Μπορεί η Μαρία να είναι και η μοναδική σανίδα σωτηρίας...

Η είσοδος, επί της ουσίας, της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική κονίστρα προκαλεί δύο ειδών αντιδράσεις στην υπόλοιπη αντιπολίτευση, πέρα φυσικά από το μίσος τού καθεστώτος Μητσοτάκη: όσοι φοβούνται πως θα τους εξαϋλώσει ή θα πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τόσα εκατομμύρια ευρώ για rebranding έχουν ήδη αρχίσει την επιχείρηση αποδόμησής της... 

Όσοι, από την άλλη, την βλέπουν ως σανίδα πολιτικής σωτηρίας τους προσπαθούν να την συνδέσουν μαζί τους. Όπως κι αν έχει, όλοι τους αναγνωρίζουν, εμμέσως πλην σαφώς, ότι η μοναδική εν δυνάμει πολιτική προσωπικότητα που έχει πίσω της κοινωνικό ρεύμα είναι η Μαρία των Τεμπών...

Φυσικά και είναι ακόμα νωρίς για να μιλήσουμε για εκλογικές βεβαιότητες. Οπωσδήποτε θα μετρήσουν κι άλλα πράγματα στην τελική επιλογή των ψηφοφόρων, όπως τα πρόσωπα και οι πολιτικές με τις οποίες θα κατέλθει η Μαρία. Αυτή τη στιγμή, ωστόσο, είναι η μοναδική η οποία μπορεί να προσωποποιήσει την κοινωνική οργή χωρίς αυτό να θεωρηθεί υποκριτικό. 

Η ίδια έχει αισθανθεί σε πολύ προσωπικό βαθμό τι σημαίνει να ζεις σε μια διεφθαρμένη χώρα. Οι υπόλοιποι αντίπαλοί της μπορούν απλώς να την περιγράφουν. Γι' αυτό κι όσες γερόντισσες κι όσους αστρολόγους κι αν συμβουλεύεται οι πολίτες δείχνουν απόλυτη κατανόηση και η πλειοψηφία τουλάχιστον δεν θα προχωρήσει στη σκύλευση μιας μάνας που έχασε το παιδί της...

Ούτε η Μαρία είναι μεσσίας ή απαλλαγμένη από τη ματαιοδοξία τού λαϊκού ηγέτη. Δεν είναι, όμως, δική της ευθύνη που οι άλλοι απέτυχαν να συγκινήσουν τα πλήθη ώστε να κάνουν περιττή την παρουσία της στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Κι όσο οι απογοητεύσεις από άλλους wannabe μεσσίες θα κλιμακώνονται τόσο τα δικά της πανιά θα φουσκώνουν. Ίσως σε αυτό το σημείο που βρισκόμαστε, όπως μάλιστα παρουσιάζεται σε απευθείας καθημερινή μετάδοση του Καναλιού της Βουλής από τις συνεδριάσεις τής εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Μαρία να αποδειχθεί και η μόνη σανίδα που μας απέμεινε...

Όταν σε ανέχονται και δεν σε αγαπάνε εύκολα πετιέσαι και γρήγορα ξεχνιέσαι...

Δεν είναι πλέον το πιθανότερο σενάριο ο Κ. Μητσοτάκης να γίνει ο μακροβιότερος πρωθυπουργός τής μεταπολίτευσης. Ακόμα, όμως, κι αν γινόταν αυτό δεν θα τον καθιστούσε επ' ουδενί και τον πιο αγαπητό. Για την ακρίβεια, ο ελληνικός λαός ποτέ δεν τον αγάπησε... 

Κι αν κέρδισε δύο βουλευτικές εκλογές αυτό το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στο ότι κανείς άλλος πρωθυπουργός δεν είχε τη στήριξη της διαπλοκής στο βαθμό που την είχε ο ίδιος και δεν έτυχε να κυβερνά σε μια πανδημία που πάγωσε όχι μόνο τις ζωές μας, αλλά και τον πολιτικό χρόνο. Πέρα, βεβαίως, από το ότι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα είχε απέναντί του ένα ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό...

