν σεβαστές από όλους. Στον προσυνεδριακό διάλογο κατατίθενται όλες οι απόψεις και κρίνονται από τους συνέδρους. Όποιος, ωστόσο, εξακολουθεί την υπονομευτική κριτική μετά από αυτό δεν συμβάλλει στην εσωκομματική δημοκρατία παρά μόνο στη δεξιά προβοκάτσια. Η πιο έντιμη επιλογή του θα ήταν η αποχώρηση... 

 

Πόσο Αριστεροί είναι αυτοί που φοβούνται τη βούληση του λαού;...

Ποια είναι η μόνιμη επωδός όσων αμφισβητούν τον Αλέξη Τσίπρα στο εσωτερικό τού ΣΥΡΙΖΑ; Πως το κόμμα με τη διεύρυνση που επιχειρείται θα χάσει το ριζοσπαστικό, αριστερό χαρακτήρα του και θα μετατραπεί σε μια κεντρώα πολιτική σούπα. Τι είναι αυτό όμως, πέρα από τη ρητορική, που προσδίδει σε ένα κόμμα αριστερό χαρακτήρα; Δεν είναι, πρωτίστως, η υπεράσπιση των συμφερόντων τής πλειοψηφίας; Υπάρχει, εξάλλου, καλύτερος τρόπος να υπερασπιστείς την κοινωνική πλειοψηφία από το να τη συμπεριλάβεις στη λήψη κεντρικών αποφάσεων ώστε αυτές οι αποφάσεις να έχουν και με τη βούλα την έγκρισή της και να μην την εικάζει ένα κονκλάβιο 41 ή 250 "σοφών";...

Ο νέος πρόεδρος και η νέα Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ θα εκλεγούν από τα μέλη του, η εγγραφή των οποίων διευκολύνεται και δεν θα χρειάζεται να περνούν από το face control των αυτόκλητων κομματικών θεματοφυλάκων. Τα μέλη, επίσης, θα συμμετέχουν σε κομματικά δημοψηφίσματα χάραξης πολιτικών, ακόμα και στην κατάρτιση των εκλογικών ψηφοδελτίων... 

Με λίγα λόγια, οι διάφορες κομματικές τάσεις, οι οποίες λειτουργούν κατά βάση ως διανομείς εσωκομματικής εξουσίας κι όχι ως ρεύματα ιδεών, χάνουν την ισχύ τους με τις προτάσεις Τσίπρα. Οι λίγοι, δηλαδή, παραδίδουν την εξουσία στους πολλούς. Τι πιο αριστερό, αλήθεια, από αυτό;...

Ούτε είναι έντιμο για έναν Αριστερό να χρησιμοποιεί προσχήματα για να εκδηλώνει τη διαφοροποίησή του αντί να είναι ειλικρινής για τις προθέσεις του. Έτσι δεν είναι, Ευκλείδη και (Τα)σία;... 

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε υποσχεθεί τομές από το βράδυ τής εκλογικής ήττας κι έστω με καθυστέρηση δυόμισι χρόνων έφτασε η ημέρα που τις προτείνει. Όσοι του ζητούν να κάνει πίσω στο όνομα μιας ιδεολογικής καθαρότητας που εξυπηρετεί αποκλειστικώς τα δικά τους μικροκομματικά συμφέροντα έχουν δύο δρόμους μπροστά τους. Είτε να υπακούσουν στις αποφάσεις τής πλειοψηφίας, όπως επιβάλλει η δημοκρατία, είτε να αποχωρήσουν. Το "μένουμε για να κάνουμε ανταρτοπόλεμο" δεν είναι ανεκτό, όχι από την ηγεσία αλλά από τους πολίτες που έκαναν το ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση και θα τον ξανακάνουν στις επόμενες εκλογές...