Τζάμπα κουράζεται ο Βορίδης, ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρνει και μόνος του να μην ξανακυβερνήσει...

Ο Μ. Βορίδης ισχυρίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα πως όταν έλεγε πως πρέπει να γίνουν αλλαγές στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξανακυβερνήσει η Αριστερά δεν εννοούσε τίποτα χουντικό- αλίμονο!-, αλλά να σταματήσει ο εξισωτισμός, η ισοπέδωση δηλαδή προς τα κάτω που υποτίθεται πως είναι η ιδεολογική πατέντα τής Αριστεράς. Ας υποθέσουμε πως ο νέος πρώτος τη τάξει υπουργός με τις γνωστές καταβολές θέλει, π.χ., περισσότερη αξιοκρατία στο Δημόσιο και είναι η Αριστερά αυτή που την εμποδίζει. Αναρωτιέμαι, όμως, θέτοντας ένα επίκαιρο παράδειγμα ενώ θα μπορούσα να θέσω πολλά ακόμα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν που διόρισε διοικητές νοσοκομείων που είναι, ανάμεσα σε άλλα "σχετικά" επαγγέλματα, αλουμινάδες, γυμναστές κι αγρονόμοι;... 

Κι ας υποθέσουμε- που δεν ισχύει βεβαίως- πως προ πανδημίας δεν ήταν τόσο απαραίτητο να είναι επικεφαλής νοσοκομείων άνθρωποι με μια στοιχειώδη συνάφεια με την ιατρική επιστήμη ή τη δημόσια διοίκηση. Γιατί, όμως, ο "λάτρης" τής αξιοκρατίας Κ. Μητσοτάκης δεν τους άλλαξε όταν ενέσκηψε η πανδημία; 

Η απάντηση είναι πολύ απλή: για τη δεξιά ο πόλεμος κατά τού εξισωτισμού είναι στην ουσία πόλεμος κατά τής κοινωνικής δικαιοσύνης, της δίκαιης αναδιανομής τού πλούτου και της παροχής ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου. Τα υπόλοιπα είναι ιδεολογικά προσχήματα γιατί δεν μπορεί να πει φάτσα φόρα στο πόπολο πως δεν εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα, αλλά λίγων κι εκλεκτών...

Την ίδια ώρα, όμως, που η κυβέρνηση συνάπτει ακόμα και συμφωνίες για την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών της, στο ΣΥΡΙΖΑ είναι απασχολημένοι με το να δημιουργούν νέες τάσεις ενόψει του συνεδρίου, αν κι όποτε γίνει. Αλλού βαρούν τα όργανα, δηλαδή, κι αλλού χορεύει η νύφη, και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο... 

Φαίνεται πως αρκετοί στην αξιωματική αντιπολίτευση είτε βολεύονται σε αυτόν το ρόλο είτε έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην θεωρία τού ώριμου φρούτου που θα πέσει από μόνο του. Μόνο που το 2021 πιθανό να είναι εκλογική χρονιά και με την απλή αναλογική δημιουργούνται προϋποθέσεις για τη συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης. Αρκεί οι ανάγκες τής κοινωνίας να είναι κι ανάγκες τής κομματικής νομενκλατούρας, που, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι απασχολημένη με την ομφαλοσκόπηση, λες κι όλος ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει στην πλατεία Κουμουνδούρου ή, έστω, στις τηλεδιασκέψεις των διάφορων απαράτσικ με κρίση ταυτότητας... 

     
 

Μένουμε σπίτι γιατί αν δεν μέναμε θα καταλαβαίναμε τι εστί Μητσοτάκης...

Όλοι μένουμε σπίτι γιατί ο νεοφιλελευθερισμός γκρέμισε τα δημόσια συστήματα υγείας, όπου αυτά υπήρχαν ούτως ή άλλως, κι επομένως αν δεν περιορίζονταν τα ατομικά μας δικαιώματα θα πεθαίναμε σαν τις μύγες. Δεν είναι, όμως, όλα τα σπίτια ίδια. Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα, μία τετραμελής οικογένεια να μένει σε μία γκαρσονιέρα, να μην μπορεί να πληρώσει το διαγνωστικό τεστ σε ιδιωτικό θεραπευτήριο και να μην έχει περισσότερους του ενός ηλεκτρονικούς υπολογιστές ή έστω κι ένα για να χρησιμοποιεί κι άλλο να ζεις στη βίλα σου με τον μπάτλερ και τον σοφέρ σου και να παρουσιάζεις διασκεδαστικά βιντεάκια για το πόσο όμορφη είναι η εσώκλειστη ζωή. Ακόμα, άλλωστε, και μία μεσοαστική οικογένεια είναι σε καλύτερη μοίρα από μία φτωχή που βλέπει το σπίτι- αν έχει στέγη- ως φυλακή κι όχι ως εστία...


