Το χάος σήμερα κερδίζει τον Μητσοτάκη αλλά όχι τη ΝΔ...

Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιο θα είναι πρώτο κόμμα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές αν αυτές γίνουν την άνοιξη του 2027. Δεν γνωρίζουμε καν ποια κόμματα ή συνασπισμοί κομμάτων θα κατέλθουν και υπό ποιες ηγεσίες... 

Αν, όμως, στήνονταν κάλπες σε ένα μήνα, πολύ δύσκολα δεν θα ήταν πρώτη η ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη. Κι αυτή, νομίζω, είναι μια εκτίμηση που όσο κι αν πικραίνει τους προοδευτικούς πολίτες δεν είμαι ο μόνος που την κάνει. 

Το να συζητάμε, συνεπώς, τώρα για αμιγώς κεντροαριστερή κυβέρνηση είναι περισσότερο wishful thinking παρά κοντινή πραγματικότητα. Αφήστε που μια τέτοια συζήτηση αφορά και κόμματα- νυν και μελλοντικά- και ηγεσίες- νυν και μελλοντικές- που έχουν αποδεδειγμένα απομακρυνθεί με τις πρακτικές τους από τη δημοκρατία και την πρόοδο...

Κι έρχομαι στο κρίσιμο ερώτημα: το ότι με τα σημερινά τουλάχιστον δεδομένα κυβέρνηση δεν συγκροτείται χωρίς τη ΝΔ υποχρεώνει τα προοδευτικά κόμματα να συγκυβερνήσουν μαζί της; Όχι, έτσι κι αλλιώς ακόμα και τα υγιή στοιχεία στο κυβερνών κόμμα είτε σιωπούν είτε είναι παραγκωνισμένα είτε εκφράζουν μια ιδεολογία που δεν έχει στο επίκεντρό της τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας. 

Από την άλλη, όμως, είναι φανερό ότι τα προοδευτικά κόμματα χρειάζονται τους ψηφοφόρους τής ΝΔ, όπως κι αν αυτοπροσδιορίζονται εκείνοι ιδεολογικά. Αδυνατώ, άλλωστε, να κατανοήσω πώς τα προοδευτικά κόμματα που συγκυβέρνησαν με την ακροδεξιά τού ΛΑΟΣ και των ΑΝΕΛΛ και προοδευτικοί ηγέτες που δήλωναν το 2023 πως είναι καλοδεχούμενες οι ψήφοι τής Χρυσής Αυγής και το 2025 ζητούν συγγνώμες από την "αγία οικογένεια" θα αποκήρυσσαν σήμερα με αξιοπιστία οποιαδήποτε σύμπραξη με τη ΝΔ...

Όταν ακόμα και στις "made in Maximou" δημοσκοπήσεις το χάος κερδίζει τον Μητσοτάκη είναι λογικό η αντιπολίτευση΄- τουλάχιστον το κομμάτι της που μπορεί ακόμα να σκέφτεται πολιτικά- να επιθυμεί να εκφράσει το χάος. Και για να το εκφράσει δεν μπορεί να αποκλείει και τις δυνάμεις εντός τής ΝΔ που ολοένα και περισσότερο στήνουν αναχώματα στο μητσοτακισμό. 

Φυσικά πρέπει να υπάρχουν και "κόκκινες γραμμές", διαφορετικά θα ήταν προτεραιότητα η πτώση Μητσοτάκη ώστε όλοι μετά να ψηφίσουμε ΝΔ. Αν, όμως, δεν θέλουμε κάτι τέτοιο τότε η προοδευτική αντιπολίτευση οφείλει να κινηθεί ακόμα και με κυνισμό γιατί όταν βρίσκεσαι 20 πόντους πίσω σε ένα μπασκετικό ματς οι ανορθόδοξες άμυνες κι επιθέσεις ίσως και να αποδειχθούν αποτελεσματικότερες για να το γυρίσουν...   

 

    

Τσίπρας και μόνος του παρά με εκβιαζόμενους και νάρκισσους...

