Αν μας νοιάζει μόνο το ψωμί δεν θα φάμε ποτέ παντεσπάνι...

Απουσιάζει ο οραματικός λόγος σε αυτές τις εκλογές. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό γιατί κι όταν τον είχαμε, έμοιαζε περισσότερο με πομφόλυγες τυλιγμένες σε εκθέσεις ιδεών. Το ότι, όμως, δεν έχουμε συζητήσει σχεδόν καθόλου, για παράδειγμα, για το πού πρέπει να κατευθυνθούν τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης κι άλλοι ευρωπαϊκοί πόροι δεν είναι προς έπαινο. Ούτε είναι σχέδιο η υπόσχεση της ανακατεύθυνσής τους από δέκα επιχειρήσεις στους μικρομεσαίους έτσι γενικώς κι αορίστως...

Προφανώς όταν πολλοί δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα ή κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους δεν ενδιαφέρονται για τα εντυπωσιακά και μακροπρόθεσμα. Όταν, όμως, κι εμείς αρκούμαστε στο μεροδούλι μεροφάι, το οποίο εξυπηρετεί το ρουσφέτι, τον κομματισμό και την οικογενειοκρατία, δεν δίνουμε πατήματα στα κόμματα να δεσμευτούν για περισσότερα. Αφού χορταίνουμε με ξεροκόμματα ποιος ο λόγος για δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου και κοινωνική δικαιοσύνη;...

Παρομοίως, η μόνη συζήτηση που έγινε για την παιδεία αφορά την κατάργηση ή όχι της ελάχιστης βάσης εισαγωγής. Λες κι αυτή είναι η αιτία των προβλημάτων κι όχι σύμπτωμά τους. Ούτε συνιστά σχέδιο η γενική κι αόριστη ενίσχυση της δημόσιας παιδείας, ακόμα κι αν βασίζεται σε αύξηση των σχετικών κονδυλίων από τον κρατικό προϋπολογισμό... 

Το πολιτικό μας προσωπικό, ωστόσο, παρουσιάζεται λίγο στη διαχείριση καταστάσεων που δεν σχετίζονται με τη μικροπολιτική. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι όλοι ίδιοι και θα κάνουν τα ίδια όποιος κι αν εκλεγεί, αλλά δεν μπορούμε να μένουμε ικανοποιημένοι με το έλασσον. Αν μείνουμε, δεν θα πετύχουμε ποτέ το μέγιστο...

 
 

Πόσο αγάπησαν τώρα όλοι τον Έλληνα τουρίστα...

Θα ήταν επιθυμητό να μην είχαμε βάλει όλα μας τα αβγά σε ένα καλάθι και να μην τρέμαμε τώρα για τις συνέπειες του κοροναΐού στον τουρισμό. Κι αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο της πολιτείας, αλλά και των επιχειρηματιών που επιθυμούν με χαμηλό κόστος να επιτυγχάνουν υπερκέρδη, σε βάρος και των συμπατριωτών τους, τους οποίους τώρα καλούν να δείξουν πατριωτικό καθήκον και να ταξιδέψουν εντός των συνόρων για να περιορίσουν τη χασούρα από το εξωτερικό. Πρόκειται για τους ίδιους επιχειρηματίες που έχουν τρελαθεί στο αφορολόγητο- πόσοι, για παράδειγμα, κόβουν αποδείξεις;- και υπερκοστολογημένο- θυμηθείτε πόσα δίνετε για μια τρύπα- τάλιρο τα προηγούμενα χρόνια και τώρα απαιτούν από τον φορολογούμενο να τους αποζημιώσει...