Όπως κι αν έχει, ο Μητσοτάκης ακολουθεί πλέον ένα αναπόδραστο σπιράλ πολιτικού θανάτου. Μπορεί αυτός ο πολιτικός θάνατος να έρθει πολύ γρήγορα, μπορεί να καθυστερήσει και λίγο, ωστόσο ακόμα κι από την ολιγαρχία αντιμετωπίζεται πλέον ως αβαρία που πρέπει να πεταχτεί για να διασωθούν οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες" τής χώρας. Όταν, άλλωστε, δεν έχεις από πίσω σου ένα λαό να τρώει σίδερα για σένα αλλά ο οποίος στην καλύτερη περίπτωση σε ανέχεται ως μη χείρον βέλτιστον τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Κι αν δεν με πιστεύει ο Κυριάκος μπορεί να ρωτήσει και τον Σωκράτη, ο οποίος αντιμετωπίζει το ίδιο ακριβώς πρόβλημα...

Το ερώτημα, εξάλλου, για το ποιος θα διαδεχθεί τη σημερινή κυβέρνηση- αν υποθέσουμε πως δεν θα προέρχεται από τη ΝΔ- μοιάζει ήδη παρωχημένο. Όσο ανεπαρκείς ή ανέτοιμες κι αν μοιάζουν κι εν πολλοίς είναι οι ηγεσίες τής αντιπολίτευσης όταν τεθεί το ερώτημα θα δοθεί κάποια απάντηση κι αυτή δεν θα είναι ούτε Μητσοτάκης ούτε χάος. Μετά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις τής περασμένης Παρασκευής κι αυτές που θα ακολουθήσουν τα ψευδοδιλήμματα αποδεικνύονται όλο και πιο ψεύτικα και η τιμωρία των ενόχων όλο κι εγγύτερη...    

 

 

Συμβιβασμένοι ασυμβίβαστοι...

Δεν υπάρχει πρωθυπουργός που μπορεί από μόνος του να εξαφανίσει τις φωτιές, ιδίως αν δεν ανατρέψουμε την κλιματική αλλαγή. Η Ελλάδα, άλλωστε, δεν είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη ή αλλού που κατακάηκε αυτό το καλοκαίρι. Είναι, όμως, ενδεχομένως η μοναδική χώρα που οι προτεραιότητές της σε τόσο σημαντικό βαθμό δεν συμβαδίζουν με το κοινωνικώς κι εθνικώς ωφέλιμο, αλλά με το συμφέρον μιας κλειστής ελίτ...

Ας μην τρέφουμε, πάντως, αυταπάτες. Με αυτήν την ελίτ πρέπει να τα βρει κι ο επόμενος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει να κυβερνήσει, προφανώς με άλλους όρους και προϋποθέσεις αν επιθυμεί και να είναι χρήσιμος και στην κοινωνική πλειοψηφία. Μια τέτοια συμφωνία προϋποθέτει συμβιβασμούς, αλλά και διάθεση σύγκρουσης όταν τα συμφέροντα των λίγων έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτά των πολλών. Είναι, άλλωστε, η λαϊκή ανοχή στη διαφθορά αυτή που καθορίζει και το πολιτικό παιχνίδι. Αν δεν υπήρχε δεν θα κυβερνούσε ο Κ. Μητσοτάκης τέσσερα χρόνια...

Η χώρα χρειάζεται μια επανάσταση προκειμένου να μην βυθιστεί στην υπερσυντηρητική ανυποληψία και στο νεοφιλελεύθερο μιθριδατισμό. Όταν, όμως, βλέπω εικόνες όπως των αρνητών των νέων ταυτοτήτων πώς να πιστέψω ότι συντρέχουν οι επαναστατικές προϋποθέσεις ώστε να ευδοκιμήσει και μια πιο επαναστατική ρητορική; Οι πολιτικοί έχουν χρέος να αλλάζουν τις κοινωνίες προς το προοδευτικότερο, οφείλουν όμως και να τις αφουγκράζονται και να προσαρμόζονται στα αιτήματά τους ώστε να μπορούν στη συνέχεια να τις μεταμορφώνουν. Δυστυχώς δεν γίνεται αλλιώς... 