Το ΠΑΣΟΚ θέλει σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση χωρίς να αποκλείει τη ΝΔ που ξεκίνησε ακόμα και την ιδιωτικοποίηση του νερού. Το ΠΑΣΟΚ, επίσης, είναι εξοργισμένο που ο Ν. Παππάς- έφερε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στο δημόσιο ταμείο- κι ο Π. Πολάκης- είναι τοξικός ο λόγος του- θα είναι στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν έχει πρόβλημα να συνεργαστεί με αυτόν που παρακολουθούσε τον αρχηγό του εφόσον έρθουν σε προγραμματική συμφωνία. Το ΠΑΣΟΚ, επίσης, που συγκυβέρνησε με το ΛΑΟΣ μολονότι έβγαιναν και χωρίς αυτό τα κουκιά παραμένει σοκαρισμένο που ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργάστηκε με τους ΑΝΕΛ γιατί αλλιώς δεν έβγαιναν τα κουκιά...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα επιμένω ότι η καλύτερη λύση για τη χώρα είναι μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μετά τις δεύτερες εκλογές. Ούτε η συγκυβέρνηση με τον τρικυμία εν κρανίω Ανδρουλάκη ούτε με τον αρχηγό των αριστεριστών Βαρουφάκη προκειμένου στο τέλος τής τετραετίας, και χωρίς μνημόνιο πάνω από το κεφάλι του, ο Αλέξης Τσίπρας να κριθεί από τον ελληνικό λαό, αλλά κι από τον ιστορικό τού μέλλοντος με βάση το πρόγραμμά του κι όχι τους επώδυνους συμβιβασμούς του. Σε διαφορετική περίπτωση θα είναι περισσότερο ή λιγότερο όμηρος ανθρώπων με σκελετούς στη ντουλάπα τους ή νάρκισσων χωρίς ρεαλιστικό σχέδιο για τη χώρα...

Μπορεί να σημείωσα πως η καλύτερη λύση τη δεδομένη χρονική περίοδο είναι ο αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ, είμαι όμως υπέρ και της συνταγματικής κατοχύρωσης ενός και μόνου εκλογικού συστήματος, κατά προτίμηση αναλογικού. Αυτό θα κάνει σίγουρα πιο βαρετό και προβλέψιμο το πολιτικό παιχνίδι, αλλά θα απαλλαγούμε επίσης από τους βυζαντινισμούς και τις κινήσεις κάτω από το τραπέζι που ξεδιπλώνονται κι αυτές τις ημέρες. Καλύτερα, συνεπώς, ένα κομματικό σύστημα που δεν θα συγκινεί τους πολιτικούς ρεπόρτερ από ένα πολιτικό παιχνίδι βυθισμένο στη βρομιά...

  

 

Υπόψη Αδωνι, ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε και τη χούντα ή επανάσταση αν προτιμάς...

Για να αποδείξει κάποιος ότι ο Αδ. Γεωργιάδης είναι κατ' επάγγελμα ψεύτης κι απατεώνας δεν χρειάζεται να προσκομίσει μάρτυρες και ντοκουμέντα. Αρκεί να παραθέσει τι έλεγε για μια σειρά ζητημάτων ο ίδιος ο υπουργός Αναπτύξεως πριν και μετά... 

Ούτε απαιτείται να ανατρέξει στο μακρινό παρελθόν- τι υποστήριζε, για παράδειγμα, για τον Κ. Μητσοτάκη όταν ήταν βουλευτής τού ΛΑΟΣ. Κάθε εβδομάδα αναιρεί με περισσή ευκολία αυτά που διατεινόταν την προηγούμενη. Είναι θέμα ψυχολογίας (του), που θα έλεγε κι ο ίδιος...

Ο Ντ. Τραμπ δεν είναι πρόεδρος των ΗΠΑ εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο, αλλά στη ΝΔ- ιδίως στην ουκ αμελητέα ακροδεξιά της πτέρυγα- δεν έχουν πάψει να τον αγαπάνε και να τον αντιγράφουν. Ιδίως ο Αδ. Γεωργιάδης θα μπορούσε να ζητήσει από τον Τραμπ να τον υιοθετήσει. Δεν είναι, εξάλλου, λίγο να μπορείς να εκστομίζεις τη μία μαλακία μετά την άλλη, αλλά να ψηφίζεσαι πρώτος σε σταυρούς σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Ό,τι, βεβαίως, κι αν σημαίνει αυτό και για την ποιότητα του εκλογικού σώματος...

Η ΝΔ θα χτίσει την προεκλογική της εκστρατεία πάνω σε δύο άξονες. Ο πρώτος σχετίζεται με την επιχείρηση νεκρανάστασης του αντί- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου, εγχείρημα πολύ δύσκολο γιατί απλούστατα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιπολίτευση και δεν κυβερνά, όπως συνέβαινε το 2019. Ο δεύτερος άξονας έχει να κάνει με τον τραμπισμό, με τη χρησιμοποίηση δηλαδή ακόμα και των πιο ξεδιάντροπων ψεμάτων, όπως είχε κάνει ο Κ. Μητσοτάκης κατηγορώντας το ΣΥΡΙΖΑ πως αυτός μας έβαλε στα μνημόνια... 

Όταν, όμως, δεν προτάσσεις το έργο σου, αλλά καταφεύγεις στην αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση και στο ψέμα τότε δεν σε σώζει καμία αλλαγή τού εκλογικού νόμου. Εκτός αν προβλέψουν σε αυτόν το δεύτερο κόμμα να λαμβάνει περισσότερες έδρες από το πρώτο...

