Έχουν καταπιεί μνημονιακές καμήλες αλλά διυλίζουν τον Κασσελάκη...

Ο Στέφανος Κασσελάκης είχε πάει μαζί με τους νεοδημοκράτες και τους χρυσαυγίτες στα συλλαλητήρια για τις Πρέσπες, ψήφισε τα Ωνάσεια σχολεία, βγήκε πρώτο το κόμμα του στο χωριό των βαρδινογιάννηδων κι όταν τον ρωτάνε για την ιδεολογία του απαντά "ούτε Αριστερά ούτε δεξιά, μόνο μπροστά" και χαρίζει καρδούλες. Είναι λογικό, επομένως, να αισθάνονται πληγωμένοι οι αριστερομετρητές συριζαίοι που τον ακολούθησαν στο Κίνημα Δημοκρατίας και να στρέφονται στην Πλεύση Ελευθερίας. Η Ζ. Κωνσταντοπούλου, άλλωστε, δεν θα τα έκανε ποτέ όλα αυτά. Ή, μήπως, τα έχει κάνει ήδη;...

Ο Κασσελάκης έχει μιλήσει στην παρουσίαση του βιβλίου τού Ξ. Κοντιάδη το οποίο δεν ήταν κολακευτικό για τον ίδιο, είχε παρευρεθεί στην υπονομευτική εκδήλωση των Αχτσιόγλου- Τεμπονέρα- Χριστοδουλάκη και το Σάββατο μίλησε στο συνέδριο του Π. Κόκκαλη που πήρε την ευρωέδρα του κι έφυγε γιατί δεν του άρεσε αυτός που προσκάλεσε στο ΚΟΣΜΟΣ. Ο Κασσελάκης θα πήγαινε και σε μαρξιστική ημερίδα τής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς αν τον καλούσε, αλλά οι αριστερομετρητές φροντίζουν να ενημερώνονται εμμονικά για το πρόγραμμά του μήπως τυχόν πάει κάπου κι επιβεβαιώσει ότι προσπαθεί να φτιάξει κάτι νέο κι όχι απλώς μια ρετουσαρισμένη ρέπλικα ενός κόμματος το οποίο στη συνείδηση των πολιτών είναι συνδεδεμένο με την απόλυτη τοξικότητα. Λες κι ο ΣΥΡΙΖΑ από τον οποίο προέρχονται και με συνεδριακή του απόφαση ήταν παράταξη αποκλειστικώς της ριζοσπαστικής Αριστεράς κι όχι και του προοδευτικού κέντρου...                                                                                                                                                                                                                                                                Κάποιοι μπορεί να πίστεψαν όταν εμφανίστηκε ως εφοπλιστής ότι ο Κασσελάκης έχει για ινδάλματα τον Μαρξ, τον Λένιν, τον Γκράμσι και τον Τσε Γκεβάρα και είναι αλήθεια ότι κι ο ίδιος επέτρεπε στον καθένα να τον φαντασιώνεται όπως τον ήθελε. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να πιστέψω ότι ένας αναρχικός, για παράδειγμα, ή ένας κομμουνιστής εξαπατήθηκαν ότι ο Κασσελάκης είναι ένας από αυτούς, γράφτηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια στο Κίνημα Δημοκρατίας και τώρα πέφτουν από τα σύννεφα γιατί τους προτείνει να ενταχθούν σε ένα κεντρώο ευρωπαϊκό κόμμα κι όχι στα αριστερίστικα γκρουπούσκουλα του Left ή στους Ευρωσοσιαλιστές που έχουν μοιράσει αξιώματα με το ΕΛΚ... 

Δόξα τω ελληνικώ λαώ, υπάρχουν εκεί έξω πολλά αριστερίστικα κόμματα και κόμματα διαμαρτυρίας για κάθε αριστερομετρητή. Δεν χρειάζεται, συνεπώς, να συμβιβάζει την ιδεολογία του κι ας την έχουν συμβιβάσει αρκετοί εδώ και χρόνια. Έχουν καταπιεί μνημονιακές καμήλες αλλά διυλίζουν τον Κασσελάκη...                                                                                                                                                                                                                          

Ο Κασσελάκης δεν μπορεί να νικηθεί...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό κόμμα που έχει ήδη παρουσιάσει το ευρωπαϊκό και το οικονομικό του πρόγραμμα. Ο καθένας μπορεί να θέτει όσες ενστάσεις επιθυμεί, άλλωστε και τα προγράμματα από ανθρώπους γίνονται κι όχι από θεούς. Αυτό που αδικαιολόγητα, ωστόσο, πράττουν τα υπόλοιπα κόμματα να κατηγορούν τον Στέφανο Κασσελάκη για το ότι προωθεί τις προτάσεις του αδιαμεσολάβητα με τους πολίτες κι όχι με ξύλινο λόγο μέσα από ξεπερασμένες συγκεντρώσεις θα το βρουν μπροστά τους και με τρόπο που δεν θα τους αρέσει...