Οι ταξικές ανισότητες δεν συστέλλονται, αλλά διαστέλλονται σε συνθήκες πανδημίας, ιδίως όταν οι ηγεσίες επιλέγουν να ακολουθούν τις αδρώς για τις ίδιες αμειβόμενες ιδεοληψίες τους μέχρι τέλους. Ευρωπαϊκά κράτη αναπληρώνουν ακόμα και 100% τους μισθούς των εργαζόμενων σε πληττόμενες επιχειρήσεις, επιτάσσουν τον ιδιωτικό τομέα, εθνικοποιούν νοσοκομεία. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση επέλεξε, μέσω της αναστολής των συμβάσεων κι άλλων αντεργατικών μέτρων, να καταστήσει όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα εν δυνάμει άνεργους και να πολλαπλασιάσει τις αμοιβές των κλινικαρχών, επιτασσοντας στην ουσία το ΕΣΥ στην οικονομική τους αδηφαγία...


Δεν μου αρέσουν ούτε το σύνθημα «Θα λογαριαστούμε μετά» ούτε τα επιθετικά σχόλια από ανθρώπους που ταΐζονται από τον κομματικό σωλήνα, όποιος κι αν είναι αυτός. Αυτήν τη στιγμή η χώρα μάχεται έναν αόρατο εχθρό και σε αυτό οφείλουμε να είμαστε προσανατολισμένοι, πολλώ δε μάλλον όταν βρισκόμαστε στην κορύφωση της μάχης...


Η εκδικητικότητα δεν έφερε ποτέ, άλλωστε, τη λύση των προβλημάτων, αλλά την αναπαραγωγή τους. Η επόμενη ημέρα ετσι κι αλλιώς θα έρθει- πάντοτε έρχεται η επόμενη ημέρα- και τότε θα είναι η ώρα για να λογοδοτήσουν άπαντες για τις αποφάσεις που πήραν και δεν πήραν...

Η μεσαία τάξη πάει στο διάολο από επιλογή...

Δεν υπάρχει χειρότερος εχθρός για την κοινωνική δικαιοσύνη από τη μεσαία τάξη, από αυτούς τέλος πάντων που είτε κινούνται είτε πιστεύουν ότι κινούνται σε ένα μέσο εισοδηματικό επίπεδο. Είναι χειρότερος ακόμα κι από τις ελίτ γιατί είναι μαζικότερη κι επομένως θα μπορούσε, αν διέθετε ταξική συνείδηση, να γυρνούσε τον κόσμο ανάποδα. Ωστόσο, έχει πιαστεί στην ξώβεργα ενός καπιταλισμού που διαιωνίζεται με την ψευδαίσθηση πως και οι έσχατοι έσονται πρώτοι στη βασιλεία των αγορών...

Μήπως αυτό δεν συμβαίνει και στην Ελλάδα; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εφαρμόζοντας μνημόνιο και η προηγούμενη κυβέρνηση αδίκησε ανθρώπους με πραγματικά κι όχι φαντασιακά μεσαία εισοδήματα. Στην αυτοκριτική που κάποτε πρέπει να ξεκινήσει ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αναρωτηθεί γιατί δεν ήταν πολύ πιο πιεστικός απέναντι σε ορισμένες κατηγορίες τού πληθυσμού, κυρίως στους εφοπλιστές, που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν πολύ περισσότερα. Το να ισχυρίζεται, όμως, ο νυν ΥΠΟΙΚ πως οικογενειάρχης με 524 ευρώ μισθό ανήκει στη μεσαία τάξη μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει τα ψίχουλα που θα κερδίσει από τον προϋπολογισμό και το φορολογικό δεν είναι τίποτα άλλο από ένας ακόμα κρίκος στην πολιτική εξαπάτηση που έγινε κυβέρνηση στις 7 Ιουλίου...