 

Είναι το διεθνές δίκαιο ηλίθιε...

Τα έχει μπερδεμένα λίγο στο κεφάλι της η νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά που μας κυβερνά. Η υποδοχή προσφύγων, αλλά και μεταναστών δεν είναι μια ιδεοληψία των Αριστερών, που δεν πιστεύουν σε πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια. Αποτελεί υποχρέωση της χώρας με βάση το διεθνές δίκαιο, το ίδιο διεθνές δίκαιο, υπενθυμίζω, που έχουμε κάνει σημαία μας για τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Κι ακόμα περισσότερο, η διάσωση, πολλώ δε μάλλον η μη θέση σε κίνδυνο ζωής ανθρώπου που περνά έστω παρατύπως τα σύνορα σε θάλασσα ή στεριά συνιστά αυτονόητη προϋπόθεση αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι...

Μόλις πριν ένα μήνα επίσημη κυβερνητική πολιτική ήταν οι εκκενώσεις κατοικιών προκειμένου να μην υπάρξουν θύματα από τις φωτιές. Σήμερα, οι ίδιοι υπουργοί μάς λένε πως αυτοί που εγκαταλείπουν το Αφγανιστάν των ταλιμπάν πρέπει είτε να μείνουν εκεί είτε να πάνε στην Τουρκία τού Ερντογάν, την οποία θεωρούν τρίτη ασφαλή χώρα. Παραλλήλως, προστατεύουν τις ακροδεξιές μαζώξεις σε βάρος μιας κούκλας (!), της Αμάλ, την ίδια ώρα που θρηνούν υποκριτικά για τις Αφγανές...

Κορωνίδα τής θώπευσης των πιο χυδαίων αντανακλαστικών τής κοινωνίας είναι το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε την Παρασκευή και το οποίο φέρνει νέα τεχνητά- νομικά και οικονομικά- προσκόμματα για την αποδοχή αιτήματος παροχής ασύλου. Στην κυβέρνηση δεν είναι τόσο ανόητοι ώστε να πιστεύουν ότι αυτοί που κινδυνεύουν από το γιαταγάνι των ταλιμπάν θα διστάσουν να πάρουν το δρόμο τής προσφυγιάς γιατί στην Ελλάδα δεν θα έχουν πρόσβαση στον ΕΦΚΑ. 

Το κάνουν μόνο και μόνο για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις απέναντι σε ένα ακροατήριο που τους πίστεψε για τη Συμφωνία των Πρεσπών κι ετοιμάζεται να τους κατακεραυνώσει για οποιαδήποτε συμφωνία με την Τουρκία. Και στην εξωτερική πολιτική πολιτεύονται με όρους επικοινωνίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την προάσπιση των πραγματικών εθνικών συμφερόντων, που δεν ταυτίζεται με τις ιδεοληψίες των σταγονιδίων τού ΛΑΟΣ που μας κυβερνούν... 

  

 

Δημοκράτες και Ευρωπαίοι δίχως απλή αναλογική δεν υπάρχουν...

Αν η δημοκρατία μπορούσε να ζητήσει αποζημίωση από όσους την επικαλούνται (και) σε αυτήν τη χώρα δίχως να την αγαπούν, θα ήταν πάμπλουτη. Οι περισσότεροι ομνύουν στο όνομά της, αλλά όταν είναι, για παράδειγμα, να εφαρμόσουν την απλή αναλογική πετούν τη μπάλα στην εξέδρα, επικαλούμενοι την ανάγκη κυβερνησιμότητας. Την ίδια κυβερνησιμότητα από μονοκομματικές κυβερνήσεις, δηλαδή, που χρεοκόπησε την Ελλάδα...

Η μόνη εξαίρεση που θα ήταν δημοκρατική και θα δικαιολογούσε το σχηματισμό μονοκομματικής κυβέρνησης θα ήταν από ένα κόμμα που θα είχε συγκεντρώσει πάνω από το 50% των ψήφων. Ειδάλλως, ο λαός ναι μεν έχει δώσει το πρόκριμα σε ένα κόμμα, αλλά όχι και την εντολή να κυβερνήσει για μια τετραετία με λευκή επιταγή. Αφήστε που, με τελευταίο παράδειγμα την Ισπανία, οι πολυκομματικές κυβερνήσεις είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση στην Ευρώπη την οποία, επίσης υποκριτικά όπως και τη δημοκρατία, συνηθίζουν να επικαλούνται οι "μενουμευρωπαίοι"...

Η μνημονιακή περίοδος απόδειξε ότι όταν υπάρχει ανάγκη βρίσκονται οι τρόποι να συνεργαστούν κόμματα με πραγματικές ή ψευδεπίγραφες ιδεολογικές διαφορές. Η ΝΔ συγκυβέρνησε με το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και το ΛΑΟΣ κι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ.