Στους επόμενους δύο μήνες μέχρι τις ευρωεκλογές θα γίνει αντιληπτό σε όλους ότι ο Κασσελάκης δεν μπορεί να νικηθεί με κλασικούς προεκλογικούς αγώνες από βαρετές πολιτικές οντότητες που δεν κατανοούν πως η εφαρμοσμένη πολιτική αν δεν προσαρμόζεται στους ανθρώπους στους οποίους απευθύνεται κι όχι το αντίστροφο τότε δεν έχει κανένα νόημα. Ο Κασσελάκης θα κερδίσει όχι γιατί διαθέτει το πνευματικό υπόβαθρο του Μαρξ ή του Γκράμσι ούτε γιατί έχει τη ρητορική δεινότητα ενός Ελευθέριου Βενιζέλου ή ενός Γεωργίου Παπανδρέου. Θα κερδίσει γιατί δεν απευθύνεται στο λαό ως κήνσορας που τα ξέρει όλα, αλλά ως κάποιος που μαθαίνει μαζί του κι έχει την πολιτική βούληση να βοηθήσει τους πολλούς κι όχι τους λίγους...

Στις ευρωεκλογές δεν ψηφίζουμε για πρωθυπουργό, συνεπώς το αφήγημα της απελπισίας Μητσοτάκη περί σταθερότητας μάλλον πάει κουβά. Ούτε, εξάλλου, ο πήχης που έχει βάλει ο σημερινός πρωθυπουργός είναι δα τόσο ψηλός ώστε να είναι αδύνατο να τον υπερβεί ο οποιοσδήποτε. 

Αν, για παράδειγμα, ο Κασσελάκης κατορθώσει ως πρωθυπουργός να μην συγκρούονται δύο τρένα που κινούνται σε διαφορετική γραμμή ή να μην παρακολουθεί τους υπουργούς του θα έχει ήδη πετύχει περισσότερα. Η επίκληση του μπαμπούλα, άλλωστε, μαρτυρά αδυναμία κι ο Μητσοτάκης φαίνεται πολύ μαρτυριάρης...

 

Την εκλογική συντριβή διάλεξαν, την εκλογική συντριβή θα λάβουν...

Όσοι είστε από 30 χρόνων και πάνω θυμάστε τον Φίλιπο Ιντσάγκι, έναν ποδοσφαιριστή ο οποίος δεν ήταν τεχνίτης περιωπής αλλά είχε άμεση επαφή με τα δίχτυα. Οι ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε είχαν πιο φαντεζί παίκτες από εκείνον, δεν ξέρω όμως αν θα είχαν κατακτήσει τους τίτλους που κατάκτησαν χωρίς τον Πίπο. Στο τέλος τής ημέρας, άλλωστε, τους νικητές θυμόμαστε, όχι αυτούς που έπαιξαν καταπληκτική μπάλα αλλά αγωνίστηκαν στον μικρό τελικό...

Ο Στέφανος Κασσελάκης δεν είναι κι ούτε πρόκειται μάλλον να γίνει Καρλ Μαρξ. Ούτε διαθέτει την επιστημονική επάρκεια ενός Τσακαλώτου στο μαρξισμό ή ενός Φίλη στο πώς δομείται ένα κλασικό λενινιστικό κόμμα. Σε αντίθεση, όμως, με τους αριστεραμύντορες που θεωρητικολογούν για το νεοφιλελευθερισμό, την κλιματική κρίση ή την τεχνητή νοημοσύνη απαντά σε ένα ερώτημα που καίει πολύ πιο άμεσα τους προοδευτικούς πολίτες, στο πώς θα πέσει δηλαδή το καθεστώς Μητσοτάκη. Γι' αυτό, άλλωστε, και σάρωσε στον πρώτο γύρο και θα σαρώσει πολύ πιο εκκωφαντικά- ώστε να το ακούσουν και οι εμμονικοί των ψευδαισθήσεων- στο δεύτερο...

Ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται την ενότητα μόνο ως υποτελή στον ίδιο. Γι' αυτό και η Έφη Αχτσιόγλου μίλησε για σοβαρότητα και συζήτηση με πολιτικούς όρους όταν είχε εξαφανιστεί πριν την εμφάνιση Κασσελάκη και περίμενε να εκλεγεί ως η αυτονόητη επιλογή διάσωσης του ΣΥΡΙΖΑ προβάλλοντας τα ίδια χαρακτηριστικά που όταν τα επικαλούνται άλλοι η ίδια μιλά για τοξική αρρενωπότητα. Η Έφη, βεβαίως, που δεν καταδίκασε ποτέ τη σωματική βία όταν ασκείται από κομματικό σύντροφο σε άλλον κομματικό σύντροφο, για ευνόητους λόγους. 

Η Έφη που δεν παραιτήθηκε από το β' γύρο γιατί ακόμα ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταλάβει ότι δεν βρέχει αλλά τον φτύνουν και κατασκευάζει ονειρώξεις όπως το ότι αυτοί που τους σιχάθηκαν και δεν πήγαν την Κυριακή να ψηφίσουν θα το κάνουν την επόμενη για να τους διασώσουν. Και κάπως έτσι θα έχουν μετατρέψει μια αξιοπρεπή ήττα σε εκλογική συντριβή...  

 
 

Μήπως να πάμε γι' άλλα;...

Το να πιστεύεις ότι θα γκρεμίσεις τον Κ. Μητσοτάκη με τα ίδια υλικά με τα οποία καταποντίστηκες την τελευταία φορά μοιάζει με συνταγή εξαφάνισης κι όχι κυριαρχίας. Όσο, άλλωστε, ο πρωθυπουργός θα καταφέρνει να συνδέεται με προτάσεις επίλυσης ενός προβλήματος- έστω κι αν έχουν ήδη αποδειχθεί αποτυχημένες ή τις έχει επαναλάβει στο παρελθόν- κι όχι με το πρόβλημα δεν θα κινδυνεύει. Τα καθεστώτα βεβαίως πέφτουν κι από μέσα, από τη φθορά που φέρνει την οίηση και τη νέμεσι, αλλά στο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν πλέον το χρόνο για να ωριμάσει το φρούτο και να πέσει από μόνο του...

Οι τέσσερις μέχρι στιγμής υποψήφιοι για την αρχηγία τής αξιωματικής αντιπολίτευσης θα ήταν πολύ καλοί ως supporting cast ενός δυναμικού ηγέτη, αλλά είναι λίγοι για το ρόλο τού ίδιου του ηγέτη. Είτε γιατί είναι, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο, φθαρμένοι είτε γιατί πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τις εκλογές γιατί απάτησε τον Μαρξ δεν είναι ικανά μεγέθη για να αντιμετωπίσουν έναν πολιτικό αντίπαλο που είναι κι εκείνος μέτριος, αλλά κάθε του βήμα χορογραφείται από τους καλύτερους επικοινωνιολόγους και την πιο βαθιά διαπλοκή. Η προοδευτική παράταξη έχει σαρωθεί από την επέλαση του νεοφιλελεύθερου υπερσυντηρητισμού και δεν θα ανακάμψει πυροβολώντας με νεροπίστολα τα τεθωρακισμένα...

Φυσικά και δεν αποκλείω την πολιτική ανατροπή. Όποιος αποκλείει στην πολιτική έχει αποκλείσει τον εαυτό του από την ιστορική εμπειρία. Το ζητούμενο είναι, ωστόσο, να πηγαίνεις στη μάχη με τα καλύτερα όπλα σου κι όχι απλώς να ελπίζεις πως ο αντίπαλός σου θα καταρρεύσει εκ των ένδον. Στην ευρύτερη Αριστερά, άλλωστε, υπάρχουν οι άνθρωποι που μπορούν να την αναγεννήσουν. Κι αν δεν είναι του κομματικού σωλήνα ακόμα καλύτερα...

 

 
 

Η βία είναι η μοναδική μαμή της Ιστορίας μόνο για τους φασίστες, αριστερούς και δεξιούς...

Κατά καιρούς η ΝΔ αναβιώνει την θεωρία των δύο άκρων προκειμένου να ταυτίζει το ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή. Αν, όντως, ψάχνουν στην ελληνική δεξιά για τέτοιες ταυτίσεις είναι προτιμότερο να κοιταχτούν στον καθρέφτη γιατί "κουμπώνουν" με την ακροδεξιά και τους αριστεριστές μπαχαλάκηδες πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελαν να πιστεύουμε. Η θεοποίηση της βίας είναι, άλλωστε, κοινή συνισταμένη τους...

Οι δεξιοί, που δεν μπορείς να τους ξεχωρίσεις, στην Ελλάδα τουλάχιστον, από τους ακροδεξιούς, ξεπλένουν τους μπάτσους που πυροβόλησαν τον 16χρονο. Κι ως απάντηση οι αριστεριστές ασκούν τη δική τους βία και στους μπάτσους, τους οποίους με τη φασιστική λογική τους θεωρούν αντικείμενα κι όχι ανθρώπους, κι έτσι πιστεύουν ότι είναι καλύτεροι από αυτούς κι ότι πολεμούν το σύστημα. Η καταφυγή στη βία ως πρώτη κι όχι ως ύστατη αντίδραση στα κακώς κείμενα ενώνει διαχρονικά τα άκρα...

Η Ιστορία δεν έχει μία μόνο μαμή, όπως ενδεχομένως να πίστευε ο Μαρξ, έχει πολλές και μία από αυτές είναι και η βία. Όποιος, όμως, καταφεύγει σε αυτή ως πρώτη απάντηση σε οτιδήποτε, είτε είναι το μακρύ χέρι τού κράτους είτε του παρακράτους είτε του αναρχισμού, δεν έχει εμβαθύνει στη διαλεκτική ως μέσο επίλυσης των προβλημάτων. Κι όποιος δεν έχει εμβαθύνει, συνιστά κίνδυνο όχι μόνο για την κοινοβουλευτική ολιγαρχία που ζούμε, αλλά και για την πραγματική δημοκρατία, αν κι όταν την εγκαταστήσουμε...

 

 

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να μην σου μείνει ένας παπάς κι ένας μπάτσος...

Δάση και σπίτια καίγονταν κι όταν γεννήθηκα, καίγονταν πριν 20 χρόνια, καίγονται σήμερα και θα καίγονται και σε 20 έτη από τώρα. Το να περιμένουμε να μην συμβαίνει κάτι τέτοιο μοιάζει με το να πιστεύουμε ότι θα περάσει ένας μήνας και δεν θα σημειωθεί καμία ληστεία, ανθρωποκτονία ή τροχαίο δυστύχημα. Δεν είναι ζήτημα μοιρολατρίας ούτε κάποιου θεού που μας μισεί, αλλά της ανθρώπινης φύσης και της φύσης τού πλανήτη μας...

Τι σημαίνει αυτό; Πως σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και δεν κάνουμε τίποτα; Ή πως πρέπει να προσλαμβάνουμε παπάδες για να μας διαβάζουν την εξόδιο ακολουθία όταν καιγόμαστε και μπάτσους στα πανεπιστήμια για να μας προσέχουν αν τυχόν αφισοκολλήσουμε τον Μαρξ και τον Λένιν; Μάλλον όχι, αλλά φαίνεται πως άλλες είναι οι κυβερνητικές προτεραιότητες και τα επικοινωνιακά παιχνίδια που υπηρετούνται. Γι' αυτό και οι πυρόπληκτοι έχουν ανοίξει την αγκαλιά τους για να υποδέχονται με μούντζες και βρισιές τα κυβερνητικά στελέχη, τον ίδιο τον πρωθυπουργό και τα ΜΜΕ που τον στηρίζουν με το αζημίωτο...

Φυσικά η κλιματική κρίση είναι παρούσα και δάση και κατοικίες καίγονται κι αλλού στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Είναι, όμως, και μετάθεση ευθύνης ο ωχαδερφισμός και η μη λήψη μέτρων από το χειμώνα. 

Κι ακόμα μεγαλύτερη ευθυνοφοβία να έχεις διορίσει ως αρμόδιο υπουργό κάποιον που αν τον αφήσεις στην πλατεία Ομονοίας θα χαθεί. Κάτι φαίνεται πως ήξερε ο Κ. Μητσοτάκης και μετάθεσε (;) το χρόνο των εκλογών...

 

Αυτές είναι οι αρχές των βουλευτών μας κι αν δεν σας αρέσουν, έχουν κι άλλες...

Μπορεί ο Καρλ Μαρξ να μην δικαιώθηκε πλήρως, δεν ισχύει το ίδιο και για τον Γκράουτσο Μαρξ, ο οποίος είχε πει "αυτές είναι οι αρχές μου κι αν δεν σας αρέσουν, εντάξει, έχω κι άλλες". Ο Αμερικανός κωμικός θα αισθανόταν απολύτως δικαιωμένος αν μπορούσε να παρακολουθήσει τι συμβαίνει στην ελληνική πολιτική σκηνή, όπου οι "κόκκινες" γραμμές είναι για να παραβιάζονται όχι γιατί αυτοί που τις χαράζουν είδαν το φως το αληθινό, αλλά για να εξασφαλίζουν την πολιτική τους επιβίωση. Το ότι βουλευτές αλλάζουν Κοινοβουλευτικές Ομάδες σαν τα πουκάμισα είναι απλώς η εκδήλωση της φθοράς που προκαλείται στο σώμα τής δημοκρατίας από μετριότητες που εκμεταλλεύτηκαν την κοινωνική διάλυση των μνημονίων προκειμένου να αποκτήσουν δημόσιο βήμα για να μοστράρουν την ανεπάρκεια και τον τυχοδιωκτισμό τους...

Η Βουλή έχει μπροστά της ένα δίμηνο για να ολοκληρώσει όλες τις ανοιχτές υποχρεώσεις για τις οποίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση- από την προστασία τής πρώτης κατοικίας έως τη Συνταγματική Αναθεώρηση κι από τις 120 δόσεις έως τη συμφωνία με την εκκλησία. Από εκεί και πέρα, ωστόσο, τίποτα δεν εμποδίζει τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών. Όσο αυτές καθυστερούν τόσο περισσότερο βυθίζεται η χώρα στην ανασφάλεια, η οποία έχει αντίκτυπο και στην οικονομία, την ίδια ώρα που η πλειοψηφία- κουρελού με την οποία κυβερνάται η χώρα μαρτυρά μόνο καιροσκοπισμό και τίποτα παραπάνω...

Η οποιαδήποτε νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να στηρίζεται στην θετική ψήφο βουλευτών όπως η Θ. Μεγαλοοικονόμου, που δεν έχουν να συνεισφέρουν τίποτα άλλο από παρά ευτελισμό στο δημόσιο βίο. Θα έπρεπε, άλλωστε, κι ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας να αντιλαμβάνεται ότι το όποιο θετικό του έργο υποβαθμίζεται όταν το υπερασπίζονται στα ΜΜΕ βουλευτές που δεν έχουν ούτε λόγο ούτε ικανότητες. Κι αν ορθώς δεν υπέκυψε στον εκβιασμό τού Π. Καμμένου δεν σημαίνει πως θα πρέπει να ανέχεται, στο όνομα της διατήρησης για λίγους μήνες ακόμα της κυβερνητικής πλειοψηφίας, συμπεριφορές που εκθέτουν μια σημαντική προσπάθεια που έχει γίνει από το 2015 για να γυρίσει η χώρα σελίδα...

Στο μυαλό τους έχουν συνεχώς τον Μαρξ, αλλά στο πληκτρολόγιό τους την Φουρέιρα...

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικώς βαριέμαι τους ανθρώπους που από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο από τα ζητήματα ουσίας: τα προβλήματα της καθημερινότητας, την πολιτική, τη βαριά κουλτούρα...

 Όπως, βεβαίως, από την άλλη δεν έχω πολλά να πω με κάποιον που ασχολείται μόνο με τον Κάρολο, τη Eurovision και τα ριάλιτι. Η ισορροπία κρατιέται όταν βρίσκουμε χρόνο για τα πάντα, στο βαθμό φυσικά που τους αναλογούν, γιατί η υπερβολική σοβαρότητα είναι μάταιη όταν κάποια ημέρα θα είμαστε όλοι νεκροί και η υπερβολική χαλαρότητα είναι έγκλημα όταν θα πρέπει να παραδώσουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο στις γενιές που θα μας ακολουθήσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν καταλαβαίνω γιατί τόσος ντόρος από τους θολοκουλτουριάρηδες για την επίσκεψη Καρόλου- Καμίλας, για την Ελένη Φουρέιρα ή για τα διάφορα "Games of Love". Αν θεωρούν πως όλα αυτά εμποδίζουν την ταξική επανάσταση, που ως ένα βαθμό πράγματι δεν εμπνέουν για τη δημιουργία ταξικών συνειδήσεων, ας αναλώνουν τις πάμπολλες αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην ανάλυση θεμάτων ουσίας αντί να σπαταλούν την, κατά τη γνώμη τους, ανυπέρβλητη φαιά ουσία τους σκαρώνοντας αστειάκια γυμνασιακού επιπέδου για τον πρίγκιπα και την Καμίλα του ή για το ποια είναι η εθνικότητα, τέλος πάντων, της εκπροσώπου τής Κύπρου στη Eurovision. Η πατρίδα δεν κινδυνεύει από το σήμα τού αετού στα δάχτυλα καλλονών τού πενταγράμμου, αλλά από τους επαγγελματίες πατριώτες που κυκλοφορούν με το ζωνάρι τους λυμένο για εθνικιστικούς καβγάδες κι από τους εύθικτους πραιτοριανούς της αριστεροσύνης που στο μυαλό τους έχουν συνεχώς τον Μαρξ, αλλά το πληκτρολόγιό τους απασχολεί μονοπωλιακά η ποπ κουλτούρα...

