Στη μοναρχία υπάρχει κυβερνησιμότητα, δημοκρατία δεν υπάρχει...

Μόλις πριν μία εβδομάδα στη ΝΔ κατηγορούσαν το ΣΥΡΙΖΑ πως δεν σέβεται την ισοδυναμία τής ψήφου ως προς την ψήφο των Πορτοκάλος και της θείας από το Σικάγο. Αυτήν την εβδομάδα, όμως, νομοθέτησε ότι δήμαρχος εκλέγεται κάποιος από τον πρώτο γύρο όχι με το 50% συν ένα, αλλά με το 43% συν ένα και, μάλιστα, θα παίρνει το 60% των εδρών. Με λίγα λόγια, το τζουκ μποξ τής ΝΔ παίζει ό,τι γουστάρει το αφεντικό, ο αυτοκράτωρ Κυριάκος των Μητσοτακηδών...

Η κυβέρνηση πιπιλίζει την καραμέλα τής κυβερνησιμότητας για την τοπική αυτοδιοίκηση, απαξιώνοντας την αντιπροσωπευτικότητα κι εν τέλει την ίδια τη δημοκρατία. Με το σκεπτικό της θα έπρεπε να αυτοκαταργηθεί, να καταργήσει και τη Βουλή και τις αποφάσεις να λαμβάνει ένα μονοπρόσωπο όργανο, ο πρωθυπουργός, άντε με ένα συμβουλευτικό όργανο "αρίστων"... 

Αντί το πολιτικό μας σύστημα να οδεύει σε πιο αντιπροσωπευτικές τής γνήσιας βούλησης του λαού διαδικασίες μάς επιστρέφει σε ολιγαρχικές αν όχι και μοναρχικές παρεκτροπές. Ο δήμαρχος, ο περιφερειάρχης κι ο πρωθυπουργός- αυτή είναι, άλλωστε, και η σημασία τού επιτελικού κράτους και της υπερσυγκέντρωσης εξουσιών στο Μαξίμου- ξέρουν καλύτερα από όλους μας κι οφείλουμε να τους αφήνουμε απερίσπαστους κι ασύδοτους να καθορίζουν τις τύχες μας...

Είναι λογικό το πολιτικό μας σύστημα, που νομοθετεί προς την κατεύθυνση της αέναης αναπαραγωγής του, να απεχθάνεται την ανόθευτη απλή αναλογική. Η πρόσφατη ιστορία τού τόπου, μάλιστα, απόδειξε ότι η αναποτελεσματικότητα των κυβερνήσεων συνεργασίας είναι μύθος. ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ συγκυβέρνησαν ανά διάφορα σχήματα ελέω ανάγκης κι εφάρμοσαν, λίγο έως πολύ, τις προγραμματικές τους συμφωνίες. 

Η κουλτούρα, συνεπώς, συνεργασιών υπάρχει ντε φάκτο και θα ενισχυόταν αν η απλή αναλογική ή, έστω, ένα αναλογικότερο σύστημα από το σημερινό καθίστατο υποχρεωτική μέσω του Συντάγματος. Το μόνο εμπόδιο είναι η μονοκομματική βουλιμία για εξουσία η οποία ενδύεται το χαρακτήρα τής δήθεν κυβερνησιμότητας για να κρύβει, ανάμεσα σε άλλα, και τη λιγούρα της για διαφθορά...

 

Ντε φάκτο μισέλληνες...

Η επίτευξη μεγάλων διακομματικών πλειοψηφιών δεν συνιστά καθημερινότητα στα κοινοβουλευτικά μας ήθη. Κι αυτός ήταν ένας λόγος παραπάνω ώστε η ΝΔ να μην επιχειρήσει να αλλάξει το νόμο για την ψήφο των Ελλήνων τού εξωτερικού, ο οποίος μάλιστα ψηφίστηκε επί των ημερών της. Το ότι το πράττει- με συνοδοιπόρο το πάντα πρόθυμο ΚΙΝΑΛ- αποκαλύπτει μόνο σκοπιμότητα, μικροκομματισμό και ουσιαστικό ανθελληνισμό, θέλοντας να φανεί εκείνη καλή στους απόδημους και η αντιπολίτευση που το καταψηφίζει κακή...