Γιατί να μην συγκυβερνήσουν και στο μέλλον, εφόσον υπάρχουν οι στοιχειώδεις προγραμματικές συμφωνίες, αν αυτή είναι η βούληση του λαού; Σε πιο ήρεμες, άλλωστε, πολιτικές συνθήκες- εφόσον δεν προκύψει κάποια πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία- θα είναι και πιο εύκολο να απαλλαγούμε από το πρωθυπουργικοκεντρικό μοντέλο που απαξιώνει τους υπόλοιπους θεσμούς και υποθάλπει την προσωπολατρία...

Ο Σπαντιδάκης δεν ήταν Λαμπράκης αλλά τον θυμάται ο Μητσοτάκης...

Ήταν πολιτικό ατόπημα του Αλ. Τσίπρα να επιλέξει έναν εν ενεργεία αξιωματικό για την θέση τού υπουργού Άμυνας. Ακόμα κι αν ο Βαγγέλης Αποστολάκης είναι ένας δημοκράτης γαλονάς- κανείς δεν το αμφισβητεί-, ακόμα κι αν είναι ο καλύτερος στρατηγός τού τόπου, ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να επιλέξει τον δεύτερο καλύτερο για το αξίωμα του υπουργού Άμυνας σε μια χώρα τής οποίας οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν ιδιαιτέρως "δραστήριες" τον τελευταίο αιώνα. Αλίμονο, άλλωστε, αν η επιθυμία τής κυβέρνησης να δηλώσει πως θα υπερασπιστεί με όλα τα μέσα στη διάθεσή της την εθνική της κυριαρχία μπορεί να προσωποποιηθεί σε ένα και μόνο άτομο και σε κανένα άλλο...

Από την άλλη, ωστόσο, η ΝΔ ασκείται σε μια αντιπολίτευση του συμβολισμού κι όχι της ουσίας, με τον αρχηγό της να θυμάται τον χουντικό Σπαντιδάκη αλλά να ξεχνά τον Λαμπράκη γιατί όταν δολοφονήθηκε ήταν αγέννητος. Στην περίπτωση Αποστολάκη η ουσία είναι πως πρόκειται για έναν ικανό αξιωματικό, όπως λένε όσοι τον γνωρίζουν, από το κεφάλι τού οποίου δεν έχει περάσει ούτε ως σκέψη να οργανώσει πραξικόπημα. Στην περίπτωση της Συμφωνίας των Πρεσπών η αναγνώριση γλώσσας κι εθνότητας αποτελεί απλώς αστεία δικαιολογία για να μην την αποδεχθεί ένα κόμμα το οποίο ακόμα δηλώνει θετικό στη σύνθετη ονομασία. Η μακεδονική γλώσσα αναγνωρίστηκε το 1977 επί κυβέρνησης Κ. Καραμανλή και στη Συμφωνία αναφέρεται ότι ανήκει στις νότιες σλαβικές...

Όσο για την εθνότητα, πέρασαν τροπολογίες στη Βουλή της ΠΓΔΜ που τη διαχωρίζουν σαφέστατα από την ιθαγένεια, για όσους είχαν τυχόν αμφιβολίες. Όπως κι αν έχει, καμία διεθνής συμφωνία δεν μπορεί να αναγκάσει τον οποιονδήποτε να αυτοπαρουσιάζεται ως βορειομακεδόνας ή σκοπιανός αν δεν το θέλει...

Θα συμφωνήσω, πάντως, σε κάτι με τον πρόεδρο της ΝΔ, στο ότι πρέπει δηλαδή να οδηγηθούμε το συντομότερο δυνατό σε εθνικές εκλογές. Όχι, όμως, γιατί αυτή η κυβέρνηση είναι κουρελού, όπως ισχυρίζεται- τι ήταν, δηλαδή, αυτή με πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη, την οποία στήριζαν οι "προαιώνιοι εχθροί" ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και το ακροδεξιό ΛΑΟΣ;-, αλλά γιατί δεν πρέπει να χάσουμε άλλο χρόνο με τους κομματικούς θεατρινισμούς όταν πρέπει να διαμορφώσουμε ένα σχέδιο για τη μεταμνημονιακή Ελλάδα, με τη συνεισφορά όλων των κομμάτων τού αποκαλούμενου δημοκρατικού τόξου. Το συντομότερο δυνατό, πάντως, οφείλει να έχει προηγηθεί τουλάχιστον από την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της Συνταγματικής Αναθεώρησης, στην οποία πέρα από την αλλαγή τού άρθρου περί ευθύνης υπουργών να περιλαμβάνεται η υποχρεωτικότητα της συμπλήρωσης της τετραετίας για τη διενέργεια εκλογών ώστε να αποφεύγουμε τη σπέκουλα που ξεκινά από την επαύριο μιας εκλογικής αναμέτρησης για το πότε θα γίνει η επόμενη...


