Μεσαία τάξη, υψηλή αυτοεξαπάτηση...

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες είχαν και δεν είχαν δίκιο να ήταν εξοργισμένοι με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως με την προκαταβολή φόρου 100%. Από την άλλη, όμως, παραμένουν η επαγγελματική ομάδα με τη μεγαλύτερη ευκολία φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής, που φυσικά την εκμεταλλεύονται, όπως θα έκαναν και οι μισθωτοί αν ήταν στην θέση τους, για να μην κατηγορηθώ για κοινωνικό αυτοματισμό. Θεωρώ, επομένως, λογικό που ήταν από τους πρώτους που "μαύρισαν" το ΣΥΡΙΖΑ, έστω δίκην εκδίκησης, τον Ιούλιο του 2019...

Πολλές φορές, ωστόσο, ψηφίζουμε με το θυμικό δίχως να βάλουμε το μυαλό μας  να σκεφτεί. Να αναλογιστεί, για παράδειγμα, ότι ο Αλέξης Τσίπρας υπερφορολόγησε τη μεσαία τάξη στο πλαίσιο μνημονιακών δεσμεύσεων που του επιβλήθηκαν, αλλά ο Κ. Μητσοτάκης θα την εξαθλίωνε απλούστατα γιατί είναι άλλες οι προτεραιότητές του, να ενισχύσει το μεγάλο κεφάλαιο στο οποίο ανήκει κι ο ίδιος. Πρέπει, συνεπώς, να είσαι λοβοτομημένος για να σοκάρεσαι από την κυνική παραδοχή Γεωργιάδη ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είτε θα συγχωνευτούν- θα τις πάρουν, δηλαδή, κατά βάση μπιρ παρά μεγάλοι παίκτες- είτε θα εξαφανιστούν. Οι νεοφιλελεύθεροι αποδεικνύονται φανατικότεροι και των πιο φανατικών πιστών μιας θρησκείας, αφού εν προκειμένω έχει αποδειχθεί ότι ο θεός τους, τα trickle- down economics, δεν υπάρχει...

Αυτή η κυβέρνηση έχει πλέον παρελθόν και τα πεπραγμένα της, από τα εργασιακά ως το ασφαλιστικό κι από το περιβάλλον ως τις υποδομές, μαρτυρούν ότι προτεραιότητά της δεν είναι οι πολλοί αλλά οι λίγοι. Κορυφαίο, βεβαίως, παράδειγμα είναι οι πόροι τού Ταμείου Ανάκαμψης, στο οποίο υπάρχει και το ουσιαστικό ανθεκτικότητα, το οποίο σκοπίμως παραλείπεται από το Μαξίμου αφού σκοπός δεν είναι να αντέξει η κοινωνική πλειοψηφία. 

Η συντριπτική πλειονότητα των χρημάτων του θα μοιραστεί μέσω των συστημικών τραπεζών, οι οποίες με τη σειρά τους θα το μοιράσουν στους πρωθυπουργικούς φίλους. Πού είναι η δανειοδότηση με εγγύηση του Δημοσίου που προκρίνουν άλλες χώρες, πού είναι το σχέδιο για τις περιφέρειες, πού τα μέτρα κατά τής ακρίβειας κ.λπ. κ.λπ.; Πουθενά, όπως ακριβώς και η κυβερνητική έγνοια για τη μεσαία τάξη, η οποία θέλησε να εξαπατηθεί και τα "κατάφερε" να εξαπατηθεί για πολλοστή φορά... 

 

Δυο γάιδαροι τσακώνονται στον αχυρώνα της μεσαίας τάξης...

Η οικογένεια Μητσοτάκη ξέρει για τη ζωή τής μεσαίας τάξης από όσα μπορεί να παρακολουθεί από την τηλεόραση και το διαδίκτυο. Όπως και η μεσαία τάξη ξέρει για τη ζωή που κάνουν οικογένειες όπως η φαμίλια Μητσοτάκη μόνο μέσω κάποιας τηλεοπτικής σαπουνόπερας... 

Ούτε, όμως, κι ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει πώς τα βγάζει πέρα μια μικρομεσαία οικογένεια γιατί ναι μεν δεν έχει τα χρήματα των μητσοτάκηδων, αλλά κι εκείνος ανήκει στην υψηλή μεσαία τάξη. Με λίγα λόγια, δυο γάιδαροι τσακώνονται σε ξένο αχυρώνα...

Η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης επί ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στις μνημονιακές υποχρεώσεις που επιβλήθηκαν στην κυβερνώσα Αριστερά. Αν, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να την θεωρεί αναπότρεπτη τότε οφείλει και να δικαιολογήσει γιατί δεν μπορεί να φορολογήσει το μεγάλο πλούτο. Να πει ξεκάθαρα αν αυτό οφείλεται στον τρόπο που είναι στημένο το παγκόσμιο φορολογικό σύστημα και παρασύστημα ή αν, "απλώς", ο ίδιος βαρέθηκε τις συγκρούσεις και προτιμά να είναι καλό παιδί με όλους...

Όπως κι αν έχει, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει υποχρέωση να είναι ειλικρινής απέναντι στη μεσαία τάξη αν επιθυμεί να την ξανακερδίσει. Σε διαφορετική περίπτωση θα επιστρέψει μόνο ως περισσότερο έντιμος κι αποτελεσματικός διαχειριστής τής εξουσίας, αλλά με δίχως διάθεση για τομές που έχει ανάγκη η χώρα. Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα έχουμε προοδευτικό μέτωπο απέναντι στη συντήρηση και στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά συμφιλίωση των προοδευτικών δυνάμεων με ό,τι αφήνει αυτόν τον τόπο στάσιμο ή τον πηγαίνει προς τα πίσω... 