 

 
 

Γιατί δεν πηγαίνει πόρτα πόρτα στους ανεμβολίαστους ο αγαπημένος του λαού;...

Δεν είναι εκ προοιμίου κακό ο όποιος πρωθυπουργός να ξεκλέβει τριήμερα για να ξεκουράζεται ή να πρέπει σώνει και καλά να είναι μονίμως κατσουφιασμένος γιατί η χώρα έχει προβλήματα. Η χώρα θα έχει πάντα προβλήματα, πολλά για τα οποία ευθυνόμαστε κι εμείς αλλά δεν κλαίμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το πρόβλημα με τον συγκεκριμένο πρωθυπουργό είναι ότι έχει καπηλευτεί τόσο πολύ το φαίνεσθαι ώστε το είναι του στο τέλος να μοιάζει ακόμα πιο σάπιο από την πραγματικότητα...

Ούτε είναι κακό οι πολιτικοί μας να κάνουν και να λαμβάνουν υπόψη τις δημοσκοπήσεις. Αν μη τι άλλο, οφείλουν να έχουν μια όσο το δυνατό καλύτερη φωτογραφία τής στιγμής για τη διάθεση εκείνων που κυβερνούν. Αλίμονο, όμως, αν από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να φτιασιδώνονται στον καθρέφτη τής επικοινωνίας και να λησμονούν να οραματιστούν και να υλοποιήσουν χωρίς να φοβούνται το πολιτικό κόστος. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι ηγέτες αλλά σταρλετίτσοι...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα είναι υπόλογος ο Κ. Μητσοτάκης κι όχι γιατί του αρέσουν τα ταξίδια και τα χαμόγελα. Αν, άλλωστε, ισχύουν οι δημοσκοπήσεις και είναι το ισχυρό χαρτί τής κυβέρνησης και της ΝΔ, ο αγαπημένος του λαού κι όλα τα σχετικά θα έπρεπε πρώτος εκείνος να χτυπά τις πόρτες και τα παράθυρα των ανεμβολίαστων και με τη ντομπροσύνη και την αγάπη που εκπέμπει να τους πείθει να εμβολιάζονται. Όλα είναι, όμως, ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή κι αυτό το ξέρει καλύτερα ο οικοδόμος ενός χάρτινου πύργου που θα γκρεμιστεί παταγωδώς την επόμενη φορά που ο λαός θα κληθεί να καταθέσει τη γνήσια άποψή του πίσω από το παραβάν κι όχι αυτή που κατασκευάζεται στα μαντεία των διεφθαρμένων...

 

Πώς να παίξεις πόκα στη λέσχη τού χαρτοκλέφτη;...

Σε καμία χώρα τού κόσμου η Δικαιοσύνη δεν είναι στεγανοποιημένη από την επιρροή των άλλων εξουσιών, συμπεριλαμβανομένης της επιχειρηματικής- μιντιακής. Οι δικαστές, άλλωστε, δεν είναι θεοί για να τα γνωρίζουν όλα και να μην θολώνει η κρίση τους μπροστά στην θέα τού χρήματος ή της επαγγελματικής τους ανέλιξης. Αυτό που συμβαίνει, όμως, στην Ελλάδα, όπου τα παραδικαστικά κυκλώματα είναι μια καθημερινότητα, όπως ο ήλιος και η θάλασσα, μας κατατάσσει στις αναπτυσσόμενες κι όχι στις αναπτυγμένες χώρες...

Σε ιδανικές συνθήκες θα ήταν απαράδεκτο η οποιαδήποτε εξουσία να παρεμβαίνει στα χωράφια τής άλλης. Ο καθένας θα έκανε όπως πρέπει τη δουλειά του και τα όποια λάθη θα ήταν απλώς ανθρώπινα. Τα δικαστικά λάθη, όμως, στη χώρα μας δεν είναι πάντοτε ανθρώπινα.