Είναι προφανές ότι αυτή η κυβέρνηση παίζει με τις φοβίες, τις προκαταλήψεις και τις οικονομικές αγωνίες των πολλών για να χτίσει ένα αφήγημα πολιτικής της κυριαρχίας πάνω σε σαθρά θεμέλια. Υπό αυτήν την έννοια ακόμα και η περίπτωση των ρουσφετιών στα νοσοκομεία περνά το μήνυμα στην κοινωνία πως αν δηλώσεις υποταγή στη ΝΔ όλο και κάπου θα βολευτείς. Η επιστροφή στην κανονικότητα, άλλωστε, για μια σημαντική μερίδα τού λούμπεν προλεταριάτου και πρεκαριάτου σημαίνει ακριβώς την επιβίωση μέσα από τη φούσκα, τη δικαιολόγηση των αδικαιολόγητων μέσα από τη συνενοχή...

 

Ρουσφέτια η φαμίλια Μητσοτάκη; Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα...

Ένα από τα μυστικά τής επιτυχίας τής οικογένειας Μητσοτάκη είναι- πέρα από τον άγνωστο πώς αποκτήθηκε από πολιτικούς πλούτο της- η ρουσφετολογική σχέση εξάρτησης που έχει δημιουργήσει εδώ και χρόνια με χιλιάδες ψηφοφόρους. Ούτε ο ίδιος ο Κων. Μητσοτάκης θυμόταν, για παράδειγμα, πόσα βαφτιστήρια είχε. Κι όλα αυτά βεβαίως στο όνομα του φιλελευθερισμού και του αντικρατισμού που πάντοτε ήταν οι σημαίες ευκαιρίας μιας διεφθαρμένης φαμίλιας...

Πρέπει, συνεπώς, κάποιος να εθελοτυφλεί για να εκπλήσσεται από τις ρουσφετολογικές επιλογές ακόμα και υπερήλικων κομματόσκυλων για τις θέσεις των διευθυντών νοσοκομείων. Ιδίως όταν έχει προηγηθεί ένας νόμος για το επιτελικό κράτος που αυξάνει τον αριθμό των μετακλητών και μη, μαζί με τους μισθούς τους, ενώ αρκείται σε ένα απλό πτυχίο λυκείου για τους, κατά τα άλλα, άριστους. Η υποκρισία αναδεικνύεται σε νούμερο ένα χαρακτηριστικό αυτής της διακυβέρνησης και στο ζήτημα της αξιοκρατίας...

Τον επόμενο μήνα, εξάλλου, θα ψηφιστεί ένας προϋπολογισμός που βάζει ταφόπλακα στις προσδοκίες τής μεσαίας τάξης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κι αυτό γιατί η συντριπτική πλειονότητα των ελάχιστων έτσι κι αλλιώς φοροελαφρύνσεων αφορά τους έχοντες και κατέχοντες, που δεν επανεπενδύουν στην πραγματική οικονομία, αλλά μετατρέπουν τα κέρδη τους σε εξωχώριες εταιρείες. Κάτι μου λέει, αν συνυπολογίσουμε και το προσφυγικό, πως η φθορά Μητσοτάκη και συνεπακόλουθα οι εκλογές βρίσκονται πολύ πιο κοντά από όσο πιστεύουμε σήμερα και η δεξιά παρένθεση θα γίνεται προϊόντος τού χρόνου πολύ πιο ρεαλιστική προοπτική από ό,τι ήταν η αριστερή το 2015...

Πολάκης, αλλά "λιγάκης" για την Αριστερά...

