Αν μας νοιάζει μόνο το ψωμί δεν θα φάμε ποτέ παντεσπάνι...

Απουσιάζει ο οραματικός λόγος σε αυτές τις εκλογές. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό γιατί κι όταν τον είχαμε, έμοιαζε περισσότερο με πομφόλυγες τυλιγμένες σε εκθέσεις ιδεών. Το ότι, όμως, δεν έχουμε συζητήσει σχεδόν καθόλου, για παράδειγμα, για το πού πρέπει να κατευθυνθούν τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης κι άλλοι ευρωπαϊκοί πόροι δεν είναι προς έπαινο. Ούτε είναι σχέδιο η υπόσχεση της ανακατεύθυνσής τους από δέκα επιχειρήσεις στους μικρομεσαίους έτσι γενικώς κι αορίστως...

Προφανώς όταν πολλοί δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα ή κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους δεν ενδιαφέρονται για τα εντυπωσιακά και μακροπρόθεσμα. Όταν, όμως, κι εμείς αρκούμαστε στο μεροδούλι μεροφάι, το οποίο εξυπηρετεί το ρουσφέτι, τον κομματισμό και την οικογενειοκρατία, δεν δίνουμε πατήματα στα κόμματα να δεσμευτούν για περισσότερα. Αφού χορταίνουμε με ξεροκόμματα ποιος ο λόγος για δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου και κοινωνική δικαιοσύνη;...

Παρομοίως, η μόνη συζήτηση που έγινε για την παιδεία αφορά την κατάργηση ή όχι της ελάχιστης βάσης εισαγωγής. Λες κι αυτή είναι η αιτία των προβλημάτων κι όχι σύμπτωμά τους. Ούτε συνιστά σχέδιο η γενική κι αόριστη ενίσχυση της δημόσιας παιδείας, ακόμα κι αν βασίζεται σε αύξηση των σχετικών κονδυλίων από τον κρατικό προϋπολογισμό... 

Το πολιτικό μας προσωπικό, ωστόσο, παρουσιάζεται λίγο στη διαχείριση καταστάσεων που δεν σχετίζονται με τη μικροπολιτική. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι όλοι ίδιοι και θα κάνουν τα ίδια όποιος κι αν εκλεγεί, αλλά δεν μπορούμε να μένουμε ικανοποιημένοι με το έλασσον. Αν μείνουμε, δεν θα πετύχουμε ποτέ το μέγιστο...

 
 

Ακριβοί στα αγγουράκια και φτηνοί στους τραπεζίτες...

Πριν μερικούς μήνες και με αφορμή την εισαγωγή τής Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής στα πανεπιστήμια η κυβέρνηση ισχυριζόταν πως δεν είναι δυνατό να σπουδάζουν όλοι και πως χρειαζόμαστε και τεχνίτες. Αυτή την εβδομάδα, όμως, ψήφισε ένα νομοσχέδιο για τις λαϊκές αγορές με το οποίο απαιτεί πανεπιστημιακό πτυχίο για να πουλάς ντομάτες κι αγγουράκια. 

Αν, μάλιστα, κάποιος παραγωγός δεν κόψει τρεις αποδείξεις τού ενός ευρώ χάνει την άδειά του όταν η ίδια κυβέρνηση έχει ψηφίσει το ακαταδίωκτο των τραπεζιτών για θαλασσοδάνεια εκατομμυρίων ευρώ. Είναι τόσο πολλά τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου που υπηρετεί ώστε αναγκάζεται να πιάνεται με τη γίδα στην πλάτη ως προς την επιχειρηματολογία που χρησιμοποιεί για να δικαιολογεί τις αντιλαϊκές πολιτικές της...

Τι κατάλαβε, εξάλλου, από την θανάτωση του Ρομά στο Πέραμα; Πως κακώς οι επικεφαλής τής Άμεσης Δράσης ζήτησαν από τους αστυνομικούς να διακόψουν την καταδίωξη των Ρομά σε πυκνοκατοικημένες γειτονιές, τους ξήλωσε και προχωρά σε νομοθετική ρύθμιση που θα επιτρέπει ακόμα και στο κέντρο τής Αθήνας να διαδραματίζονται χολιγουντιανές σκηνές καταδίωξης! Τι λέει εμμέσως στο πόπολο; Πως δεν μπορούμε να τα βάλουμε με αυτούς που σας κατακλέβουν τις ζωές γιατί είναι χορηγοί μας, αλλά θα σας προσφέρουμε άφθονο θέαμα ασφάλειας, αξιοποιώντας για αποδιοπομπαίους τράγους τους γύφτους, τους λάθρο- στο Αιγαίο τα push backs που αντίκεινται, πέρα από το στοιχειώδη ανθρωπισμό, και στο διεθνές δίκαιο πάνε σύννεφο- κι άλλες ευάλωτες ομάδες...

Μήπως, άλλωστε, οι αντιφάσεις δεν πάνε σύννεφο και στη διαχείριση της πανδημίας; Έχουμε μείνει από τους τελευταίους, αν όχι οι τελευταίοι, σε όλους τους δείκτες και η κυβέρνηση πανηγυρίζει πως τα έχει πάει περίφημα. Κι όμως, στον πρόσφατο ανασχηματισμό έφυγαν όλοι, μα όλοι οι πολιτικοί προϊστάμενοι του υπουργείου Υγείας, της Πολιτικής Προστασίας και του ΕΟΔΥ. Αν ο Κ. Μητσοτάκης ήταν καπετάνιος στον Τιτανικό, όταν το υπερωκεάνιο χτυπούσε το παγόβουνο εκείνος θα ήταν απασχολημένος να στέλνει δελτίο Τύπου για το πόσο όμορφο είναι το Άγαλμα της Ελευθερίας εκ του σύνεγγυς. Η αλήθεια αποδεικνύεται πολυτέλεια γι' αυτήν την κυβέρνηση...