Γι' αυτό και δεν είναι προς ψόγο η οποιαδήποτε παραίνεση της εκτελεστικής, της νομοθετικής ή της τέταρτης εξουσίας στη Δικαιοσύνη να στέκεται στο ύψος της κι όχι να κουκουλώνει υποθέσεις. Κι αν, μάλιστα, υπάρχουν ενδείξεις κουκουλώματος τότε κρίνεται υποχρεωτική η παρέμβαση ώστε να μην διαλανθάνουν της προσοχής τού δικαίου οι φαύλοι κι αμαρτωλοί...

Ακόμα κι από τη ΝΔ παραδέχονται ότι οι όποιες παρασκηνιακές επαφές υπουργών τής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν σκοπό να αποσιωπηθούν δικές τους πράξεις ή παραλείψεις. Αυτό που ονομάζουν παρακράτος είναι η προσπάθεια που έγινε από την προηγούμενη κυβέρνηση να βρεθούν λαβράκια σε βάρος πολιτικών τους αντιπάλων που και οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι αρσακειάδες...

Είναι αλήθεια ότι σε ορισμένες περιπτώσεις πρώην υπουργοί ξεπέρασαν τα όρια, είτε από υπερβάλλοντα ζήλο είτε από άγνοια των δυνατοτήτων τού βαθέος κράτους. Πάει πολύ, όμως, οι θεμελιωτές, υπηρέτες κι αφεντικά τού παρακράτους να κατηγορούν άλλους για τις δικές τους αμαρτίες...

Χυδαίο να προβάλλεις το παρελθόν ενός ανθρώπου για να του στερείς το δικαίωμα να αλλάξει το μέλλον του...

Για ένα κράτος δικαίου και ίσων ευκαιριών δεν έχει καμία, μα καμία σημασία αν ο φυλακισμένος που θέλει να σπουδάσει έχει διαπράξει ληστεία, είναι κατά συρροή δολοφόνος ή βιαστής. Οφείλει να δίνει τη δυνατότητα και στον πιο αμαρτωλό από τους πολίτες του τη δυνατότητα να μορφώνεται, υπό συγκεκριμένους βεβαίως κανόνες. Είναι, επομένως, χυδαίο να προβάλλεις το παρελθόν τού Β. Δημάκη για να του στερήσεις το δικαίωμα να διαμορφώσει αλλιώς το μέλλον του...

Η πολιτεία τιμωρεί με αναλογικό τρόπο και σωφρονίζει, δεν εκδικείται ούτε χρησιμοποιεί δυσανάλογα μέσα. Το ότι ο Β. Δημάκης σπουδάζει δεν σημαίνει απαραιτήτως πως θα βγει καλύτερος άνθρωπος από την εκπαιδευτική διαδικασία, ακόμα κι αν του δοθεί το δικαίωμα να την παρακολουθεί.

Ξέρω πολλούς σπουδαγμένους που η μόρφωση δεν βοήθησε ιδιαιτέρως το χαρακτήρα τους. Αλίμονο, όμως, αν το κράτος δεν αξιοποιεί κάθε διαθέσιμο μέσο για να βελτιώνει τους πολίτες του. Αδυνατώ, για παράδειγμα, να καταλάβω γιατί είναι προτιμότερο κάποια ημέρα ο Β. Δημάκης να αποφυλακιστεί έχοντας ως μοναδική εμπειρία τα όσα συμβαίνουν στις φυλακές κι όχι και την πανεπιστημιακή ζωή...

Το να ρίχνεις κάποιον στη μπουζού και να πετάς τα κλειδιά όχι μόνο δεν τιμά ένα πολιτισμένο κράτος, αλλά είναι κι άκρως αναποτελεσματικό. Ποιος πιστεύει ότι αν πεθάνει, για παράδειγμα, ο Β. Δημάκης θα σταματήσουν οι ληστείες στη χώρα;

Δεν το πιστεύουν κι αυτοί που εξαντλούν όλη τους την αυστηρότητα πάνω του, την ίδια ώρα που κάνουν χρυσές μπίζνες με απευθείας αναθέσεις. Αυτό που κάνουν είναι να καμουφλάρουν τα δικά τους εγκλήματα του λευκού κολάρου πίσω από την ταμπέλα "νόμος και τάξη", όπου βλασταίνουν όλα τα κατακάθια αυτού του τόπου...

Πόσο αγάπησαν τώρα όλοι τον Έλληνα τουρίστα...

Θα ήταν επιθυμητό να μην είχαμε βάλει όλα μας τα αβγά σε ένα καλάθι και να μην τρέμαμε τώρα για τις συνέπειες του κοροναΐού στον τουρισμό. Κι αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο της πολιτείας, αλλά και των επιχειρηματιών που επιθυμούν με χαμηλό κόστος να επιτυγχάνουν υπερκέρδη, σε βάρος και των συμπατριωτών τους, τους οποίους τώρα καλούν να δείξουν πατριωτικό καθήκον και να ταξιδέψουν εντός των συνόρων για να περιορίσουν τη χασούρα από το εξωτερικό. Πρόκειται για τους ίδιους επιχειρηματίες που έχουν τρελαθεί στο αφορολόγητο- πόσοι, για παράδειγμα, κόβουν αποδείξεις;- και υπερκοστολογημένο- θυμηθείτε πόσα δίνετε για μια τρύπα- τάλιρο τα προηγούμενα χρόνια και τώρα απαιτούν από τον φορολογούμενο να τους αποζημιώσει...

Φυσικά και πρέπει να ενισχυθεί ο τουρισμός, αφού από αυτόν εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα εκατοντάδες χιλιάδες μεροκαματιάρηδες. Γι' αυτό ακριβώς, όμως, κάθε κρατικό ευρώ που πηγαίνει στους επιχειρηματίες, κατά προτεραιότητα στους μικρομεσαίους, πρέπει να συνοδεύεται από την υποχρέωση τήρησης όλων των εργασιακών δικαιωμάτων. Δεν είναι δυνατό κάποιοι να χρησιμοποιούν σκλάβους πολυτελείας για ένα εξάμηνο- και τώρα να γίνονται κρατικώς επιδοτούμενοι- προκειμένου μόνο οι ίδιοι να ζουν σαν πασάδες όλο το χρόνο...

Βεβαίως και δεν είναι όλοι οι τουριστικοί επιχειρηματίες απατεώνες, αλλά σε μια εποχή που δοκιμάζεται κάθε μικρομεσαίο νοικοκυριό είναι λογικό και να απαιτεί τα χρήματά του- ιδίως αυτά που βρίσκονται στο "μαξιλαράκι" των 37 δισ. ευρώ και συγκεντρώθηκαν με το αίμα του- να ξοδεύεται με τη μέγιστη δυνατή σύνεση. Από τη στιγμή, μάλιστα, που το συνάλλαγμα φέτος θα είναι σαφώς μειωμένο η κατανάλωση των Ελλήνων είναι που θα επιλύσει πολλά προβλήματα. Και το δυνατό το συντομότερο να καθίσουν όλα τα κόμματα σε ένα τραπέζι ώστε η χώρα να μην απειληθεί ξανά στο μέλλον από καταστροφή γιατί έχει επενδύσει τα πάντα σε έναν τόσο επισφαλή τομέα όπως ο τουρισμός...



  

Σοσιαλισμό έχουμε μόνο για τους φίλους Μητσοτάκη...