Αποκαλύπτει, όμως, και υποκρισία όταν ισχυρίζεται πως δεν είναι δυνατό να θέτει ο νόμος προσκόμματα στους Έλληνες του εξωτερικού, όπως της παρουσίας κάποια χρόνια στην Ελλάδα και της υποβολής φορολογικής δήλωσης εδώ, δημιουργώντας δύο μέτρα και δύο σταθμά. Αν η κυβέρνηση ήταν τόσο πολύ υπέρ τής ισότητας της ψήφου θα ενίσχυε την απλή αναλογική που νομοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα την καταργούσε για χάρη ενός πλειοψηφικού συστήματος στις βουλευτικές εκλογές. Αυτές τις ημέρες, μάλιστα, συζητείται στη Βουλή νομοσχέδιο που καταργεί την απλή αναλογική και για τις εκλογές τής τοπικής αυτοδιοίκησης, ίσως για να αποδείξει ότι ούτε το κακό τάιμινγκ μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο φαρισαϊσμό της...

Είμαι υπέρ τής άμεσης δημοκρατίας, αλλά αν αρχίζαμε τα δημοψηφίσματα για τα πάντα από αύριο μάλλον θα τραυματιζόταν η ιδέα παρά θα αποδεικνυόταν ορθή. Ομοίως, δεν θα είχα αντίρρηση κάποια στιγμή να μπορούν να ψηφίζουν κι όλοι όσοι επιθυμούν να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια με βάση το χαλαρό δίκαιο του αίματος. 

Αντί, όμως, να βάλουμε το κάρο μπροστά από το άλογο θα ήταν εθνικώς επωφελέστερο να δημιουργήσουμε και να ενισχύσουμε δομές σύνδεσης των απόδημων με τη λιγότερο ή περισσότερο μακρινή πατρίδα: να φτιάξουμε και να ενισχύσουμε ελληνικά σχολεία, κέντρα διδασκαλίας τής ελληνικής γλώσσας, να δώσουμε κίνητρα για ανάσχεση του brain drain κι επιστροφή των μεταναστών μας στην Ελλάδα. 

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για μια κυβέρνηση κι ένα κομματικό σύστημα που βλέπουν την πολιτική με τον οραματισμό ενός Ζήκου, τρεις το λάδι και τρεις το ξύδι για να κυβερνάμε για πάντα ή για να ανακτήσουμε την εξουσία. Κι αυτός ακριβώς είναι ο πυρήνας τού ντε φάκτο μισελληνισμού τους... 

 

 

Τζάμπα κουράζεται ο Βορίδης, ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρνει και μόνος του να μην ξανακυβερνήσει...

Ο Μ. Βορίδης ισχυρίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα πως όταν έλεγε πως πρέπει να γίνουν αλλαγές στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξανακυβερνήσει η Αριστερά δεν εννοούσε τίποτα χουντικό- αλίμονο!-, αλλά να σταματήσει ο εξισωτισμός, η ισοπέδωση δηλαδή προς τα κάτω που υποτίθεται πως είναι η ιδεολογική πατέντα τής Αριστεράς. Ας υποθέσουμε πως ο νέος πρώτος τη τάξει υπουργός με τις γνωστές καταβολές θέλει, π.χ., περισσότερη αξιοκρατία στο Δημόσιο και είναι η Αριστερά αυτή που την εμποδίζει. Αναρωτιέμαι, όμως, θέτοντας ένα επίκαιρο παράδειγμα ενώ θα μπορούσα να θέσω πολλά ακόμα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν που διόρισε διοικητές νοσοκομείων που είναι, ανάμεσα σε άλλα "σχετικά" επαγγέλματα, αλουμινάδες, γυμναστές κι αγρονόμοι;... 