  

  
 

Η μεσαία τάξη πάει στο διάολο από επιλογή...

Δεν υπάρχει χειρότερος εχθρός για την κοινωνική δικαιοσύνη από τη μεσαία τάξη, από αυτούς τέλος πάντων που είτε κινούνται είτε πιστεύουν ότι κινούνται σε ένα μέσο εισοδηματικό επίπεδο. Είναι χειρότερος ακόμα κι από τις ελίτ γιατί είναι μαζικότερη κι επομένως θα μπορούσε, αν διέθετε ταξική συνείδηση, να γυρνούσε τον κόσμο ανάποδα. Ωστόσο, έχει πιαστεί στην ξώβεργα ενός καπιταλισμού που διαιωνίζεται με την ψευδαίσθηση πως και οι έσχατοι έσονται πρώτοι στη βασιλεία των αγορών...

Μήπως αυτό δεν συμβαίνει και στην Ελλάδα; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εφαρμόζοντας μνημόνιο και η προηγούμενη κυβέρνηση αδίκησε ανθρώπους με πραγματικά κι όχι φαντασιακά μεσαία εισοδήματα. Στην αυτοκριτική που κάποτε πρέπει να ξεκινήσει ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αναρωτηθεί γιατί δεν ήταν πολύ πιο πιεστικός απέναντι σε ορισμένες κατηγορίες τού πληθυσμού, κυρίως στους εφοπλιστές, που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν πολύ περισσότερα. Το να ισχυρίζεται, όμως, ο νυν ΥΠΟΙΚ πως οικογενειάρχης με 524 ευρώ μισθό ανήκει στη μεσαία τάξη μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει τα ψίχουλα που θα κερδίσει από τον προϋπολογισμό και το φορολογικό δεν είναι τίποτα άλλο από ένας ακόμα κρίκος στην πολιτική εξαπάτηση που έγινε κυβέρνηση στις 7 Ιουλίου...

Είναι προφανές ότι αυτή η κυβέρνηση παίζει με τις φοβίες, τις προκαταλήψεις και τις οικονομικές αγωνίες των πολλών για να χτίσει ένα αφήγημα πολιτικής της κυριαρχίας πάνω σε σαθρά θεμέλια. Υπό αυτήν την έννοια ακόμα και η περίπτωση των ρουσφετιών στα νοσοκομεία περνά το μήνυμα στην κοινωνία πως αν δηλώσεις υποταγή στη ΝΔ όλο και κάπου θα βολευτείς. Η επιστροφή στην κανονικότητα, άλλωστε, για μια σημαντική μερίδα τού λούμπεν προλεταριάτου και πρεκαριάτου σημαίνει ακριβώς την επιβίωση μέσα από τη φούσκα, τη δικαιολόγηση των αδικαιολόγητων μέσα από τη συνενοχή...

 

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα το εκλογικό δίλημμα...

Κανείς δεν συμφωνεί με τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5% μέχρι και το 2022, τα οποία είναι τουλάχιστον αντιπαραγωγικά. Και το υπερπλεόνασμα, άλλωστε, που σκοπεύει να μοιράσει προεκλογικώς η κυβέρνηση προέρχεται από την ουσιαστική εξαφάνιση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, από την αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών τού Δημοσίου στους ιδιώτες κι από την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Με λίγα λόγια, τα παίρνει από τη μία τσέπη για να τα δώσει στην άλλη, έστω κι αν αυτό είναι προτιμότερο από το να τα παίρνει δίχως να δίνει τίποτα πίσω... 

Ο Αλ. Τσίπρας σχεδιάζει ένα νέο πακέτο φιλολαϊκών μέτρων προκειμένου να γλιτώσει το τομάρι του στις ευρωεκλογές. Εφόσον θα περιλαμβάνει δίκαια και μόνιμα μέτρα που θα ωφελήσουν τους πολλούς κι όχι τους λίγους, δεν είμαι καθόλου αντίθετος στη λήψη τους. Ο μακροπρόθεσμος οικονομικός σχεδιασμός, ωστόσο, δεν μπορεί να γίνεται με βάση την εκλογική συγκυρία. Σε διαφορετική περίπτωση στρώνουμε το εδαφος για τη χρεοκοπία τού μέλλοντός μας...

Όπως κι αν έχει, η Ελλάδα δεν πρόκειται να γίνει παράδεισος αν καταργηθεί το οκτάωρο ή ο 13ος μισθός για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους κι εφαρμοστεί το ασφαλιστικό Πινοτσέτ, μέτρα τα οποία φαντασιώνεται ο Κ. Μητσοτάκης. Η χώρα μας δοκίμασε το νεοφιλελευθερισμό για μια δεκαετία κι αυτός άφησε πίσω του συντρίμμια...

Βεβαίως κι οφείλουμε να είμαστε σώφρονες με τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, αλλά δεν είναι καθόλου απαραίτητο να θυσιάσουμε άλλη μια δεκαετία εφαρμόζοντας πολιτικές που αυξάνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Ενδεχομένως, εξάλλου, να είναι κι αυτή η διακύβευση των βουλευτικών εκλογών και η επιλογή μας να απαντά στο δίλημμα "δημοκρατικός σοσιαλισμός ή νεοφιλελευθερισμός" καθαρότερα από οποιαδήποτε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια...