Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να μην σου μείνει ένας παπάς κι ένας μπάτσος...

Δάση και σπίτια καίγονταν κι όταν γεννήθηκα, καίγονταν πριν 20 χρόνια, καίγονται σήμερα και θα καίγονται και σε 20 έτη από τώρα. Το να περιμένουμε να μην συμβαίνει κάτι τέτοιο μοιάζει με το να πιστεύουμε ότι θα περάσει ένας μήνας και δεν θα σημειωθεί καμία ληστεία, ανθρωποκτονία ή τροχαίο δυστύχημα. Δεν είναι ζήτημα μοιρολατρίας ούτε κάποιου θεού που μας μισεί, αλλά της ανθρώπινης φύσης και της φύσης τού πλανήτη μας...

Τι σημαίνει αυτό; Πως σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και δεν κάνουμε τίποτα; Ή πως πρέπει να προσλαμβάνουμε παπάδες για να μας διαβάζουν την εξόδιο ακολουθία όταν καιγόμαστε και μπάτσους στα πανεπιστήμια για να μας προσέχουν αν τυχόν αφισοκολλήσουμε τον Μαρξ και τον Λένιν; Μάλλον όχι, αλλά φαίνεται πως άλλες είναι οι κυβερνητικές προτεραιότητες και τα επικοινωνιακά παιχνίδια που υπηρετούνται. Γι' αυτό και οι πυρόπληκτοι έχουν ανοίξει την αγκαλιά τους για να υποδέχονται με μούντζες και βρισιές τα κυβερνητικά στελέχη, τον ίδιο τον πρωθυπουργό και τα ΜΜΕ που τον στηρίζουν με το αζημίωτο...

Φυσικά η κλιματική κρίση είναι παρούσα και δάση και κατοικίες καίγονται κι αλλού στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Είναι, όμως, και μετάθεση ευθύνης ο ωχαδερφισμός και η μη λήψη μέτρων από το χειμώνα. 

Κι ακόμα μεγαλύτερη ευθυνοφοβία να έχεις διορίσει ως αρμόδιο υπουργό κάποιον που αν τον αφήσεις στην πλατεία Ομονοίας θα χαθεί. Κάτι φαίνεται πως ήξερε ο Κ. Μητσοτάκης και μετάθεσε (;) το χρόνο των εκλογών...

 

Ζηλεύω τους αναμάρτητους...

Ζηλεύω τους ανθρώπους που συγκεντρώνονται έξω από σπίτια για να βρίσουν έναν άλλον άνθρωπο και να τον χαρακτηρίσουν τέρας. Τους ζηλεύω γιατί είναι άνθρωποι χωρίς κανένα ελάττωμα παρά μόνο με προτερήματα κι επομένως έχουν κάθε δικαίωμα να ασχημονούν σε βάρος εκείνων που έχουν μόνο ελαττώματα και κανένα προτέρημα. Ο γράφων, πάλι, δεν αισθάνεται πως διαθέτει την ηθική ακεραιότητα που θα του επέτρεπε να λιθοβολήσει έναν άλλον άνθρωπο, όποιο έγκλημα κι αν έχει διαπράξει...

Φυσικά κανένας μας δεν είναι αναμάρτητος κι όποιος δίνει άφεση αμαρτιών στον εαυτό του γιατί έχει περάσει ένα κόκκινο φανάρι αλλά δεν έχει σκοτώσει το παιδί του κάποια στιγμή θα έχει δώσει τόσες αφέσεις αμαρτιών που η δολοφονία θα του μοιάζει ένα ακόμα συγχωρητέο έγκλημα. Προφανώς κι όποιος δολοφονεί το παιδί του δεν είναι ένας άνθρωπος με σώας τας φρένας, είναι ένας άρρωστος άνθρωπος και συγχρόνως εγκληματίας. Το να θεωρούμε, όμως, τον εαυτό μας άξιο κριτή των άλλων σε βαθμό που να πηγαίνουμε έξω από τα σπίτια των δολοφόνων και να ζητάμε κρεμάλες μόνο και μόνο γιατί δεν έχουμε διαπράξει το απεχθέστερο των εγκλημάτων μοιάζει με συγχωροχάρτι που δίνουμε στον εαυτό μας για παρελθούσες και μελλοντικές μας αμαρτίες...

Αυτός που χειροδικεί ή και σκοτώνει έναν παιδοκτόνο, ιδίως μάλιστα αν κρύβεται μέσα στον όχλο, δικαιώνει ακριβώς την άποψη πως κάθε άνθρωπος είναι ικανός για τα πάντα, τα καλύτερα και τα χειρότερα. Και ούτε είναι δυνατό εν έτει 2022 να συζητάμε ακόμα για την επαναφορά τής θανατικής ποινής, να καταστήσουμε δηλαδή την ίδια την πολιτεία δολοφόνο και, μάλιστα, εν ψυχρώ... 

Αν η παιδοκτόνος τής Πάτρας καταλήξει στη φυλακή κι όχι στο ικρίωμα δεν σημαίνει πως ξαφνικά όλες οι μητέρες τού κόσμου θα βλέπουν τα παιδιά τους ως σφάγια. Ακόμα, όμως, κι αν τα έβλεπαν η επιστήμη έχει εισχωρήσει πλέον πολύ βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή και μπορεί να τη γιατρεύει δίχως κυνήγια μαγισσών από αναμάρτητους αμαρτωλούς...