Κι ας υποθέσουμε- που δεν ισχύει βεβαίως- πως προ πανδημίας δεν ήταν τόσο απαραίτητο να είναι επικεφαλής νοσοκομείων άνθρωποι με μια στοιχειώδη συνάφεια με την ιατρική επιστήμη ή τη δημόσια διοίκηση. Γιατί, όμως, ο "λάτρης" τής αξιοκρατίας Κ. Μητσοτάκης δεν τους άλλαξε όταν ενέσκηψε η πανδημία; 

Η απάντηση είναι πολύ απλή: για τη δεξιά ο πόλεμος κατά τού εξισωτισμού είναι στην ουσία πόλεμος κατά τής κοινωνικής δικαιοσύνης, της δίκαιης αναδιανομής τού πλούτου και της παροχής ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου. Τα υπόλοιπα είναι ιδεολογικά προσχήματα γιατί δεν μπορεί να πει φάτσα φόρα στο πόπολο πως δεν εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα, αλλά λίγων κι εκλεκτών...

Την ίδια ώρα, όμως, που η κυβέρνηση συνάπτει ακόμα και συμφωνίες για την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών της, στο ΣΥΡΙΖΑ είναι απασχολημένοι με το να δημιουργούν νέες τάσεις ενόψει του συνεδρίου, αν κι όποτε γίνει. Αλλού βαρούν τα όργανα, δηλαδή, κι αλλού χορεύει η νύφη, και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο... 

Φαίνεται πως αρκετοί στην αξιωματική αντιπολίτευση είτε βολεύονται σε αυτόν το ρόλο είτε έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην θεωρία τού ώριμου φρούτου που θα πέσει από μόνο του. Μόνο που το 2021 πιθανό να είναι εκλογική χρονιά και με την απλή αναλογική δημιουργούνται προϋποθέσεις για τη συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης. Αρκεί οι ανάγκες τής κοινωνίας να είναι κι ανάγκες τής κομματικής νομενκλατούρας, που, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι απασχολημένη με την ομφαλοσκόπηση, λες κι όλος ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει στην πλατεία Κουμουνδούρου ή, έστω, στις τηλεδιασκέψεις των διάφορων απαράτσικ με κρίση ταυτότητας... 

     
 

Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική ολιγαρχία...

Η δημοκρατία- η πραγματική κι όχι η κοινοβουλευτική- είναι το καλύτερο των πολιτευμάτων όχι χάρη στη σοφία των πολλών, αλλά γιατί είναι προτιμότερο τα όποια λάθη να αποτελούν συλλογική ευθύνη και να επιμερίζονται δικαίως παρά να είναι ενός ή, έστω, ορισμένων. Με τη συνδρομή, εξάλλου, των νέων τεχνολογιών η άμεση δημοκρατία καθίσταται ευκολότερη κι αναιρούνται τα επιχειρήματα παλαιότερων δεκαετιών κι αιώνων περί του ανέφικτού της. Η εμμονή, συνεπώς, στο κοινοβουλευτικό σύστημα αποτελεί ωφελιμιστική εμμονή μιας ολιγαρχίας κι όχι το τελειότερο των ανθρώπινων συστημάτων...

Στο όνομα μιας καταπιεσμένης δημοκρατικής έκφρασης η κυβέρνηση αποφάσισε να κηρύσσονται απεργίες με απόφαση του 50% συν ενός του συνόλου των εργαζόμενων σε ένα σωματείο, λες και οι εργαζόμενοι μπορούν να αποφασίζουν δίχως τη δαμόκλειο σπάθη τής απόλυσης πάνω από το κεφάλι τους. Για την ψήφο των Ελλήνων κι "Ελλήνων" του εξωτερικού θέλησε να δώσει ισοτιμία ακόμα και σε εκείνους που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην Ελλάδα. Για την απλή αναλογική, όμως, ήταν κάθετη: η δημοκρατία έχει τα όριά της εκεί που συγκρούεται με τα συμφέροντα μιας ολιγαρχικής ελίτ που αντιλαμβάνεται την εξουσία ως κληρονομικό δικαίωμα...

