Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο νικητής των εκλογών κι αυτό λέγεται δικαιοσύνη...

Είναι πανικόβλητοι στην αγία οικογένεια και δεν μπορούν να το κρύψουν πλέον. Ο θείος τα βάζει ακόμα και με τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, ενώ ο "άριστος" ανιψιός αναζητά αλλά, φευ, δεν βρίσκει την Πολιτεία του Πλάτωνα. Καταρρέουν ακόμα και στις δημοσκοπήσεις και κάνουν τη μία πατάτα μετά την άλλη λίγο πριν ο λαός τούς δείξει την πόρτα τής εξόδου. Για τον Κ. Μητσοτάκη, μάλιστα, μπορεί κάλλιστα να ανοίγει μια άλλη. Όχι, όμως, ενός από τα δεκάδες άγνωστο το πώς τα απόκτησε ακίνητά του, αλλά της φυλακής...

Όταν ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν φαβορί. Κι όχι μόνο γιατί τον έδειχναν πίσω οι δημοσκοπήσεις. Οι πολίτες μπορεί να αντιπαθούν, στην πλειοψηφία τους, τον Κ. Μητσοτάκη, αλλά δυσπιστούσαν απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα εξαιτίας των υψηλών προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει το 2015... 

Τις τελευταίες εβδομάδες, ωστόσο, γίνεται όλο και φανερότερο ποιος έχει διάθεση να παλέψει για τα συμφέροντα των πολλών και ποιος κρατιέται με νύχια και με δόντια στην εξουσία που θεωρεί κληρονομικό του δικαίωμα. Από τη μία βρίσκεται εκείνος που ορισμένες φορές υπερτιμά τη δύναμη της βούλησής του κι από την άλλη αυτός που αισθάνεται πως μπορεί να ασχημονεί χωρίς να λογοδοτεί, σαν βασιλιάς δίχως βασιλεία...

Η νίκη, πάντως, του ΣΥΡΙΖΑ, η απαλλαγή από το καθεστώς Μητσοτάκη και η πολιτική αλλαγή δεν έχουν κλειδώσει. Γι' αυτό και δεν πρέπει να λείψει κανείς από τις κάλπες. Κι εφόσον επιτευχθεί η λύτρωση της χώρας από ένα καθεστώς που τόσο ωμά υπηρέτησε το κεφάλαιο και τόσο απροκάλυπτα βίασε τη δημοκρατία θα σταλεί κι ένα μήνυμα και στην υπόλοιπη Ευρώπη που γοητεύεται από τους Όρμπαν και τις Μελόνι πως το μέλλον δεν βρίσκεται στη νεοφιλελεύθερη, ρατσιστική και μισαλλόδοξη ακροδεξιά, αλλά στην Αριστερά τής αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατικής προσήλωσης. Όσο για τον Ν. Ανδρουλάκη, από το βράδυ τής Κυριακής δεν θα μπορεί να είναι πλέον αντιπρόεδρος Εδεσσαϊκού. Φτάνει η ώρα και του δικού του πολιτικού ζυγίσματος...

 

 

Ζηλεύω τους αναμάρτητους...

Ζηλεύω τους ανθρώπους που συγκεντρώνονται έξω από σπίτια για να βρίσουν έναν άλλον άνθρωπο και να τον χαρακτηρίσουν τέρας. Τους ζηλεύω γιατί είναι άνθρωποι χωρίς κανένα ελάττωμα παρά μόνο με προτερήματα κι επομένως έχουν κάθε δικαίωμα να ασχημονούν σε βάρος εκείνων που έχουν μόνο ελαττώματα και κανένα προτέρημα. Ο γράφων, πάλι, δεν αισθάνεται πως διαθέτει την ηθική ακεραιότητα που θα του επέτρεπε να λιθοβολήσει έναν άλλον άνθρωπο, όποιο έγκλημα κι αν έχει διαπράξει...

Φυσικά κανένας μας δεν είναι αναμάρτητος κι όποιος δίνει άφεση αμαρτιών στον εαυτό του γιατί έχει περάσει ένα κόκκινο φανάρι αλλά δεν έχει σκοτώσει το παιδί του κάποια στιγμή θα έχει δώσει τόσες αφέσεις αμαρτιών που η δολοφονία θα του μοιάζει ένα ακόμα συγχωρητέο έγκλημα. Προφανώς κι όποιος δολοφονεί το παιδί του δεν είναι ένας άνθρωπος με σώας τας φρένας, είναι ένας άρρωστος άνθρωπος και συγχρόνως εγκληματίας. Το να θεωρούμε, όμως, τον εαυτό μας άξιο κριτή των άλλων σε βαθμό που να πηγαίνουμε έξω από τα σπίτια των δολοφόνων και να ζητάμε κρεμάλες μόνο και μόνο γιατί δεν έχουμε διαπράξει το απεχθέστερο των εγκλημάτων μοιάζει με συγχωροχάρτι που δίνουμε στον εαυτό μας για παρελθούσες και μελλοντικές μας αμαρτίες...

