Όλοι μένουμε σπίτι γιατί ο νεοφιλελευθερισμός γκρέμισε τα δημόσια συστήματα υγείας, όπου αυτά υπήρχαν ούτως ή άλλως, κι επομένως αν δεν περιορίζονταν τα ατομικά μας δικαιώματα θα πεθαίναμε σαν τις μύγες. Δεν είναι, όμως, όλα τα σπίτια ίδια. Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα, μία τετραμελής οικογένεια να μένει σε μία γκαρσονιέρα, να μην μπορεί να πληρώσει το διαγνωστικό τεστ σε ιδιωτικό θεραπευτήριο και να μην έχει περισσότερους του ενός ηλεκτρονικούς υπολογιστές ή έστω κι ένα για να χρησιμοποιεί κι άλλο να ζεις στη βίλα σου με τον μπάτλερ και τον σοφέρ σου και να παρουσιάζεις διασκεδαστικά βιντεάκια για το πόσο όμορφη είναι η εσώκλειστη ζωή. Ακόμα, άλλωστε, και μία μεσοαστική οικογένεια είναι σε καλύτερη μοίρα από μία φτωχή που βλέπει το σπίτι- αν έχει στέγη- ως φυλακή κι όχι ως εστία...
Οι ταξικές ανισότητες δεν συστέλλονται, αλλά διαστέλλονται σε συνθήκες πανδημίας, ιδίως όταν οι ηγεσίες επιλέγουν να ακολουθούν τις αδρώς για τις ίδιες αμειβόμενες ιδεοληψίες τους μέχρι τέλους. Ευρωπαϊκά κράτη αναπληρώνουν ακόμα και 100% τους μισθούς των εργαζόμενων σε πληττόμενες επιχειρήσεις, επιτάσσουν τον ιδιωτικό τομέα, εθνικοποιούν νοσοκομεία. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση επέλεξε, μέσω της αναστολής των συμβάσεων κι άλλων αντεργατικών μέτρων, να καταστήσει όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα εν δυνάμει άνεργους και να πολλαπλασιάσει τις αμοιβές των κλινικαρχών, επιτασσοντας στην ουσία το ΕΣΥ στην οικονομική τους αδηφαγία...
Δεν μου αρέσουν ούτε το σύνθημα «Θα λογαριαστούμε μετά» ούτε τα επιθετικά σχόλια από ανθρώπους που ταΐζονται από τον κομματικό σωλήνα, όποιος κι αν είναι αυτός. Αυτήν τη στιγμή η χώρα μάχεται έναν αόρατο εχθρό και σε αυτό οφείλουμε να είμαστε προσανατολισμένοι, πολλώ δε μάλλον όταν βρισκόμαστε στην κορύφωση της μάχης...
Η εκδικητικότητα δεν έφερε ποτέ, άλλωστε, τη λύση των προβλημάτων, αλλά την αναπαραγωγή τους. Η επόμενη ημέρα ετσι κι αλλιώς θα έρθει- πάντοτε έρχεται η επόμενη ημέρα- και τότε θα είναι η ώρα για να λογοδοτήσουν άπαντες για τις αποφάσεις που πήραν και δεν πήραν...