Ούτε μου προκαλεί εντύπωση η σύνδεση από την ελληνική δεξιά τής απλής αναλογικής με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία ή τον εμφύλιο στη χώρα μας. Η ανάληψη ευθύνης από εκείνους που χρεοκόπησαν την Ελλάδα και ύστερα ζητούσαν τα σπασμένα από το ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν πέτυχε το θαύμα τής διάσωσης δίχως κανέναν άσο στο μανίκι του θα ήταν παράδοξη για όσους διαθέτουν ιδιοκτησιακή αντίληψη για τα δημόσια αξιώματα. Καλό θα ήταν, πάντως, ο υιός Μητσοτάκης να θυμηθεί το λάθος τού πατέρα του να πιστέψει ότι είχε καπαρώσει το Μαξίμου για μια δεκαετία τουλάχιστον, ψηφίζοντας έναν εκλογικό νόμο που στο τέλος κατσίκωσε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία για μια 11ετία...  

Δημοκράτες και Ευρωπαίοι δίχως απλή αναλογική δεν υπάρχουν...

Αν η δημοκρατία μπορούσε να ζητήσει αποζημίωση από όσους την επικαλούνται (και) σε αυτήν τη χώρα δίχως να την αγαπούν, θα ήταν πάμπλουτη. Οι περισσότεροι ομνύουν στο όνομά της, αλλά όταν είναι, για παράδειγμα, να εφαρμόσουν την απλή αναλογική πετούν τη μπάλα στην εξέδρα, επικαλούμενοι την ανάγκη κυβερνησιμότητας. Την ίδια κυβερνησιμότητα από μονοκομματικές κυβερνήσεις, δηλαδή, που χρεοκόπησε την Ελλάδα...

Η μόνη εξαίρεση που θα ήταν δημοκρατική και θα δικαιολογούσε το σχηματισμό μονοκομματικής κυβέρνησης θα ήταν από ένα κόμμα που θα είχε συγκεντρώσει πάνω από το 50% των ψήφων. Ειδάλλως, ο λαός ναι μεν έχει δώσει το πρόκριμα σε ένα κόμμα, αλλά όχι και την εντολή να κυβερνήσει για μια τετραετία με λευκή επιταγή. Αφήστε που, με τελευταίο παράδειγμα την Ισπανία, οι πολυκομματικές κυβερνήσεις είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση στην Ευρώπη την οποία, επίσης υποκριτικά όπως και τη δημοκρατία, συνηθίζουν να επικαλούνται οι "μενουμευρωπαίοι"...

Η μνημονιακή περίοδος απόδειξε ότι όταν υπάρχει ανάγκη βρίσκονται οι τρόποι να συνεργαστούν κόμματα με πραγματικές ή ψευδεπίγραφες ιδεολογικές διαφορές. Η ΝΔ συγκυβέρνησε με το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και το ΛΑΟΣ κι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ.

Γιατί να μην συγκυβερνήσουν και στο μέλλον, εφόσον υπάρχουν οι στοιχειώδεις προγραμματικές συμφωνίες, αν αυτή είναι η βούληση του λαού; Σε πιο ήρεμες, άλλωστε, πολιτικές συνθήκες- εφόσον δεν προκύψει κάποια πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία- θα είναι και πιο εύκολο να απαλλαγούμε από το πρωθυπουργικοκεντρικό μοντέλο που απαξιώνει τους υπόλοιπους θεσμούς και υποθάλπει την προσωπολατρία...

Το ΚΙΝΑΛ είναι προοδευτικό, γι' αυτό θέλει να κυβερνήσει ξανά με τον Αδωνι...