Δεν γεννιούνται παλικάρια στου νεοφιλελευθερισμού τα παραμύθια...

Κατανοώ το κόμπλεξ κατωτερότητας που αισθάνονται οι φιλελέδες- νεοφιλελέδες κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνδρας τού διαμετρήματος του Φιντέλ Κάστρο. Βλέπετε, ο νεοφιλελευθερισμός είναι ανίκανος να παράγει ήρωες. Ποιος θα θυσιάσει ποτέ τη ζωή του για να μην πληρώνουν φόρους οι πολυεθνικές εταιρείες, για να μπορούν οι τράπεζες να συνεχίζουν να διαθέτουν τοξικά προϊόντα και να διασώζονται με τα χρήματα των φορολογούμενων, για να μην υπάρχει κοινωνικό κράτος, δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία παρά μόνο φορολογικοί παράδεισοι για λίγους;...

Ο νεοφιλελευθερισμός γεννήθηκε για να εξυπηρετεί τα χαμερπέστερα των ανθρώπινων ενστίκτων, για το πάση θυσία κέρδος και την απουσία στοιχειώδους αλληλεγγύης σε όποιον δεν τα καταφέρνει να σταθεί όρθιος στη ζούγκλα. Γι' αυτό και για πολλά άλλα ο απλός λαός στην Κούβα και σε όλο τον κόσμο αποχαιρετά με δάκρυα τον Λίντερ Μάξιμο, φωνάζοντας "αντιός κομαντάντε", και γι' αυτό και για πολλά άλλα όταν πέθανε η Θάτσερ οι Βρετανοί κι ο πλανήτης ολόκληρος λησμόνησαν την πολιτική ορθότητα για να βγάλουν από μέσα τους ένα λυτρωτικό "ψόφησε η σκύλα"...

Ο μαρξισμός δεν έχει δώσει όλες τις σωστές απαντήσεις, έχει θέσει ωστόσο όλα τα σωστά ερωτήματα, με βασικότερο το ζήτημα της δίκαιης αναδιανομής και διανομής τού παραγόμενου πλούτου. Αυτή, για παράδειγμα, που δεν επιθυμεί ο άθλιος Κούλης- η Θάτσερ από τα Lidl- όταν αντιτίθεται στην επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας ή τάσσεται υπέρ τής περικοπής δαπανών κοινωνικής αλληλεγγύης κι αντίστοιχων για την Υγεία και την Παιδεία. Κι επειδή και οι νεοφιλελέδες καταλαβαίνουν ότι δεν θα έβρισκαν ούτε τη δική τους ψήφο στις εκλογές αν έλεγαν στο πόπολο αυτό που πραγματικά πιστεύουν ότι πρεσβεύει η ιδεοληψία τους, δηλαδή το "γίνε πλούσιος κι εξουσίασε ακόμα κι αν χρειαστεί να πατήσεις επί πτωμάτων", έχουν εφεύρει το ιστορικά αποτυχημένο επιχείρημα πως όταν το μεγάλο κεφάλαιο κερδίζει, κερδίζουν κι όσοι δουλεύουν γι' αυτό.

Αν κάποτε το "ξέπλυμα" γινόταν με τη δημιουργία τής μεσαίας τάξης, η οποία λόγω της έλλειψης ταξικής συνείδησης έδειχνε ικανοποιημένη με τα αποφάγια τού λουκούλλειου συμποσίου τής πλουτοκρατίας, σήμερα ούτε αυτό συμβαίνει. Κι αυτό γιατί η απληστία δεν έχει όρια κι όταν δεν υπάρχουν κανόνες για να την τιθασεύσουν, φτάνουμε στο σημείο το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να διαχειρίζεται το 99% του παγκόσμιου πλούτου. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ισχυρότερη απόδειξη της αποτυχίας τού νεοφιλελευθερισμού από αυτή...