Ο Κ. Μητσοτάκης γυρνά στο κέντρο τής Αθήνας και ρωτά- όταν δεν φωτογραφίζεται να ανάβει κεράκια ως πιστός φαρισαίος- καταστηματάρχες κι εργαζόμενους πώς τα πάνε. Το ενδιαφέρον του θα ήταν πραγματικό αν την ίδια ώρα υπουργοί του δεν έλεγαν πως δεν χρειαζόμαστε λεφτά για να μην γίνουμε 300 κιλά, πως οι έμποροι είναι ψεύτες, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες έχουν γίνει ζόμπι και είναι μπαταχτσήδες και πως, εν τέλει, καπιταλισμό έχουμε. Αν ήθελαν να είναι ειλικρινείς, θα έλεγαν βεβαίως πως οι μικρομεσαίοι έχουν καπιταλισμό, αλλά οι πλούσιοι σοσιαλισμό, γι' αυτό και οι τελευταίοι- αεροπορικές εταιρείες, Fraport, μιντιάρχες, κλινικάρχες, μεγαλοεργολάβοι κ.λπ.- επιδοτούνται και με το παραπάνω...

Φυσικά και είναι ψευδοεπιχείρημα πως διασώζονται οι μεγάλοι παίκτες για να διασωθούν οι χιλιάδες θέσεις εργασίας τους. Θα μετρήσουμε το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα πόσοι μικρομεσαίοι θα μείνουν άνεργοι και πόσες θέσεις εργασίας θα διασωθούν στις μεγάλες εταιρείες, που έτσι κι αλλιώς θα προβούν σε μαζικές απολύσεις, και θα κάνουμε την αναπόφευκτη σύγκριση...

Αφήστε που αν, για παράδειγμα, καταρρεύσει η Aegean υπάρχουν ή θα δημιουργηθούν κι άλλες εταιρείες να πάρουν την θέση της. Οι αεροπορικές συνδέσεις μιας τουριστικής χώρας όπως η Ελλάδα είναι πολύ νόστιμο φιλέτο για να αφεθεί στην τύχη του. Αυτό, επομένως, που συμβαίνει είναι πως ο Κ. Μητσοτάκης διασώζει φίλους του κι όχι τη χώρα και το λαό της...

Το "καπιταλισμό έχουμε" των τιμητών τού νεοφιλελευθερισμού είτε θα εφαρμόζεται για όλους είτε θα αποδεικνύει υποκρισία και μισανθρωπισμό. Οι τράπεζες, για παράδειγμα, που δεν δανειοδοτούν μικρομεσαίους είναι οι ίδιες που έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί τρεις φορές από τους μικρομεσαίους που δεν δανειοδοτούν...

Η κυβέρνηση, όμως, έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή την οικονομική ανοσία τής αγέλης και τώρα είναι παγιδευμένη από τις επιλογές της. Αν ο Κ. Μητσοτάκης πάει σε εκλογές το καλοκαίρι θα αποδειχθεί ο τυχοδιωκτισμός του, αν το αφήσει για αργότερα θα είναι πολύ αργά για τον ίδιο έτσι κι αλλιώς για να διασωθεί...

Μηδενική ανοχή στον μπάτσο μέσα μας...

Ο φιλήσυχος μικροαστός ζει με την ψευδαίσθηση πως το δόγμα "νόμος, τάξη κι ασφάλεια" είναι σύμμαχός του γιατί εξ ορισμού ο ίδιος είναι υπέρμαχος της νομιμότητας και πολέμιος της παραβατικότητας. Φυλακισμένος στο στενό εύρος τής φαντασίας του αδυνατεί να κατανοήσει πως η μηδενική ανοχή στην παρανομία κάποια στιγμή θα τον βρει από την πλευρά τού παραβάτη είτε θα ευθύνεται γιατί, για παράδειγμα, θα έχει περάσει χωρίς να σταματήσει σε μια διάβαση πεζών είτε γιατί απλώς θα είναι γείτονας πιθανών εγκληματιών και μπάτσοι θα μπουκάρουν σπίτι του με το έτσι θέλω, χωρίς εισαγγελική εντολή. Όταν δίνεις στα όργανα καταστολής περισσότερη εξουσία από αυτή που έχουν την ικανότητα να διαχειριστούν η μπάλα παίρνει δίκαιους κι άδικους...