Φυσικά και πρέπει να ενισχυθεί ο τουρισμός, αφού από αυτόν εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα εκατοντάδες χιλιάδες μεροκαματιάρηδες. Γι' αυτό ακριβώς, όμως, κάθε κρατικό ευρώ που πηγαίνει στους επιχειρηματίες, κατά προτεραιότητα στους μικρομεσαίους, πρέπει να συνοδεύεται από την υποχρέωση τήρησης όλων των εργασιακών δικαιωμάτων. Δεν είναι δυνατό κάποιοι να χρησιμοποιούν σκλάβους πολυτελείας για ένα εξάμηνο- και τώρα να γίνονται κρατικώς επιδοτούμενοι- προκειμένου μόνο οι ίδιοι να ζουν σαν πασάδες όλο το χρόνο...

Βεβαίως και δεν είναι όλοι οι τουριστικοί επιχειρηματίες απατεώνες, αλλά σε μια εποχή που δοκιμάζεται κάθε μικρομεσαίο νοικοκυριό είναι λογικό και να απαιτεί τα χρήματά του- ιδίως αυτά που βρίσκονται στο "μαξιλαράκι" των 37 δισ. ευρώ και συγκεντρώθηκαν με το αίμα του- να ξοδεύεται με τη μέγιστη δυνατή σύνεση. Από τη στιγμή, μάλιστα, που το συνάλλαγμα φέτος θα είναι σαφώς μειωμένο η κατανάλωση των Ελλήνων είναι που θα επιλύσει πολλά προβλήματα. Και το δυνατό το συντομότερο να καθίσουν όλα τα κόμματα σε ένα τραπέζι ώστε η χώρα να μην απειληθεί ξανά στο μέλλον από καταστροφή γιατί έχει επενδύσει τα πάντα σε έναν τόσο επισφαλή τομέα όπως ο τουρισμός...



  

Οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα μόνο στα νεοφιλελεύθερα εγχειρίδια...

Έχουν εργοδότες κι εργαζόμενοι τα ίδια συμφέροντα, όπως δήλωσε ο Ν. Ρωμανός της ΝΔ, εκτίμηση που συμμερίζονται πολλοί ομοϊδεάτες του; Αν ο καπιταλισμός λειτουργούσε όπως τον θέλουν να λειτουργεί οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του, τότε ναι. Κι αυτό γιατί και οι δύο πλευρές θα ενδιαφέρονταν αποκλειστικώς και μόνο για τη βιωσιμότητα της επιχείρησης κι επομένως η μακροημέρευσή της θα αποτελούσε κοινό όφελος...

Ο πραγματικός καπιταλισμός, ωστόσο, λειτουργεί πολύ διαφορετικά, όχι ως σύνθεση, αλλά ως σύγκρουση συμφερόντων που προϋποθέτει την επικράτηση της αδικίας. Οι εργοδότες, ως επί το πλείστον τουλάχιστον, επιδιώκουν τη μεγέθυνση του προσωπικού κι όχι του επιχειρηματικού τους κέρδους. Γι' αυτό, άλλωστε, συναντάμε τόσες και τόσες περιπτώσεις χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, με τους ιδιοκτήτες τους όμως να εξακολουθούν να κολυμπούν στο αφορολόγητο χρήμα, την ίδια ώρα που ζητάνε θυσίες από τους εργαζομένους τους...

Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα στο καπιταλιστικό περιβάλλον ο ταξικός πόλεμος δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα επιβίωσης για το προλεταριάτο και το πρεκαριάτο. Από τη στιγμή που συνήθως το μεγάλο κεφάλαιο ελέγχει και την πολιτική εξουσία οι μικρομεσαίοι οφείλουν να ασκούν όσο το δυνατό μεγαλύτερη πίεση ώστε οι πολιτικές που υλοποιούνται να μην στέκονται αποκλειστικώς στην πλευρά των εργοδοτών...

Δεν υπάρχουν, εξάλλου, ουδέτερες, άχρωμες πολιτικές, αφού με κάθε απόφαση που λαμβάνεται κάποιοι ωφελούνται κι άλλοι ζημιώνονται. Το ζητούμενο είναι το όφελος των πολλών κι ας δυσαρεστεί αυτό τους κροίσους και τους λακέδες τους...