Αυτός που χειροδικεί ή και σκοτώνει έναν παιδοκτόνο, ιδίως μάλιστα αν κρύβεται μέσα στον όχλο, δικαιώνει ακριβώς την άποψη πως κάθε άνθρωπος είναι ικανός για τα πάντα, τα καλύτερα και τα χειρότερα. Και ούτε είναι δυνατό εν έτει 2022 να συζητάμε ακόμα για την επαναφορά τής θανατικής ποινής, να καταστήσουμε δηλαδή την ίδια την πολιτεία δολοφόνο και, μάλιστα, εν ψυχρώ... 

Αν η παιδοκτόνος τής Πάτρας καταλήξει στη φυλακή κι όχι στο ικρίωμα δεν σημαίνει πως ξαφνικά όλες οι μητέρες τού κόσμου θα βλέπουν τα παιδιά τους ως σφάγια. Ακόμα, όμως, κι αν τα έβλεπαν η επιστήμη έχει εισχωρήσει πλέον πολύ βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή και μπορεί να τη γιατρεύει δίχως κυνήγια μαγισσών από αναμάρτητους αμαρτωλούς...

 

Άριστοι χωρίς πτυχία θέλουν πρότυπα σχολεία...

Ο νεοφιλελευθερισμός θα μπορούσε να αποτελεί βάση συζήτησης μόνο αν όλοι οι άνθρωποι ξεκινούσαν τη ζωή τους από την ίδια αφετηρία. Μόνο που ο νεοφιλελευθερισμός για να έχει λόγο ύπαρξης θα πρέπει πρώτα να εφαρμοστεί ο σοσιαλισμός, η κοινωνική δικαιοσύνη δηλαδή που δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους. Επομένως, και τα πρότυπα σχολεία θα συντελούσαν στην κοινωνική κινητικότητα, όπως είναι το κυβερνητικό αφήγημα, αν είχαν την πραγματική δυνατότητα να ενταχθούν σε αυτά και τα παιδιά φτωχών ή μικρομεσαίων οικογενειών που έχουν, λόγω του ότι ξεκινούν από pole position, οι κανακάρηδες της ανώτερης οικονομικώς τάξης...

Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν παιδιά από τα χαμηλότερα οικονομικώς στρώματα που τα κατάφεραν στη ζωή τους χάρη στο ταλέντο και στη σκληρή τους προσπάθεια. Η πολιτεία, όμως, έχει χρέος να κάνει ό,τι μπορεί για να καλύπτει το κενό που δημιουργεί το χρήμα και να μην επαφίεται στην εξαίρεση ώστε να δικαιολογεί την ελιτίστικη ταξικότητά της. Πολλώ δε μάλλον όταν η σημερινή κυβέρνηση έχει κάνει σημαία της την αριστεία την ώρα που δεν έχει μείνει αδιόριστο στο Δημόσιο κανένα "γαλάζιο" παιδί και που κάθε τόσο πληροφορούμαστε για έναν ακόμα γενικό γραμματέα ή υπουργό χωρίς αναγνωρισμένο πτυχίο...

Ο νόμος Κεραμέως είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των ιδιωτών σχολαρχών, φροντιστηρίων και καθηγητών που κάνουν ιδιαίτερα κι ανάμεσα σε άλλα αυξάνει τις εξετάσεις και τον αριθμό των μαθητών στα νηπιαγωγεία και στα δημοτικά. Οι μαθητές πρέπει να είναι παραγωγικοί και να κρίνονται για τη δουλειά που κάνουν, η παιδική κι εφηβική ηλικία ωστόσο είναι κρίμα να χαραμίζεται από εξεταστικό κέντρο σε εξεταστικό κέντρο όταν υπάρχουν κι άλλοι τρόποι πολύ πιο δημιουργικοί για την απασχόληση των μαθητών δίχως τη σωματική και ψυχική τους εξόντωση, όπως οι εργασίες, ατομικές κι ομαδικές. Όσο για την επιστροφή τής διαγωγής στα απολυτήρια, ποιος είχε την παραμικρή αμφιβολία πως ο νεοφιλελευθερισμός πάει πακέτο με το νεοσυντηρητισμό;...