Το ΚΙΝΑΛ υποστηρίζει πως αυτό πρέπει να είναι η προοδευτική επιλογή των πολιτών κι όχι ο ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια ώρα, βεβαίως, δηλώνει πρόθυμο να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ με το ψευδοεπιχείρημα της ακυβερνησίας που ενδεχομένως να φέρει η απλή αναλογική, σύστημα με το οποίο θα διεξαχθούν οι μεθεπόμενες εκλογές. Κατά το σόφισμα της Φ. Γεννηματά για να δικαιολογήσει τον καταπιεσμένο κυβερνητισμό της είναι προτιμότερο να συνταχθεί με μία νεοφιλελεύθερη κι ακροδεξιά κυβέρνηση από το να υπάρξει η δυνατότητα σχηματισμού διευρυμένης προοδευτικής κυβέρνησης χάρη στην απλή αναλογική...

Η Φώφη έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως είναι τα λάθη Τσίπρα που φέρνουν τη δεξιά προ των πυλών τής εξουσίας. Αν η ΝΔ κερδίσει τις εκλογές, αυτό δεν θα οφείλεται στο ρεύμα τού κρυπτόμενου Μητσοτάκη, αλλά στην απογοήτευση για τον πρωθυπουργό. Στην περίπτωση, όμως, που η δεξιά δεν έχει αυτοδυναμία και της προσφέρει δεκανίκι το ΚΙΝΑΛ, τότε θα είναι η ίδια η Φώφη πολύ περισσότερο υπεύθυνη για την παλινόρθωση των μνημονιακών πολιτικών, αφού θα είναι η δική της ψήφος εμπιστοσύνης που θα καταστήσει πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη...

Το ΚΙΝΑΛ δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης παρά μόνο για να καταλαμβάνουν δημόσια οφίτσια ορισμένα στελέχη του. Αν, μάλιστα, δεν υπήρχε η συναισθηματική ψήφος των πιο ηλικιωμένων συμπολιτών μας, που ταυτίζουν ακόμα το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρ. Παπανδρέου, η Χαριλάου Τρικούπη θα ανήκε πιθανότατα στην εξωκοινοβουλευτική κεντροαριστερά- κεντροδεξιά. Όπως κι αν έχει, πάντως, μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα παίζει μόνος του μπάλα στον προοδευτικό πόλο, ακόμα κι αν υποθέσουμε- που είναι μια υπόθεση που βασίζεται στις φαντασιώσεις τής Φ. Γεννηματά κι όχι στην πραγματικότητα- πως το ΚΙΝΑΛ βγει ελαφρώς κερδισμένο σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές. Κανένα δεκανίκι, άλλωστε, δεν μακροημέρευσε...

Πάει χάθηκε το τρένο Αλέξη, χάθηκες κι εσύ;...

Ουδείς δικαιούται να μιλά για επιτυχία όταν (ξε)πουλιούνται οι εθνικοί σιδηρόδρομοι στο ένα τρίτο της μεταγραφής ενός παγκόσμιας κλάσης ποδοσφαιριστή. Γι' αυτό και πράττει ορθώς, αφού αποφεύγει τον αυτοεξευτελισμό, ο Αλέξης Τσίπρας να μιλά για όλα τα άλλα που δεν πολυαφορούν τους πολίτες- όπως για τις τηλεοπτικές άδειες, την απλή αναλογική ή για το αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται ή όχι απευθείας από το λαό-, αλλά να μην λέει κουβέντα για την εκποίηση σε εξευτελιστική τιμή τής ΤΡΑΙΝΟΣΕ...

Βερεσέ, εξάλλου, ακούω επιχειρήματα για τα ταμειακά αποθέματα μόλις 25.000.000 ευρώ της εταιρείας ή για τα πρόστιμα στην ΕΕ που θα ακυρωθούν αν την ξεπουλήσουμε. Μην σώσουμε και τα πληρώσουμε αν είναι να πουλήσουμε και τον Παρθενώνα σε τιμή κόστους. Αλίμονο, εξάλλου, αν μια κυβέρνηση ισχυριζόταν πως δεν μπορεί να κάνει βιώσιμη και κερδοφόρα μια μονοπωλιακή επιχείρηση, την ώρα μάλιστα που λέει πως θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε πύλη εισόδου για τα κινεζικά προϊόντα, τα οποία κάπως πρέπει να μεταφέρονται στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό θα ήταν ομολογία ανικανότητας...