Πάνω από όλα (και) στην πολιτική σημασία έχει η ουσία. Ο οποιοσδήποτε πολιτικός οφείλει να αποδεικνύει στην πράξη ότι είναι κάθε λέξη από όσα λέει. Δεν αρκεί, ωστόσο, αυτό για να κερδίσει κάποιος την εκτίμησή μου. Χρειάζεται και η αισθητική του να ταυτίζεται με τις ωραίες ιδέες που υποτίθεται πως εκπροσωπεί. Ο Π. Πολάκης βρίσκεται σχεδόν δύο χρόνια στο υπουργείο Υγείας. Έχω κάθε καλή διάθεση να αποδεχθώ ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του έχει κάνει πολλά για να καταπολεμήσει τα "πιράνχας" που διαχρονικά διεκδικούν μερίδιο από μια πίτα που κάποτε ήταν πολύ μεγαλύτερη, αλλά η οποία και τώρα δεν είναι αμελητέα. Προφανώς, επίσης, αναγνωρίζω τις δημοσιονομικές δυσκολίες κι ότι σε αυτό το περιβάλλον είναι κάτι παραπάνω από θετικό το ότι έχουν προσληφθεί γιατροί και νοσηλευτές...

Μόνο που ο Π. Πολάκης στο δημόσιο λόγο του παρουσιάζεται πολύ πιο επιθετικός από όσο δικαιούται βάσει των έργων του. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως οι πεζοδρομιακές του εκφράσεις θα μπορούσαν να γίνουν ανεκτές- που δεν γίνονται όχι από ένα μέσο σεμνότυφο αλλά από ένα μέσο πολιτισμένο άνθρωπο-, αυτό θα ήταν δυνατό να συμβεί μόνο αν είχε κατορθώσει να βελτιωνόταν η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία σε τέτοιο βαθμό που να μην προσβαλλόταν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όσο, όμως, οι ασθενείς και οι συγγενείς τους αντιμετωπίζονται σαν πολίτες τρίτης κατηγορίας καλύτερα ο "πολλά βαρύς" υπουργός να κρατήσει το στιλ του για τους γιδοβοσκούς ψηφοφόρους του στην Κρήτη και μόνο γι' αυτούς...

Αν μη τι άλλο, Αριστερά σημαίνει και ήθος κι αυτό χάνεται όταν ένας υπουργός της συναγωνίζεται σε γραφικότητες καραγκιοζάκους όπως ο αντιπρόεδρος της ΝΔ. Ο Π. Πολάκης είναι πιο έντιμος και λιγότερο τυχοδιώκτης από τον Αδ. Γεωργιάδη. Αυτό, ωστόσο, δεν του δίνει το δικαίωμα να βουλιάζει στη λάσπη μια ολόκληρη ιδεολογία μόνο και μόνο για να αντιπαρατεθεί με έναν ακροδεξιό κλόουν. Οι ιδεολογικές μάχες δεν δίνονται πάντοτε με σμόκιν και κρατώντας στο χέρι ένα κοκτέιλ, αλίμονο όμως αν ο δημόσιος λόγος ενός αυτοαποκαλούμενου Αριστερού στην ουσία περιορίζεται σε ένα διαγωνισμό λαϊκισμού με την αλήθεια σε ρόλο γαρνιτούρας. Οι άνδρες, άλλωστε, δεν φαίνονται από το πόσο λυμένο έχουν το ζωνάρι τους για καυγά ή από το πόσες μπαλωθιές ρίχνουν, αλλά (και) από την ικανότητά τους να διατηρούν την ψυχραιμία τους και στις πιο ακραίες καταστάσεις...

Καλό είναι, επομένως, ο Π. Πολάκης, αν δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος, να βάλει ένα βόδι να του πατά τη γλώσσα προκειμένου να αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι στην αναγέννηση του δημόσιου συστήματος υγείας. Όταν στα δημόσια νοσοκομεία δεν θα λείπει ούτε γάζα, όταν κάθε ασθενής θα έχει κι από ένα προσωπικό γιατρό και νοσηλευτή πάνω από το κεφάλι του κι όταν το φακελάκι θα γινει ιστορικό ανέκδοτο, τότε ας βγει στις τηλεοράσεις κι ας πει και μια κουβέντα παραπάνω. Τότε θα το αξίζει, τώρα όχι...

Υπάρχει ζωή και μετά τους καναλάρχες και τους σχολάρχες...