Ο Μωυσής εξορίστηκε στη γη Μαδιάμ...

Δεν υπάρχει κυβέρνηση στον κόσμο που μπορεί να λύσει το γόρδιο δεσμό τής προστασίας τής ανθρώπινης ζωής με την παράλληλη μη νέκρωση της οικονομίας. Δεν κατηγορώ, επομένως, τον Κ. Μητσοτάκη για το ότι δεν έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία, μολονότι υπήρχαν πρωτοβουλίες του που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, όπως το άνοιγμα των σχολείων με ελάχιστη προσέλευση μαθητών, των εκκλησιών ή των εμπορικών κέντρων, καθώς και το άνοιγμα των πτήσεων εξωτερικού χωρίς ιδιαίτερα πρωτόκολλα προστασίας. Τον κατηγορώ γιατί, κατά την πρώτη φάση τουλάχιστον, χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμο μέσο- δεν έχει και λίγα στη διάθεσή του- για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από το ότι μας έκλεισε σπίτια μας για δύο μήνες χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο για να ενισχύσει το ΕΣΥ και για να διατηρήσει στη ζωή μικρομεσαίες επιχειρήσεις και συνεπώς και τους εργαζομένους τους...

Η ατομική ευθύνη βρίσκεται και στη βάση τής προστασίας τής δημόσιας υγείας. Βρισκόταν και πριν τρεις μήνες, όταν ο πρωθυπουργός και τα φιλικά του μίντια φιλοτεχνούσαν την εικόνα Μωυσή για τον Κ. Μητσοτάκη. Αν δεν πλένουμε τα χέρια μας ή συνωστιζόμαστε χωρίς να υπάρχει ανάγκη, τότε πρωτίστως τον εαυτό μας οφείλουμε να ψέξουμε στην περίπτωση που ασθενήσουμε. Από την άλλη, όμως, η πολιτεία δεν επιτρέπεται να κάνει τα στραβά μάτια, ιδίως σε εξόφθαλμες παραβιάσεις τού νόμου από επιχειρηματίες που δεν πρόκειται να πεινάσουν ακόμα κι αν έκλειναν οι επιχειρήσεις τους για ένα χρόνο, αφού έχουν κονομήσει και με μαύρο χρήμα όλα τα προηγούμενα...

Όποιος ζει από το ξίφος πρέπει να είναι έτοιμος και να πεθάνει από αυτό. Ο Κ. Μητσοτάκης στήριξε τη δημοσκοπική του υπεροχή σε μια πανδημία και σε μια επίπλαστη επιστροφή στην κανονικότητα προκειμένου να έχει την επιλογή διεξαγωγής διπλών εκλογών σε πολιτικώς ιδανικό χρόνο για τον ίδιο. Η πραγματικότητα φαίνεται να του χαλά τα σχέδια, αλλά αυτό είναι το λιγότερο που απασχολεί τους πολίτες, ακόμα κι εκείνους που πίνουν νερό στο όνομα του πρωθυπουργού...

Το ζητούμενο είναι το ρίσκο τής επανέναρξης του τουρισμού να μην μας γυρίσει στα σπίτια μας υπό χειρότερες συνθήκες υγείας και οικονομικές από αυτές προ τριμήνου. Και για να μην συμβεί αυτό το σχέδιο της κυβέρνησης είναι ίδιο με τα προηγούμενα, βλέποντας και κάνοντας δηλαδή...

Πόσο αγάπησαν τώρα όλοι τον Έλληνα τουρίστα...

Θα ήταν επιθυμητό να μην είχαμε βάλει όλα μας τα αβγά σε ένα καλάθι και να μην τρέμαμε τώρα για τις συνέπειες του κοροναΐού στον τουρισμό. Κι αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο της πολιτείας, αλλά και των επιχειρηματιών που επιθυμούν με χαμηλό κόστος να επιτυγχάνουν υπερκέρδη, σε βάρος και των συμπατριωτών τους, τους οποίους τώρα καλούν να δείξουν πατριωτικό καθήκον και να ταξιδέψουν εντός των συνόρων για να περιορίσουν τη χασούρα από το εξωτερικό. Πρόκειται για τους ίδιους επιχειρηματίες που έχουν τρελαθεί στο αφορολόγητο- πόσοι, για παράδειγμα, κόβουν αποδείξεις;- και υπερκοστολογημένο- θυμηθείτε πόσα δίνετε για μια τρύπα- τάλιρο τα προηγούμενα χρόνια και τώρα απαιτούν από τον φορολογούμενο να τους αποζημιώσει...