Ναι, είναι προτιμότερο να βρούμε 45.000.000 ευρώ από μια αποκρατικοποίηση παρά από κάποια νέα μείωση μισθών και συντάξεων ή από την αύξηση κάποιου φόρου. Ούτε είμαι δογματικά αντίθετος σε κάθε ιδιωτικοποίηση. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό υπάρχουν παραδείγματα αποκρατικοποιήσεων που πέτυχαν, αλλά κι άλλων που απέτυχαν. Στην περίπτωση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ το βασικό μου ερώτημα είναι γιατί βιαστήκαμε να την πουλήσουμε όταν σε σχετικώς σύντομο χρονικό διάστημα θα μπορούσαμε να επιτύχουμε πολύ καλύτερη τιμή. Γιατί αυτή η σπουδή κάποιων στην κυβέρνηση και στο ΤΑΙΠΕΔ να αποδείξουν στους θεσμούς πως εφαρμόζουν τα μνημόνια καλύτερα από τους προηγούμενους αντί να στύβουν το κεφάλι τους για να κατεβάσουν ιδέες για την ανακούφιση, για παράδειγμα, των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων;...

Ο πρωθυπουργός στο ΣΚΑΙ δήλωσε πως ναι μεν είναι πλέον περισσότερο ρεαλιστής, αλλά δεν έχασε τον ιδεαλισμό του. Οφείλει, ωστόσο, να το αποδεικνύει και στην πράξη. Είναι αλήθεια ότι η απλή αναλογική και η μεγαλύτερη συμμετοχή τού λαού στη λήψη αποφάσεων, την οποία προωθεί ο Αλέξης Τσίπρας μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης, αποτελούν κομβικές διαχρονικές επιλογές τής Αριστεράς. Σημαντικότερος, ωστόσο, διαφοροποιητικός παράγοντας για την πολιτική της αυτονομία αποτελεί η προτεραιότητα στην κοινωνική δικαιοσύνη έναντι, για παράδειγμα, των αποκρατικοποιήσεων, η ταξική επιλογή της να προκρίνει τα συμφέροντα των μικρομεσαίων έναντι των αντίστοιχων της ελίτ. Κι αυτά αποτυπώνονται κατά βάση στην οικονομική πολιτική...

Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι αν πέρυσι δεν υπογράφαμε το τρίτο μνημόνιο η ΤΡΑΙΝΟΣΕ δεν θα άξιζε σήμερα ούτε 45 δραχμές. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές τού Σεπτεμβρίου (γιατί αυτό είναι το μέτρο σύγκρισης κι όχι οι εκλογές του Ιανουαρίου) είχε δεσμευτεί για περισσότερα πράγματα και στον οικονομικό τομέα, στην καθημερινότητα των πολιτών και στην επιστροφή στην ανάπτυξη, από την απλή υλοποίηση των μνημονίων. Καλά είναι τα επιδόματα αλληλεγγύης, αλλά προφανώς δεν αρκούν, πόσω μάλλον όταν αφορούν περιορισμένο αριθμό πολιτών...

Χρειάζονται πολύ περισσότερα κι αν ο Αλέξης Τσίπρας εκτιμά πως είναι αδύνατο να τα κάνει μέσα από τη μνημονιακή φυλακή είναι προτιμότερο να παραιτηθεί τώρα από το να γελοιοποιεί τον εαυτό του και την Αριστερά εφαρμόζοντας σχεδόν αποκλειστικώς νεοφιλελεύθερα μέτρα. Αν, πάλι, θεωρεί πως μπορεί μέχρι το τέλος τής τετραετίας να αφήσει έντονο αριστερό αποτύπωμα και στην οικονομία, τώρα είναι η ώρα για πρωτοβουλίες. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουμε άλλη κυβέρνηση πολύ νωρίτερα από το φθινόπωρο του 2019...