Από την άλλη, κι ο σοσιαλισμός οφείλει να εξελιχθεί αν δεν θέλει να καταντήσει μουσειακό είδος, το οποίο θα εκτίθεται στο "Σπίτι του Λαού" στον Περισσό κι όπου αλλού πιστεύουν ότι ο Μαρξ κι ο Ένγκελς έγραψαν το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" τους στην ίδια πλάκα που έδωσε ο θεός στον Μωυσή. Σε αυτό το πλαίσιο, το όχημα για να φτάσουμε στην αταξική κοινωνία δεν μπορεί να είναι η δικτατορία τού προλεταριάτου- με τον αυταρχισμό που "προσωποποιήθηκε" στη Σοβιετική Ένωση και στους "δορυφόρους" της-, αλλά η άμεση δημοκρατία. Όταν οι πολίτες πάρουν στα χέρια τους την ευθύνη, την οποία τώρα οικειοθελώς πασάρουν στους πολιτικούς για να έχουν κάποιους να γιαουρτώνουν, για την τύχη τους αυτομάτως ξεπροβάλλει το συλλογικό πάνω από το ατομικό, ουσιώδες για να φτάσουμε μια ημέρα στο σοσιαλιστικό πρότυπο ανθρώπου.

Κι επειδή αυτό είναι αδύνατο να γίνει από τη μία στιγμή στην άλλη και δίχως προεργασία, είναι απαραίτητο να ξεκινήσει από τα χαμηλά- από το πού θα μπει ένας κάδος απορριμμάτων στο οικοδομικό μας τετράγωνο- πριν φτάσουμε στα ψηλά, δηλαδή ακόμα και στην πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση της χώρας, της ηπείρου, της Γης. Ουτοπία; Πώς θα ξέρεις αν δεν δοκιμάσεις; Το ίδιο, άλλωστε, θα είχαν πει, γελώντας ταυτοχρόνως, και οι φίλοι του στον Φιντέλ όταν τους ανακοίνωσε πως με 80 άνδρες θα ρίξει μια αμερικανοκίνητη δικτατορία σε ένα νησάκι ούτε εκατό ναυτικά μίλια από τη Φλόριντα...





  

Κάποιος από τους Καρλ Μαρξ κι Έλλη Παπαγγελή είπε βλακείες. Εσείς πού θα ποντάρατε;...

Μπορεί "γίγαντες" της ανθρώπινης διανόησης, όπως ο ακροδεξιός πολιτευτής τής ΝΔ, Θ. Πλεύρης και η σέξι οννεδίτισσα Ελ. Παπαγγελή, να έσπευσαν από τα 15 τους να κατατάξουν στις βλακείες το έργο τού Καρλ Μαρξ, ο θείος Κάρολος ωστόσο παραμένει ολοζώντανος 133 χρόνια μετά από το βιολογικό του θάνατο και 168 από τη συγγραφή τού "Κομμουνιστικού Μανιφέστου". Όπως θα το έθετε καλύτερα ο ίδιος, το φάντασμά του εξακολουθεί να πλανιέται πάνω από την Ευρώπη κι όχι μόνο. Γιατί συμβαίνει αυτό κι ενώ συμπληρώνονται τρεις σχεδόν δεκαετίες από την ηχηρότατη κατάρρευση των καθεστώτων τού υπαρκτού σοσιαλισμού, τα οποία αμαύρωσαν το κομμουνιστικό ιδεώδες, μετατρέποντάς το σε έναν ακόμα απολυταρχισμό; Γιατί μπορεί η μαρξιστική φιλοσοφία να μην είχε όλες τις σωστές απαντήσεις-άλλωστε ούτε ο ίδιος ο Μαρξ δήλωνε μαρξιστής-, αλλά είχε βάλει τα σωστά ερωτήματα, τα οποία ο καπιταλισμός δεν έχει κατορθώσει να απαντήσει γιατί είναι δομικά αδύνατο να το πράξει. Το ανελέητο κυνήγι, άλλωστε, του κέρδους δεν είναι δυνατό να καλύπτει όλες τις ανάγκες ενός ανθρώπου...

Ο μαρξισμός απέτυχε γιατί εξωράισε την ανθρώπινη φύση-η ατομική ιδιοκτησία, για παράδειγμα, αποτελεί διαχρονικό φετίχ μας-, αλλά την ίδια ώρα ο καπιταλισμός δημιουργεί στρατιές απελπισμένων γιατί θωπεύει τις ανθρώπινες αδυναμίες, μετατρέπει ελαττώματα σε όρους επιβίωσης και καλλιεργεί τον άκρατο ατομικισμό, ο οποίος ωστόσο αποδεικνύεται κραυγαλέα αναποτελεσματικός την ώρα τής ανάγκης όταν κι αναρωτιόμαστε μεγαλοφώνως "μα, πού είναι το κράτος;". Γι' αυτό και στους καιρούς κρίσης, οι οποίοι έρχονται ολοένα και πιο συχνά πλέον λόγω της παγκοσμιοποίησης της κοινωνικής αδικίας, αυτός που έρχεται ως σωτήρας τού καπιταλισμού είναι ο σοσιαλισμός. Κι αν τα τελευταία εφτά χρόνια κατοικούσατε σε κάποιον άλλον πλανήτη και δεν το ξέρετε, ρωτήστε να μάθετε πώς διασώθηκαν χρεοκοπημένες τράπεζες κι άλλοι ιδιωτικοί κολοσσοί παγκοσμίως. Χάρη στις "επάρατες" κρατικοποιήσεις-εθνικοποιήσεις...