Ο φουκαριάρης κυρ Παντελής πιστεύει ότι ο κόσμος χωρίζεται σε καλούς και σε κακούς κι ότι ο ίδιος ανήκει πάντοτε στη μεριά των καλών. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι η τυχαιότητα είναι ικανή να μετατρέψει και τον καλύτερο ανάμεσά μας σε εγκληματία. Αν, για παράδειγμα, ένας πατέρας πιστέψει ότι κινδυνεύει το παιδί του και σκοτώσει κάποιον ο οποίος στην πραγματικότητα δεν είχε τέτοια πρόθεση, σύμφωνα με τη δική του αποδοχή τής λογικής τής μηδενικής ανοχής θα πρέπει να σαπίσει στη φυλακή για το αδίκημά του...

Γι' αυτό και θα έπρεπε να τρομάζει όλους μας, και μάλιστα πολύ, η κοινωνική αποδοχή τού νόμου τής Δύσης που εφαρμόζει στην Αθήνα- αλήθεια, με την υπόλοιπη χώρα τι γίνεται;- ο εθνικός μας μπάτσος Μ. Χρυσοχοΐδης. Για την αποθρασυμένη νομιμότητα το "βρέθηκα στο λανθασμένο μέρος τη λανθασμένη ώρα" δεν έχει καμία σημασία. Όταν συναινούμε στην τιμωρία τού παραμικρότερου λάθους με τη μεγαλύτερη αυστηρότητα στο τέλος δεν θα μείνει κανένας πίσω να μας γλιτώσει από την εξαπάτηση στην οποία μόνοι μας υποβάλαμε τον εαυτό μας...

Η εθνική αυτοπεποίθηση κόντρα στον εθνικισμό...

Είναι όχι απλώς δικαίωμα, αλλά υποχρέωση ενός κόμματος να αντιτίθεται σε μια διεθνή συμφωνία τής χώρας που επιλύει ένα εθνικό θέμα, αν την θεωρεί επιζήμια. Αλίμονο, το ότι πρέπει να κλείνουμε ανοιχτές πληγές δεν σημαίνει πως αυτό θα γίνεται όπως όπως...

Όσοι, όμως, δεν υπερψήφισαν τη Συμφωνία των Πρεσπών το έπραξαν κατά βάση για μικροκομματικούς λόγους κι όχι ουσίας. Αυτό φαίνεται κι από τη συντριπτική πλειονότητα των ενστάσεων που κατάθεσαν στη Βουλή, οι οποίες αφορούσαν την τεχνική λεπτομέρεια της τεχνικής λεπτομέρειας, η οποία δεν καθορίζει το ουσιαστικό περιεχόμενο...

Δεν θα έπεφτα από τα σύννεφα, έστω κι αν πρόκειται για ιστορική υπόθεση, αν έφερνε μια κυβέρνηση της ΝΔ τις Πρέσπες προς κύρωση κι ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρισκόταν στα κάγκελα καταγγέλλοντάς τις ως επιζήμιες. Ο μικροκομματισμός σε αυτήν τη χώρα δεν γνωρίζει ιδεολογικά σύνορα, ιδίως λίγους μήνες πριν από μια σειρά εκλογικών διαδικασιών. Η σημερινή κυβέρνηση, ωστόσο, έχει μεγάλο δίκιο να ισχυρίζεται πως το μέλλον τής Ελλάδας εξασφαλίζεται καλύτερα μέσα από τη συνανάπτυξη με τους γείτονές της κι όχι με την αναμόχλευση ιστορικών παθών, που ειδικώς σε μια τόσο μπλεγμένη περιοχή όπως τα Βαλκάνια μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε πολεμικές συρράξεις...