 

  

Καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται, αρκεί να είναι ακροαριστερή...

Έχουν δίκιο όταν λένε πως ο Αδ. Γεωργιάδης είναι δουλευταράς. Απαιτεί πράγματι πολύ μεγάλη προσπάθεια να προσποιείσαι σε καθημερινή βάση πως δεν είναι ο ακροδεξιός, εθνικιστής, μισαλλόδοξος πολιτικός, ιδιότητες με τις οποίες συστήθηκε στο πανελλήνιο την εποχή τού ΛΑΟΣ. Όχι, βεβαίως, ότι σήμερα μπορεί να χαρακτηριστεί μετριοπαθής, αλλά τόσο ο ίδιος όσο κι ο έτερος καππαδόκης του νεοφασισμού Μ. Βορίδης πλασάρονται με μια πιο φιλελεύθερη ενδυμασία χάρη και στη ρητορική τους, η οποία συναρπάζει καταπιεσμένες νοικοκυρές, λούμπεν προλετάριους και ξελιγωμένους νεοφιλελέδες...

Σε αντίθεση, πάντως, με τον Μ. Βορίδη, ο οποίος έχει διαλέξει για τον εαυτό του μια πιο θεσμική παρουσία, ο λαλίστατος Αδωνις έχει χτίσει το δικό του μύθο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου αρκεί το παραμικρό λαθάκι- όπως με το μαχαίρι και τη βασιλόπιτα- για να γίνεις αντικείμενο διακωμώδησης τουλάχιστον για μια ημέρα. Είναι αναπόφευκτο, επομένως, να αποκαλύπτει τη ρατσιστική, αντιαριστερή, νεοφιλελεύθερη φύση του χάρη στον αυθορμητισμό τής ταύτισης με αντιλήψεις και δοξασίες, όπως του περιώνυμου ραβίνου, οι οποίες είναι ταυτοχρόνως αναχρονιστικές κι επικίνδυνες για την κοινωνική ειρήνη...

Πολλές φορές, μάλιστα, ο Αδ. Γεωργιάδης παρουσιάζεται ως σφοδρός πολέμιος της βίας και της τρομοκρατίας. Υπό μία αδήλωτη προϋπόθεση, από ό,τι φαίνεται κι από τη στήριξή του στις σφαίρες τού ραβίνου: οι έκνομες ενέργειες να προέρχονται από την άκρα αριστερά...

Για την ακροδεξιά βία δείχνει ανοχή, για να μην γράψω πως την προωθεί κιόλας. Κι αυτό ακριβώς είναι το μέτρο τής υποκρισίας όσων καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται, αν και με αυτό εννοούν τους "αναρχοάπλυτους", αλλά όχι και τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα, τους οποίους αντιμετωπίζουν περισσότερο ως συνοδοιπόρους. Αυτό, άλλωστε, συνιστά σήμερα η ακροδεξιά στη νεοφιλελεύθερη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη...



  

Τρελός και παλαβός, αλλά τον Άδωνι φοβάται ο Τσίπρας...

Οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του ιστότοπου γνωρίζετε ότι δεν τρέφω καμία συμπάθεια για τον Αδ. Γεωργιάδη. Κι αυτό όχι μόνο για τις ακραίες αντιλήψεις του είτε στο οικονομικό είτε στο κοινωνικό πεδίο ή για το ύφος χιλίων καρδιναλίων ενός ημίτρελου, αλλά κυρίως γιατί δεν διαθέτει ούτε καν το θάρρος να υπερασπίζεται τις ιδεοληψίες του. Απλώς τις "μακιγιάρει" για να μην φαίνεται κάτω από το δήθεν κεντρώο, φιλελεύθερο προσωπείο του ότι στην πραγματικότητα η κοσμοθεωρία του δεν έχει αλλάξει καθόλου από τότε που του έκανε αφιερώσεις ο δικτάτορας Παττακός κι αποτελούσε ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του ακροδεξιού ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη...

Στην προσπάθειά του, ωστόσο, να γίνει όσο πιο δημοφιλής γίνεται σε όλο και περισσότερους κατανοεί ότι ο μισαλλόδοξος εθνικισμός του χρειάζεται ένα σουλούπωμα για να είναι ευπώλητος σαν τα βιβλία του. Όπως θα τραγουδούσε, όμως, κι ο Φρανκ Σινάτρα, "τι είναι ένας άνδρας αν δεν λέει αυτά που πραγματικά πιστεύει";...

