Ο Μωυσής εξορίστηκε στη γη Μαδιάμ...

Δεν υπάρχει κυβέρνηση στον κόσμο που μπορεί να λύσει το γόρδιο δεσμό τής προστασίας τής ανθρώπινης ζωής με την παράλληλη μη νέκρωση της οικονομίας. Δεν κατηγορώ, επομένως, τον Κ. Μητσοτάκη για το ότι δεν έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία, μολονότι υπήρχαν πρωτοβουλίες του που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, όπως το άνοιγμα των σχολείων με ελάχιστη προσέλευση μαθητών, των εκκλησιών ή των εμπορικών κέντρων, καθώς και το άνοιγμα των πτήσεων εξωτερικού χωρίς ιδιαίτερα πρωτόκολλα προστασίας. Τον κατηγορώ γιατί, κατά την πρώτη φάση τουλάχιστον, χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμο μέσο- δεν έχει και λίγα στη διάθεσή του- για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από το ότι μας έκλεισε σπίτια μας για δύο μήνες χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο για να ενισχύσει το ΕΣΥ και για να διατηρήσει στη ζωή μικρομεσαίες επιχειρήσεις και συνεπώς και τους εργαζομένους τους...

Η ατομική ευθύνη βρίσκεται και στη βάση τής προστασίας τής δημόσιας υγείας. Βρισκόταν και πριν τρεις μήνες, όταν ο πρωθυπουργός και τα φιλικά του μίντια φιλοτεχνούσαν την εικόνα Μωυσή για τον Κ. Μητσοτάκη. Αν δεν πλένουμε τα χέρια μας ή συνωστιζόμαστε χωρίς να υπάρχει ανάγκη, τότε πρωτίστως τον εαυτό μας οφείλουμε να ψέξουμε στην περίπτωση που ασθενήσουμε. Από την άλλη, όμως, η πολιτεία δεν επιτρέπεται να κάνει τα στραβά μάτια, ιδίως σε εξόφθαλμες παραβιάσεις τού νόμου από επιχειρηματίες που δεν πρόκειται να πεινάσουν ακόμα κι αν έκλειναν οι επιχειρήσεις τους για ένα χρόνο, αφού έχουν κονομήσει και με μαύρο χρήμα όλα τα προηγούμενα...

Όποιος ζει από το ξίφος πρέπει να είναι έτοιμος και να πεθάνει από αυτό. Ο Κ. Μητσοτάκης στήριξε τη δημοσκοπική του υπεροχή σε μια πανδημία και σε μια επίπλαστη επιστροφή στην κανονικότητα προκειμένου να έχει την επιλογή διεξαγωγής διπλών εκλογών σε πολιτικώς ιδανικό χρόνο για τον ίδιο. Η πραγματικότητα φαίνεται να του χαλά τα σχέδια, αλλά αυτό είναι το λιγότερο που απασχολεί τους πολίτες, ακόμα κι εκείνους που πίνουν νερό στο όνομα του πρωθυπουργού...

Το ζητούμενο είναι το ρίσκο τής επανέναρξης του τουρισμού να μην μας γυρίσει στα σπίτια μας υπό χειρότερες συνθήκες υγείας και οικονομικές από αυτές προ τριμήνου. Και για να μην συμβεί αυτό το σχέδιο της κυβέρνησης είναι ίδιο με τα προηγούμενα, βλέποντας και κάνοντας δηλαδή...

Μένουμε σπίτι γιατί αν δεν μέναμε θα καταλαβαίναμε τι εστί Μητσοτάκης...

Όλοι μένουμε σπίτι γιατί ο νεοφιλελευθερισμός γκρέμισε τα δημόσια συστήματα υγείας, όπου αυτά υπήρχαν ούτως ή άλλως, κι επομένως αν δεν περιορίζονταν τα ατομικά μας δικαιώματα θα πεθαίναμε σαν τις μύγες. Δεν είναι, όμως, όλα τα σπίτια ίδια. Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα, μία τετραμελής οικογένεια να μένει σε μία γκαρσονιέρα, να μην μπορεί να πληρώσει το διαγνωστικό τεστ σε ιδιωτικό θεραπευτήριο και να μην έχει περισσότερους του ενός ηλεκτρονικούς υπολογιστές ή έστω κι ένα για να χρησιμοποιεί κι άλλο να ζεις στη βίλα σου με τον μπάτλερ και τον σοφέρ σου και να παρουσιάζεις διασκεδαστικά βιντεάκια για το πόσο όμορφη είναι η εσώκλειστη ζωή. Ακόμα, άλλωστε, και μία μεσοαστική οικογένεια είναι σε καλύτερη μοίρα από μία φτωχή που βλέπει το σπίτι- αν έχει στέγη- ως φυλακή κι όχι ως εστία...


Οι ταξικές ανισότητες δεν συστέλλονται, αλλά διαστέλλονται σε συνθήκες πανδημίας, ιδίως όταν οι ηγεσίες επιλέγουν να ακολουθούν τις αδρώς για τις ίδιες αμειβόμενες ιδεοληψίες τους μέχρι τέλους. Ευρωπαϊκά κράτη αναπληρώνουν ακόμα και 100% τους μισθούς των εργαζόμενων σε πληττόμενες επιχειρήσεις, επιτάσσουν τον ιδιωτικό τομέα, εθνικοποιούν νοσοκομεία. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση επέλεξε, μέσω της αναστολής των συμβάσεων κι άλλων αντεργατικών μέτρων, να καταστήσει όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα εν δυνάμει άνεργους και να πολλαπλασιάσει τις αμοιβές των κλινικαρχών, επιτασσοντας στην ουσία το ΕΣΥ στην οικονομική τους αδηφαγία...


Δεν μου αρέσουν ούτε το σύνθημα «Θα λογαριαστούμε μετά» ούτε τα επιθετικά σχόλια από ανθρώπους που ταΐζονται από τον κομματικό σωλήνα, όποιος κι αν είναι αυτός. Αυτήν τη στιγμή η χώρα μάχεται έναν αόρατο εχθρό και σε αυτό οφείλουμε να είμαστε προσανατολισμένοι, πολλώ δε μάλλον όταν βρισκόμαστε στην κορύφωση της μάχης...


Η εκδικητικότητα δεν έφερε ποτέ, άλλωστε, τη λύση των προβλημάτων, αλλά την αναπαραγωγή τους. Η επόμενη ημέρα ετσι κι αλλιώς θα έρθει- πάντοτε έρχεται η επόμενη ημέρα- και τότε θα είναι η ώρα για να λογοδοτήσουν άπαντες για τις αποφάσεις που πήραν και δεν πήραν...