Αν κάποιος δεν είχε πειστεί ακόμα για την αναγκαιότητα να τεθούν κανόνες στο μιντιακό τοπίο, δεν χρειαζόταν παρά να παρακολουθήσει την κατάθεση του υιού Ψυχάρη στην εξεταστική τής Βουλής για τα θαλασσοδάνεια στα ΜΜΕ. Με περίσσιο θράσος εκστόμισε πως εγγύηση για να λάβει δανεισμό 15.000.000 ευρώ ήταν η υπογραφή του και μόνο και πως αν δεν έπαιρναν τα δάνεια οι καναλάρχες θα πήγαιναν σε φουκαράδες που δεν θα μπορούσαν μετά να τα αποπληρώσουν! Λες και τα αποπλήρωσαν οι καναλάρχες ή λες και δεν μπορούσαν αυτά να κατευθυνθούν σε πιο παραγωγικούς ή καινοτόμους τομείς τής κοινωνίας. Ο κυνισμός, ωστόσο, συνοδεύει τους ξεπεσμένους μιντιάρχες μέχρι το δίκαιο τέλος τους...

Ίδιας κοπής θράσος είναι κι αυτό, ωστόσο, που χαρακτηρίζει και τους σχολάρχες, οι οποίοι είναι τόσο συνηθισμένοι στην ασυδοσία με πολιτική κάλυψη ώστε να θεωρούν μπολσεβικισμό να μπαίνουν κανόνες στις απολύσεις και να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους για τις υπερωρίες τους. Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, λίγο δηλαδή πριν ψηφιστεί το νομοσχέδιο Φίλη με το οποίο μπαίνει τέλος στην αυθαιρεσία, προχώρησαν σε ένα πογκρόμ απολύσεων ακόμα κι εκπαιδευτικών με 30 και βάλε χρόνια προϋπηρεσίας γιατί πίστευαν- λανθασμένα- ότι θα απόφευγαν τη λογοδοσία για την αμετροέπειά τους. Έφτασαν στο σημείο να απολύσουν εργαζόμενο γιατί δεν δέχθηκε να πλύνει την κουρτίνα τής τάξης του στο σπίτι του! Υπό μία έννοια, πάντως, είναι λογικό καναλάρχες και σχολάρχες να συμπεριφέρονται ως κακομαθημένα σκατόπαιδα. Όπως τον μάθεις, συμπεριφέρεται κανείς κι αφού το πολιτικό προσωπικό τής χώρας τούς έκανε τεμενάδες επί δεκαετίες πώς κι εκείνοι να μην αποθρασυνθούν;...

Κατά κάποιο τρόπο, ωστόσο, ο πόλεμος με τους καναλάρχες και τους σχολάρχες είναι εύκολος κι επικοινωνιακά χρήσιμος. Ποιος μέσος Έλληνας θα συνταχθεί πίσω από τους ψυχάρηδες, τους αλαφούζους ή τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων που για εκείνον είναι πλέον άπιαστο όνειρο; Υπάρχουν, όμως, και μάχες που πρέπει να δοθούν και δίχως τα φώτα τής δημοσιότητας. Καλά κάνει, για παράδειγμα, η κυβέρνηση και παρέχει δωρεάν νοσοκομειακή περίθαλψη σε δυόμισι εκατομμύρια ανασφάλιστους, μόνο που απαραίτητη προϋπόθεση είναι αυτή να...παρέχεται. Δεν είναι δυνατό, π.χ., κάποιος ασθενής να μην μπορεί να υποβληθεί στην θεραπεία του γιατί δεν υπάρχουν ή δεν λειτουργούν τα απαραίτητα μηχανήματα ή γιατί παρουσιάζεται έλλειψη φαρμάκων...

Γνωρίζω ότι η ηγεσία τού υπουργείου Υγείας δίνει ένα σκληρό αγώνα χωρίς πολλά χρήματα στο σακούλι της και με παγιωμένα συμφέροντα εταιρειών και γιατρών εναντίον της. Έχει χρέος, ωστόσο, να πράξει περισσότερα, όπως άλλωστε κι άλλοι υπουργοί που ασχολούνται με την καθημερινότητα των πολιτών. Καλώς ή κακώς δεν ζούμε 200 χρόνια για να μπορούμε να περιμένουμε τη μακροπρόθεσμη σωτηρία μας. Ζούμε στο εδώ και τώρα και στο εδώ και τώρα οφείλει να δώσει απαντήσεις η κυβέρνηση, πέρα από τον όποιο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της. Αλλιώς εδώ και τώρα θα πέσει...