Δεν είναι τυχαίο, ωστόσο, πως τα φίλα προσκείμενα στην κυβέρνηση ΜΜΕ έχουν στοχοποιήσει εδώ και καιρό τον Αδωνι, ο οποίος βεβαίως είναι από μόνος του μια καρικατούρα αλλά δεν είναι αυτή η βασική αιτία. Αν η ΝΔ έχει κάποιες ελπίδες να κερδίσει τις επόμενες εκλογές αυτές τις οφείλει πρωτίστως στον γραφικό αντιπρόεδρό της, ο οποίος είναι περισσότερο έξυπνος μέσα στην ηλιθιότητά του από όσο πιστεύουν αρκετοί...

Όπως, άλλωστε, μπορεί να ισχυριστεί κι ο Αλ. Τσίπρας, θέλει ταλέντο να χρησιμοποιείς στον πολιτικό σου λόγο επιχειρήματα που μέχρι πρότινος απέρριπτες και να το παρουσιάζεις σαν να μην έχεις μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από τις αξίες σου. Αφήστε που στο εθισμένο στα τηλεοπτικά σκουπίδια λούμπεν προλεταριάτο αυτό το είδος λαϊκισμού που θεριεύει παρασιτώντας πάνω σε αληθινά περιστατικά είναι αρκετά δημοφιλές. Πολύ πιο δημοφιλές, πάντως, από τον άχαρο Κ. Μητσοτάκη με τις πολλές αμαρτίες στο βιογραφικό του...

Μπορεί, όμως, μόνος του ο Αδ. Γεωργιάδης να νικήσει τον Αλ. Τσίπρα; Δεν θα το μπορούσε ακόμα κι αν ήταν ο Μάικλ Τζόρνταν της πολιτικής. Ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση κι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ηττηθούν, αν ηττηθούν, από την πραγματικότητα κι όχι από την αστεία αντιπολίτευση...

Αν η χώρα σε ένα χρόνο από τώρα δεν έχει καταφέρει να σταθεί μόνη της στα πόδια της το μόνο ανοιχτό ερώτημα για τις επόμενες εκλογές θα είναι το εύρος της επικράτησης της ΝΔ και των κεντροαριστερών εξαπτέρυγών της. Αν πάλι ο Αλ. Τσίπρας αποδειχθεί επτάψυχος, βλέπω τον Άδωνι να επιστρέφει μόνιμα στις τηλεπωλήσεις για να βγάζει το μεροκάματο όπως ξέρει καλύτερα, ουρλιάζοντας ανοησίες...

 

Παναγιά μου, τί φαρισαίος...

Μακάρι ο Γ. Καρατζαφίρερ να αποδειχθεί αθώος για τις μίζες των εξοπλιστικών. Τίποτα, όμως, από όσα έχουν βγει στο φως τής δημοσιότητας και μένει να βγουν δεν προδικάζει πως ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ δεν είναι ένοχος. Ακόμα και η χθεσινή "απολογία" του μέσα από τον τηλεοπτική του εκπομπή μού θύμισε Τσοχατζόπουλο την εποχή που μιλούσε κι εκείνος για σκοτεινά συμφέροντα που τον πολεμούν αντί να κομίσει αδιάσειστες αποδείξεις για την αθωότητά του. Κι αυτός, όπως ο Γ. Καρατζαφίρερ, μιλούσε για σκευωρία σε βάρος του η οποία θα κατάπιπτε την κατάλληλη στιγμή. Δεν κατάπεσε, όμως, ποτέ γιατί τα εκατομμύρια ήταν πολλά, πάρα πολλά για να μπορούν να κρύβονται για πάντα. Οπως κι ο φαρισαϊσμός, άλλωστε, αυτών που με το ένα χέρι κάνουν το σταυρό τους και σηκώνουν ψηλά τα λάβαρα του εθνικισμού και με το άλλο τσεπώνουν το ένα ευρώ πίσω από το άλλο κάτω από το τραπέζι...

Ο ΛΑΟΣ δεν είναι τίποτα άλλο από μια κεκαλυμμένη Χρυσή Αυγή. Δεν ξεχνώ, εξάλλου, το κάλεσμα που έκαναν ο πρόεδρός του και "στελεχάρες" του, όπως ο Αδ. Γεωργιάδης, στους "αδερφούς" χιμπαντζήδες με τα μαύρα για συμπόρευση. Κι επειδή η ζωή έχει καλύτερη αίσθηση της ειρωνείας από όλους μας ετοιμάζεται να κάνει τη χάρη στον Γ. Καρατζαφίρερ και να τον σμίξει επιτέλους με τον Ν. Μιχαλολιάκο, τον Ηλ. Κασιδιάρη και τα υπόλοιπα "καλόπαιδα". Οχι όμως στη Βουλή, όπως πολύ θα ήθελαν, αλλά στις Φυλακές Κορυδαλλού. Κάτι είναι κι αυτό και, μάλιστα, πολύ λιγότερο επώδυνο από τις "λύσεις" για την πάταξη της διαφθοράς με τις κορόιδευαν το πόπολο, όπως για παράδειγμα την επαναφορά τής θανατικής ποινής για εκείνους που λυμαίνονται το δημόσιο ταμείο ή χρησιμοποιούν τα κρατικά τους οφίτσια για τον προσωπικό τους πλουτισμό. Ευτυχώς για εκείνους ακόμα κι αυτή η ανεπαρκέστατη δημοκρατία μας δείχνει μεγαλύτερο οίκτο και κατανόηση για τις ανθρώπινες αδυναμίες, όπως η απληστία, από αυτή που θα έδειχναν οι διάφοροι φασίστες τύπου Καρατζαφίρερ ή Μιχαλολιάκου αν έρχονταν ποτέ στα πράγματα...

Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ επιβεβαιώνει τους φόβους μου για τους ανθρώπους που σταυροκοπιούνται από το πρωί μέχρι το βράδυ, για εκείνους που διατείνονται πως ό, τι κάνουν το κάνουν για το καλό τής πατρίδας, για όσους βρίσκουν τις αιτίες των συμφορών πάντοτε στους άλλους-μετανάστες, αριστερούς, ομοφυλόφιλους κ.λ.π.- αλλά ποτέ στους ίδιους, για τους τύπους που αυτοπαρουσιάζονται ως κήνσορες της ηθικής, ως αγνοί κι ενάρετοι τιμητές των πάντων για να κρύβουν από την κοινή θέα πως είναι πιο σάπιοι από τους σάπιους. Είναι αλήθεια ότι το να έχεις μπροστά σου τον πειρασμό και να μην απλώσεις, έστω, το χέρι σου για να τον αγγίξεις ξεπερνά την ανθρώπινη φύση. Ακόμα κι ο έντιμος και καλοπροαίρετος άνθρωπος, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, θα βάλει το δάχτυλό του στο μέλι τής εξουσίας. Δεν περιμένω, επομένως, να με κυβερνούν άγιοι γιατί ούτε ο ίδιος ούτε και οι περισσότεροι από τους πολίτες είμαστε. Εχω την απαίτηση, ωστόσο, αυτοί που λαμβάνουν αποφάσεις για τη ζωή μου στην κοινοβουλευτική μας ολιγαρχία να είναι άξιοι, ικανοί, αποτελεσματικοί, εργατικοί και, το ελάχιστο, να μη με κοροϊδεύουν φάτσα φόρα...

Οσες φορές και να σταυροκοπηθεί ο Γ. Καρατζαφίρερ ενώπιον της Παναγιάς που γιορτάζει σήμερα είναι αδύνατο να ξεγελάσει τον θεό του. Γιατί αν αυτός υπάρχει και τα πανθ' ορά θα ξέρει εδώ και πολύ καιρό ότι έχει να κάνει με έναν άνθρωπο που αγαπά, για παράδειγμα, τον πλησίον του μόνο αν είναι ελληναράς ή που δεν κλέβει μόνο όταν τον τραβούν κάμερες. Γι' αυτό και είναι καλό που ξεμπερδεύουμε σιγά σιγά με τους υπερπατριώτες, έστω κι αν αυτό συμβαίνει όχι βεβαίως γιατί η ελληνική πολιτεία είναι αδέκαστη απέναντι στη διαφθορά αλλά γιατί αυτό βολεύει τον Αντ. Σαχλαμαρά. Αρκετά κονόμησαν εγκληματικές οργανώσεις που παράστησαν τα πολιτικά κόμματα εκμεταλλευόμενες το λούμπεν προλεταριάτο, στο οποίο πούλησαν ρατσισμό και μισαλλοδοξία με τη σέσουλα εις το όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος... 

 

Λεφτά υπάρχουν κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τον Καρατζαφέρη...

Ο ρεζίλης των Παπανδρέου είναι πιθανότατα ο χειρότερος πρωθυπουργός τής μεταπολίτευσης. Είτε από δόλο είτε από αφέλεια κατάστησε την Ελλάδα το πρώτο μεγάλο πείραμα του νεοφιλελευθερισμού στον 21ο αιώνα. Φυσικά δεν παράλαβε μια χώρα στην οποία όλα λειτουργούσαν ρολόι. Αντιλαμβανόμενος, όμως, τις λιγοστές ικανότητες του ίδιου και των συνεργατών του, τους οποίους γνώρισε σε ταβέρνες, γυμναστήρια και βγάζοντας βόλτα το σκύλο του, για να διορθώσει τα κακώς κείμενα προτίμησε να ακολουθήσει την πεπατημένη τού "παραλάβαμε καμένη γη". Κι έμπλεξε τη γλυκιά μας πατρίδα σε μια καταστροφή που όμοιά της δεν έχει ξαναδεί δυτικό κράτος μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ρεζίλης των Παπανδρέου, ωστόσο, είχε δίκιο όταν ισχυριζόταν πως λεφτά υπάρχουν κι έχει και σήμερα που επαναλαμβάνει πως αυτά σπαταλιούνται, χάνονται ή χαρίζονται. Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για το φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου και τις εξωχώριες εταιρείες τού Γ. Καρατζαφίρερ το αποδεικνύουν περίτρανα...