Φυσικά και πρέπει να ενισχυθεί ο τουρισμός, αφού από αυτόν εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα εκατοντάδες χιλιάδες μεροκαματιάρηδες. Γι' αυτό ακριβώς, όμως, κάθε κρατικό ευρώ που πηγαίνει στους επιχειρηματίες, κατά προτεραιότητα στους μικρομεσαίους, πρέπει να συνοδεύεται από την υποχρέωση τήρησης όλων των εργασιακών δικαιωμάτων. Δεν είναι δυνατό κάποιοι να χρησιμοποιούν σκλάβους πολυτελείας για ένα εξάμηνο- και τώρα να γίνονται κρατικώς επιδοτούμενοι- προκειμένου μόνο οι ίδιοι να ζουν σαν πασάδες όλο το χρόνο...

Βεβαίως και δεν είναι όλοι οι τουριστικοί επιχειρηματίες απατεώνες, αλλά σε μια εποχή που δοκιμάζεται κάθε μικρομεσαίο νοικοκυριό είναι λογικό και να απαιτεί τα χρήματά του- ιδίως αυτά που βρίσκονται στο "μαξιλαράκι" των 37 δισ. ευρώ και συγκεντρώθηκαν με το αίμα του- να ξοδεύεται με τη μέγιστη δυνατή σύνεση. Από τη στιγμή, μάλιστα, που το συνάλλαγμα φέτος θα είναι σαφώς μειωμένο η κατανάλωση των Ελλήνων είναι που θα επιλύσει πολλά προβλήματα. Και το δυνατό το συντομότερο να καθίσουν όλα τα κόμματα σε ένα τραπέζι ώστε η χώρα να μην απειληθεί ξανά στο μέλλον από καταστροφή γιατί έχει επενδύσει τα πάντα σε έναν τόσο επισφαλή τομέα όπως ο τουρισμός...



  

Παιδεία για τους έξυπνους και πλούσιους, οι υπόλοιποι ας γίνουν ψυκτικοί...

Η Παιδεία, ιδίως η κρατική έκφρασή της, δεν μπορεί να είναι γκέτο για τους πιο έξυπνους, τους πιο διαβαστερούς, τους πιο πλούσιους που έχουν τη δυνατότητα να ενισχύονται περισσότερο από τους πιο φτωχούς προκειμένου να επιτυγχάνουν καλά αποτελέσματα. Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτεία οφείλει να δίνει τη δυνατότητα σε όποιον επιθυμεί να προχωρήσει σε πανεπιστημιακές σπουδές να μπορεί να το κάνει και να τις ολοκληρώνει ακόμα κι αν έχουν περάσει 20 χρόνια από την είσοδό του σε ένα ΑΕΙ. Κι αυτό ανεξαρτήτως από το αν είναι μαθητής τού τρία κι ανεξαρτήτως των λόγων- προσωπικών, οικογενειακών ή κοινωνικών- που τον εμποδίζουν να είναι μαθητής τού δέκα και πάνω...

Τα φαινόμενα παραβατικότητας εντός ή γύρω από τους πανεπιστημιακούς χώρους σαφώς και υποβαθμίζουν το δημόσιο πανεπιστήμιο. Το πανεπιστημιακό άσυλο, όμως, είναι και σήμερα ουσιαστικώς καταργημένο, αφού δεν υπάρχει αδίκημα για το οποίο ένας πρύτανης που θέλει να κάνει καλά τη δουλειά του και να μην ψάχνει για δικαιολογίες να μην μπορεί να καλέσει την αστυνομία να επέμβει...

Το μόνο που μπορεί να αλλάξει είναι να δούμε αστυνομικές περιπολίες μέσα στα πανεπιστήμια- παγκόσμια πρωτοτυπία- ή face control σαν να είναι μπουζουξίδικα της παραλιακής. Δεν νομίζω, όμως, πως μια τέτοια εξέλιξη θα αναβαθμίσει τα δημόσια πανεπιστήμια ή θα τα κάνει πιο ελκυστικά στους ξένους επίδοξους φοιτητές, με τον ίδιο τρόπο που η όποια αύξηση των μπάτσων σε τουριστικές περιοχές περισσότερη ανασφάλεια προκαλεί παρά ασφάλεια στους ξένους τουρίστες...

Την ίδια ώρα, δεν υποβαθμίζουν την ποιότητα σπουδών ούτε επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό οι "αιώνιοι" φοιτητές. Στο τέλος κάθε απόφοιτος κρίνεται από την αγορά εργασίας κι αν κάποιος ολοκληρώνει τις σπουδές του σε τέσσερα χρόνια δεν έχει κάτι να χάσει από όποιον τις ολοκλήρωσε σε δέκα...