Η χώρα μας, ακόμα και ύστερα από μια δεκαετία άγριας λιτότητας και βαθιάς συρρίκνωσης του ΑΕΠ της, παραμένει η πιο πλούσια οικονομία τής περιοχής. Αρκεί μια επίσκεψη σε οποιοδήποτε από τα γειτονικά μας κράτη για να αντιληφθεί κανείς ότι στους περισσότερους τομείς τουλάχιστον, συμπεριλαμβανομένων των εισοδημάτων, βρισκόμαστε σε πολύ καλύτερη θέση. Αντί, επομένως, να αντιμετωπίζουμε τις μελλοντικές προκλήσεις με κομπλεξισμό και φοβία θα ήταν προτιμότερο να αναπτύξουμε την εθνική μας αυτοπεποίθηση, η οποία ανοίγει δρόμους μακριά από τον εθνικισμό, που τόσο μας έχει ταλαιπωρήσει κι εξακολουθεί να μας ταλαιπωρεί...

Στην κατοχή το "δεν υπάρχει άλλος δρόμος" το έλεγαν οι ταγματασφαλίτες...

Το να υποτιμάς την έξοδο από τα μνημόνια γιατί η χώρα θα παραμείνει σε αυστηρή εποπτεία- δίχως, ωστόσο, προαπαιτούμενα κι αξιολογήσεις- και πρέπει να επιτυγχάνει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα είναι σαν να υποβιβάζεις την αξία τής Εθνικής Αντίστασης γιατί την ακολούθησε ο εμφύλιος πόλεμος. Ομοίως το να υποβαθμίζεις τη σημασία τής αντιμνημονιακής προσπάθειας- σεβόμενος, βεβαίως, και σε αυτήν την περίπτωση τις διαφορές των δύο εποχών- και να υιοθετείς αβασάνιστα τη λογική τού ώριμου φρούτου είναι σαν να απαξιώνεις τις εκατοντάδες χιλιάδες των νεκρών Ελλήνων κατά τη διάρκεια της κατοχής οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους γιατί πολέμησαν το ναζισμό ή στήριξαν εμπράκτως όσους τον πολέμησαν...

Κι επειδή πολλή συζήτηση γίνεται ακόμα για το πόσο στοίχισε στη χώρα το πρώτο εξάμηνο του 2015, υπενθυμίζω στους απανταχού θιασώτες τού νεοφιλελευθερισμού ότι η Ελλάδα θα είχε καταβάλει πολύ μικρότερο τίμημα σε χρήματα και ζωές αν είχε αποδεχθεί το τελεσίγραφο του Μουσολίνι και είχε υποταχθεί στη φασιστική Ιταλία ήδη από τον Οκτώβριο του 1940 κι αν στη συνέχεια πολλοί Έλληνες δεν οργανώνονταν σε αντιστασιακές οργανώσεις και είχαν ακολουθήσει το δρόμο των ταγματασφαλιτών και των υπόλοιπων δοσίλογων. Μόνο που χάρη ακριβώς στον αγώνα εκείνων που δεν άντεχαν τη σκλαβιά η χώρα μας μπορεί να καμαρώνει και για κάτι από την Ιστορία της των τελευταίων 80 χρόνων...

Η υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι τού 2015 θεωρήθηκε από πολλούς του μνημονιακού μπλοκ ως η καθαρότερη απόδειξη του "δεν υπήρχε άλλος δρόμος". Στην πραγματικότητα αποδείχθηκε ότι ενδεχομένως δεν υπήρχε άλλος δρόμος τότε από τη συνθηκολόγηση, πέρα από το Grexit. Τίποτα περισσότερο από αυτό...

Επομένως, και με βάση όσα έχουν ομολογήσει και οι ξένοι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών, η ιστορική υπόθεση πως το 2010 τα διαπραγματευτικά περιθώρια της χώρας ήταν πολύ περισσότερα δεν στερείται γερών θεμελίων στην πραγματικότητα. Γι' αυτό κι όσοι πριν οκτώ χρόνια δεν επέλεξαν να δώσουν τη μάχη ναι μεν δεν είναι προδότες- μια πολιτική απόφαση έλαβαν που θεωρούσαν προσφορότερη για την πατρίδα-, αλλά έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης για το μείγμα πολιτικής που αποφασίστηκε και το οποίο χορηγούσε δηλητήριο σε έναν ήδη βαριά άρρωστο...