Φυσικά το σύστημα δεν πληροφορήθηκε για τις λαμογιές τού προέδρου τού ΛΑΟΣ αυτήν την εβδομάδα. Είμαστε πολύ λίγοι σε αυτήν τη χώρα για να μη γνωριζόμαστε καλύτερα από όσα γράφονται για εμάς στις εφημερίδες. Προφανώς κι αυτοί που πρέπει να ξέρουν, είχαν γνώση και πριν το σχηματισμό τής κυβέρνησης Παπαδήμιου ότι η επιμονή τού Γ. Καρατζαφίρερ για την αγορά συγκεκριμένου τύπου υποβρυχίων, ελικοπτέρων και λοιπού πολεμικού εξοπλισμού δεν στηριζόταν στις απεριόριστες γνώσεις του γύρω από την αμυντική τεχνολογία, αλλά σε καθαρό προσωπικό συμφέρον. Κάποιος κακοπροαίρετος ενδεχομένως να επισημάνει πως η συμμετοχή τού ΛΑΟΣ σε εκείνη την κυβέρνηση, όπως άλλωστε και της Ν.Δ. λόγω της εμπλοκής τού Αντ. Σαχλαμαρά με το σκάνδαλο Siemens, δεν ήταν αποτέλεσμα άδολης αγάπης για τη διάσωση της Ψωροκώσταινας, όπως μας βομβάρδιζε τότε επικοινωνιακώς ο Γ. Καραταζαφίρερ, ο οποίος είχε βρει μόνιμο στασίδι στα τηλεπαράθυρα των διαπλεκόμενων, αλλά συνέπεια στυγνού εκβιασμού τού τύπου "ή στηρίζεις Παπαδήμιο ή πας φυλακή". Κι επειδή τότε δεν θα έβρισκε στον Κορυδαλλό την "καλή" παρέα των χρυσαυγιτών φίλων του προτίμησε να συγκυβερνήσει που, όσο να 'ναι, είναι πιο ένδοξο...

Αυτή είναι, κυρίες και κύριοι, η κομματική νομενκλατούρα που κυβέρνησε και κυβερνά ακόμα αυτόν το δύσμοιρο τόπο: ένα συνονθύλευμα απατεώνων κι εκβιαστών τού κοινού ποινικού δικαίου, το οποίο κατ' εντολή μεγαλοεπιχειρηματιών και τραπεζιτών και με εκτελεστικά όργανα τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης κατασπατάλησε το κρατικό χρήμα κι εκμεταλλεύτηκε τα δημόσια αξιώματά του προκειμένου να πλουτίζει ασυστόλως. Κι όμως, ορισμένοι εξακολουθούν να βάζουν στο ίδιο "τσουβάλι" αυτόν που διορίστηκε κλητήρας σε ένα υπουργείο γιατί ανήκε στο ΠΑΣΟΚ ή στη Ν.Δ. με εκείνους που πίστωναν με εκατομμύρια ευρώ τις εταιρείες και τους λογαριασμούς τους στις Μπαχάμες και στα Νησιά Κέιμαν...

Συμφωνώ πως απαιτείται ένα διεθνές πλαίσιο για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής-φοροαποφυγής, το οποίο είναι δύσκολο να τεθεί όσο ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το κυρίαρχο μοντέλο παγκοσμίως. Από την άλλη, ωστόσο, όταν υπάρχει πολιτική βούληση σύγκρουσης με τις ελίτ τότε βρίσκονται και οι δρόμοι. Αν είναι, για παράδειγμα, συνταγματικό και σύμφωνο με την ευρωπαϊκή νομοθεσία να επιβάλλεται χαράτσι στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών τής ΔΕΗ τότε θα είναι σύμφωνη και η επιβολή φόρου και για τον αέρα που αναπνέουμε. Οι φτωχοί και οι μικρομεσαίοι θα πληρώνουν ένα συμβολικό ποσό, 20 λεπτά για παράδειγμα, ώστε να μη θεωρηθεί από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών πως υπάρχει άνιση μεταχείριση, και οι έχοντες και κατέχοντες θα καταβάλλουν αυτό που υπολείπεται ως φορολογική τους υποχρέωση από τα πραγματικά τους εισοδήματα και διοχετεύεται σήμερα σε εξωχώριους παραδείσους. Το άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγματος είναι, άλλωστε, ξεκάθαρο και κατατροπώνει όσους θυμούνται τη νομιμότητα μόνο για να απαγορεύουν τις καταλήψεις σχολείων:"οι έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους"...