Ούτε το πτυχίο ενός νομικού, για παράδειγμα, θα υποβαθμιστεί περισσότερο από το αν ανοίξει κι άλλη Νομική στην Πάτρα, αφού κάποιος μελλοντικός ανταγωνιστής του μπορεί να τσιμπήσει ένα παρεμφερές πτυχίο από κάποια σχολή τού Ουζμπεκιστάν ή ενός ιδιωτικού κολεγίου στην Ελλάδα- πληρώνοντας η οικογένειά του πολύ περισσότερα- κι αύριο μεθαύριο να τον βρει μπροστά του στην αγορά εργασίας με τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα, δίχως όμως οι σπουδές τους να έχουν τον ίδιο βαθμό δυσκολίας. Αφήστε που με αυτήν τη λογική οι πιο φτωχοί χάνουν μια ακόμα ευκαιρία να σπουδάσουν με τις καθαρώς ταξικές πολιτικές υπεράσπισης της ελίτ που ακολουθεί η κυβέρνηση... 

Πόσα διδακτορικά μπορούν να καταναλώσουν τα πανεπιστήμια;...

Όσα θετικά μέτρα κι αν ληφθούν για την ενίσχυση, για παράδειγμα, της έρευνας και της καινοτομίας ή για τη δημιουργία νέων και κάτι παραπάνω από αξιοπρεπών θέσεων εργασίας, θα πάνε χαμένα για την αναστολή τού "brain drain" αν το παράδειγμα που δίνει πρώτη από όλους η πολιτεία είναι αρνητικό. Καλοδεχούμενα τα χρήματα και οι υποδομές για τους επιστήμονες ή τους καλλιτέχνες, αλλά αν δημόσια αξιώματα συνεχιστεί να καταλαμβάνονται ως επί το πλείστον από παιδιά τού κομματικού σωλήνα, από τους γιους και τις κόρες κι από όσους έχουν γενικότερα μπάρμπα στην Κορώνη, τότε το αποτέλεσμα θα είναι μηδέν εις το πηλίκο. Ιδίως οι νέοι άνθρωποι χρειάζονται προοπτική κι αυτή δεν προσφέρεται σε μια χώρα που αναπαράγει και τώρα τα ολισθήματα που την οδήγησαν στη χρεοκοπία...

Οι παραπάνω είναι διαχρονικές αδυναμίες ενός κομματικού συστήματος που κι αυτό με τη σειρά του αναπαράγεται μέσα από την οικογενειοκρατία, το νεποτισμό και την πελατειακή νοοτροπία. Αναρωτιέμαι, όμως, από την άλλη πόσους καθηγητές κι ερευνητές μπορεί να καταναλώσει αυτή η χώρα ώστε να τους παράγει με τόσο μεγάλη συχνότητα; Μήπως είναι παραλογισμός να ευελπιστούν όλοι όσοι κάνουν διδακτορικά ή και μεταδιδακτορικά πως θα απορροφηθούν πλήρως όχι μόνο από τα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά κι από του εξωτερικού;..

Φυσικά κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται αποκλεισμένος από τη γνώση και πρέπει να του δίνεται η ευκαιρία να την αποκτήσει ακόμα κι όταν η αγορά εργασίας έχει άλλες ανάγκες. Είναι, επίσης, καθήκον τού κράτους να δίνει κίνητρα ώστε όλες οι σπουδές που αναγνωρίζει ως σημαντικές και τις θεσμοθετεί με τμήματα, σχολές και πανεπιστήμια να βρίσκουν ανταπόκριση και σε συνθήκες που δεν είναι θερμοκηπίου, αλλά της πραγματικής οικονομίας. Ωστόσο όσοι επιθυμούν να κάνουν ακαδημαϊκή καριέρα οφείλουν να αναγνωρίζουν ότι η ασφάλεια του θερμοκηπίου εμπεριέχει και το ρίσκο τα θερμοκήπια να μην είναι αρκετά κι ότι ενδεχομένως να τους κάνει καλό η τριβή και με τον ιδιωτικό τομέα, εκεί όπου είσαι τόσο καλός όσο η δουλειά που έκανες την προηγούμενη ημέρα κι όπου τίποτα δεν είναι δεδομένο πέρα από την ανασφάλεια της καθημερινής αξιολόγησης. Αν μη τι άλλο, τέτοιου είδους προκλήσεις ενδυναμώνουν χαρακτήρες...