Εν έτει 2016 κι έχοντας επίγνωση του τί έχει μεσολαβήσει από το 1848 που γράφτηκε το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο", αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μια πολύ καλή βάση για μια εναλλακτική τού νεοφιλελευθερισμού με πολύ περισσότερα στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης. Το να θεωρείς πως ο Μαρξ, ο Ενγκελς, ο Λένιν ή ο Τρότσκι τα είπαν όλα σωστά, σαν να μην έχει υπάρξει η ανθρωπότητα μάρτυρας των σφαλμάτων τους, οδηγεί σε μια προσωπολατρική αντίληψη της Ιστορίας που θυμίζει την απόλυτη προσήλωση ενός χριστιανού, για παράδειγμα, στο θεό του και σε δόγματα αρκετά εκ των οποίων είναι ξεπερασμένα.

Γι' αυτό και η περιλάλητη δήθεν ιδεολογική συνέπεια του ΚΚΕ μοιάζει τόσο οραματική για το μέλλον όσο η πεποίθηση των θρησκόληπτων ή όσων βλέπουν περισσότερες αμερικανικές ταινίες από όσες μπορούν να καταναλώσουν πως μια ωραία ημέρα με λιακάδα θα κατεβεί ο καλός θεούλης στη γη για να τιμωρήσει τους κακούς και να πάρει μαζί του στη βασιλεία των ουρανών τους καλούς. Είναι, βεβαίως, ιστορική υπόθεση αλλά κάτι μου λέει πως αν ο Μαρξ ήταν ζωντανός και στέλεχος του Περισσού, ο Δ. Κουτσούμπας θα τον διέγραφε με τη στάμπα τού οπορτουνιστή στην περίπτωση που ο σπουδαίος φιλόσοφος δήλωνε πως "σύντροφοι, δεν τα είπα όλα σωστά, μήπως να αναθεωρήσουμε κάτι;"...

Κατανοώ ότι για τους πλεύρηδες και για τις σέξι οννεδίτισσες αυτού του κόσμου η ναζιστική-αντισημιτική ιδεοληψία και τα Collagen Pro-Active είναι πολύ πιο σημαντικά, ωστόσο η ανθρωπότητα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ αυτό το οποίο ζητούσε ο Μαρξ από τα μέσα τού 19ου αιώνα, τη δίκαιη δηλαδή αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να επιβραβεύεται η εφευρετικότητα, το ρίσκο, η εργατικότητα, για να απαντήσω και σε εκείνους που αποκαλούν τον κομμουνισμό εξίσωση όλων προς τα κάτω. Όποιος πιστεύει, ωστόσο, ότι πλούσιοι είναι μόνο εκείνοι που διαθέτουν τα παραπάνω χαρίσματα κι όχι κι αυτοί, που αποτελούν και την πλειονότητα μεταξύ των κροίσων, που έχουν πουλήσει και την ψυχή τους στο διάβολο για ακόμα περισσότερο πλούτο τότε είναι βαθιά νυχτωμένος...

Φτωχοί ή μικρομεσαίοι δεν είναι μόνο οι βαρετοί, οι φοβισμένοι ή οι τεμπέληδες. Αρκετοί ή και πολλοί ανάμεσά τους, ωστόσο, δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την ψυχική τους ισορροπία για να αποκτήσουν βίλες και πολυτελή αυτοκίνητα, ενώ τα γούστα τους δεν είναι ακριβά. Αυτό που εξασφάλιζε μέχρι πρότινος την ανοχή τους στην αδικία ήταν το ότι τα ξεροκόμματα που τους πετούσε το σύστημα τους αρκούσαν για να τους ταΐσουν. Προϊούσης, όμως, της κρίσης, η οποία επεκτείνεται εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης απληστίας, όλο και περισσότεροι φτωχοποιούνται γι' αυτό όλο κι όλο και πιο πολλοί εξεγείρονται. Γι' αυτό κι αυξάνονται και πληθύνονται κι εκείνοι που δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία στον Μαρξ, απαιτώντας ο καθένας να προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του. Αν θέλουμε κοινωνίες κι όχι ζούγκλες...